วาดวิว
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 ท่องเที่ยว

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ท่องเที่ยว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2562 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ท่องเที่ยว
แบบอักษร

ตอนที่ 9

ทองเที่ยว

“ยังไงก็ขอบคุณนะครับ ที่ชวยพวกผมออกมาได”

รถลีมูซีนที่ขับเคลื่อนดวยความเร็วคงที่ไดจอดสนิทขางทางเมื่อคนขับเห็นคําสั่งจากมือ ผจก.พัค เพื่อหยุดใหทั้งสามไดสนทนากันอยางเปนเรื่องเปนราว ผจก.พัคและคนขับกาวลงจากรถอยางรูงานหลังจากนั้นไมนานฮันบินจึงถามตอดวยควา มสงสัยปนกับความงงงวยในใจเมื่อเห็นคนอื่นลงจากรถไปหมดเหลือเพียงพวกเขาไว

“แผนของคุณคือ..ปลอยใหพวกผมลงไปในสภาพนี้ใชไหมครับ?”

เขาถามอยางหนาตาตื่นเมื่อเห็นรถจอดอยางไรสาเหตุพลางเหลือบตาลงมองชุดที่พวกเข าแตงกายกันราวกับหญิงประเภทสองแถมแตงออกมาไดแนบเนียนเสียดวย เนียนเสียจนนักขาวไมมีทีทาวาจะสงสัยในตัวพวกเขาเลย

“จะเอาอยางนั้นก็ไดนะคะ”

หญิงสาวตอบอยางหนาตาใสซื่อปนกับรอยยิ้มกรุมกริ่มเมื่อเห็นสีหนาฮันบินซีดยิ่งกวาอะ ไร จินฮวานผูนั่งดูเหตุการณอยูทําทาอยากอวกขึ้นมาเสียอยางนั้น เขาทุบอกตัวเองแลวกลืนนํ้าลายอยางกระอักกระอวนพลางเบะปากดวยความสะอิดสะเอีย นในทาทีของมินยอง ถึงเธอจะมองหนาฮันบินอยูแตหางตาก็ไดเห็นพฤติกรรมทั้งหมดของจินฮวาน เธอหันกลับมามองเขาดวยสายตาอาฆาตพลางหันไปยิ้มใหฮันบินอีกที

“แผนฉันคือ รอพวกนักขาวกลับกันหมด เราก็แยกยายกันไดแลวละคะ เพราะตอนนี้นักขาวยังคงซุมกันอยูแนๆ ทั้งลานจอดรถ หรือตามมุมตึกตางๆ ถึงตอนนี้จะผานมาเกือบชั่วโมงแลวก็ตาม ฉันจะคอยตามสถานการณใหเปนระยะๆ จาก ผจก.พัคคะ”

หญิงสาวอธิบายอยางละเอียดเพื่ออรรถรสในการรับฟง “ออ... ครับ”

ฮันบินยิ้มกวางอยางเปนปลื้มเมื่อเห็นความกลาหาญที่เธอนั้นพยายามชวยเหลือพวกเขาอ ยางเต็มที่โดยไมเกี่ยงหรือแสดงทีทาไมพอใจเลยสักนิด แตตรงกันขามกับอีกคนที่คอยแตจับผิดเธออยูหางๆ

“B.I. แลวนายจะทํายังไงตอ? สักวันหนึ่งนายก็หนีพวกนักขาวไมพน แถมยังตองสูคดีอีกดวย”

 

จินฮวานกลาวถามเพื่อนเสียงตํ่าทุมแสดงถึงความจริงจังในการสนทนาเปนอยางมาก ฮันบินถอนหายใจออกมากอนจะสบทคําทอแทใจ

“จะทําไงไดละ ตอจากนี้... ใหกฎหมายเปนตัวตัดสินเถอะ ถูกหรือผิด ตองรอดูกันตอ”

เขาตอบเพื่อนไปตามที่ใจคิดพลางเอนหลังพิงพนักพิงอยางไมสบอารมณเทาไหรนัก จินฮวานกับมินยองมองหนากันดวยความรูสึกเดียวกันกอนจะหลบตากันอีกครั้ง

“นายจะกลับมาอีกไหม?”

คําถามที่มินยองเองก็ไดแคคิดอยูในใจ จินฮวานดันถามออกมาอยางกับรูใจหลอน เธอจึงตั้งหนาตั้งตารอคอยคําตอบที่แสนยากที่จะตอบออกมา ฮันบินเหลือบตามองทั้งคูแลวคิดอยูนานกวาจะเอยออกมาอยางยากลําบาก

“ฉัน... ฉัน... ไมแนใจ” ทั้งคูที่ตั้งใจฟงคําตอบตางถอนหายใจออกมาดวยความผิดหวัง

“มันก็ขึ้นอยูกับคําตัดสินของศาลไมใชเหรอ?” เขาขึ้นเสียงเล็กนอยดวยความสงสัยปนกับความไมอยากใหทั้งคูหอเหี่ยวใจเชนนี้

“ถาผลออกมาดี... ฉันก็มีโอกาสกลับมา ฉันจะตองกลับมาอีกแนๆ!!”

เขายืดอกเปลงเสียงหนักแนนกวาเดิมเพื่อใหทั้งคูรูสึกดีขึ้นแมขางในใจลึกๆ เขาไมมั่นใจในตัวเองเลยสักนิด ฮันบินเลิกคิ้วแลวยิ้มใหทั้งคู มินยองเริ่มเผยรอยยิ้มบางๆ แลวมองหนากันกับจินฮวานอยางมีความหวังอีกครั้ง

วันตอมา

‘ขาวดวนวันนี้นะคะ เมื่อวานผูสื่อขาวของเราไดไปพบเขากับทายาทสาวของ โกยอวอน คอนสตรัคชั่น เธอไดหายไปและไมเคยมีใครพบเห็นเธออีกเลยหลังจากเหตุการเสียชีวิตของลูกชายคน โตคะ และนี่คือการพบเห็นครั้งแรกในรอบ 10 ปคะ เอาละคะ คุณคิดวาทายาทบริษัทยักษใหญอาจจะมีการเปลี่ยนตัวเกิดขึ้นหรือเปลาคะคุณคิม?’

“เปลี่ยนตัว... เปลี่ยนตัวเหรอ?”

รอยยิ้มมุมปากของชายหนุมเผยออกมาอยางชาๆ ทําใหบรรยากาศรอบขางนั้นเย็นยะเยือกลงทันที

“มันจะเปนไปไดยังไงกัน?... เหอะๆ... มันจะไมมีวันเปนไปได!!”

เขาขึ้นเสียงพลางปดขาวของบนโตะลงไปกองกันอยูบนพื้นอยางกระจัดกระจาย และในขณะเดียวกันมินยองเองก็คิดเชนเดียวกับเขา ผูซึ่งเปนพี่ชายคนรอง

“ขาวบาบออะไร? ฉันยังเรียนไมจบดวยซํ้า จะเปนไปไดยังไงกันเลา... อีกอยางพี่ชายฉันก็ตองไดเปนผูสืบทอดคนตอไปแนนอน ไรสาระสิ้นดี”

เธอพูดอูอี้ในขณะที่ยังแปรงฟนอยูหนาทีวี พลางกมลงหยิบรีโมทขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนชองสายตาก็ไดเหลือบไปมองเห็นอะไรบางอยางเ ขาให มินยองหยุดจากการทํากิจวัตรแลวหยิบสิ่งนั้นขึ้นมามองอยางพินิจพิจารณา

“ของใคร? มีของแบบนี้อยูในบานฉันดวยเหรอเนี่ย? ของจูนหรือเปลานะ?” เธอเอียงคอสงสัยแลววางเจาหมีพูพวงกุญแจไวที่โตะกอนจะเดินเขาไปในหอง

ณ หอง 1102

“หลบไปๆ”

ประตูที่ถูกแงมจากคนขางในแตถูกเปดออกกวางจากคนที่อยูขางนอก จินฮวานแทรกตัวเองเขาไปในหองของเพื่อนชายพลางลากกระเปาเดินทางใบใหญและท าทางหนักอึ้งเขามาในหองโดยที่ไมทันขออนุญาตเจาของหองเสียกอน

“อะไรของนายเนี่ย?” ฮันบินชักสีหนางงงวยราวกับวาไมเคยพบเคยเห็นคนที่เสียมารยาทอยางนี้มากอน

“ทําเปนงงไปได ฉันขออนุญาตนายไปแลวนะ ตั้งแตกอนวันแสดงคอนเสิรต” จินฮวานยกมื้อขึ้นทาวสะเอวดวยทาทีที่เหนื่อยกอนจะชี้นิ้วไปยังหองที่นาจะวางอยู

“หองนั้นใชไหม?” เขาถามพลางเดินไปเปดประตูดูภายในทันที

“โวว... หองนี้ดูดี เหมาะกับฉันเลย”

ฮันบินยืนมองเพื่อนเดินเขาไปสํารวจหองอยางไมมีอะไรจะพูดตอพลางเดินเขาไปตามเพื่ อน

 

“นายอยูก็ดี... ฉันกะวาจะไปอยูบานแม จะปลอยหองนี้ใหรางไรคนดูแลก็ยังไงอยู นายก็...ชวยดูแลบานฉันดีๆ แลวกัน”

จินฮวานหันควับกลับมาขมวดคิ้วมองหนาเพื่อนทันที “นายจะไมอยูงั้นเหรอ? ทําไมละ?”

เขาถามดวยหนาตาที่เครงขรึม

“นายก็รู เรื่องคดี... ฉันคงฟุงซานแนถายังอยูหองนี้คนเดียว”

เขาพูดอยางลืมไปวา เพื่อนที่ยืนอยูขางหนานี้กําลังยายมาอยูดวย เขายักคิ้วสงสัยในหนาตาที่ถลึงมองเขาอยางไมพอใจ

“ฉันถึงยายมาอยูดวยนี่ไง... เพราะฉันรูวานายอยูคนเดียวไมไดแน” จินฮวานกอดอกแนนอธิบายในสิ่งที่กําลังจะเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้

“ขอบใจ... แตฉันกลับไปอยูกับแมและนองสาวคงสบายใจกวาอยูกับนายแคสองคน”

เขาอธิบายพลางยิ้มมุมปากออกมาเล็กนอย ทําเอาคนขางหนาหมั่นไสอยางบอกไมถูก

“เออ แลวแตแลวกัน แต... นายพูดแลวนะวาใหฉันอยูนี่ได”

เขาหรี่ตามองเพื่อนอยางแสยะยิ้มเล็กนอย เผยใหอีกคนรับรูแผนการในสมองที่ทาจะไมดีแนๆ

“อยูได แตหามทําเรื่องอุบาทวๆที่นี่เด็ดขาด หามปารตี้!! หามพาสาวมานอน!! หามมามั่วสุมกันที่นี่ ยกเวนเมมเบอรในวงพวกนั้นควรมาหานายบาง”

ฮันบินออกคําสั่งราวกับเปนพอก็ไมปานจนจินฮวานรูสึกระแคะระคายใจอยูไมนอย

“นายเห็นฉันเปนคนแบบนั้นตั้งแตเมื่อไหรละเนี่ย? ชางเถอะๆ ถึงฉันจะไมใชคนแบบนั้น ฉันก็... ยอมรับได”

เขาเปลงเสียงออกมาแผวๆชวงทายประโยค กอนจะพูดตอเมื่อเพิ่งรูตัว “ออ!! ... ฉันลืมเอากีตารขึ้นมา เดี๋ยวลงไปเอากอนนะ”

เขาพูดจบจวบจะเดินออกจากหองไปเสียแลว ฮันบินดันตั้งคําถามที่ไมเขาหูเขาเขาเสียกอน

“นายเลิกเลนกีตารไปแลวไมใชเหรอ?” ชายหนุมหันหนากลับมาตอบเพื่อนดวยความไมพอใจนัก

“ฉันมีเหตุที่ตองใหกลับมาเลน... นายไมตองสนใจหรอก”

เขาทิ้งทายดวยนํ้าเสียงหวนๆ กอนจะเดินลับไป ความรูสึกภายในใจเขาไดเปลี่ยนไปและยอนนึกกลับไปยังอดีตที่แสนชอกชํ้าพลางเดินไปตามทางเดินเพื่อลงลิฟทไปยังลานจอดรถใตอาคาร

“รอดวยครับ!!”

เขาสับขาเร็วขึ้นเมื่อเห็นประตูลิฟทกําลังจะปด คนที่ยืนอยูในลิฟทปรากฏตอหนาเขาเปนใบหนาที่คุนชินยิ่งนักเมื่อพักหลังๆ นั้น เขาไดพบกับเธออยูเปนนิจ

“เธอเองหรอกเหรอ?” เขาอุทานออกมาเมื่อเห็นหนามินยองพลางกาวเทาเขาลิฟทมายืนขางๆ หลอน

“พี่มาทําอะไรที่นี่?” หญิงสาวกลาวคําถามแทนที่จะกลาวคําทักทาย

“ฉันยายมาอยูที่นี่”

เขาเชิดหนาชูตาตอบคําถามของเธออยางหยิ่งๆ มินยองเห็นดังนั้นจึงอดคิดไมได วาเขานั้นชางเปนวัวลืมตีนเสียจริงๆ เมื่อวานหลอนยังชวยใหเขารอดพนจากนักขาวมาได ไมมีแมแตคําขอบคุณจากเขาแถมวันนี้ยังโดนเมินเฉยใสอีก

“เหอะ!!”

มินยองอุทานออกมาเสียงดัง พลางแยกยิ้มมุมปากอยางไมพอใจ จินฮวานเหลือบตาลงมองหญิงสาวที่เตี้ยกวาเขาอยูไมนอยแลวกวาดสายตามองตั้งแตหัว จรดปลายเทา

“แลวนี่เธอจะไปไหน?”

“เรื่องของฉันคะ”

มินยองตอบกลับในทันทีโดยไมคิดใหถี่หวนเสียกอน ทําเอาชายหนุมที่ยืนอยูขางๆตองอึ้งกับกิริยาทาทางที่หยาบกระดางนี้

“ใหตายเถอะ... ฉันถามเธอดีๆนะ ทําไมตองตอบแบบนี้ละ?”

“ก็มันเปนเรื่องของฉันจริงๆ ทําไมฉันตองบอกพี่ดวยละคะ?”

เธอถามกลับอยางฉับพลันไมเวนชองวางใหตัวเองไดหายใจเลยแมแตนอย

“ก็ไดๆ เรื่องของเธอ... ฉันจะไมยุงแลวกัน”

สิ้นสุดคําพูดของเขาประตูลิฟทก็ไดเปดออก มินยองกาวออกไปในทันที ทิ้งไวเพียงความวางเปลากับชายที่กําลังงงวาเกิดอะไรขึ้นกันแน ทําไมเธอถึงมีกิริยาทาทางเชนนี้ ประตูลิฟทไดปดลงแลวเลื่อนลงไปยังชั้นใตดิน จินฮวานสับขาเรงความเร็วตรงไปยังรถสปอรตคูใจของเขาในทันที และไดเปลี่ยนจุดมุงหมายจากการหยิบกีตารเปนขับรถออกไปยังหนาคอนโดเพื่อตามหญิ งสาวที่เพิ่งจากกันเมื่อครู

“ฉันจะตองรูใหไดวาเธอจะไปไหน”

เขาเพงเล็งมองหาหญิงสาวอยางตั้งอกตั้งใจ แลวก็ไดเห็นรถลีมูซีนคันเดียวกับคันเมื่อวานไดจอดรออะไรอยู ไมนานรางบางๆ ก็ไดกาวขึ้นรถไปตามดวย ผจก.พัค

“จะไปไหนกันนะ?”

 

และวันทั้งวัน ก็ไดหมดไปกับการตามหญิงสาวผูรักการทองเที่ยวแบบโดดเดี่ยว ถึงแมจะมีคนนับสิบตามเธอไปดวย แตเธอก็ไดกันทาไววาอยาใหใครตามเธอมาแมแตคนเดียว ผจก.พัค จึงทําไดเพียงคอยยืนดูอยูหางๆ หางเสียจนเห็นบรรยากาศรอบๆ ตัวเธอนั้นมีชายผูหนึ่งเดินตามเธออยูหางๆ เชนกัน บอดี้การดผูรูงานนายหนึ่งเห็นดังนั้นก็ถึงกับอยูไมสุข เขาพยายามจะไปสั่งสอนชายผูนั้น แตดวยสายตาเฉียบคมของ ผจก.พัค เขาจึงรูวานั่นคือ จินฮวาน ชายที่เปนเพื่อนรุนพี่ของมินฮยอก และพวกเขาก็เพิ่งพบกันเมื่อวานนี้เอง ผจก.พัค ยกมือหามบอดี้การดผูกระตือรนอยางรูทันแลวกลาวบอกดวยเสียงเรียบๆ

“เขารูจักกัน นายทําดีแลวละนะ”

ผานไปครึ่งคอนวันเธอไปหลายหนหลายแหงจนคนตามนั้นเหนื่อยแทนราวกับวาชาตินี้จะไมกลับมาเกาหลีอีกแลวจึงรีบเก็บเกี่ยวสถานที่ทองเที่ยวและวิวสวยๆ ไวเกือบทั้งหมด รวมๆแลว นับ 6-7 แหงได และที่สุดทายของวันนั้นคือหอนัมซานทาวเวอรในเวลา 4 ทุมครึ่ง ชายหนุมมองนาฬิกาที่ขอมือพลางดึงหนาดึงตาอยางตกใจ

“ตั้งแตเชายัน 4 ทุม เธอยังไมพักกินอะไรเลยนะเนี่ย? เที่ยวเอาเปนเอาตายจริงๆ ไมคิดจะเก็บไวเที่ยววันหลังเลยใชไหม?”

เขาบนอยูคนเดียวภายในรถหรูพลางดับเครื่องกอนลงแลวเดินตามเธอไปอยางเงียบๆ

 

มินยองเหมอมองออกไปยังวิวดานหนาที่กําลังแวววาวดวยแสงไฟภายในเมืองกรุงโซลจากมุมที่ดีที่สุดบนบริเวณหอนัมซานทาวเวอรนี้ เธอไมไดหยิบกลองขึ้นมาถายรูปเหมือนทุกที แตกลับมองอยางนึกคิดอะไรบางอยางที่คนยืนมองอยูหางๆ ก็ดูไมออก จินฮวานตัดสินใจเดินเขาไปหาเธอจากที่เดินตามเธออยูห่างๆ มาแล้วทั้งวัน

“อะแฮม”

เขากระแอมเมื่อเดินมาหยุดอยูขางๆ เธอ แตก็ไมมีวี่แววที่เธอจะหันมาเลยสักนิด เขาจึงตั้งใจกระแอมใหเสียงดังขึ้น

“อะแฮม!!”

และมันก็ไดผล เธอตกใจตื่นจากอาการเหมอลอยแลวหันมามองที่เขาอยางงงๆ

“อาว?”

เธอเบิกตากวางโพลงเมื่อเห็นคนตรงหนาเปนชายที่เพิ่งเจอกันเมื่อเชา

“พี่มาที่นี่ไดยังไง?”

เขายิ้มมุมปากกอนจะหันมาตอบเธอ

“ฉันก็ขับรถมาสิ”

เขากลั้นขําแลวยิ้มออนๆ เมื่อเห็นหนาอันเหวอหวาของเธอ

“กวนจริงๆ ชางเถอะ... แลวพี่มาทําอะไรที่นี่ละ?” เธอถามตอขณะที่หันหนากลับไปมองวิวดานหนาอยางเคย

“ฉันก็ตองพักผอนรางกายและจิตใจบาง... วัันนี้ฉันก็ไปเที่ยวมาหลายที่เลย ทั้งสวนสนุก สวนดอกไม ริมแมนํ้าฮัน และก็...”

เขาพูดยังไมทันจบ มินยองก็สวนขึ้นมาเสียกอน

“เดี๋ยวนะ? พี่ไปมาจริงๆเหรอคะ? ... ฉันก็ไปมาเหมือนกัน”

เธอแสยะยิ้มอยางนึกคิดวามันชางบังเอิญเสียจริงๆ หารูไมวา เขาแอบตามเธอตางหาก

“จริงอะ? ทําไมฉันไมเห็นเธอเลยละ? ฮาๆๆ โลกนี้มันชางกลม”

เขายิ้มอยางมีเลสนัยแลวตีเนียนชวนคุยตอ

“มาถึงนี่แลว ดื่มกาแฟกันไหม? ฉันจะไปกดที่ตูให”

พูดจบเขาก็วิ่งแจนไปยังตูกดนํ้าทันที โดยไมทันไดฟงคําตอบจากเธอเลย มินยองหุบยิ้มแลวตอบกลับตามหลังเขาอยางหมดอารมณ

“เอิ่ม... ฉันไมดื่มกาแฟ”

“อะ... ของเธอ...”

มินยองแสยะยิ้มใหชายหนุมกอนจะหยิบแกวนั้นมาไวในมือ อยางนอยมันก็อุนชวยทําใหคลายเย็นจากอากาศตอนนี้ไดดี

“ทําไมไมดื่มละ?”

เขาเพงตามองที่มืออันบอบบางนั้นที่ไมมีทีทาวาจะยกขึ้นมาดื่มเลย

“ออ... ฉันบอกพี่ไมทัน วาฉันไมดื่มกาแฟ”

เธอยิ้มออนๆ ใหเขา และรูตัวอีกทีก็ตอนโดนมืออุนๆ มาแกะมือเธอออกจากแกวเพื่อที่สลับแกวของเขาใหแทน

“ของฉันเปนชา ฉันดื่มไปแลวนิดหนอย คงไมเปนไรมั้ง? แตกอนเรายังดื่มโคกจากหลอดเดียวกันไดเลย”

เขายกแกวในมือขึ้นเชิงชวนดื่มแลวจิบดื่มอยางใจเย็น

“จริงๆ ฉันก็ไมคอยชอบดื่มกาแฟตอนกลางคืนนะ”

เขาพูดทั้งๆ ที่ไมไดหันมามองหนาเธอเลยแมแตนิด ทําเอามินยองกลั้นยิ้มไมไดกับทาทีที่นารักของเขา เปลี่ยนแกวใหทั้งๆ ที่ไมดื่มกาแฟตอนกลางคืน อีกทั้งยังจําเรื่องตอนวัยเด็กของทั้งคูไดเปนอยางดี

“พี่ยังจําไดดวยเหรอคะ?”

เธอถามอยางปลาบปลื้มพลางยกแกวชาขึ้นมาจิบเชนกัน

“จําไดสิ... ตอนนั้นเราก็เกือบจะไดคบหาดูใจกันแลว”

เขาหันมายิ้มหวานใหเธอ ทําเอาใจหลอนตกไปอยูที่ตาตุม มินยองหลบหนาเขาอยางชวยไมไดแลวแอบยิ้มเล็กยิ้มนอยอยูคนเดียว

“ถาเธอไมหนีไปอยูที่อื่นซะกอน ฉันคงขอเธอคบแลวรูไหม?”

รอยยิ้มของหลอนนั้นไดจางลงเรื่อยๆ เมื่อนึกถึงคราที่ตองทําใหเธอจากที่นี่ไปอยูตางถิ่นตางแดน

“ฉันไมไดอยากจะหนีนะคะ”

 

มินยองกมหนากมตาพูดอยางขมความรูสึกกลัวเอาไว ทั้งมือและตัวเธอเริ่มสั่นเทาทําเอาคนที่มองอยูนั้นไมแนใจวาเธอสั่นดวยความเย็นของอา กาศหรือเพราะอะไรกันแน ไมนานมันก็ไดกระจางตอสายตาชายหนุม นํ้าตาเธอหยดออกมาแบบไมมีทีทาวาจะหยุดเองได ถึงเขาจะยังไมเขาใจวาทําไมเธอถึงรองไห แตเขาก็อดที่จะปลอบใจไมได เขาเอื้อมมือหนาๆ นั้นเขาไปแตะที่ไหลเธอเบาๆ มินยองเงยหนาขึ้นมามองหนาเขาอีกครั้งดวยสายตาที่เศราสรอยเกินคําบรรยาย

“ฉันกลัว... ฉันไมไดตั้งใจใหพี่มินฮยอกตาย ฉะ...ฉัน... ฉันไมไดตั้งใจจริงๆ นะพี่จิน... ฮื่อ...”

จากใจที่เกลียดแคนของชายหนุมไดคลายออกดวยนํ้าตาและเสียงที่พูดออกมาจากใจจริงของเธอ จินฮวานรวบตัวของเธอเขามาไวในออมอกกอนจะลูบศีรษะเธอเปนการปลอบขวัญ จากที่เคยคิดโทษโกรธเคืองเธอ ตอนนี้เขาไดปลอยวางแลว เพราะไหนๆ มันก็เปนเพียงอดีตและมันไมสามารถยอนกลับไปแกไขอะไรได และแนนอนคนที่เสียใจที่สุดนาจะเปนหญิงที่รองหมรองไหภายใตออมแขนของเขานั่นเอง จินฮวานกลั้นนํ้าตาและความรูสึกเอาไวไมใหเผยออกมา เขาตองเขมแข็งเพื่อปลอบใจหลอนใหคลายโศก

“ชางมันเถอะ... อยาเก็บเอามาคิดอีกเลยนะ เธอเหมาะกับรอยยิ้มมากกวานะ”

เขาถอนกอดแลวเช็ดนํ้าตาใหหลอนพลางพูดปลอบใจแลวยิ้มใหเธออยางออนโยน

“เธอ... ไมเหมาะกับนํ้าตาเลยจริงๆนะ”

เขาพูดพลางลูบหนาเธออยางออนโยน ทั้งคูประสานสายตากันอยางลึกซึ้งจนเกิดเปนความรูสึกที่ใครก็หามไมได จินฮวานคอยๆ โนมตัวและใบหนาเขามาใกลเธออยางชาๆ และไมนานเขาก็ไดบรรจงจูบลงบนริมฝปากอันนุมนิ่มของหญิงสาว ทั้งคูหลับตาพริ้มอยูในภวังคที่ไมอาจเรียกไดวา ...มันคือความรัก...

แต่คือ... การพลั้งเผลอชั่วขณะ

.

.

.

โปรดติดตามตอนตอไป

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น