email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 คู่เรียง เคียงจะหม่นหมอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 คู่เรียง เคียงจะหม่นหมอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 900

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ม.ค. 2564 21:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 คู่เรียง เคียงจะหม่นหมอง
แบบอักษร

 

 

ซ่าๆ

ผมมองนาฬิกาสักพักก่อนจะ ทนไม่ไหวลุกขึ้นไปเคาะประตูห้องน้ำ

ตึงๆ

“นี่ อาบน้ำหรือล้างซ้วมห่ะ”

เสียงน้ำจากฝักบัวปิดลงพร้อม เสียงประตูเปิดออก ไอน้ำร้อนเล็ดลอดออกมาพร้อมกับชายร่างใหญ่ตรงหน้าที่นุ่งผ้าเช็ดตัวสีขาวปกปิดแต่ท่อนร่าง มืออีกข้างถือผ้าสีขาวเช็ดหัวอยู่ ผมที่เปียกซุ่มทำให้น้ำจากปลายผมไหล่ลงจากซอกคอผ่านกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ จากนั้นก็ไหล่ลงๆ

“เดือน”

เฮือก

ตึกตัก ตึกตัก

ผมหันไปมองหน้าไอ้พี่เกรี้ยวกราดอย่างตกใจ

“ลวนลามพี่ด้วยสายตาหรอ ร้ายนะ”

“จะอ้วก หลีกๆจะไปอาบน้ำ”

ผมตอบปัดๆก่อนปลีกตัวเข้าห้องน้ำไป เป็นอะไรของมึงเนี่ยไอ้เดือน

สะมงสมองคิดอะไรอยู่โอ๊ย อยากวิ่งเอาหัวชนกำแพง

 

ผมเดินออกมาจากน้องน้ำก็พบว่า คนตรงหน้ายืนพิงกำแพง ตอนนี้เดินปรี่เข้ามาหาผมติดๆ 

“จะ จะทำบ้าอะไร” 

“นั่งสิ” 

“จะทำอะไร” 

“นั่ง” 

“เลิกออกคำสั่ง” 

“ไม่” 

ดันผมลงบนเก้าอี้ 

“จะทำอะไรเนี่ยไม่นะ” 

ไอ้พี่เกรี้ยวกราดเอียงตัวลงมาหาผมเบาๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากกายของพี่เกรี้ยวกราดลอยมาเตะจมุกผมเบาๆ ผมหลับตาปี่ ใจเริ่มเต้นตึกๆอาการร้อนๆหนาวๆนี้มันอะไรกันนะ 

ฟู่ๆ 

เสียไดร์เป่าผมดังขึ้น ไอร้อนเป่าหัวผมเบาๆพร้อมกับมือหนาลูบผมของผมไปมา ผมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าช้า ดวงตาผมประสาทกับดวงตาสีดำเข้มของคนตรงหน้า 

ตึกตักๆ 

เสียงหัวใจผมเต้นดังระรัวๆเหมือนกับมีใครมาตีกลองก็ไม่ปาน มือทั้งสองข้างจิกกางเกงเอาไว้ ไอ้เดือนมึงจะหวั่นไหวกับใครก็ได้ แต่จะหวั่นไหวกับมันไม่ได้ 

“พอๆ กูจะต้องไปเรียนแล้ว” 

ผมดันมันออกไป ก่อนจะรีบชิ่งออกมาทันที 

  

  

  

  

“เป็นอะไรไปคะ น้องเดือนหน้าแดงๆนะเราอ่ะ” 

พี่ลิน หัวหน้าภาคมนุษย์เดินเข้ามาหาผมแล้วส่งยิ้มให้ 

ฮ่าๆ เป็นเรื่องปกติของคนหน้าตาดี 

“แล้วน้องเดือนว่างไหมคะ” 

“เออว่างครับ” 

ว่างยิ่งกว่าวาง มาเลยครับนาทีนี้เชิญพี่ลินคนสวยลงทันบัญชามาได้เลย 

“พี่ พี่อยากให้น้องเดือนช่วย ช่วย” 

ช่วย ช่วยมา เป็น แฟน กัน แน่ๆ 

“ผมตกลงครับ” 

“จริงๆนะน้องเดือน น้องเดือนรับปากแล้วนะ ว่าจะพาเกรี้ยวกราดมาถ่ายโปรโมทให้เพจคณะเรา” 

“ห่ะ” 

“ขอบคุณมากจ๊ะ” 

“พ พี่” 

ความซวยยังไม่ทันหาย ความตายกำลังเข้ามายืนแล้ว 

  

  

โรงอาหารคณะ 

ผมชะโงกไปทางซ้ายไอ้เหนือกับไอ้คุณก็ชะโงกตาม ผมชะโงกไปทางความไอ้เหนือกับไอ้คุณก็ชะโงกตามไปอีก 

“เฮ้ย! เป็นอะไรของพวกมึงเนี่ย” 

“กูควรถามมึงมากกว่าจะมองพี่เขาทำไมนักหน่า”ไอ้เหนือวางช้อนตักข้าวลง 

“นั้นดิมองปานจะสิงร่าง ปางจะกลืนกิน”ไอ้คุณหันมามองหน้าผม สาดส่องแววตาความเสือกมาเต็มๆ 

“บ้าใครมองมัน” 

บอกเลยว่าผมเก็บอาการเก่งจะตายจะแสดงพิรุธออกไปได้ไง 

“มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่ามึงมอง” 

ไอ้เหนือส่ายหัว 

อยู่ไอ้พี่เกรี้ยวกราดก็เดินตรงมาหาผม 

“มีอะไรรึเปล่า” 

“หะ หะ ใคร ใครมี ไม่มี๊” 

“มึงไง”ไอ้เหนือกระซิบข้างหู 

“กูต้องไปเข้าชมรมแล้วฝากเก็บจานด้วยนะ” 

“อ้าว ใช้แรงงานกูเฉย” 

ไอ้เหนือบ่นอุบอิบไล่ตามหลัง 

แค่พูดออกไปอ่ะ ไอ้เดือนมันยากตรงไหนนนนนน 

  

คณะเกษตร 

ซุ่มคณะเกษตรโอโหโคตรสวย ผมเดินดูซุ่มคณะรอบๆ อันนี้ต้นกระบองเพชรพันธุ์อะไรว่ะน่ารักจัง 

“นี่! ทำอะไรอ่ะ” 

ผมตกใจเมื่อมีคนตะโกนดังลั่นห้ามปรามตอนที่ผมจะหยิบต้นกระบองเพชรขึ้นมา 

จึง 

“โอ๊ยๆ” 

หนามกระบอกเพชรทิ่มนิ้วเลย แงงงง 

“นายเป็นอะไรรึเปล่า” 

คนที่ร้องตะโกนเรียกผม เดินเข้ามาจับมือผมขึ้นไปดู 

“โอ๊ยๆเบา” 

“ต้นนี้ชื่อต้นดิสโก้ส่วนใหญ่หนามมันไม่คมนะ” 

“นี่จะว่ากูตอแหลหรอ” 

“เปล่าเราจะว่านายได้ไงมาๆเดี๋ยวเราทำแผลให้” 

คนตรงหน้าดึงมือผมเดินฉับๆเข้าตึกคณะไปทำแผลที่ห้องพยาบาล 

“มั่นใจนะว่าทำแผลเป็น” 

ผมยกนิ้วตัวเองขึ้นมาก้พบว่าตอนนี้มันถูกพันเป็นมัมมี่ไปแล้ว 

“ฮ่าๆเราทำไม่เป็นหรอก ขอโทษทีนะ” 

คนตรงหน้าชีกยิ้มให้ผมอยากจางๆ เอามือลูบผมหัวเราะแก้เขิน 

“เออ/เออ”เสือกพูดพร้อมกันอีก 

“แล้วไปทำอะไรที่ซุ้มแปลงคณะเราอ่ะ”ชายตรงหน้าถาม 

“ไปสมัครเข้าชมรมอ่ะ เห็นลงอินเตอร์เน็ตว่าเขาอยากได้คนเพิ่ม” 

“ดีเลย ชมรมเราขาดคนพอดี” 

“เออ เราชื่อเหนือเดือนนะ”ผมชีกยิ้มให้คนตรงหน้า 

“เราชื่อ นที ยินดีที่ดีรู้จักนะ รอนี้แปปนะ แปปเดียวเท่านั้น” 

คนตรงหน้าพูดเสร็จก็รีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างดีใจ 

ผมรอสักพักคนตรงหน้าก็เดินเข้ามาพร้อมยื่นใบสีขาวที่ด้านบนเขียนว่าใบสมัครเข้าชมรม 

“กรอกสิ” 

ผมพยักหน้า 

ชื่อ-นามสกุล:ภูทัพพ์ ชนาเทพ 

ชื่อเล่น: เหนือเดือน 

สิ่งที่ไม่ชอบ:ไม่มี 

สิ่งที่ชอบ:ไม่มี 

สิ่งที่กำลังสนใจในตอนนี้:ไม่มี 

“ดีนะยังมีชื่อจริงกับชื่อเล่น” 

“ก็มันนึกไม่ออกอ่ะ ถ้านึกออกเดี๋ยวเรากลับมาใส่นะ” 

“ได้ไว้เจอกันนะน้องเดือน” 

“อ้าว รุ่นพี่หรอน่าเด็กจัง” 

“ฮ่าๆ ปีสามแล้วครับ ขอไลน์หน่อยสิเดี๋ยวดึงเข้ากลุ่ม” 

ผมพยักหน้า ก่อนจะยื่นมือไปรับมือถือพร้อมพิมพ์ไลน์เข้าไปให้ 

“ขอบใจ/ขอบคุณครับ ฮ่าๆ” 

จากนั้นพี่นทีก็ปั่นจักรยานกลับมาส่งผมถึงคณะมนุษย์ตามทางพวกเราคุยเรื่องต้นไม้ใบหญ้าทั่วไปจนสุดทาง พอมาถึงรถผมก็หันไปโบกมือลารุ่นพี่นทีอยู่พักใหญ่ก่อน ผมจะขับรถออกไป 

  

  

  

ผมเดินเข้าหอมาสิ่งแรกที่ไอ้พี่เกรี้ยวกราดทักทายผมคือ 

“กระดี่กระด่าเชียวนะ” 

คนที่นั่งอยู่ที่โซฟาวางหนังสือลงพร้อมกับเดินเข้าห้องไป 

“เป็นอะไรของเขาเนี่ย” 

กลิ่นอะไรหอมจัง ผมเดินเข้าไปที่ห้องครัว เปิดหม้อมาก็เจอซุบข้าวโพดกับข้าวผัดกุ้งของโปรดผมนี่หนา 

ผมวิ่งเข้าไปในห้องทันที 

หมับ 

“เป็นอะไรไปทำหน้าเป็นหน้างอคอหัก” 

“เปล่า” มันพูดก่อนจะกอดอกแล้วนอนตรงโซฟา 

เปล่าแต่มึงทำหน้างอลกูไง แล้วกูต้องง้อยังไงเนี่ย 

 

 

 แชทกลุ่ม:เก่ย-ลี่ 

เก่ง(เดือน):พวงมึงกูมีอะไรจะปรึกษา 

เท่(เหนือ):อะไร!

เจ๋ง(คุณ) :อะไร?

เก่ง(เดือน):คือถ้ามีคนงอลพวกมึงจะง้อยังไงว่ะ 

เท่(เหนือ): ใครว่ะ!สวยเปล่า

เจ๋ง(คุณ) :จับปล้ำไปเลย

เก่ง(เดือน):เอาดีๆ 

เท่(เหนือ):หอมซักฟอดสองฟอดก็หายละ

เจ๋ง(คุณ) :เอาของกินมาล่อก็หายแล้ว

 

 

 

            

ผมเห็นข้อความที่คุณพิมพ์มาบอกผมก็รีบวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินเข้าไปตักของกินที่ห้องครัวทันที 

“มาแล้วข้าวผัดกุ้งทะเลเดือนกับซุบข้าวโพดร้อนๆ” 

ผมเดินเอามาวางไว้ข้างๆคนตรงหน้า 

“ไม่เห็นจะร้อนเลย” 

“นี่ไง ตอนนี้ข้าวผัดก็อารมณ์เดือดเหมือนคนทำ อุ๊ยๆซุบข้าวโพดตอนนี้ก็กำลังหัวร้อนเหมือนคนทำอีก” 

ฟู่ๆ 

ผมเป่าหัวมันเบาๆ 

“จะได้หายร้อนไง” 

“กวน” 

มันพูดก่อนจะหันไปทางอื่น 

“สงสัยโมโหหิวแน่เลย มาๆอ้าปากๆ” 

ผมตักข้าวพัดเตรียมจะยัดใส่ปากมันแต่ก็ปิดสนิทแถมจ้องผมอย่าเอาเรื่องอีกด้วย 

อะไรว่ะเนี่ย ผมทำอะไรผิดผมยังไม่รู้เลย 

“แล้วทำยังไงถึงจะหายโมโห” 

ผมวางช้อนข้าวลงก่อนจะกอดอก หึ แบบนี้ต้องใช้วิธีนี้ ผมเอื้อมมือไปจับหูมันเบาๆ 

หมับ 

มันคว้าข้อมือผมก่อนจะพลิกผมไปใต้ร่าง 

“จะเล่นแบบนี้หรอ” 

คนบนร่างยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม 

ขวับ 

หันหน้าไปอีกด้านทันที 

“ขอโทษๆแต่ตอนนี้หิวแล้วอ่ะ ขอกินก่อนได้ไหม” 

“อืม” 

คนบนร่างลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป 

  

  

  

ความคิดเห็น