ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 33 : วันหยุดสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 33 : วันหยุดสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2562 20:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 33 : วันหยุดสุดซี๊ด
แบบอักษร

 

Chapter 33 

วันหยุดสุดซี๊ด 

“เร็วๆๆๆ พวกแกอ่ะตื่นสาย ฉันสั่งพิซซ่ามาตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย!” เสียงเรียกของอันดาที่ดังมาจากชั้นล่าง ทำให้เด็กหนุ่มสองคนที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นได้แต่มองหน้ากันด้วยความงุนงงและขยี้ผมตัวเองก่อนเดินลงมา

ออกัสมีท่าทีเหนื่อยล้าและก็หาวมาตลอดทาง เขาเดินตรงมาหาพี่สาวที่หน้าตาสดใส โดยมีกล่องพิซซ่าวางไว้เต็มโต๊ะ ออกัสถึงกับอึ้งเมื่อพี่สาวของเขาดูลั้นลากับพิซซ่าหลายถาดพวกนั้นมาก แถมยังเปิดหนังแอคชั่นจนดังก้องไปทั้งบ้านแบบนี้อีก

“วันนี้อารมณ์ดีเนอะ” ออกัสนั่งลงข้างๆอันดาและหยิบพิซซ่าชิ้นหนึ่งเข้าปาก อันดาหันมาหาเขาทันทีแล้วโยนหมอนใบหนึ่งใส่น้องชายและเธอก็นอนทับลง…ทำเหมือนกับออกัสเป็นที่รองหมอนไปได้

“อารมณ์ดีอะไรนักหนาเนี่ย” ออกัสย่นคิ้วอีกครั้ง เมื่อพี่สาวของเขาหัวเราะหนังเบื้องหน้าจนลั่นบ้าน ทั้งๆที่เนื้อเรื่องมันกำลังถึงตอนดุเดือดจนแอบน่ากลัวนิดๆ ธีมที่นั่งลงตรงโซฟาอีกหลังก็หยิบพิซซ่าขึ้นมากินพร้อมกับความงุนงง เพราะเขาไม่เคยเห็นอันดาในโหมดนี้มาก่อน

“ฉันอารมณ์ดีเหรอ ก็ปกตินิ” เด็กสาวตอบน้องแล้วคว้าแก้วโค๊กขึ้นดื่ม

“เนี่ยนะปกติ”

“ใช่! ก็ตอนอยู่เมืองนอก ฉันกับแกก็สั่งพิซซ่าแบบนี้มากิน แล้วก็เปิดหนังดูแบบนี้นิ ก็เหมือนเมื่อก่อน ไม่เห็นมีอะไรแปลกเลย” อันดายักไหล่ แต่ทว่าออกัสกลับรู้สึกแปลก

เมื่อก่อนเขากับอันดาก็ทำแบบนี้กันจริงๆนะ วันไหนที่พวกเขาสองคนไม่มีเรียนแล้วก็ไม่อยากไปเที่ยวไหน ออกัสและอันดาก็มักจะสั่งพิซซ่ามากินที่ห้องพักแล้วก็เปิดหนังดูกัน มันเหมือนเป็นกิจกรรมประจำที่ทั้งสองทำอยู่บ่อยๆ แต่ทว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันแปลกทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย…เพราะอะไรนะ

แต่แล้วเขาก็คิดทวนไปตั้งแต่ที่เขากับอันดากลับมาเรียนที่โฟลเบล กลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ โลกส่วนตัวของเขาและพี่สาวก็เหมือนจะหายไป เมื่อก่อนพวกเขาสองคนช่วยเหลือตัวเอง ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องการเป็นอยู่ แต่พอกลับมาอยู่บ้าน กิจกรรมที่ทั้งสองชอบไปทำกันบ่อยๆก็หายไป แถมพักหลังมานี้พี่สาวของเขาก็ยุ่งกับเรื่องเยอะแยะมากมาย ทั้งเรื่องโรงเรียน เรื่องกิจกรรม ไหนจะเรื่องความรักอีก เขาและอันดาจึงไม่ค่อยมีโอกาสเล่นสนุกเหมือนเมื่อก่อนเลย

ออกัสยังคงคิดถึงความแสบของพี่สาวที่เคยมี และเขาอยากจะเห็นมันอีกครั้งจริงๆ เมื่อก่อนเขาและพี่สาวมักจะทำอะไรเสี่ยงๆกัน และก็หัวเราะไปทุกที่ แต่ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่อันดาตัดสินใจคบกับฟาร์แถมทอยยังตามตื้อพี่สาวของเขาอีก ทำให้รอยยิ้มของอันดาเริ่มหายไป แล้วมีคิ้วย่นๆมาแทนที่

“เจ้…อยากไปเที่ยวไหนไหม?” ออกัสถามพี่สาวและโน้มตัวไปกอดคออันดาเอาไว้…นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้กอดอันดาแบบนี้

“จะไปเที่ยวไหนได้ล่ะ ฉันยังเป็นคนป่วยอยู่นะ ลืมแล้วเหรอ” อันดาเตือนสติน้องชาย

“ก็รู้ แต่ว่า…ก็อยากพาเจ้ไปเที่ยวอ่ะ” อันดาเบือนสายตามาจากหน้าทีวีแล้วมองน้องชายอย่างครุ่นคิด

“เป็นอะไรของแกเนี่ย มาแปลกนะวันนี้”

“ก็เปล่า…” ออกัสรู้สึกเศร้าใจยังไงก็ไม่รู้ เมื่อเขารับรู้ได้ว่าทุกวันนี้อันดาอยู่อย่างไม่มีความสุข

“เฮ้ยไอ้ธีม เมื่อคืนแกทำอะไรออกัสมันรึเปล่าวะเนี่ย ทำไมมันถึงแปลกๆงี้อ่ะ” อันดาลุกขึ้นนั่งเหมือนเดิมแล้วก็ถามหาคำตอบจากประธานนักเรียน แต่ธีมก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“ไหนดูคอซิ” อันดาจับหน้าน้องชายเงยขึ้นเพื่อหาร่องรอยที่อาจจะเกิดขึ้น…เมื่อคืน

“เจ้อ่ะ! ทำไรเนี่ย”

“ก็แกแปลกอ่ะ อยู่ๆก็มาเอาอกเอาใจฉัน จะพาไปเที่ยว ปกติก็ไม่เป็นแบบนี้นิ” อันดายังคงกัดน้องทั้งๆที่สงสัย

“ก็…เอาตรงๆนะเจ้ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยเห็นเจ้ยิ้มเลยอ่ะ ฉันก็เลยอยากพาเจ้ไปผ่อนคลายบ้าง” ออกัสทำหน้านิ่งแล้วพูดออกมา และบรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนไปทันที

“อะไรของแกเนี่ย ฉันไม่ยิ้มอะไร ก็ยิ้มแย้มอยู่ทุกวัน” อันดาบอก แต่ทว่าตัวเธอเองก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน

“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยอันดา ฉันรู้ว่าเจ้รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร” ออกัสเข้าเรื่องอย่างจริงจัง ธีมที่นั่งอยู่จึงเดินออกไปตามมารยาทแล้วปล่อยให้สองพี่น้องคุยกัน

“ก็ช่วงนี้มันวุ่นๆนี่นา ไอ้ทอยก็ตามตื้อไม่หยุด ฉันก็เลยไม่ค่อยจะมีเวลาส่วนตัว”

“แล้วก็ทำให้เจ้ไม่ยิ้มด้วย”

“ก็โดนตามขนาดนั้นใครจะยิ้มออกวะ” อันดากลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะตอนนี้คอแห้งผากไปหมดแล้ว และเธอเหมือนกำลังโดนออกัสจับผิดยังไงก็ไม่รู้

“แน่ใจเหรอว่าเพราะทอยตามเจ้เท่านั้นที่ทำให้เจ้เป็นแบบนี้” คำถามของน้องชายทำให้อันดาอยากจะเดินหนี แต่เธอก็เลือกที่จะนั่งอยู่ที่เดิม

“แก…หมายความว่าไงวะ”

“ฉันว่าเจ้น่าจะรู้ดีแก่ใจนะ” ออกัสยังคงทำหน้าเครียด

“ถ้าแกจะหมายถึงฟาร์อีกคน ฉันอยากจะบอกแกเลยว่า ฟาร์กับฉัน…”

“เจ้กำลังจะบอกฉันว่าเจ้ไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับฟาร์เลย และเจ้ก็ไม่โทษฟาร์ด้วย”

“ก็รู้นิ” อันดาย้ำ

“แน่ใจเหรอว่าไม่จริงๆ” ออกัสเสริมอีก

“ฉันกับฟาร์เป็นแฟนกันนะเว้ย ฟาร์ก็ดีกับฉันตลอดแกก็รู้ แต่แค่มีทอยเข้ามาป่วน ฟาร์ก็เลยวีนบ้าง มันก็เป็นเรื่องที่แฟนควรทำไม่ใช่เหรอวะ” อันดายังคงปกป้องฟาร์

“แล้วเจ้แน่ใจเหรอว่าเพราะทอยเข้ามาในชีวิตเจ้ ฟาร์ถึงเป็นแบบนั้น”

“หมายความว่าไงวะ”

“เมื่อวานที่ฉันออกไปกับไอ้ธีม ฟาร์ก็หึงไอ้ธีมที่ได้นอนค้างที่นี่ เจ้ ถามจริงเหอะ คิดว่าจะรับสภาพนี้ได้อีกนานแค่ไหน” ในที่สุดออกัสก็พูดในสิ่งที่อยากจะพูดออกมาจนได้

“แล้วจะให้ฉันทำยังไง ฉันยอมรับนะว่าฟาร์อ่ะ ออกจะ…”

“ยุ่งเรื่องส่วนตัวเจ้เกินไป” ออกัสเสริม

“แล้วก็…”

“หึงหวงเจ้เกินลิมิต” ออกัสเสริมอีกครั้งเหมือนกับเขาอ่านใจเจ้ออก

“ก็ตามนั้นแหละ แต่ว่าฟาร์ก็ทำเพราะรักฉัน”

“แต่รักแบบนี้มันไม่เหนื่อยเหรอเจ้ ฟาร์รักเจ้ก็จริงนะ แต่ตามหึงตามหวง ตามจิก ตามเจ้จนเจ้ไม่มีชีวิตของตัวเองแล้ว นี่แค่คบกันไม่นานนะ ชีวิตเจ้ยังรวนขนาดนี้ แล้วถ้าคบกันต่อ…ถามจริง จะคบต่อไปไหวเหรอ ฉันไม่อยากไปเยี่ยมเจ้ที่โรงพยาบาลบ้านะ” ออกัสนั่งกอดอกแล้วทำหน้ายุ่ง

“ไหวไม่ไหวก็ต้องไหวรึเปล่าวะ ก็เป็นแฟนกันแล้วอ่ะ”

“อันดา…ฉันก็ไม่ได้จะยุให้เธอเลิกกับฟาร์หรอกนะ แต่ว่า…ฉันว่าเธอกับฟาร์เข้ากันไม่ได้ว่ะ” ออกัสส่ายหน้าไปมาทันที

“แต่ฉันก็คบกับฟาร์เป็นเพื่อนมาตั้งหลายปีแล้วนะ ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย รักกันมากขึ้นด้วยซ้ำ”

“แต่นั่นมันรักแบบเพื่อนรึเปล่าเจ้ ฉันยอมรับนะว่าฟาร์เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเจ้เลย ฟาร์รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้ และก็คอยอยู่เคียงข้าง แต่ว่า…หลังจากที่เจ้คบกับฟาร์ อะไรๆหลายอย่างมันก็เปลี่ยนไป ฟาร์มีอภิสิทธิ์ในตัวเจ้มากขึ้น และก็คิดว่าเจ้เป็นของเธอไปแล้ว ทั้งๆที่เจ้ก็ยังเป็นเจ้อยู่นะ และการที่ฟาร์ล้ำเส้นเข้ามาในชีวิตของเจ้มากเกินไป นั่นทำให้เจ้เองนั่นแหละที่ใช้ชีวิตลำบาก” ออกัสพูดตามจริงทุกอย่าง อันดาถึงกับเถียงไม่ออก

“เจ้…ฉันอยากให้เจ้คิดดีๆนะว่าเจ้อ่ะ รักฟาร์อย่างที่ปากเจ้พูดหรือเปล่า และถ้าเจ้ยืนยันว่ารักฟาร์ ฉันอยากจะให้เจ้คิดดูว่าความรักของเจ้อ่ะ รักแบบแฟนจริงๆเหรอ หรือแค่รักแบบเพื่อนสนิท ที่สนิทกันมากๆ”

“คือ…” อันดานั่งนิ่งและไม่พูดอะไร ออกัสที่รอฟังอยู่นั้นจึงพูดต่อ

“ฉันจะไม่เร่งเอาคำตอบจากเจ้หรอก ฉันอยากให้เจ้คิดดีๆว่ามันเป็นอย่างที่ฉันพูดไหม และถ้าเจ้คิดได้แล้วต้องการให้ฉันช่วยยังไง บอกน้องคนนี้ได้เสมอ ยังไงฉันก็ไม่ทิ้งเจ้หรอก ออกัสคนนี้พร้อมที่จะช่วยเจ้อันเสมอ” ออกัสโผเข้ากอดพี่สาวตรงหน้า เขาแอบเขินนิดๆที่ทำแบบนั้น แต่ก็ทำเพราะว่าอารมณ์มันพาไป ส่วนอันดาก็กอดตอบน้องชาย เพราะเธอรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงที่ออกัสส่งมาให้เธอ และมันทำให้เธอรู้สึกไม่เดียวดาย

รู้สึกว่าความรักพี่น้องมันปลื้มปริ่มมากเลยอ่ะ 

พี่น้องถึงจะตีกัน 

แต่ยังไงก็รักกันเสมอ 

#ออกัสน่าร๊ากกกก 

ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ 

^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น