เนรันยา/เนตรกวี
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 ความลับ ความรัก (4)

ชื่อตอน : บทที่ 10 ความลับ ความรัก (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2562 19:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 ความลับ ความรัก (4)
แบบอักษร

พี่ชายที่แสนดีมองหน้านีรดาเชิงคำถาม เขาเห็นแววตากลมโตที่มีน้ำตาไหลเอ่อออกมาอย่างน่าสงสาร เธอไม่ได้เต็มใจ และเธอไม่ได้ยินยอมชายคนนี้ดูก็รู้ 

         “น้ำหวานไม่มีทางเอาคนอย่างนายหรอก ผู้ชายเถื่อนๆ อย่างนายน้ำหวานไม่ได้เต็มใจ น้ำหวานไม่ได้มีความสุข...” เสียงทุ้มของธนัชร้องขัดอย่างโมโหเช่นเดียวกัน เพราะรู้ว่านีรดาไม่ได้มีความสุขเลยที่ต้องอยู่กับผู้ชายห่ามๆ คนนี้ และเขาต้องช่วยเธอให้รอดพ้นความทรมานนี้เสียที 

         “แล้วมึงรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่มีความสุข...มึงเคยเห็นกูเอากับน้ำหวานเหรอ กูจะบอกให้นะเวลากูเอากันน่ะเธอก็ร้องครางให้กูคนเดียว” ถ้อยคำผรุสวาททำให้หัวใจดวงน้อยแทบสลาย น้ำตาจากไหนไม่รู้ไหลออกมาไม่หยุด จนเธออยากจะหนีไปให้พ้นจากผู้ชายคนนี้ 

         “มึง!!!” ธนัชทนฟังคำหยาบคายของเอนิวาลฟ์ไม่ไหว เขาจึงวิ่งเพื่อเข้าแย่งนีรดาออกมาจากชายร่างใหญ่ แต่ก้าวเข้าหาไม่ถึงสามก้าวปืนของเอนิวาลฟ์ก็ถูกชักออกมาก่อนที่จะจ่อบนขมับของธนัชอย่างรวดเร็ว ด้วยความแค้นเคืองที่ไอ้หน้าจืดมันกล้าแตะต้องผู้หญิงของเขาแบบนี้ 

         พรึบ!!! 

         ใจของนีรดาถึงกับตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นปืนสีดำทะมึนของเอนิวาลฟ์ยกขึ้นเหมือนจะยิงธนัช จนเธอรู้สึกผิดที่เอาพี่ชายที่แสนดีอย่างเขามายุ่งเกี่ยวกับเธอ 

         “ยะ...อย่า” เสียงหวานร้องห้ามด้วยเสียงสะอื้น ตอนนี้มือทั้งสองข้างของเธอจับลงบนท่อนแขนกำยำเหมือนรั้งไม่ให้ชายหนุ่มทำร้ายธนัช 

         เอนิวาลฟ์หันหน้ามามองสาวร่างเล็กด้วยความเจ็บปวดเหลือเกินที่เธอทำเหมือนห่วงมันจนกล้าขัดเขาแบบนี้ มือแกร่งกำด้ามปืนในมือของตัวเองแน่นด้วยความแค้นในอก ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้อยากหนีไปจากเขา อยากไปหาผู้ชายคนอื่นแทนที่จะเป็นเขา 

         “ทำไม! ห่วงมันมากเหรอ หึ...ได้กันไปกี่รอบแล้วล่ะถึงได้ปกป้องโดยไม่ห่วงชีวิตของตัวเองเลย” เสียงทุ้มถามด้วยเสียงราบเรียบ ทั้งๆ ที่ในใจกำลังระเบิดออกมาแล้ว เพราะการปกป้องออกหน้าออกตาของนีรดาทำให้เขาคิดว่าเธอกับไอ้หน้าจืดรักกัน แต่ถ้ามีเขาอยู่อย่าได้หวังเลย 

         “ไม่...ขอร้อง ปล่อยพี่นัชไป” เสียงหวานร้องอ้อนวอนพร้อมกับมองใบหน้าเข้มด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอเต็มเบ้า 

         “เธออยากปกป้องมันถึงขนาดขอร้องอ้อนวอนฉันอย่างนั้นเหรอ” เสียงทุ้มถามออกมาด้วยความสมเพชตัวเองที่หญิงสาวทำเหมือนเห็นว่ามันดีกว่าเขา 

         “ขะ...ขอร้อง” นีรดาอยากจะจบเรื่องทุกอย่างแล้ว ไม่อยากให้มันบานปลายไปมากกว่านี้ ธนัชไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้และไม่อยากให้เขาต้องมาเป็นอันตรายเพราะเธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงรู้สึกผิดไปตลอด 

         “ขอร้องฉันสิ...ทำให้ฉันเห็นว่าเธออยากให้ฉันปล่อยมันไป” เสียงกดต่ำ ทำให้นีรดาเงยหน้ามองเอนิวาลฟ์ที่มีแววตาความเหี้ยมโหดซ่อนอยู่ในนั้น จนร่างบอบบางสั่นสะท้านด้วยความกลัว เธอกำลังเผชิญอยู่กับอะไรทำไมมันถึงได้วุ่นวายและเจ็บปวดแบบนี้ 

         “ฉัน...”  

         “หรืออยากให้มันตาย...” มือหนาขยับจนใจสาวกระตุกตามไปด้วย เธอมองหน้าของธนัชด้วยความสงสาร แต่เหมือนชายหนุ่มจะส่ายหน้าเพื่อไม่ให้นีรดาทำตามที่เอนิวาลฟ์บอก 

         “ขะ...ขอร้อง” เสียงหวานพูดออกมาอย่างน่าสงสาร แต่มันไม่พอใจสำหรับเอนิวาลฟ์ เขาจะทำให้ไอ้ผู้ชายตรงหน้าเขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา และมันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง 

         “แค่นี้น่ะเหรอที่จะขอชีวิตมัน เหอะ...สมเพช ทำแค่นี้คิดเหรอว่าฉันจะไม่ฆ่ามัน”  

         “คุณจะให้ฉันทำยังไง ขอร้องปล่อยพี่นัชไป” ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมคาย จนเอนิวาลฟ์ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย ทำเอาร่างกายสาวหนาวยะเยือก ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นความโหดเหี้ยมอย่างเต็มพิกัดของเขา ทุกๆ ครั้งเขายังมีความอ่อนโยนกับเธอบ้าง แต่ครั้งไม่มีแม้แต่ความสงสาร 

         “จูบฉัน...” เสียงสั่งทำเอานีรดาถึงกับใจเต้นแรงด้วยความตกใจ เพราะเท่าที่ดูในห้องมีผู้ชายไม่ต่ำกว่า 10 คน  

         “อะไรนะ...” 

         “อย่าทำนะน้ำหวาน พี่ขอร้อง” ตอนนี้ร่างทั้งร่างขอธนัชถูกควบคุมเอาไว้โดยคนของเอนิวาลฟ์จนไม่สามารถหนีไปไหนได้ จนหญิงสาวกำลังลังเลใจว่าจะทำดีหรือไม่ แต่ถ้าไม่ทำเธอก็ต้องปล่อยธนัชให้โดนทำร้าย ซึ่งเธอไม่อยากให้เกิดแบบนั้นเลย 

         “ขอโทษนะคะพี่นัชที่น้ำหวานทำให้พี่เดือดร้อน” สายตาหวานเศร้ามองคนที่นับถืออย่างพี่ชายด้วยความรู้สึกผิด ทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอเป็นต้นเหตุ 

         “ยะ...อย่าน้ำหวาน” เสียงทุ้มร้องห้าม” 

         “ร่ำลากันเสร็จหรือยัง ถ้าไม่ทำฉันจะได้ให้ลูกน้องเอาศพไอ้หน้าจืดนี้ไปทิ้งซะ!!!”  

“ยะ...อย่า ฉันทำแล้ว...” เสียงหวานบอกอย่างจำใจ 

         “งั้นเอาสิ ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจรับรองมันได้กลับไปอย่างครบสามสิบสองอย่างแน่นอน” คำพูดข่มขู่ทำให้ใจของนีรดาเต้นอย่างไม่เป็นระส่ำ ก่อนจะลดมือออกจากต้นแขนกำยำแล้วมองหน้าผู้ชาย 

         มือบางยกขึ้นแล้ววางบนไหล่กว้างของเอนิวาลฟ์ ก่อนที่จะเขย่งปลายเท้าเพื่อทำตามที่ชายหนุ่มสั่ง แต่เพราะความชักช้าทำให้เอนิวาลฟ์ไม่รอช้าคว้าหมับเข้าที่ต้นคอระหง แล้วแนบริมฝีปากอุ่นร้อนของตัวเองทันที 

         ปากบอบบางถูกความอุ่นชื้นแนบเข้าหาจนเธอเกือบสำลัก ทำให้เผลอเปิดริมฝีปากของตัวเองออก ให้ชายหนุ่มได้เอาลิ้นร้อนๆ เข้าล่วงล้ำในโพรงปาก 

         ธนัชมองภาพตรงหน้าถึงกับด้วยความเจ็บปวด เขาเห็นถึงความเหี้ยมโหดที่ชายคนนั้นบังคับให้นีรดาทำในสิ่งที่เธอไม่ต้องการ เขาอยากจะช่วยแต่ตอนนี้แทบไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย 

         “น้ำหวาน...” ธนัชร้องออกมาด้วยหัวใจสลาย เพราะสงสารสาวน้อยบอบบางเหลือเกินกว่าที่จะมีแต่คนจ้องแต่รังแก 

         สองหนุ่มสาวไม่ได้ฟังเสียงของธนัชสักเท่าไหร่ เพราะมัวเมากับจูบที่ต่างปรนเปรอให้กันและกัน โดยไม่ได้สนใจคนอื่นภายในห้อง 

         ความร้อนระอุของปลายลิ้นทำเอาร่างบอบบางอ่อนระทวยจนแทบทั้งล้มทั้งยืน จนเอนิวาลฟ์เอามือหนาของตัวเองอีกข้างโอบรอบเอวบางเอาไว้ ตอนนี้ร่างกายของเขามันแทบปริแตกเพราะเขาต้องการร่างบอบบางจนแทบบ้า ถ้าไม่ติดว่าที่นี่มีคนเยอะ อย่าได้หวังเลยว่าเขาจะทำแค่จูบ 

         เอนิวาลฟ์กวาดปลายลิ้นของเขาไปทั่วโพรงปากสาวอย่างหิวกระหาย แค่จูบร่างกายก็ร้อนผ่าวจนอยากจะปลดปล่อยให้มันรู้แล้วรู้รอด ชายหนุ่มจึงไม่รอช้าที่จะถอนริมฝีปากของตัวเองออก แล้วมองผู้ชายที่มันบังอาจมายุ่งกับผู้หญิงของเขา 

         “เอามันไปจัดการซะ” เมื่อได้สติเอนิวาลฟ์ก็ร้องสั่งทันที จนนีรดาฟังแล้วถึงกับตกใจเพราะชายหนุ่มไม่ยอมรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ 

         “คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ไหนคุณบอกจะไม่ทำพี่ธนัช...” เสียงหวานร้องโวยวายเพราะเขากำลังจะทำร้ายพี่ชายที่แสนดีของเธอ 

         “หึหึ...กลัวมันตายอย่างนั้นเหรอ...งั้นก็เลิกติดต่อกับมันซะ เพราะถ้าฉันรู้ว่าเธอยังแอบคุยกับมัน ฉันจะไม่ยอมรับปากว่ามันจะไม่เป็นอะไร...” คำพูดข่มขู่ทำให้ใจน้อยๆ สั่นเพราะความกลัว จนเธอพยักหน้ารับเพราะไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนอีกแล้ว อะไรที่เธอก่อเธอก็จะยอมรับผิดเพียงคนเดียว 

         “ฉันจะยอมคุณทุกอย่าง...ขอเพียงแค่คุณอย่าทำร้ายเขาเลย” 

         “ดี...ยอมง่ายๆ แต่แรกทุกอย่างก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้...” เสียงเข้มของเอนิวาลฟ์ทำให้หญิงสาวก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่ชายหนุ่มเป็นผู้กำหนด 

       

 

_________________________ 

โอ๊ยยยย พ่อคุณของบ่าวววววววว ทำไมเเบดบอยขนาดนี้ 

ใครที่อยากได้ครบทั้งสามเล่ม มีจำหน่ายที่อีบุ๊คเรียบร้อยเเล้วนะคะ ทั้งเว็บ Meb และ Ookbee จ้า ส่วนเล่มเล่ห์รักส่งเข้าโรงพิมพ์เเล้วน้าา ประมาณ 10 ไรท์จะได้หนังสือจ้า 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น