divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章十 (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 12:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章十 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

章十

นี้ก็ผ่านไป 6 เดือนแล้วที่จูเชวี่ยหายไป

หวังเหล่ยที่ปรายกบฎจนหมดสิ้น บัดนี้กับไม่ไปทำงานอย่างไม่มีกำหนด ทำให้ค่ายทหารตอนนี้ไร้ซึ่งผู้นำ องค์ฮ่องเต้ก็ร้อนใจอย่างมาก

ภายในจวนแม่ทัพที่ปิดตาย หวังเหล่ยที่นั่งดื่มสุราอย่างล่องลอย แต่จู่ๆกับได้ยินเสียงเปิดประตูอย่างอุกอาจ

"ใครให้เจ้าเข้ามาไสหัวไป!" เขาพูดตวาดทั้งๆที่มิได้หันมามองเลยว่า คนที่เฝ้าคะนึงหามาตลอด บัดนี้ได้กลับมายืนพิงประตูหน้าตาเฉยรางกับมิได้ทำสิ่งใดผิดเลยสักนิด

"เจ้าไล่ข้าหรือ เสียใจยิ่งข้าหรือก็อุส่ารีบกลับมากับโดนคับไล่เช่นนี้ก็ไม่มีหน้าอยู่ต่อแล้ว ได้ข้าจะไปให้พ้นหน้าเจ้า" แม้จะพูดแบบนั้น แต่นางก็ยังคงยืนยิ้มราวกับคนเสียสติ กับภาพลักษณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างเลวร้ายของอีกคน ที่นางทิ้งไว้นานถึง6เดือนมิได้บอกกล่าวสิ่งใด

อ่าเด็กน้อยของข้า ช่างน่าชังนักกล้าทิ้งงานทิ้งการมาเมาหัวราน้ำเช่นนี้ถึง6เดือนเลยหรือ จบกันภาพลักษณ์อันองค์อาจที่สั่งสมมา เหลือเพียงบุรุษเสเพที่ดื่มสุราจนไร้สติเท่านั้น ไม่สมกับเป็นหวังเหล่ยเด็กน้อยของนางแม้แต่น้อย

เมื่อหวังเหล่ยได้ยินเสียงของสตรีที่ตนเฝ้าตามหาตลอด6เดือน ก็คิดว่าคงหูแว่วไปเอง จึงมิได้สนใจยังคงดื่มสุราต่ออย่างระทมราวกับทุกข์มากมายจนนางรู้สึกได้ จนทำให้ใจนางบีบรัดจนเจ็บไปหมด

"หันมาสิเด็กน้อย ข้าอยู่นี้ไง" นางเรียกเขาอีกครั้งหวังว่าครั้งนี้จะได้ผล

เมื่อหวังเหล่ยหันหน้ามาทางต้นเสียง ก็พบกับสตรีในชุดทางการสีดำแดงหรูหรา และใบหน้าที่คุ้นเคย ไม่รอช้าเขาก็โถมกายเข้าใส่ร่างนุ่มนิ่มนั้นทันที

จูเชวี่ยที่ยังคงมีสติพอให้ยันตัวเองไว้ได้ไม่ให้ล้ม ก็ตกใจนิดๆ ไม่คิดว่าหวังเหล่ยจะถึงกับกอดนางแน่นจบแทบหายใจไม่ออกแบบนี้

หวังเหล่ยที่ราวกับตื่นขึ้นจากฝันร้ายอันแสนยาวนาน เมื่พบกับแสงสว่างก็ไขว้ขว้าไว้อย่างโลภมาก กอดจูเชวี่ยแน่นอย่างกับว่ากลัวคนๆนี้จะหายไป จะทิ้งเขาไว้ลำพังไม่คิดกลับมาหาตนอีก

"ข้าคิดว่าท่านทิ้งข้าไปแล้ว เมื่อข้าปราบกบฎเสร็จข้าคิดว่าท่านจะกลับมา ข้ารอท่านถึง2เดือน ก่อนจะออกตามหาตลอด4เดือน จนข้าคิดว่าท่านคงไม่กลับมาแล้ว จูเชวี่ยข้าเหลือเพียงท่าน หากท่านทิ้งข้าไปข้าคงไม่เหลือผู้ใดแล้ว ได้โปรด อย่าทำเช่นนี้ อย่าหายไปโดยมิบอกข้า ข้าทุกข์ใจจะตายอยู่แล้ว" น้ำตามากมายที่มิคิดว่าจะได้สัมผัส กับหลั่งรินเต็มบ่าเล็กๆของนางจนชุ่มไปหมด แม้จะมองไม่เห็น แต่ก็รับรู้ได้ ถึงจิตใจที่ราวกับแตกสลายไปแล้วของเด็กที่นางนั้นเลี้ยงดูมาด้วยตนเอง

"เด็กน้อย ข้าทำผิดต่อเจ้านัก เด็กดีข้ามิได้จากเจ้าไปที่ใด ข้าจะมิไปไหนโดนมิบอกเจ้าดีหรือไม่ เพราะฉนั้น หยุดเถิดน้ำตาของเจ้ามิควรหลั่งรินเช่นนี้ เอ่อ ข้าปลอบคนไม่เก่งน่ะ" นางที่ทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยปลอบใคร จึงทำเพียงโอบกอดแล้วลูบหลังปลอบประโลมเพียงเท่านั้น จนบ่ากว้างนั้นนิ่งลงในที่สุด

"แล้วท่านไปที่ใดมาถึงเร่งรีบจนหายไปนานเพียงนี้" หลังจากยืนกอดกันจนขาแข็ง ก็โดนหวังเหล่ยลากมานั่งที่โต๊ะทำงานโดยที่นางนั้นนั่งอยู่บนตักของเขา ทำให้ตอนนี้นางถูกจองจำในอ้อมแขนแกร่งเป็นที่เรียบร้อย ไร้หนทางหนีโดยสิ้นเชิง

"จริงๆข้าไปแค่3ชั่วยามเองนะ เอ่อ เวลาของสวรรค์เดินช้ากว่าโลกมนุษย์มากเลยคิดว่าข้าไปนานสินะ ต้องขออภัยจริงๆที่ทำให้เจ้าคิดมาก" นางพูดอย่างสำนึกผิด

"แล้วทำไมท่านต้องขึ้นไปบนสวรรค์" หวังเหล่ยที่ปั้นหน้าเย็นชากับน้ำเสียงที่เย็นเฉียบนั่นข่มนางในอ้อมกอด เคล้นคอถามความจริงราวกับสืบสวนนักโทษก็ไม่ปาน

นางที่มีความผิดติดตัวเป็นชนันติดหลังเช่นนี้มีหรือจะกล้าโต้แย้ง มีเพียงตอบความจริงให้หวังเหล่ยคายความกระจ่างเท่านั้น

"ประชุมเร่งด่วน เกี่ยวกับประตูยมโลกที่กำลังจะเปิดออกไม่กี่สิบปีนี้แล้ว พวกข้าที่เป็นเทพชั้นสูงที่มีหน้าที่ผนึกมันมาอย่างยาวนาน จึงถูกเรียกตัวไปอย่างกระทันหัน จนมิได้บอกเจ้า" นางที่เล่าความจริงไปเพียง7ส่วน ภาวนาอย่าให้หวังเหล่ยระแคลงใจเลย

"เช่นนั้นหรือ" หวังเหล่ยถึงแม้จะรู้ดีว่านางต้องมีอะไรในใจที่มิได้บอกเขา แต่เขาก็ไม่ล้วงเกินในหน้าที่ของนาง

หวังเหล่ยที่ยังคงกอดจูเชวี่ยไว้ในอ้อมอกอันอบอุ่นโดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะเมื่อยเลย แถมยังไม่มีวี่แววว่าจะปล่อยอีกต่างหาก จนเวลาล้วงเลยถึงยามซวี (20:00น.-21:59น.) ถึงได้ปล่อยให้นางเป็นอิสระ เพียงดีใจได้อึดใจเดียว เวลาเข้านอน จูเชวี่ยก็โดนจองจำโดยหวังเหล่ยอีกครา แม้จะอึดอัดไปบ้าง แต่เพื่อชดใช้ที่ปล่อยให้เด็กน้อยอยู่คนเดียว นางจึงยอมให้จองจำแต่โดยดี ก่อนทั้งคู่จะหลับใหลภายในอ้อมก่อนของกันและกัน

 

 

 

 

ทั้งๆที่คิดว่าเขียนยาวมากแล้วนะ ผิดคาดแหะ ช่างเถอะ

ถึงไรท์จะบอกว่านิยายไรท์เป็นนิยายแต่งสด แต่ไรท์ก็ทำการเขียนลงในสมุดเพื่อคิดฉากในหนึ่งตอน ก่อนจะพิมพ์และเพิ่มคำเพื่ออรรถรสในการอ่าน พอเอามาพิมพ์จริงๆ กับผิดแปลกไปจากที่เขียนไว้เลยค่ะ โดยเฉพาะตอนนี้ แหม่มันก็ต้องมีต้นฉบับเหมือนมังงะนั่นแหละ อิอิ

 

 

สมุดโน๊ตที่ไรท์ใช้เขียนนิยายเรื่องนี้

น่ารักใช่ไหมละ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น