เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ุ68.2 โอบกอดสาวงามท่ามกลางทุ้งดอกไม้

ชื่อตอน : ุ68.2 โอบกอดสาวงามท่ามกลางทุ้งดอกไม้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 59

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2562 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ุ68.2 โอบกอดสาวงามท่ามกลางทุ้งดอกไม้
แบบอักษร

ลมราตรีพัดกิ่งไม้ขยับ ด้านในอาคารรับรองขนาดใหญ่มโหฬารมีแขกชนชั้นสูงมากมายยืนพูดคุยเสียงเจื้อยแจ้ว ท่ามกลางผู้คนเหล่ามีชายหญิงคู่หนึ่งให้ความรู้สึกแตกต่างจากผู้อื่นอย่างมหัศจรรย์ มิว่าความงดงามราวเทพธิดาของฝ่ายหญิง มิว่าความหล่อเหลาคมคายราวราชันน้ำแข็งของฝ่ายชาย พวกเขาทั้งสองช่างเหมาะสมกันปานคู่รักแห่งเสียงเพลง และความลับ ประหนึ่งสองอำนาจอันลี้ลับที่แอบแฝงในกำแพงที่อุดมด้วยคำถามมากมายเกินกว่าใครกล้าท้าทายค้นหาคำตอบให้หมดทุกคำถาม 

         กระนั้นมีหลายคนอยากรู้อยากลองชมสาวงาม หนึ่งไม่ใช่ สองไม่ใช่ พวกเขามากันมากกว่าห้าคน และแต่ละผู้ล้วนมากด้วยความสามารถ และความงามปานเจ้าชายเลือดผสม  

         “สวัสดีสหาย” 

         “..” 

         อีธานนิ่วหน้าเย็นชา ไม่พูดทักทายตอบกลับ ลีโอน่าแอบเคลื่อนตัวหลบหลังชายหนุ่มพร้อมทำเสียงพึมพา “ใครเพื่อนมึง” ดวงตาปลาตายคู่นั้น และท่าทางที่เหมือนเจ้ากรรมนายเวรเกาะหลังอีธานทำให้ชายหนุ่มคิ้วกระตุก สนุกมากไหมทำตัวเหมือนเข้าอกเข้าใจเขา? อีธานรักษาหน้าอึมครึมปานฟ้าฝน อยากดุนางให้สงวนคำพูดกระซิบเสียงปีศาจน้อย แต่นางยิ้มขอโทษให้เขาก่อนเลยดุมิทัน 

         “สวัสดีท่านลีโอน่า” 

         “สวัสดีค่ะ” 

         ลีโอน่าเปลี่ยนสีหน้าเร็วปานหมาป่ารีบสวมหนังแกะ นางเอียงกายออกจากหลังอีธานพร้อมฉีกยิ้มงามบาดใจหนุ่มๆ เรือนผมสีดำสลวยลู่ลงมีน้ำหนัก แลเห็นประกายแสงเงางามดุจผ้าไหมสวรรค์ โฉมสะคราญธรรมดาที่มองแล้วต้องสะดุดหายใจคราหนึ่งเพราะมิคิดว่ายามนางแต่งหน้าจะสวยงามราวนางฟ้าจากป่าภูตพราย นัยน์ตาสีแดงทับทิมกะพริบวูบไหวเก็บงำความซน และความร้ายกาจอย่างมิดชิดยากจับต้อง หนุ่มๆเพื่อนอีธานตกตะลึงความงามของสตรีนักดนตรีสาว พวกเขากระแอมแสร้งปิดบังความประหม่า “มินึกจะเห็นพวกเจ้าที่นี้” 

         คาสึโอะคิดไม่ถึงจริงๆจักพบพวกอีธานในงาน เขาคิดว่าเพื่อนสนิทเป็นพวกชอบเก็บตัวเสียอีก 

         “โดนข้าลากมาน่ะค่ะ” 

         “ฮาๆ” 

         ลีโอน่าตอบแทนอีธานด้วยรอยยิ้มน่ารัก ชายหนุ่มผมเงินเลิกคิ้วนิดหน่อย น้อยคนนักจะรู้เขาอยากยกมือปิดปากนักไวโอลินสาวตั้งแต่ตอนนี้ กันมิให้นางพูดอะไรแปลกๆเกี่ยวกับเขา “พวกเขาคือ?” “อ่อ ข้าลืมแนะนำ เฮ้อ เจ้าก็ยืนเป็นหินนะ” คาสึโอะคืนสติหลังหัวเราะเสร็จ เขาใช้ข้อศอกทิ่มๆแขนอีธานที่ยืนปานพ่อหมาป่าดำไม่พูดไม่จาแนะนำกลุ่มเพื่อนให้ฝ่ายหญิงรู้จัก กลายเป็นหน้าที่แนะนำตกอยู่ที่คาสึโอะ เจ้าหนุ่มหล่อมิลำบากใจหรอก เขายกนิ้ว และแนะนำเพื่อนในกลุ่มทีละคน 

         กลุ่มเพื่อนชายของอีธาน และคาสึโอะ จะว่าเหมือนกลุ่มเพื่อนที่มหาวิทยาลัยหรือเพื่อนสมัยเด็กก็ได้ เพราะพวกเขาเหล่านี้คบหากันตั้งแต่ยังเยาว์ คาสึโอะกับอีธานมีฐานะตระกูลใกล้ชิดกัน เขาเลยสนิทกับอีธานที่สุด “โม้เนอะ” ลีโอน่ากระซิบหูอีธาน ชายหนุ่มผมเงินค้อนให้หญิงสาวอย่างระอา ฟังนางพูดสิ ทีเมื่อครู่ยังวางหน้าเหมือนชื่นชมอีกฝ่ายมิใช่หรือ  

         สตรีเดาใจยากจริงๆ 

         เพื่อนสนิทอีธานนอกจากคาสึโอะแล้วยังมีอีกหนุ่มหล่อที่เฝ้าสังเกต และวางท่าห่างเหินตั้งแต่เมื่อครู่ ชายหนุ่มผู้นั่นมีความสูงระดับศีรษะชนระดับไหล่อีธาน เรือเกศาสีดำดุจน้ำหมึกแลเงางามมิด้อยกว่าสตรี นัยน์ตาสีดำอ่อนแลมีความลึกลับ และม่านหมอกอำพรางให้ยากเดาอารมณ์ และความคิด กระนั้นแลมีความอบุ่น อ่อนโยนประปราย เขาแต่งกายเช่นเดียวกับแขกท่านอื่น มีแปลกตรงที่โทนสีที่เขาสวมเป็นโทนสีดำตัดสีทองคำ ภาพลักษณ์คลับคล้ายลับคลาประมุขตระกูล เขารับรู้สายตาลีโอน่าที่มองยังตัวเขา ชายหนุ่มผมดำยิ้มอ่อนไปถึงแววตาละม่อม และผงกหัวให้เป็นเชิงรับรู้ ให้เกียรติ และมีมารยาทสมตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดของเมืองแห่งความลับ 

         อือ คนนี้มิต้องพูดมาก แค่ยืนก็สาดแสงรัศมีความสูงส่ง หรูหรา และบริสุทธิ์ไร้มลทินสมนามเอกบุรุษ แถมเผยออร่าคนที่พึ่งพาได้ แตกต่างจากคาสึโอะลิบลับ 

         ท่าทางรับมือยากกว่าคาสึโอะด้วยสิ 

         “ไม่เจอกันนานอีธาน” 

         “ไม่นานเท่าไหร่กังหัน” 

         สองหนุ่มสบตากัน กังหันยิ้มน้อยๆแลน่าเอ็นดู เขาแลดีใจมิน้อยเหมือนเจอสหายรักสันโดษ ส่วนฝั่งอีธานทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นชาเจ็ดส่วน ทว่าลีโอน่าสังเกตเห็นมุมปากเจ้าหนุ่มยกสูงเล็กน้อยบอกว่าไม่รังเกียจที่อีกฝ่ายทักทาย 

         ไม่รำคาญ? ไม่ชักสีหน้า? ?????!  

         “แฟนเก่าเจ้ารึ” 

         “..” 

         อีธานเกือบสำลักวิญญาณสะดุ้ง นางใช้ตาคู่ไหนมองว่าพวกเขาเคยคบกัน? “เสียมารยาท” ชายหนุ่มผมเงินยกนิ้วเคาะหน้าผากนักไวโอลินสาวให้หยุดคิดเพ้อเจ้อ ลีโอน่าย่นจมูก ปากยุ่ง พอดีนางเห็นอีธานยิ้มให้คนอื่นเลยวางตัวมิถูก มิรู้ทำไมพอเห็นอีธานยิ้มให้อีกฝ่ายแล้วรู้สึกแปลกๆใจกระวนระวาย อือ อาจเพราะนางพยายามสร้างรอยยิ้มให้เขากระมัง นางทุ่มเทสมอง และแรงมิน้อยกว่าจักสำเร็จ แต่กังหันกลับทำได้ง่ายๆเลย มันเลย..อือ 

         สีหน้าลีโอน่าเรียบเฉย ประกายความคืบแคลงลอยผ่านนัยน์ตาคู่งาม นางแสร้งมองพื้น และหันมองอีธานอีกครั้ง 

         “ร่างกายเจ้าหายดีแล้วหรือ” 

         “ยัง..” กังหันส่ายหัวบอกข่าวร้ายให้เพื่อนสนิท “ยังต้องรักษา” 

         กังหันมีอาการป่วยตั้งแต่เกิด ร่างกายอ่อนแอกว่าคนปกติ สาเหตุที่เขามาร่วมงานเพราะคาสึโอะลากแขนมา ปกติเวลานี้เขาควรทำงานที่บ้าน และจิบกาแฟร้อนๆ ทว่าเพราะเพื่อนหวังดีมิอยากให้หมกตัวในบ้านตลอด “..” อีธานอยากทุบหัวคาสึโอะที่ทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ก็นึกขอบคุณที่คิดเรื่องกังหัน  

         อีธานหลับตา และก้มมองลีโอน่าที่นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง เห็นนางทำหน้าไม่อยากอยู่คุยกับเพื่อนอีธาน ท่าทางเหมือนน้องสาวเขาตอนบอกพี่ชายอยากกลับบ้านเร็วๆไม่มีผิด ชายหนุ่มผมเงินใจอ่อนละมุนให้ยกมือดึงแก้มนุ่มนิ่ม “อือ เจ็บ” ลีโอน่าโดนดึงแก้มยืดต่อหน้าเพื่อนๆอีธาน กว่านางจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว ขายหน้ามาก ///  

         “ฮาๆ” 

         นั่นแน่ะ ยังหัวเราะข้าอีก.. ลีโอน่าสะบัดหน้าหนีจากฝ่ามืออีธาน เพราะคาสึโอะขำท้องแข็ง ไม่คิดเลยเพื่อนชายจะดึงแก้มผู้หญิง “อะแฮ่ม ท่านลีโอน่า” เสียงท่วงทำนองเพลงดังขึ้นบอกว่าได้เวลาเปิดม่านงานเต้นรำ คาสึโอะมีคู่ควงเหมือนคนอื่นๆ แต่ขอให้เขามีโอกาสเต้นรำคู่กับสาวงามสักครั้ง “โปรดเต้นรำกับข้า” ชายหนุ่มผมทองยื่นมือเชื้อเชิญอย่างงดงาม แต่ลีโอน่าตอบ ไม่          

         “ไม่ค่ะ” 

         “..” 

         พรึบ ฉับพลันทั้งกลุ่มระเบิดหัวเราะ คาสึโอะหน้าแตกเพล้งนึกว่านางจะยอมเสียอีก ไม่จริงใช่ไหม คาสึโอะไปไม่ถูกเลยงานนี้ คิดไม่ถึงลีโอนาจักปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เสียงดังฟังชัด บอกอย่างหนักแน่นแบบลูกผู้ชายเลย “เอ่อ..” ครั้งแรกในชีวิตที่คนปฏิเสธมิเต้นรำกับคาสึโอะ อย่างน้อยเวลาบุรุษชวนสตรี สตรีมักตอบตกลงยอมเต้นรำ แม้นพวกนางไม่เต็มใจ กระนั้นเพราะประเพณี และวัฒนธรรมชาวเมืองแห่งความลับสิ่งสำคัญคือการให้เกียรติกันและกัน แม้นเวลายิงปืนก็ต้องให้เกียรติอีกฝ่าย ห้ามดูถูกศัตรู และต้องสู้อย่างสมศักดิ์ศรี เรื่องเต้นรำเช่นกัน สตรีสมควรให้เกียรติบุรุษเมื่อพวกเขาขอ บุรุษที่โดนสตรีให้สัญญาณอยากเต้นด้วยย่อมให้เกียรติเชิญสตรีเต้นสักเพลง เพลงเดียวก็ได้ 

         แต่ลีโอน่า ไม่ 

         ไม่เต้น ไม่ยุ่ง ไม่ขอเต้นกับคนอื่นนอกจากอีธาน  

         “อีธาน..” คาสึโอะน้ำตาจะไหล เอ็งช่วยพูดอะไรสักอย่างได้หรือเปล่า  

         “อือ” 

         อีธานหน้านิ่ง แต่ด้านในใจนี้ขำหนัก เห็นเพื่อนหน้าแตกโดนแฟนสาวตนปฏิเสธอย่างซื่อตรงก็ดีใจที่นางยังรู้ตัวว่ามีเจ้าของ ชายหนุ่มผมเงินโอบเอวคู่ควงอย่างเปิดเผยต่อธารกำนัล ประกาศให้รู้ชัดถึงความสัมพันธ์บทเพลงเย็นยะเยือง ลีโอน่าโดนโอบ หน้าเกือบซบแผ่นอกชายหนุ่ม นางหัวร่อเบาๆ ใครใช้ให้คาสึโอะลากเพื่อนๆมากวนอีธานเล่า ขัดขวางเวลาพลอดรักพวกนาง สมควรโดนเอาคืน  

         “ฮึๆ” 

         กังหันยืนขำเบาๆ เขาลอบมองฝั่งกลุ่มสตรีข้างหลัง และหันมากล่าวกับพวกอีธาน “พวกข้าต้องขอตัวลา” “เดี๋ยวสิกังหัน” คาสึโอะยังไม่ได้แตะสาวงามเลยนะ จะกลับแล้วหรือ “กลับเถอะไอ้หนุ่ม ประเดี๋ยวญาติสาวเจ้าปาระเบิดใส่ พวกข้าไม่ช่วยนะขอบอก” เพื่อนอีกคนเตือนสติคาสึโอะว่ายังมีพวกสตรีคู่ของพวกเขารอเชือด คนอื่นยังพอไหว แต่คู่ควงคาสึโอะนี่อย่างดุ  

         “นังบ้าเอ้ย..” คาสึโอะกัดฟันพึมพำ สีหน้าโกรธแค้น 

         ทำไมญาติๆต้องจับคู่เขาที่แสนดีเลิศกับสตรีบ้าที่ชอบวางระเบิดด้วย หือ 

         พวกเพื่อนๆทักทายอีธานสองสามประโยค แต่ละคนไม่วายตบบ่าอีธานปลอมประโลม และลากคาสึโอะกลับไปที่ที่พวกจากมา กังหันส่งสายตาให้อีธานแวบหนึ่ง และหันหลังเดินจากไป คราวเหลือหนุ่มสาวตามลำพัง ลีโอน่าก้มหน้าหลับตาอ้อนอีธาน “ออกไปข้างนอกกันเถอะ” “อือ” จู่ๆนางลากแขนเขาออกไปเดินเล่นนอกห้อง บริเวณสวนดอกพฤกษามีบ่อน้ำพุ ลุ้งดองไม้  แสงโคมไฟส่องสว่างไสวใต้ฟ้าปรอดโปร่งไร้เมฆฝน ดวงเดือนครึ่งเสี้ยวลอยเด่นตระหง่านฟ้า ลีโอน่าลากอีธานมายังบริเวณลับต่อผู้คน และปล่อยแขนชายหนุ่ม “หึงหรือ?” 

         “..อึก เปล่า” 

         ลีโอน่าไม่เข้าใจตัวเองหรอกนะ แต่ฟังอีธานบอกแล้วแน่นอนว่านางไม่หึงแน่ๆ 

         ไม่ 

         “เขาเป็นเพื่อนข้า” 

         “รู้แล้ว” 

         ลีโอน่ารีบตอบทันทมิเสียเวลาคิด น้ำเสียงเรียบเฉยฟังไม่รู้ว่าเข้าใจที่อีธานพูดหรือเปล่า ชายหนุ่มถอนหายใจ พลางยิ้มน้อยๆ เขาปล่อยให้นางเดินไปไกลคล้ายจะปล่อยนางเดินหนีไปหลบหลังพุ่มดอกไฮเดรนเยียสีน้ำเงิน กระนั้นเขาไม่ปล่อยนาง อีธานเดินมาข้างหลังลีโอน่า ครั้นยื่นแขนโอบเอวบาง และยกตัวนางขึ้นอุ้ม “ว้าย” 

         นักไวโอลินสาวตกใจร้องกรีดเบาๆ ชายหนุ่มอุ้มนางสบายๆประหนึ่งอุ้มกระต่ายน้อย 

         “ไม่อยากให้ข้ายิ้มให้คนอื่นใช่หรือไม่” 

         “..” ลีโอน่าจะโวยวาย แต่..นางเลือกพูดความจริงแท้ แม้นเจ้าตัวเบือนหน้าหนี พวงแก้มแรงระเรื่อ มิกล้าสบตา 

         “อือ ไม่อยาก” 

         “เข้าใจแล้ว ครั้งคราวหน้าจะระวัง” อีธานให้คำมั่น ลีโอน่าทำหน้าปลาตายและแอบๆลอบมองชายหนุ่ม “จะยิ้มให้คนอื่นก็ได้ แต่ยิ้มให้ข้ามากๆหน่อยก็พอ” นักไวโอลินสาวแค่ผิดหวังที่นางยังทำให้อีธานมีความสุขไม่มากพอสร้างรอยยิ้มบนองคาหล่อเหลา นางตกใจที่อีธานยิ้มง่ายๆเวลามองกังหัน ยิ้มเหมือนว่าเขารู้สึกสบายใจ  

         “เขาป่วยหรือ” 

         ลีโอน่าถามอย่างห่วงใย นางรู้สึกว่าอาการป่วยกังหันร้ายแรงมาก ไม่เช่นนั้นอีธานคงไม่กังวล “ไม่หรอก แค่ร่างกายอ่อนแอกว่าคนอื่น” 

         “..” 

         กังหันมีอาการป่วยตั้งแต่เกิด สมัยเด็กเขาไม่สามารถเดินหรือลงจากเตียง หมดแรงเร็วกว่าเด็กคนอื่น กระนั้นเขาฉลาด เรียนรู้เร็ว และที่สำคัญยังเข้มแข็ง และมองโลกในแง่ดี กังหันเริ่มศึกวิชาการต่อสู้ด้านศาสตร์มาโฮเพื่อรักษาร่างกาย และทำให้ร่างกายสามารถใช้งานได้อย่างเต็มที่ นับจากสำเร็จวิชา กังหันก็ใช้พลังมาโฮควบคุม และเสริมพลังให้ร่างกายตลอดเวลา นั้นเป็นสาเหตุที่พลังมาโฮของเขาเป็นสายรักษา ไม่ใช่สายต่อสู้ อีกทั้งมาโฮสิบส่วนยังใช้เพื่อประคองอาหารป่วย และร่างกายอีกด้วยทำให้เขาไม่มีวิชาลับมาโฮเหมือนคนปกติ  

         กังหันทำงานสภาเมืองในตำแหน่งผู้นำสภา แม้ร่างกายดูต่อยทีเดียวตัวแตก แต่เรื่องอื่นๆเขาไม่นับว่าด้อยกว่าเพื่อนๆ 

         ท่านแม่อีธานเป็นเพื่อนท่านแม่ของกังหัน พวกเขาจึงเจอกันบ่อยๆเวลาพวกท่านแม่นัดจิบชาบ่นเรื่องท่านพ่อ 

         “ข้าว่ากังหันมีสาวชอบเยอะพอๆกับเจ้าใช่หรือไม่” 

         ลีโอน่าแอบสังเกตเห็นสตรีจับจ้องกังหันตาเป็นมัน คู่ควงของเขายังไม่ใครอื่นนอกจาพี่สาวแสนสวยอีกด้วย แปลว่าสถานะคนงามตอนนี้โสด  

         อีธานส่งเสียงตอบลีโอน่า กังหันอยากเป็นฝ่ายดูแลคู่ชีวิตมากกว่าให้คู่ชีวิตมาดูแลเขา ตามความเห็นอีธาน ชายหนุ่มผมเงินคิดว่าช่างยากนัก เพราะเห็นสตรีที่หมายตากังหันมีแต่คนอยากดูแล ปกป้องกังหัน คงเพราะกังหันน่ารักกระมัง     

         น้ำพุพุ่งสาดกระเซ็นหยาดน้ำใส อีธานปล่อยลีโอน่าลงพื้น ทั้งสองเลิกคุยเรื่องกังหันแล้วหันมาสนใจบรรยากาศยามวิกาลที่มีเราเพียงสองคน ลีโอน่าเหลียวมองรอบด้านไม่มีใคร นางแว่วยินเสียงบรรเลงเพลงจากเรือนรับรอง เวลานี้ทุกคนคงกำลังจับคู่เต้นรำอย่างครื้นเครง ลีโอน่าเต้นรำไม่เป็น สมัยก่อนนางไม่เคยร่ำเรียนเรื่องพวกนี้ กระนั้นนางเก่งเรื่องให้อาหารสิงโต 

         อีธานยืนใกล้ขอบสระ เขามองลีโอน่าถอดรองเท้า และวางไว้ข้างล่าง นางกระโดดขึ้นขอบสระน้ำพุ และเริ่มทำตัวเพี้ยนๆอย่างเดินเล่นไต่ขอบสระน้ำปานเด็กสามขวบ “ฮึๆ” เหตุใดนางแลสนุกมีความสุข อีธานอดไม่ไหวให้แย้มยิ้มมองการกระทำเหมือนสาวน้อยมีความสุขกับเรื่องง่ายๆ ลีโอน่ากางแขนเหมือนนกกางปีก และย่ำเท้าไปบนริมขอบสระที่เปียกน้ำชุ่ม นางเดินและหมุนตัวอย่างเริงร่า มองราวนางฟ้าเต้นระบำ หยดวารีสาดกระจายแลส่องประกายระยิบระยับคราต้องแสงดาว 

         “เย็นมากอีธาน” 

         สายน้ำสาดกระเซ็นใส่ข้อเท้าหญิงสาว นางยิ้มละมุน ยามนี้ลีโอน่าไม่เหลือท่าทางเหมือนยามปกติแล้ว ในยามที่อยู่ต่อหน้าคนอื่นนางมักรักษากิริยา ท่าทางให้ดูสมกับหญิงสาวธรรมดา ชอบเล่นไวโอลิน และพูดอย่างสุภาพ ไม่เหมือนยามนี้ที่นางปล่อยตัวเต็มที่ไม่สนสายตาใคร กลับไปเป็นนางในสมัยก่อนเวลาอยู่กับคุณพ่อ ยามนั้นที่นางเป็นสาวน้อยตัวน้อยๆ ชอบทำตัวแปลกจากเด็กคนอื่น 

         เพราะตรงนี้มีอีธาน ลีโอน่าจึงไม่เหงา และเพราะเป็นเขา นางจึงกล้าเปิดเผยอีกด้านที่ไม่มีใครเคยเห็น 

         เพราะนางรักเขา และเชื่อใจเขา เรื่องต่างๆของนาง อีธานจึงเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ 

         “ฮาๆ” 

         หญิงบ้า.. อีธานส่ายหัวขำ นางไม่เพียงดีเลิศในด้านการวางตัวในสถานการณ์ต่างๆ ไม่ใช่แค่เก่งกาจเรื่องดนตรี นางนั้นรักสนุก และชื่นชอบความสงบ หลงรักการท่องเที่ยวเพื่อแสวงหาสิ่งใหม่ๆเสมอ ไม่หยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่เคยหวาดกลัวต่ออุปสรรค กระนั้นนางมีความกลัวเช่นเดียวกับคนอื่นๆ นางเป็นมนุษย์ธรรมดาที่มีเวลารัก เวลาหัวเราะ เวลาร้องไห้ เวลาใดที่นางมีความสุขนางจะกินขนมมากกว่าปกติสองเท่า แต่เวลาใดนางขี้คร้าน นางจะนอนหลับตื่นเที่ยงๆ ลีโอน่าใช้ชีวิตตามลำพัง ไม่เคยบ่นให้ใครฟังนอกจากสัตว์น้อยอย่างกระรอกที่นางต้องกล่าวขอโทษก่อน เพราะบางครั้งนางก็ปิ้งเพื่อนพวกมันกินประทังชีวิต 

         “ระวังเป็นหวัด” 

         “สบายมาก” 

         ตอนเด็กๆนางซนนะจะบอกให้ ไม่มีใครเอาลีโอน่าอยู่เลย นอกจากคุณพ่อที่มักเล่นดนตรีกล่อมลูกสาวให้สงบเสงี่ยม ลีโอน่าอยู่นิ่งได้เพราะมีเสียงเพลงกล่อม นั้นเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่นางชอบจับไวโอลิน และเล่นดนตรีก็เพื่อให้หัวใจตัวเองสงบ.. ไม่คิดถึงความเหงา ความเศร้า หรือเรื่องแย่ๆ 

         “เหนื่อยแล้วหรือ” 

         ลีโอน่านอนหนุนตักอีธาน สภาพเหมือนเด็กน้อยที่เล่นสนุกจนหมดแรงต้องนอนตักผัวเพื่อเพิ่มพลัง “อยากกลับบ้านจัง..” ลีโอน่ามองบ่อน้ำพุ และพลั่งพึมพำความปรารถนาลึกๆที่เริ่มกระตุ้น และเรียกร้องให้นางมุ่งไปหามัน ตั้งแต่ที่สัมผัสความอบอุ่นในบ้านเด็กกำพร้าลิเทอท์แอน ตอนที่นางอยู่ท่ามกลางความอบอุ่นของเด็กๆ และพวกเมรัย  

         วันเวลาที่มีเพียงเสียงเพลงพลันเปลี่ยนไป  

         นาง..จู่ๆคิดถึงบ้าน 

         ตอนแรกเหมือนนางจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองมีบ้านให้กลับ.. ลีโอน่าหลุบตายิ้ม และแหงนหน้ามองคางชายหนุ่ม ฝ่ามือซุกซนยื่นจับปอยผมอีธานเล่น พันเกี่ยวนิ้ว “กลับด้วยกันนะ” ลีโอน่าอยากให้อีธานกลับด้วย ลึกๆในใจนางกลัว.. เปล่า นางไม่กลัวสักนิด เพียงแต่อยากเอาอีธานไปอวดเฉยๆ เขาหล่อแถมรวยด้วยนินา ใครเห็นต้องอิจฉาลีโอน่าแน่ที่ๆตกผู้ชายอย่างอีธานสำเร็จ 

         “ฮึๆ” 

         นักไวโอลินสาวขำ ชายหนุ่มก้มมองนาง และเอ่ยคำสัญญา “กลับกันตอนนี้เลยเถอะ” “ฮาๆเจ้านี่นะ” “..” หากนางต้องการเขาก็พร้อมไปกับนาง ไม่ว่าตอนนี้หรือภายภาคหน้า ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ เขาจะเคียงข้างนาง และร่วมทางไปกับนาง อีธานพูดจริง ฉะนั้นลีโอน่าส่ายหัว และบอกไม่ต้องรีบร้อน “รอเจ้าสะสางงานให้เสร็จก่อน”  

         ยังมีเวลาอีกมากให้พวกเรารักกัน.. มิต้องรีบหรอก 

         “พวกเรายังไม่เต้นรำเลยนะ” 

         “อยากหรือ?” 

         อีธานเห็นลีโอน่าเล่นน้ำพุจนเหนื่อยแล้ว นางยังจะอยากเต้นอีกหรือ  

         ก็จริงอย่างชายหนุ่มกล่าว นักไวโอลินสาวทำหน้าปลาตาย “ไม่เต้นก็ดี” 

         ชายหนุ่มแผ่วขำ เขารู้นางไม่ชอบงานเลี้ยงแบบนี้ เพราะอะไร? “ข้าไม่อยากเด่น..” สังคมที่เต็มไปด้วยหน้ากาก แต่ละคนต่างพูดเพื่อผลประโยชน์ ไม่มีความจริงใจ ไม่มีความเชื่อมั่น ลีโอน่าหลุบตาไม่อยากนึก “แต่เพื่อนเจ้าน่ารักดีนะ” “อือ” อีธานไม่อยากให้ลีโอน่าพูดชมพวกเพื่อนๆเท่าไหร่นัก เพราะพวกเขาชอบกวนประสาทอีธานบ่อยๆ  

         คิดแบบเดียวกับลีโอน่าเลย  

         ‘เราจะทำยังไงให้เจ้านั่นเปลี่ยนสีหน้า?’ 

         คนนำคือคาสึโอะ ตั้งแต่เมื่อก่อนที่ขยันหาเรื่องให้อีธาน ถ้าคนที่ไม่ชอบแกล้งอีธาน ชายหนุ่มย่อมอารมณ์เสีย แต่ถ้าคนแกล้งเป็นคนรัก เขาดีใจนะ  

         “ฮึๆ” ลีโอน่ามีความคิดเหมือนคาสึโอะ แต่ว่าเพราะมีความคิดเหมือนกันนั้นแหละ นักไวโอลินสาวเลยไม่ชอบคาสึโอะ เพราะคนที่จะแกล้งอีธานได้มีเพียงลีโอน่าเท่านั้น คนอื่นห้ามแตะ จะเสนอแผนก็เสนอได้ แต่คนทำต้องเป็นลีโอน่าเท่านั้น ห้ามคนอื่นยุ่งกับเจ้าหนุ่มของนาง  

         ใครยุ่ง นางกัด 

         “ดุเสียจริง” 

         อีธานขำ ลีโอน่ามีความฝันตอนเด็กๆจะมีคนรักเพียงคนเดียว และเขาจะต้องรักนางเพียงเดียวเช่นกัน หากมีมือที่สามยุ่งละก็ นางจะเอาไวโอลินฟาดหัวมัน  

         “ข้าตามใจเจ้าคนเดียวนะ เจ้าห้ามยุ่งกับคนอื่นนะ” 

         ลีโอน่านอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ปานเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ อีธานไม่เคยคิดเอาใจใส่ใครนอกจากคนในครอบครัว   

         “ดีมาก” 

         ยังไม่แต่งก็คุมเข้มเสียแล้ว อีธานอยากขอโทษท่านพ่อเหลือเกินที่ไม่อาจใช้ชีวิตโสดตลอดชีวิต 

         ท่านพ่อบนสวรรค์ถึงกลับลับตาไว้อาลัยให้ลูกชาย พลางพึมพำ “เจ้าเลือกผิดแล้ว อีธาน..” หลังจากนั้นท่านก็โดนภรรยาดึงหูไปอบรม จบข่าว 

         อากาศหนาวเย็นมีลมกลางคืนพัดผ่านราชินีแดง และจ้าวแห่งความลับ ลีโอน่าอยากหลับสักงีบ แต่นางยังมิอาจหลับเพราะได้เวลาส่งชายหนุ่มสุดที่รักไปทำงานแล้ว ลีโอน่าลุกจากตักอีธาน ครั้นชายหนุ่มลุกยืน “ระวังตัวนะ รีบกลับบ้านด้วย อย่าปล่อยข้ารอนาน” นักไวโอลินสาวช่วยชายหนุ่มแต่งตัว เปลี่ยนชุด ใต้แสงเดือน และดวงดาราแพรวพราว 

         จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่พลันปรากฏกายเคียงข้างสตรีสาวงามที่สุดในปฐพี 

         อีธานสวมหน้ากาก สวมผ้าคลุม และก้มลง คุกเข่า จูบเบาๆบนฝ่ามือลีโอน่าแทนคำอำลา นักไวโอลินสาวยืนอย่างสง่า แย้มยิ้ม และกระซิบหูบอกจอมโจรหนุ่ม “กลับเร็วมีรางวัลนะ” 

         น้ำเสียงกระเซ้าหวานหอมชวนใจละลาย ลีโอน่าขยิบตาหยาดเยิ้มให้สัญญาหนุ่มหล่อ งานนี้ทำดีย่อมมีรางวัล.. 

         “ซนจริง” 

         อีธานยิ้มภายใต้หน้ากาก พลันม่านแห่งการช่วงชิงเปิดฉาก..  

         -- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น