ปากกาเปื้อนหมึก
Line-icon

เรื่องที่6ของไรท์แล้วนะ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ

ตอนที่7 ทางกลาง

ชื่อตอน : ตอนที่7 ทางกลาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2562 02:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 ทางกลาง
แบบอักษร

ตอนที่7 กลางทาง

 

 

 

 

 

"ธนัชชา เดี๋ยวเลิกประชุมแล้วเธอเอาเอกสารออกค่ายนี้ไปแจกให้เพื่อนๆปีเธอด้วยนะ อาจารย์วานหน่อยนะ" หลังจากที่ร่างบางประชุมเสร็จ กำลังจะเก็บสมุดรายงานใส่กระเป๋าเสียงอาจารย์ประจำชั้นก็ดังขึ้น

 

 

"โห่อาจารย์คะ ปีหนูใช่ว่าน้อยๆคนซ่ะเมื่อไหร่ หนูว่าอาจารย์โพสลงเฟสกลุ่มไม่ดีกว่าหรอคะ" ร่างบางที่จัดของใส่กระเป๋าเสร็จแล้วเอ่ย

 

 

"งั้นเธอก็เลือกมานะระหว่างได้เอวิชาจิตอาสาทุกคน กับได้เอฟวิชาจิตอาสาทุกคน" อาจารย์หมอยังคงพูดต่อ

 

 

"ก็ได้ค่ะอาจารย์ อาจารย์พูดแล้วนะคะ ห้ามคืนคำอีกอย่างหนูอัดเสียงอาจารย์ไว้หมดแล้วด้วย ถ้าอาจารย์ผิดคำพูดเมื่อไหร่ หลักฐานในมือหนูได้หลุดลงโซเซียลแน่นอนค่ะ"

 

 

"เธอนี่มันได้เชื้อความเจ้าเล่ห์มาจากปู่เธอเยอะเลยนะนิชา" อาจารย์หมอเอ่ย

 

 

"แหม่อาจารย์ก็ งั้นหนูขอตัวนะคะ กลับดีๆนะคะอาจารย์" แล้วร่างบางก็เดินแยกจากอาจารย์หมอขึ้นชั้นเรียนไป

 

 

"เฮ้ยชา ตกลงเขาเรียกมึงไปประชุมไรวะ" หลังจากที่ร่างบางเข้าห้องเรียน กลุ่มเพื่อนผู้ชายก็ถามขึ้น

 

 

"อีกสองวันจะมีออกค่าย ทุกคนก็เตรียมตัวด้วยแล้วกัน แล้วนี่เอกสารส่งต่อเพื่อนด้วยนะ" ร่างบางตอบเสร็จก็ส่งเอกสารต่อๆไป

 

 

'เฮ้ยแก~~ มีพวกพี่ปีห้าปีหกไปด้วยแหละ อร้ายย'

 

 

'แกคิดดูนะ รุ่นพี่ปีห้าปีหก พวกพี่กล้า พี่สิงห์ พี่ภูผานะแก แค่คิดฉันก็ฟินแล้ว'

 

 

'นี่มันรวมสมาคมหมอหล่อไว้ชัดๆเลย' เสียงจากเหล่าผู้หญิงที่นั่งคุยกันเอ่ย

 

 

"นี่ยัยชาตกลงวันนี้มีใครไปประชุมบ้างวะ ฉันอยากรู้" ลูกหว้าสะกิดถามร่างบาง

 

 

"เฮ้อ ก็พวกพี่สิงห์ พี่กล้า พี่ภูผา แล้วก็พี่มุกน่ะ" ร่างบางตอบ

 

 

"หรอ แกเจอพี่กรบ้างมั้ยวะ" ลูกหว้าถาม

 

 

"ไม่นะ ทำไมหรอหรือว่าแกกับพี่เขาทะเลาะกันอีกแล้ว"

 

 

"ป่าว.. แค่ผิดใจกันนิดหน่อย ช่างมันเถอะ"

 

 

"อืม สู้ๆนะฉันอยู่ข้างๆแก"

 

 

"ไอ้บ้า ขอบใจนะ"

 

 

 

 

วันออกค่าย

 

"เด็กๆที่นี่น่ารักจังเลย ทุกคนที่นี่ก็น่ารักแกว่ามั้ยยัยชา" ลูกหว้าที่ละจากตรวจร่างกายเด็กๆเอ่ยกับร่างบาง

 

 

"อืม ฉันนะชอบเด็กมากๆเลย คิดแล้วก็คิดถึงหลานจังเลย" ร่างบางเอ่ย

 

 

'คุณหมอคะคุณหมอ คุณหมอสวยจังเลยค่ะ' จู่ๆก็มีเด็กน้อยสองสามคนเดินมาสะกิดร่างบางทั้งสอง

 

 

"ขอบคุณนะคะ พวกหนูก็น่ารักทุกคนเลย" ร่างบางย่อตัวให้เท่ากับเด็กๆก่อนจะเอ่ย

 

 

'คิกคิก โตขึ้นพวกหนูอยากเป็นหมอ พวกหนูจะได้สวยๆเหมือนคุณหมอ'

 

 

"ได้เลย พวกหนูต้องตั้งใจเรียน เชื่อฟังคุณพ่อคุณแม่ แล้วต้องไม่ดื้อกับคุณครูด้วยนะคะ" ลูกหว้าเอ่ย

 

 

'ค่าา'

 

 

"นี่นิชาตั้งแต่เรามา ฉันยังไม่เห็นพี่กรกับพี่ภูผาเลยนะ หรือว่าสองคนนั้นจะไม่มาวะ"

 

 

"ไม่รู้สิ ถ้ามาก็คงเห็นเองแหละ ไปกินข้าวกันเถอะ" ร่างบางที่ตรวจคนไข้คนสุดท้ายเสร็จเอ่ย

 

 

 

เลิกค่าย

 

"ห้ะ อะไรนะคะรถคันที่พวกหนูขึ้น ออกไปแล้วหรอคะ ไปได้ยังไงในเมื่อพวกหนูยังไม่ได้ขึ้นเลยนะคะอาจารย์" ลูกหว้าเอ่ย

 

 

"ใช่จ้ะ ออกไปได้สักพัก ขอโทษพวกเธอด้วยนะยังไงก็หาขึ้นรถคันอื่นเอานะ มันต้องมีที่ว่างสิ"

 

 

"แล้วถ้าไม่มีล่ะคะอาจารย์ พวกหนูจะกลับยังไง ทางไม่ใช่ใกล้ๆเลยนะคะอาจารย์"

 

 

"อาจารย์ครับ ทุกคันที่นั่งเต็มหมดเลยครับ"

 

 

"ไม่นะ อาจารย์ขา"

 

 

 

 

ปี๊นน ปี๊นน🚘

 

"อาจารย์มีอะไรหรือป่าวครับ" เสียงเจ้าของรถลดระดับกระจกลงเอ่ยถาม

 

 

"พอดีนักศึกษาสองคนนี้ยังไม่มีที่นั่งจ้ะ เลยหารถกลับกันไม่ได้"

 

 

"งั้นให้พวกเธอกลับกับพวกผมก็ได้ครับ นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว"

 

 

"ว่าไงนักศึกษาจะกลับกับพวกพี่เขาหรือว่าจะหารถกลับกันเอง อาจารย์ว่าพวกเธอควรเลือกอย่างแรกดีกว่านะ อาจารย์ก็ไม่รู้จะหารถให้พวกเธอได้หรือป่าว อีกอย่างใกล้จะมืดแล้วด้วยอันตราย"

 

 

"เอ่อ..."

 

 

"ลูกหว้ามาขึ้นรถพี่ เร็วๆก่อนที่มันจะมืด" เสียงของกรที่เอ่ยเรียกลูกหว้า

 

 

"เอ่อ..ค่ะๆๆ"

 

 

"เอาไงเหลือเธอคนเดียวแล้วนะธนัชชา ไปกับภูผาสิ รีบตัดสินใจนะ"

 

 

"นิชาจะกลับมั้ย" เสียงของร่างสูงเอ่ยถาม

 

 

"ไปก็ได้ค่ะ" แล้วร่างบางก็เดินขึ้นรถของร่างสูงไป

 

 

 

กลางทาง

 

"ทำไมตอนแรกหนูไม่เห็นพี่ที่ค่ายเลยอะ" ร่างบางที่นั่งถามร่างสูง

 

 

"พี่ติดงานที่โรงพยาบาลน่ะ เลยมาช้า" ร่างสูงตอบ

 

 

"อ๋อค่ะ ก็ถึงว่าหนูไม่เห็นพี่เลย"

 

 

"ทำไม ไม่เห็นหน้าพี่เลยคิดถึงหรอ" ร่างสูงเอ่ยถาม

 

 

"บะ...บ้าหรอ เห็นลูกหว้ามันถามเฉยๆ"

 

 

"นิชาเงียบแป๊ป" ร่างสูงเอ่ย

 

 

 

ครืดด ครืดด

 

"บ้าเอ้ยอย่ามาเสียตอนนี้นะเว้ย" จู่ๆรถของร่างสูงก็ติดๆดับๆจนรถดับนิ่งไป

 

 

"พี่ภูรถเป็นอะไรหรอ ทำไมมันสตาร์ทไม่ติดอะ"

 

 

"ชาใจเย็น หยิบกระเป๋าตังของพี่ แล้วก็กระเป๋าของเราลงมาด้วย"

 

 

"ทะ...ทำไมอะ แล้วเราจะไปไหน"

 

 

"รถพี่เสีย เราคงต้องหาโรงแรมแถวนี้นอนแล้วล่ะ"

 

 

"ห้ะ!!"

 

 

"ไม่ห้ะแล้ว นู่นไงไปกัน" แล้วร่างสูงก็จูงมือร่างบางไป

 

 

 

 

"ขอโทษค่ะ เหลือห้องเดียวแล้วจริงๆค่ะ" เสียงเจ้าหน้าที่โรงแรมเอ่ย

 

 

"ครับ ห้องนั่นแหละหนึ่งคืนขอกุญแจห้องด้วยครับ" ร่างสูงตอบ

 

 

"คิกคิก ขอให้พักผ่อนอย่างมีความสุขนะคะ"

 

 

"พี่ภูทำไมห้องมันแปลกๆอะ พี่ว่ามั้ย"

 

 

"ไม่แปลกหรอก นี่มันโรงแรมม่านรูดนิ" ร่างสูงตอบ

 

 

"ห๊าา นี่พี่พาหนูมานอนที่ม่านรูดทำไม หรือว่า...ไม่นะ พี่ภู"

 

 

"คิดอะไรอยู่ พี่ไม่ทำเราหรอกน่าเห็นพี่เป็นคนแบบนั้นหรือไง ไปอาบน้ำซ่ะสิ"

 

 

"หนูไม่มีชุดเปลี่ยน พี่ไปอาบก่อนเหอะ"

 

 

"เดี๋ยวพี่ให้ยืมเสื้อใส่ รีบๆไปอาบ"

 

 

"แต่...เฮ้ยพี่ภูนั่นกล่องอะไรอะ น่ารักจัง"

 

 

"ชาอย่าหยิบ!..."

 

 

หมับบ!!

 

"อี๊!!! ทำไมในกล่องมีแต่ถุงยางเต็มไปหมดเลย บ้าชะมัดเลย" ร่างบางที่เอ่ยออกมา ทั้งที่ในตักเต็มไปด้วยซองถุงยางหลายหลากยี่ห้อและขนาด

 

 

"พี่บอกให้ไปอาบน้ำไม่เชื่อ รีบๆไปอาบเลย ส่วนพวกถุงยางเดี๋ยวพี่เก็บเอง" ร่างสูงบอก

 

 

"อื้อๆ" แล้วร่างบางก็รีบลุกไปอาบน้ำทันที

 

 

"บ้าเอ้ย ใช้หมดนี้ไม่น้ำหมดตัวก็อึดจนปวดเอวกันไปข้างแหละวะ" ร่างสูงบ่นพึมพำ มือก็หยิบถุงยางใส่ในกล่องไว้อย่างเดิม

 

 

 

 

"พี่ภู หนูอาบเสร็จแล้วนะพี่ใช้ต่อได้เลย" ร่างบางที่นุ่งผ้าขนหนูออกมา พร้อมกับผ้าขนหนูที่คลุมหัวไหล่ไว้เอ่ย

 

 

อึกก!!

 

'ขาว เนียน อมชมพู หุ่นแม่งน่า... โคตรซ่อนรูปเลย น่าอกน่าใจมันแม่ง... กลิ่นตัวห๊อมมหอมม' ร่างสูงที่คิดในใจ

 

 

"พี่ภู พี่ภูคะ พี่ภูผา" ร่างบางเรียกร่างสูง

 

 

"ห้ะ..ครับ ครับๆๆพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ" ร่างสูงรีบลุกจากเตียงแล้วรีบตรงไปเข้าห้องน้ำทันที

 

 

 

หลายนาทีผ่านไป

 

"ทีวีมีอะไรให้ดูบ้างเนี่ย" แล้วร่างบางก็หยิบรีโมทขึ้นมากดเปิดทีวีทันที

 

 

'อะ อ๊ะ ซี๊ดด เร็วอีกค่ะ พั่บๆๆ อร้ายย'

 

 

"เชี่ยอะไรเนี่ย อี๊!! ปิดยังไงวะๆ โอ้ยไม่น่าเลย" ร่างบางที่พยายามกดเปลี่ยนช่องเอ่ย

 

 

'โอ้วที่รัก สุดยอดมากเลย ซี๊ดด อ่าา อึกก อ่าา'

 

 

"ถ้าพี่ภูมาเห็น มีหวังเข้าใจผิดแน่ๆ เอาไงดียัยนิชา เอาไงดีๆๆ"

 

 

'อะๆ ที่รักฉันไม่ไหวแล้ว จะออกแล้ว อะๆ'

 

 

"โอ้ยยฉันจะบ้าตาย ทำไงดีวะ ฮืออ"

 

 

"นิชา ดูอะไรอยู่" ร่างสูงที่ออกมาจากห้องน้ำเอ่ย เมื่อเห็นร่างบางนั่งอยู่บนเตียงโดยเอามือปิดหน้าอยู่

 

 

'อะ พั่บๆๆ ซี๊ดด เสียวหัว...จัง ผมจะแตกแล้ว โอ้วว' เสียงคลิปจากทีวีดังออกมาเรื่อยๆ

 

 

"เฮ้ยชา อย่าดู เวรเอ้ย" ร่างสูงเดินไปปิดตาร่างบาง ก่อนจะคลำหารีโมทก่อนจะปิดทีวี

 

 

"พี่ๆภู ฮืออ ไอ้โรงแรมนี่บ้าที่สุดเลย กล้าเอาคลิปบ้าๆนี่มาให้คนดูได้ไง เต็มๆตาเลย"

 

 

"โอ๋ๆ ไม่มีไรแล้วลืมตาได้ พี่ปิดมันแล้ว"

 

 

"ฮือตาหนูจะบอดมั้ยอะ กลับห้องไปต้องเอาน้ำมนต์ล้างตาเลยค่อยดู"

 

 

"ขนาดนั้นเลย มันเรื่องธรรมดาน่ะอีกอย่างที่นี่มันโรงแรมม่านรูดนะมันก็ต้องมีเป็นธรรมดา ไว้เรามีแฟนไอ้เรื่องพวกนั้นมันก็ต้องเกิดอยู่แล้ว"

 

 

"ไม่เอา น่ากลัวจะตาย ถึงมีแฟนนะหนูไม่ให้แน่นอน"

 

 

"มันไม่น่ากลัวจริงๆนะ หรือว่าเราอยากลองดูมั้ยพี่จะได้สอน"

 

 

"พี่ภู!! ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้วะ ออกไปเลยนะไม่ให้นอนด้วยแล้ว ไปนอนโซฟานู่นเลย"

 

 

"นิชาไม่เอาดิ พี่ล้อเล่นเองทำหัวร้อนไปได้"

 

 

"ไม่ต้องมาพูดเลย แล้วจะใส่แบบนี้อีกนานมั้ยไม่หนาวหรอ"

 

 

"หนาวดิ ขอผ้าห่มหน่อยหนาวจะตายแล้วเนี่ย ซี๊ดด" ร่างสูงที่รีบนอนลงบนเตียงแล้วรีบคว้าผ้าห่มมาห่มตัวเองไว้

 

 

"เฮ้ยพี่ภู มากอดหนูแบบนี้ไม่ได้นะ ออกไปเลย"

 

 

"อย่าดิ้นดิ ดึกแล้วนอนได้แล้วครับ"

 

 

"แต่ว่า..."

 

 

"ถ้าดิ้นอีกที พี่จะไม่ทนแล้วนะครับ มันแข็งแล้วนะครับหนู"

 

 

"พี่ภู!! คนบ้า ไอ้พี่รหัสบ้า นิสัยไม่ดี"

 

 

"นิชา พี่จะไม่ทนแล้วนะครับ" ร่างสูงที่พลิกตัวมาขึ้นคล่อมร่างบางไว้เอ่ย

 

 

"พี่ภู พี่จะทำอะไรไม่นะ อย่านะ อื้ออ" ร่างบางที่พยายามดิ้น แต่ก็ถูกร่างสูงมอบจูบปิดปากไว้ทันที

 

 

"อื้ออ พี่ภู" ร่างบางพยายามเรียกสติร่างสูง แต่ร่างสูงกลับไม่ฟัง พร้อมกับมือที่พยายามปลดสายเชือกที่รัดผ้าคลุมอาบน้ำของร่างบางออก แล้วซุกไซร์ตามซอกคอของร่างบาง

 

 

"พี่ภู ยะ...อย่า ฮึกก" ร่างบางสะอื้นออกมาด้วยความกลัว จนร่างสูงหยุดกระทำลง ก่อนจะกอดร่างบางไว้แบบนั้น

 

 

"พี่ขอโทษครับ ขอโทษนะ หนูอนอนเถอะพี่ไม่ทำแล้ว ไม่ทำแล้วจริงๆ อย่ากลัวพี่เลยนะนิชา"

 

 

"ฮึกก พี่ภูอย่าทำอีกนะ ชากลัว"

 

 

"ครับ นอนนะครับดึกแล้ว" แล้วทั้งคู่ก็เคลิ้มหลับไปในที่สุด

 

 

 

*ยังไม่ได้ตรวจคำผิด*

 

1เม้น=1ล้านกำลังใจ💬

 

 

พบกันตอนหน้า

ความคิดเห็น