พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 86 NC20++ (The End)

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 86 NC20++ (The End)

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.5k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2562 13:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 86 NC20++ (The End)
แบบอักษร

คฤหาสน์โอเคอร์เนล 

เสียงพูดคุยจอแจที่ดังมาจากภายในตัวบ้านทำเอาคนตัวสูงที่กำลังจอดรถชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปเปิดประตูรถด้านหลังออก พร้อมกับอุ้มเด็กสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน 

"อุ้มพีต้าส่งให้ฉันที แล้วก็เอาของที่อยู่ในรถไปเก็บให้เรียบร้อยนะ" เขาหันไปสั่งคนงาน 

"ครับนายน้อย" คนงานรับคำก่อนจะค่อยๆอุ้มเด็กชายส่งไปที่วงแขนอีกข้างของผู้เป็นนาย 

"ใครมาหรอ เสียงดังถึงหน้าบ้านเชียว" 

"อ่อ นายน้อยไรอันกับคุณแนตตี้แล้วก็คุณมิคาเอลมาครับ" 

"มิน่าล่ะ..." 

"นายน้อยอุ้มคุณหนูสองคนไหวนะครับ" คนงานเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายใช้วงแขนทั้งสองข้างโอบอุ้มเด็กๆเอาไว้เอง โดยที่เด็กน้อยทั้งสองกำลังหลับใหล 

"ไหวสิ นายไปขนของเถอะ" เขากระชับอ้อมกอดอีกครั้งพร้อมกับเดินเข้าไปยังตัวบ้าน 

. 

. 

. 

"อ้าว พี่ราล์ฟ..มาแล้วหรอพี่" ไรอันเอ่ยทักทายเมื่อเห็นว่าพี่ชายเดินอุ้มหลานเข้ามา 

"อืม...หวัดดีครับทุกคน" เขารับคำสั้นๆก่อนจะหันไปทักทายทุกคน 

"พาตัวแสบไปเที่ยวไหนมาครับ ทำไมสลบไสลกันมาแบบนี้" มิคาเอลถาม 

"พาไปเดินห้างกับทานไอศกรีมครับ" 

"หึ!! มินนี่ก็อยากกินบ้าง ทำไมไม่ชวนมินนี่ไปด้วยล่ะคะ" 

"โอ๋ๆๆๆ ก็มันฉุกละหุกนี่ครับ ไว้คราวหน้าพี่จะพามินนี่ไปด้วยนะคะ" ราล์ฟรีบส่งเด็กน้อยให้ไรอันกับแนตตี้ พร้อมกับเดินไปนั่งบนโซฟาและบรรจงกดจูบบนหัวทุยเล็กของภรรยาทันที 

"สัญญาแล้วนะคะ แถมพยานเลยซะด้วย" มินนี่พูดทีเล่นทีจริง 

"ครับผม" ชายหนุ่มหอมที่แก้มใสฟอดใหญ่ ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับอายม้วน หน้าใสแดงเห่อขึ้นมาเฉยๆ 

"นี่!! สามีภรรยาเขาหอมกัน เธอจะไปเขินกับเขาทำไม" มิคาเอลเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตว่าเลขาของเขามีอาการไม่ต่างกับมินนี่นัก 

"คุณมิคาเอล!!" เมยาวีเผลอเรียกชื่อเจ้านายเสียงดังด้วยความตกใจ 

"อะไร? ก็ฉันพูดความจริง เขาจะหวานกันเธอจะไปอายอะไรกับเขา อินโนเซ้นเกินไปป่ะเนี่ย" ยิ่งมิคาเอลพูดเมยาวีก็ยิ่งก้มหน้าลงเพื่อซ่อนใบหน้าแดงเถือกนั้นไว้ 

"มิค! ไม่เอาน่ะ น้องวีอายหมดแล้ว" มินนี่ปรามเพื่อน 

"ก็เข้าข้างกันตลอดน่ะแหละ" 

"ระวังนะเว้ย ว่าเขาไปเยอะ สุดท้ายจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้น" 

"นั่นปากหรอวะไรอัน ฉันกลับดีกว่า ทุกคน...ผมขอตัวนะครับ เริ่มดึกแล้วทุกคนจะได้พักผ่อน" 

"อ่า...ขับรถดีๆนะมิค" มินนี่ยิ้มตอบกลับไป 

"อื้อ นี่! ต้องรอให้ฉันอัญเชิญเธอใช่มั้ย จะกลับมั้ยบ้านน่ะ" มิคาเอลตอบกลับสั้นๆพร้อมกับหันไปดุเมยาวีเสียงดังจนคนตัวเล็กสะดุ้ง 

"คะ..ค่ะ วีขอตัวกลับก่อนนะคะทุกคน แล้วจะหาเวลามาเที่ยวหาใหม่นะคะ" เธอหันไปบอกลาทุกคนก่อนจะรีบก้าวขาตามคนตัวสูงที่เดินไปก่อนหน้าแล้ว 

"เห้อออ มิคนี่ก็ดุกับน้องวีจริงๆเลยแฮะ" แนตตี้เอ่ยขึ้น 

"กลบเกลื่อนมากกว่า" ไรอันตอบ 

"รู้ดี!! ไปๆๆ พาหลานไปนอนกันดีกว่า" แนตตี้พูดจบก็ช้อนเด็กชายมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะอุ้มขึ้นบันไดไป ไรอันเห็นดังนั้นจึงอุ้มไมล่าตามไปบ้าง 

"คืนนี้แนตตี้กับไรอันค้างที่นี่รึป่าว" ราล์ฟหันไปถามภรรยาสาว 

"ค่ะ เห็นว่าพรุ่งนี้จะไปทำธุระให้คุณพ่อคุณแม่ คืนนี้ก็เลยค้างที่นี่เลยจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาเอาเอกสารค่ะ" 

"อ่อ ถ้างั้นเราก็ขึ้นห้องกันเถอะครับ พี่อยากอาบน้ำจะแย่แล้ว" ราล์ฟหันไปอ้อนเมียตัวน้อยพร้อมกับฉวยโอกาสอุ้มเธอเดินขึ้นบันไดไปทันที 

. 

. 

. 

"อุ๊ย! พี่ราล์ฟ ตกใจหมดเลย มินนี่กำลังจะไปตามพอดีเลยค่ะ" เธอสะดุ้งเล็กน้อยเนื่องจากเธอเข้ามาผสมน้ำในอ่างให้ชายหนุ่มแต่พอกำลังจะหันกลับไปก็พบว่าเขามายืนซ้อนที่ด้านหลังของเธอซะแล้ว แถมยังนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวที่หมิ่นเหม่เหลือเกิน 

"หอมจังครับ" ชายหนุ่มหลับตาพร้อมกับสูดลมหายใจลึกๆ 

"ชอบมั้ยคะ มินนี่จุดเทียนหอมให้ด้วย พี่ราล์ฟมาเหนื่อยๆจะได้ผ่อนคลาย" เธอตอบสามีอย่างเอาใจ 

"ชอบสิครับ ชอบมากๆ ชอบ...คนนี้" ราล์ฟตอบพร้อมกับมองไปที่เธอด้วยแววตากรุ้มกริ่ม 

"พี่ราล์ฟอะ" หญิงสาวย่นจมูกใส่ 

"ไม่ชอบละ แต่รักเลยแหละ" ไม่พูดเปล่า คนตัวโตกลับสาวเท้าเข้าไปหาเธอทีละนิด ทีละนิด...จนตัวเธอถอยหลังไปชนกลับขอบอ่างล้างมือ 

"อะ..เอ่อ" 

"ครับ?" เขาใช้แขนเท้าขอบอ่างเอาไว้ กันตัวเธอไม่ให้หลุดจากวงแขนก่อนจะโน้มตัวไปซุกซอกคอของหญิงสาว 

"พี่ราล์ฟ..." 

"หอมกว่าเทียนหอมก็เมียพี่นี่แหละ" เขาพรมจูบไปทั่วซอกคอของเธอ อีกทั้งยังดูดเม้มจนเกิดรอยรักเต็มไปทั่วบริเวณซอกคอขาวลามไปยังหน้าอก 

"อื้อ...ไหนว่าจะอาบน้ำไงคะ" มินนี่รีบใช้มือยันหน้าอกแกร่งของเขาไว้ 

"ก็กำลังจะอาบนี่ไงคะ แต่ไม่อยากอาบคนเดียวอะ พี่เหงา..." 

"ตะ..แต่ว่า อื้มม" ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดอะไร เขาก็ครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มไว้ซะแล้ว ราล์ฟใช้ลิ้นควานหาความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาผละจากขอบอ่างมาลูบไล้ที่สะโพกสวย อีกข้างก็บีบเค้นไปยังทรวงอกอิ่มอย่างนุ่มนวลแต่สร้างความวาบหวิวให้เธอไม่น้อย 

"น่ากินว่ะ" เขาถอนริมฝีปากพร้อมกับเอาหน้าผากของตัวเองแตะกับหน้าผากมน ราล์ฟหอบหายใจแรงๆเพื่อระงับความต้องการของตัวเอง เขายังไม่อยากรุนแรงเพราะเมียตัวน้อยกำลังตั้งท้องอยู่ 

"น่ากินก็กินสิคะ..." 

"..." ราล์ฟขยับออกมาสบตากับคนตัวเล็กราวกับคิดว่าตัวเองหูฝาด 

"ตะ..แต่ว่าอย่ารุนแรงนักนะคะ" มินนี่พูดพลางหลุบตาลงเพื่อหลบสายตาคมที่มองมา 

"สัญญาครับ" ชายหนุ่มยิ้มตาหยีก่อนจะใช้มือเชยใบหน้าหวานขึ้นมาพร้อมกับกดจูบลงบนริมฝีปากอีกครั้ง 

"อื้มม" เธอครางเมื่อมือไม้ของสามีเริ่มไม่อยู่สุข เขาจัดการถอดชุดนอนของเมียตัวน้อยออกจากร่างบางได้อย่างง่ายดาย 

"หือ? นมใหญ่ขึ้นป่ะเนี่ย" 

"นี่แน่ะ!" เธอตีที่อกของชายหนุ่มเบาๆ แต่ไม่ได้ทำให้ราล์ฟสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย สองมือของเขาบีบเค้นดอกบัวงามก่อนจะดูดดึงไปที่ยอดปทุมถันที่แข็งเป็นไต 

"อ๊ะ...พี่ราล์ฟ..." ยิ่งได้ยินเสียงครางของหญิงสาวเขาก็ยิ่งมีอารมณ์ 

"พี่ขอเข้าเลยได้มั้ยครับ ไม่ไหวแล้ว" เมื่อเห็นว่าเมียตัวน้อยพยักหน้าอนุญาต ราล์ฟจึงไม่รอช้าอุ้มคนตัวเล็กให้นั่งบนขอบอ่างล้างมือ จับเธอเอนหลังพิงกับกระจกพร้อมกับแยกขาเธอออกและเข้ามายืนอยู่ตรงกลาง 

"อ๊า..." ชายหนุ่มจับตัวตนที่ขยายตัวแข็งเป็นลำถูที่ติ่งเกสรขึ้นลงเพื่อให้ดอกไม้งามผลิตน้ำหวานออกมา ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะรักเธอมากแค่ไหนก็ตาม 

"สวยที่สุดเลยครับที่รัก" เขาเอ่ยชมจนเธอหน้าแดงซ่าน เมื่อเห็นว่าน้ำหวานออกมามากพอสมควรแล้ว ราล์ฟก็จับแก่นกายกดเข้าไปมิดด้ามทันที 

"อ๊ะ...เบาๆค่ะ มันจุก...อ๊าาา" มินนี่ห่อปากด้วยความเสียว แม้เธอกับเขาจะร่วมรักกันมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งใดเลยที่เธอจะชินกับความใหญ่โตของเขา 

"อย่าตอดแรงครับ ซี้ดดด" เขาขบกรามแน่นเมื่อภายในตอดรัดแก่นกายของเขาจนแทบจะแตกอยู่รอมร่อ 

"อ๊าา...ซี้ดดด" หญิงสาวส่งเสียงครางเมื่อสามีเริ่มขยับสะโพกเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ไม่เร็วหรือช้าจนเกินไป 

"อ่าาา...เสียวหัว" ราล์ฟเองก็ครางเสียงต่ำเช่นกัน 

"อื้อ...ระ..เร็วกว่านี้ได้มั้ยคะ" เมื่อไฟเขียวเช่นนี้มีหรือคนตัวโตจะไม่ตามใจ เขาสอบสะโพกใส่ร่างบางร้วเร็วแต่ยังคงนุ่มนวลพร้อมกับใช้นิ้วโป้งบดบี้ไปยังติ่งเกสรเพื่อเอาใจเมียตัวน้อย 

"อ๊ะๆๆ...พี่..ราล์ฟ...สะ...เสียว" มินนี่ถึงกับร้องเสียงหลงด้วยความเสียวซ่าน เธอยกสะโพกรับการปรนเปรออย่างลืมอาย 

"ซี้ดดด...พี่ไม่ไหวแล้วครับ" เขาพูดพร้อมกับเดินหน้าอัดสะโพกใส่เธอหนักหน่วงอย่างลืมตัว 

"อ๊า...แรงๆค่ะพี่ราล์ฟ อื้มม" เขารัวเอวใส่คนตัวเล็กไม่ยั้ง 

"อ๊ายยยยยย/อ่าสสสสส์" ชายหนุ่มเชิดหน้าคำรามเสียงต่ำเมื่อสุขสม และสัมผัสได้ว่าเมียตัวน้อยคงถึงสวรรค์แล้วเช่นกัน เนื่องจากภายในดอกไม้งามตอดรัดตัวตนของเขาถี่ๆ เขาดันแก่นกายเข้าออกช้าๆอีกหลายครั้งเพื่อรีดน้ำรักให้หมดทุกหยาดหยด ก่อนจะถอนตัวตนออกจากตัวเธอพร้อมกับประคองร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด 

"ขอโทษนะครับที่รุนแรง พรุ่งนี้พี่จะพาเราไปหาหมอนะ" ราล์ฟพูดอย่างรู้สึกผิดที่เผลอรุนแรงกับคนตัวเล็ก 

"มินนี่ไม่เป็นไรค่ะ" 

"แต่ว่า..." 

"เชื่อมินนี่นะคะ มินนี่เป็นแม่ มินนี่รู้ดีว่าตอนนี้ลูกของเราไม่เป็นอะไรค่ะ" เธอกดจูบบนแผงอกของสามีพร้อมกับยกมือโอบกอดเขาเอาไว้ 

"ก็ได้ค่ะ แต่ถ้ามินนี่รู้สึกไม่ดีต้องรีบบอกพี่ทันทีเลยนะ" เขาดันตัวเธอออกพร้อมกับสบตากับคนตัวเล็ก 

"ค่ะ" เธอยิ้มหวานตอบกลับมา ชายหนุ่มจึงอุ้มร่างบางไปอาบน้ำด้วยกัน ถึงแม้ว่าอยากจะรักเธออีกหลายๆรอบก็ตาม แต่เขาก็ต้องยับยั้งชั่งใจไว้ก่อน จะทำตามใจตัวเองเหมือนเมื่อก่อนคงจะไม่ได้จริงๆ 

. 

. 

. 

(Part : ราล์ฟ) 

หลังจากที่อาบน้ำกันเสร็จแล้ว ผมก็ลงมาอุ่นนมร้อนๆให้มินนี่ในครัว ที่จริงคุณหม่ามี้ไม่อยากจะดื่มด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องมีบังคับกันบ้าง ในเมื่อแม่คุณนี่ดื้อซะเหลือเกิน 

ผมเดินถือแก้วนมเข้ามาในห้องแต่กลับไม่เจอคนตัวเล็กนอนอยู่บนเตียงอย่างที่คิด ผมกวาดสายตาทั่วห้องก่อนจะพบว่าเธอนอนรับลมอยู่ที่โซฟาเบดที่ระเบียง 

"อากาศเย็นทำไมไม่รู้จักเอาผ้าคลุมมาด้วยล่ะครับ" ผมเอ็ดเธอพร้อมกับหยิบผ้าคลุมไหล่มาห่มให้เธอ 

"ไม่เย็นสักหน่อย อากาศกำลังดีเลยค่ะ" 

"แน่ะ ยังจะมาเถียงอีก" เธอย่นหน้าใส่ผมอย่างน่ารัก ผมจึงอุ้มเธอขึ้นจากเตียงก่อนที่จะลงไปนอนบนเตียงแทนเธอพร้อมกับวางคนตัวเล็กบนตักอีกที โดยจับเธอให้เอนกายลงมาบนหน้าอกของผม 

"พี่ราล์ฟไปไหนมาคะ" 

"พี่ไปอุ่นนมมาให้คนดื้อแถวนี้ค่ะ" 

"ไม่ดื้อซะหน่อย" 

"พี่ก็ยังไม่ได้เอ่ยชื่อซะหน่อย มีคนร้อนตัวแฮะ" 

"พี่ราล์ฟอะ..." ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับท่าทางของเธอจริงๆ เมียผมแม่งโคตรน่ารัก! 

"ดื่มนมก่อนสิครับ กำลังอุ่นๆเลย" ผมยื่นแก้วนมให้เธอ มินนี่รับไปดื่มอย่างว่าง่ายจนหมดแก้ว ก่อนจะเอนพิงผมเหมือนเดิม ผมจึงโอบกอดเธอไว้หลวมๆเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกอึดอัดจนเกินไป 

"วันนี้ดาวสวยมากเลยนะคะ" เธอพูดพร้อมกับเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำสนิทที่มีแสงดาวระยิบระยับพร่างพราว ผมจึงเงยหน้ามองบ้าง 

"ครับ สวยมาก" ประโยคนี้ผมไม่ได้หมายถึงดาวนะ ผมยื่นหน้าไปหาเธอพร้อมกับส่งสายตาที่มีความหมายไปให้ 

"หมายถึงคนหรือดาว?" 

"คนครับ" ผมตอบพร้อมกับกดจูบไปบนแก้มใสฟอดใหญ่ 

"อื้อ...ช้ำหมดแล้ว" 

"ก็อยากน่ารักทำไมล่ะ" 

"ง่ะ..." เธอหน้ามุ่ยใส่ผม 

"มินนี่..." 

"คะ?" 

"วันนี้ที่พี่คุยกับลูกๆแล้วนะครับเรื่องที่มินนี่กำลังตั้งท้อง" 

"แล้ว..." 

"ตอนแรกพวกแกก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่พี่ก็ค่อยๆอธิบายจนพวกแกโอเค มินนี่รู้มั้ยว่าไมล่ากับพีต้าบอกว่ารักน้องแถมยังพากันแย่งเลี้ยงน้องด้วยนะ" 

"..." 

"ร้องไห้ทำไมครับ" ผมสังเกตว่าคนตัวเล็กเงียบไปจึงขยับเธอให้หันหน้ามาหาผม และพบว่าเมียตัวน้อยกำลังร้องไห้ 

"มินนี่ดีใจค่ะ ขอบคุณพี่ราล์ฟมากนะคะ" เธอยิ้มให้ผมถึงแม้ว่าตาจะเต็มไปด้วยน้ำตาก็ตาม 

"เด็กโง่... ขอบคุณพี่ทำไม พี่สิต้องขอบคุณมินนี่" ผมยกมือปาดน้ำตาเธออย่างแผ่วเบา 

"..." 

"ขอบคุณที่ให้โอกาสคนเลวคนนี้ ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างๆ ขอบคุณที่รักผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้" 

"..." 

"มินนี่เป็นเหมือนแสงสว่างของพี่ เป็นลมหายใจ เป็นทุกๆอย่าง" 

"..." 

"พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มินนี่ต้องเสียใจอีกไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม พี่รักมินนี่มากนะครับ" 

"มินนี่ก็รักพี่ราล์ฟค่ะ รักมากๆๆๆๆ" 

"แน่ะ.. ทำแบบนี้เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ได้นอนหรอก" ผมเอ็ดคนตัวเล็กเมื่อคุณเธอเอาจมูกมาชนกับผมแล้วถูไปมา เล่นมาอ้อนอย่างงี้ผมก็หวั่นไหวอะดิ รวมถึงเจ้ายักษ์ในกางเกงผมด้วย 

"มินนี่ทำอะไรหรอคะ" เธอไม่พูดเปล่าแต่กลับขยับมือมาลูบไล้แก่นกายของผมเบาๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นการสัมผัสแค่ภายนอก แต่บอกได้เลยว่าขนลุกครับ!!! 

"คนดี...ซี้ดดด อย่าแกล้งกันสิครับ" 

"มินนี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ" ปากเธอพูดว่าไม่ได้ทำ แต่มือยัยตัวแสบนั้นเลื้อยเข้ามาในกางเกงผมแล้วกดคลึงที่ส่วนหัวจนผมแทบทนไม่ไหว 

"ทำแบบนี้แล้วอย่าหาว่าพี่ไม่เตือนละกัน" 

"กลัวจังเลยค่ะ ^^" ความอดทนผมหมดลงทันทีที่เธอพูดจบ ผมจัดการอุ้มเมียตัวน้อยเข้าไปในห้องทันที พร้อมกับวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล 

"อยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ" ผมโน้มตัวไปคร่อมร่างบางไว้พร้อมกับใช้มือเล่นปอยผมเธอที่คลอเคลียอยู่ข้างใบหน้าหวาน 

"ตลอดไปค่ะ..." หลังจากนี้พวกคุณคงไม่ต้องเดาแล้วเนอะว่าจะเกิดอะไรต่อ เอาเป็นว่าก็อย่างที่พวกคุณคิดแหละครับ ทำไงได้ในเมื่อเมียอ่อยหนักมาก ก็คงต้องจัดซะหน่อย 

ครอบครัวของผมอาจจะผ่านอะไรมามากมายหลายอย่าง กว่าจะได้มีความสุขอย่างทุกวันนี้มันไม่ง่ายเลย แต่ผมขอสัญญาเอาตรงนี้ว่าผมจะดูแลครอบครัวของผมให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ และผมจะรักเธอตลอดไป 'ดอกไม้ของผม' 

(End : ราล์ฟ) 

 

********************************************* 

จบแล้วววววว กว่าจะจบเล่นเอาไรท์หืดขึ้นคอมาก >_< 

ขอบคุณรีดทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมา 

ไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะเขียนนิยายจนจบโดยมีคนหลงมาอ่านด้วย 555+ 

ขอไรท์พักสักอาทิตย์นะคะ แล้วจะมีลงตอนพิเศษให้ รักๆๆๆๆ รักรีดทุกคนค่า ^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น