ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ในน้ำตาคือความยินดีที่ต่างกัน2

ชื่อตอน : ในน้ำตาคือความยินดีที่ต่างกัน2

คำค้น : วาย พี่น้อง ไร้สาระ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 728

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ในน้ำตาคือความยินดีที่ต่างกัน2
แบบอักษร

"ค้างไว้สักครู่เพค่ะ ฝ่าปาทสีหน้ากำลังดีเพค่ะ" 

เสียงของหวงกุ้ยเฟยที่ดังอยู่ไม่ไกลไม่ได้เข้าในในสมองที่พร่ามัวของหยวนเหย้าแม้แต่น้อย ในเมื่อสิ่งร้อนผ่าวกำลังขยับเข้าออกเมื่อครู่หยุดชะงัก  

"อยากถึงหรือหยวนเหยาต้องรอก่อนนะรัดพี่ซะแน่นเชียว" 

"อึก อื้อ" 

หยวนเหย้าครางฮืออยู่ในลำคอ ท่าทางที่เปิดเผยให้เห็นถึงสิ่งที่สอดเชื่อมต่อกันขยับเข้าออกแค่เพียงส่วนหัวตื้นๆทำให้ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความกระสัน  

เมื่อไหร่เรื่องบ้าแบบนี้จะหยุดลงเสียที มันเกินกว่าที่จะรับไหวอยากหนีไปให้พ้นคนพวกนี้ ไม่เอา ไม่อยากอยู่ ใครก็ได้ช่วยพาข้าไปที ในที่สุดก็ถึงยังที่พักในส่วนของราชวงค์ที่จะทำการล่าสัตว์  

หยวนเหยาถูกปล่อยตัวออกมาก่อนที่จะถึงเพียงไม่นานด้วยสภาพที่ซีดเซียว โดยที่โม่งอิงพยุงออกมา 

"ท่านอ๋อง" 

"ไม่เป็นไร โม่งอิง ข้าทนได้อีกไม่นานข้าจะไม่ต้องทนอีกแล้ว" 

"พะยะค่ะท่านอ๋อง" 

ในที่ชุดหยวนเหยาก็ถึงกระโจมที่พัก ทันทีที่เข้ามาได้หยวนเหยาทรุดลงบนพื้นน้ำตาสองสายไหลรินออกมากับความอัปยศอดสูที่ได้รับในวันนี้ มันแทบจะฆ่าให้ขาดใจตายตรงนั้น  

ข้าขอตั้งปฏิญาณ หากครั้งนี้ข้าหนีไม่สำเร็จ ข้าจะขอตายด้วยมือตนเอง แต่หากสวรรค์เห็นใจส่งใครก็ได้มาฆ่าข้าที ทำลายร่างกายโสมมนี้ให้มอดไหม้ลงสู้พื้นทรณี อย่าได้เหลือแม้เศษเสียวจิตวิญญาณทั้งเจ็ด  

ข้าขอจมสู่นรกที่ลึกที่สุดหากมันจะทำให้คนพวกนั้นไม่อาจดึงข้ากลับขึ้นมาอีกครั้ง  

ภายนอกเกิดสายฟ้าฟาดลงมา ทั้งที่ไม่มีเค้าแห่งพายุฝนเหมือนเบื้องบนจะรับรู้ความปรารถนาอันแรงกล้าของหยวนเหยา  

หากหนีไม่พ้นก็พร้อมที่จะยอมตายลง ณ ที่แห่งนี้ พรุ่งนี้จะเป็นวันแรกที่ล่าสัตว์พวกนั้นต้องไปทำหน้าที่อารักขาฝ่าบาทจะเหลือเพียงเขาที่ว่างงานพอที่จะหาเรื่องเล่นสนุกและนั้นจะเป็นโอกาสเดียวที่มีอยู่  

ในคืนนี้ต้องพักให้เต็มที่ต้องลืมเรื่องที่ผ่านมานั้นนอนให้ได้มากที่สุด โม่งอิงทำได้เพียงภาวนาให้ท่านอ๋องทำสำเร็จ หากแม้ไม่สำเร็จตนก็พร้อมจะตายหากว่าจะสามารถช่วยได้  

ในค่ำคืนนั้นหยวนเหย้าฝันเห็นคนผู้หนึ่งหน้าตาประหลาดไม่เหมือนชาวเราเหมือนพวกชาวอิงกั๋วพวกนั้นร่างกายสูงใหญ่ ในชุดแปลกตาสีดำดูทะมัดทะแทงกางเกงสีซึดและร้องเท้าแปลกแต่กลับดูดีเป็นอย่างมากรับกลับท่าทางสบายควงมีดเล่นในมือ กำลังทรมาณใครสักคนที่นั้งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ชายคนนั้นที่ถือมืออยู่ในมือไม่มีร่องรอยของอารมณ์ดีสงบจนน่ากลัว  

ในขณะที่มองอยู่ๆเขาตนนั้นก็หันมาจ้องตากับหยวนเหยาที่ยืนอยู่ในมุมมืดดวงตาสีฟ้าดังน้ำทะเลลึกจ้องเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทเหมือนรัติกาล ในขณะที่รอบกายเหมือนเวลาหยุดหมุน  

"นายเป็นใคร" 

หยวนเหยาหันรีหันขวาว่าพูดกับใครจึงชี้มือมาที่ตนเอง 

"หมายถึงเปิ่นหวางหรือ" 

"ฉันถามว่านายเป็นใคร" 

เสียงของเจมส์เข้มขึ้นไม่รอให้คนประหลาดตอบ เจสม์วิ่งไปกระชากที่ข้อมือบางเฉียบแต่คว้าได้เพียงอากาศ เมื่อภาพนั้นหายไปพร้อมกับดวงตาสีดำที่เหมือนมีดาวนับร้อยอยู่ในนั้น 

"นายครับเป็นอะไรหรือเปล่า" 

"เมื่อกี๊ นายเห็นคนแต่งตัวประหลาดที่ยืนอยู่ตรงนี้ไหม" 

"ไม่มีนะครับนาย ผมเห็นนายจ้องมาทางนี้แล้วก็พูดอยู่คนเดียวแล้วอยู่ๆนายก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาเหมือนจะคว้าบางอย่าง แต่ผมไม่เห็นอะไรนอกจากอากาศครับนาย" 

เจมส์รู้สึกได้ว่าเมื่อครู่....หรือเพราะเหนื่อยเกินไปจนหลอน เจมส์มองมือตัวเองที่ยังรู้สึกอุ่นร้อนไม่รู้ลืม 

"จัดการอย่างให้เหลือซาก" 

"ครับนาย"เจมส์ออกมาจากโกดังท่ามกลางเสียงร้องโหยห้วนของผู้ที่ทรยศหักหลังตลอดการเดินทาง ร่างสูงยังคงคิดถึงดวงตากลมโตนั้นจนถึงตอนโดที่พักหรูใจกลางเมืองหลวง 

ด้านหยวนเหย้าสะดุ้งตื่นกลางดึกมือจับที่ข้อมือตนเองที่เป็นรูปนิ้วมือห้านิ้ว รอยตรงบริเวณที่คนในฝันจับยังรู้สึกอุ่นอยู่เลย มันคือความจริงหรือความฝันกันนะเป็นสัมผัสที่รู้สึกปลอดภัยและอันตรายไปพร้อมๆกัน ร่างบางล้มตัวลงนอนอีกครั้งพยายามไม่คิดถึงดวงตาสีฟ้าสวยนั้น ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง 

ความคิดเห็น