พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 85

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 85

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 10:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 85
แบบอักษร

คฤหาสน์โอเคอร์เนล 

"ลงมาทำไมครับ พี่บอกแล้วใช่มั้ยถ้าจะลงมาข้างล่างให้เรียกพี่ เกิดหน้ามืดตกบันไดขึ้นมาจะทำยังไง" ราล์ฟบ่นเมียตัวน้อยเมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินลงบันไดมา แต่ถึงปากจะบ่นเขาก็รีบเดินไปประชิดตัวเธอพร้อมกับประคองเธอลงมา 

"อย่าเพิ่งบ่นสิคะ ก็มันเบื่อนี่นา ให้มินนี่นอนแต่ในห้อง อีกอย่างมินนี่อยากลงมาส่งคุณพ่อคุณแม่ด้วย" 

"ที่พี่บ่นก็เพราะเป็นห่วงเรานี่แหละ เกิดเป็นอะไรขึ้นมาพี่จะทำยังไงล่ะครับ" ชายหนุ่มยังคงบ่นไม่หยุด 

"เอาน่ะตาราล์ฟ ให้นอนอยู่ในแต่ห้องก็อุดอู้ตาย เลิกบ่นเป็นตาแก่ได้แล้ว ฉันสงสารลูกสะใภ้ ดูซิ...หน้าหงอเชียว" คุณนายโอเคอร์เนลเบรคลูกชายไว้เพราะคนตัวเล็กเริ่มหน้าเล็กลงทุกทีแล้ว 

"คุณแม่ก็เข้าข้างมินนี่ตลอดนั่นแหละ" 

"ถ้าแกจะห่วงขนาดนี้ไม่ทำลิฟต์ไปเลยล่ะ แกจะได้ไม่ต้องกังวลเวลาเมียแกเดินลงบันได" คุณโอเคอร์เนลเอ่ยแซวอย่างขำๆกับท่าทางที่ห่วงเมียจนโอเวอร์ของลูกชาย 

"ลิฟต์? เป็นความคิดที่ดีมากครับคุณพ่อ ทำไมผมถึงคิดไม่ออกนะ ขอบคุณครับ!!" เขาดีดนิ้วพร้อมกับพูดด้วยท่าทางที่อารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิม 

"ฉันประชด! ไอ้ลูกบ้า!!!" คนเป็นพ่อถึงกับส่ายหัวทันที 

"ไม่รู้แหละ เดี๋ยวผมมาครับ จะไปให้พอลจัดการเรื่องมาติดลิฟต์" 

"ดะ..เดี๋ยวค่ะพี่ราล์ฟ บ้านเรา 2 ชั้นนะคะ พี่จะติดลิฟต์จริงๆน่ะหรอ" 

"ครับ จะติดหลายๆตัวเลยด้วย เอาให้ทั่วบ้านไปเลย มินนี่จะได้สะดวก ยิ่งอนาคตท้องใหญ่ขึ้นจะยิ่งลำบากกว่านี้แน่ๆ ติดลิฟต์เนี่ยแหละเวิร์คสุดแล้ว" 

"แต่ว่ามันสิ้นเปลืองนะคะ" เธอท้วงสามีเพราะมองว่าไม่ควรเสียเงินกับสิ่งที่ไม่จำเป็น 

"ไม่ต้องกังวลนะครับ พี่รวย!" ราล์ฟยิ้มตาหยีก่อนจะเดินออกไปโทรหาพอลเพื่อจัดการในสิ่งที่เขาต้องการ 

"คุณพ่อคุณแม่คะ ช่วยพูดกับพี่ราล์ฟที" มินนี่หันไปขอความช่วยเหลือจากประมุขทั้งสอง 

"ไม่ทันแล้วล่ะลูก" 

"พ่อก็จนปัญญา ความดื้อของมันนี่เอาอะไรมาฉุดก็ไม่อยู่จริงๆ" 

"เหมือนคุณแหละค่ะ ลูกๆถอดนิสัยคุณมาเต็มๆ" 

"อ้าว...แล้วทำไมมาลงที่ผมล่ะ 555" มินนี่อดหัวเราะกับท่าทางของคุณโอเคอร์เนลไม่ได้เลยจริงๆ เธอโชคดีมากที่ได้เจอกับครอบครัวสามีที่น่ารักขนาดนี้ 

"คุณพ่อคุณแม่จะกลับญี่ปุ่นจริงๆหรอคะ" 

"จ้ะ ทางนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว เด็กๆก็เปิดเทอมแล้ว ส่วนมินนี่ก็ปลอดภัย อีกอย่างหนูก็รู้ว่าสาขาที่ญี่ปุ่นน่ะวุ่นวายมากแค่ไหน แม่คงทิ้งไว้นานๆไม่ได้หรอกจ้ะ" 

"มินนี่คงเหงาน่าดูเลย" เธอบ่นอุบเพราะถ้าท่านทั้งสองกลับไปแล้วบ้านคงเงียบไปพอดู 

"ไม่เหงาหรอก เดี๋ยวพ่อก็มาหาเราใหม่ได้ ลืมไปแล้วหรอไอ้ราล์ฟมันบอกว่ามันรวย แค่ค่าเครื่องบินให้พ่อกับแม่ขนหน้าแข้งมันไม่ร่วงหรอกลูก 555" 

"เอายังงี้แล้วกัน แม่จะมาหาหนูทุกเดือนเลยดีมั้ย หนูจะได้ไม่เหงา อีกอย่างแม่ก็อดคิดถึงเจ้าลิงน้อยไม่ได้เหมือนกัน นี่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากหอบเอาไปอยู่ที่ญี่ปุ่นกันให้หมด" เธอพูดอย่างใจดีพร้อมกับยกมือลูบผมลูกสะใภ้อย่างอ่อนโยน 

"คุณแม่พูดแล้วนะคะ" 

"จ้ะ แม่สัญญา" สองสาวต่างวัยยิ้มให้กันพลอยทำให้ราล์ฟที่เพิ่งเดินเข้ามาอดยิ้มไม่ได้จริงๆเมื่อเห็นภาพนี้ 

"สัญญาอะไรกันครับสองสาว" เขาเดินมานั่งที่ข้างเมียตัวน้อยพร้อมกับโอบไหล่เธอเอาไว้ 

"คุณแม่สัญญาว่าจะมาหาเราทุกเดือนค่ะ" 

"และค่าตั๋วเครื่องบินแกก็ต้องเป็นคนออกให้ฉันกับแม่แกด้วย เห็นพูดว่ารวยนักรวยหนา" คนเป็นพ่อพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ 

"ตั๋วเครื่องบินสำหรับผมมันเล็กน้อยมากครับ เดี๋ยวผมซื้อเครื่องบินส่วนตัวไว้ให้คุณพ่อคุณแม่เลยดีกว่า" ลูกชายได้ทีก็คุยโวทันที 

"เอากับมันสิวะไอ้ลูกคนนี้" เขาหัวเราะกับท่าทางของลูกชาย 

"ตระกูลโอเคอร์เนลไม่ธรรมดาอยู่แล้ว" ราล์ฟได้ทียิ่งคุยใหญ่ พวกเขาทั้งสี่คนนั่งคุยกันอยู่พักใหญ่จนถึงเวลาที่ประมุขทั้งสองต้องออกเดินทาง โดยราล์ฟจะเป็นคนไปส่งพวกท่านที่สนามบินและจะเลยไปรับลูกที่โรงเรียนด้วยเลยเนื่องจากวันนี้เป็นวันศุกร์ เพราะเด็กๆนั้นเรียนโรงเรียนประจำโดยจะกลับบ้านทุกสุดสัปดาห์ 

. 

. 

. 

(Part : ราล์ฟ) 

"แด๊ดดี้!!" เสียงเด็กๆตะโกนเรียกผมอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าผมมารับพวกเขาด้วยตัวเอง 

"ไหนมากอดหน่อย คิดถึงพวกหนูจังเลยครับ" ผมย่อตัวนั่งลงพร้อมกับอ้าแขน พวกเขาเห็นดังนั้นก็พากันโถมเข้ามาในอ้อมกอดของผม 

"ไมล่าก็คิดถึงแด๊ดดี้ค่ะ" เด็กหญิงพูดอย่างเอาใจพร้อมกับกอดผมแน่น 

"พีต้าก็คิดถึ้ง...คิดถึง" เด็กชายก็ไม่ยอมน้อยหน้า เขากดจูบมาที่แก้มของผมเช่นกัน ให้ตายสิ! พวกแกน่ารักเนอะว่ามั้ย 

"แล้วหม่ามี้ล่ะคะ" ไมล่าผละออกจากผมพร้อมกับชะเง้อไปดูด้านหลังเพื่อหามินนี่ 

"หรือหม่ามี้จะรออยู่ในรถครับ" พีต้าตั้งคำถามบ้าง 

"หม่ามี้ไม่ได้มาครับ หม่ามี้ยังไม่หายดี แด๊ดดี้ก็เลยให้หม่ามี้พักผ่อนที่อยู่บ้าน" 

"อ่อ อย่างงี้นี่เอง" เขาทั้งสองยิ้มให้ผมก่อนจะจับมือผมคนละข้างแล้วเดินไปที่รถทันที 

"เดี๋ยวเราจะแวะไปที่นึงก่อนนะครับ โอเคมั้ย?" ผมจัดแจงรัดเข็มขัดนิรภัยให้เด็กๆก่อนจะพูดขึ้นมา 

"ไปไหนครับ" 

"ไปหาซื้อของขวัญให้หม่ามี้ไงครับ" 

"ของขวัญ ไปค่ะๆๆๆ ไมล่าชอบของขวัญ" ผมยิ้มตอบพวกเขาก่อนจะขึ้นรถและขับไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังทันที 

. 

. 

. 

"อร่อยมั้ยครับ" ผมถามเด็กๆเมื่อเห็นว่าทั้งคู่พากันก้มหน้าก้มตากินไอศกรีมโดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลย เชื่อแล้วว่าไอศกรีมคือของโปรดพวกเขาจริงๆ 

"อร่อยค่ะ" 

"อร่อยก็กินเยอะๆลูก" ผมพูดพลางหยิบกระดาษทิชชู่ไปเช็ดที่มุมปากของพีต้าที่เลอะไอศกรีม 

"ขอบคุณครับแด๊ดดี้" 

"แด๊ดดี้มีเรื่องจะบอกพวกหนูครับ" 

"คะ?/ครับ?" 

"เอ่อ..คือว่า..." 

"มีอะไรหรอคะแด๊ดดี้" ยิ่งเด็กๆมองหน้าผมก็ยิ่งทำให้ผมพูดไม่ออก ผมไม่ถนัดเรื่องการเรียบเรียงคำพูดจริงๆนะ ยิ่งถ้าต้องพูดโดยไม่ให้กระทบกับจิตใจของคนอื่นเนี่ยยิ่งไม่ถนัดเลย 

"แด๊ดดี้จะบอกว่า ถ้าเกิดพีต้ากับไมล่ามีน้องจะรู้สึกยังไงครับ" ผมกัดฟันพูดออกไปพร้อมกับสังเกตปฏิกิริยาของพวกเขาไปด้วย 

"มีน้อง? หมายถึงอะไรหรอครับ น้องแบบไมล่าน่ะหรอ" พีต้าถามพร้อมกับชี้นิ้วไปทางน้องสาวฝาแฝด 

"ก็ทำนองนั้นครับ แต่ตอนนี้น้องยังไม่เกิดนะครับ น้องกำลังนอนหลับอยู่ในท้องของหม่ามี้" 

"เบบี้ตัวเล็กๆกำลังอยู่ในท้องหม่ามี้หรอคะ" ไมล่าทำตาโตด้วยความตื่นเต้น 

"ครับ หม่ามี้กำลังจะมีน้องให้พีต้ากับไมล่านะลูก แต่ตอนนี้หม่ามี้ของเรากำลังกังวลกลัวว่าไมล่ากับพีต้าจะไม่เข้าใจ" 

"ไมล่าไม่เข้าใจค่ะ" เด็กสาวส่ายหน้ากับคำพูดของผม จะอธิบายยังไงดีวะเนี่ย 

"คือว่า... หม่ามี้กลัวว่าถ้าน้องคลอดออกมา แด๊ดดี้จะรักน้องมากกว่าพวกหนูครับ" 

"แล้วแด๊ดดี้จะเป็นอย่างที่หม่ามี้พูดมั้ยครับ" พีต้าเริ่มหน้าเสียเมื่อเข้าใจที่สิ่งที่ผมพูด 

"ไม่มีวันครับ" ผมตอบพร้อมกับเดินไปนั่งย่อตัวระหว่างพวกเขาก่อนจะยกมือกอดร่างเล็กเอาไว้ 

"แด๊ดดี้จะไม่ทิ้งเราใช่มั้ยคะ" 

"ไม่ครับ แด๊ดดี้รักพวกหนูที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแด๊ดดี้จะไม่ทิ้งไปไหนเด็ดขาด เข้าใจมั้ยครับ" 

"สัญญานะครับ" 

"สัญญาครับ" ผมรั้งพวกเขาเข้ามากอดแนบอกแทนคำสัญญาเนิ่นนาน ก่อนจะคลายอ้อมกอดในเวลาต่อมา 

"ถ้างั้นเราไปหาหม่ามี้กันเถอะค่ะ ไมล่าอยากคุยกับน้องแล้ว" 

"น้องยังเบบี้อยู่เลย จะฟังไมล่าพูดรู้เรื่องหรอ" พีต้าเอ่ยกับน้องสาว 

"รู้เรื่องสิ ถ้าน้องคลอดเมื่อไหร่ ไมล่านี่แหละจะเป็นคนเลี้ยงน้องเอง" เด็กสาวพูดอย่างภูมิใจ 

"พีต้าก็จะช่วยเหมือนกัน" ผมมองภาพตรงหน้าแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ดีใจที่พวกเขาเข้าใจ ดีใจที่พวกเขารักผมและรักน้องตัวเล็กๆที่ยังอยู่ในท้องของมินนี่ 

"ป่ะ เรากลับบ้านกันดีกว่านะ จะได้รีบไปหาหม่ามี้กับน้อง ป่านนี้คงรอพวกหนูแย่แล้ว" ผมจัดการจ่ายค่าไอศกรีมพร้อมกับจับจูงมือลูกเดินออกไปด้วยกัน ขอแค่มีไมล่า..พีต้า..ลูกน้อยในท้อง..และมินนี่ ผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วครับ ทุกคนคือความสุขของผมและผมจะดูแลความสุขนี้ให้อยู่กับผมตลอดไป 

(End : ราล์ฟ) 

 

************************************* 

แด๊ดดี้เขาเคลียร์ใจกับลูกๆแล้วจ้า อิพี่โล่งใจไปแล้วเรื่องนึง 

จะเหลือแต่ความห่วงเมียโอเวอร์นี่แหละที่ไม่น่าจะเคลียร์ได้ น้องก็ยอมๆอิพี่ไปเนอะ อิพี่มันรวย!!! 

ตอนหน้าก็จบแล้วน้าาาา ขอโทษด้วยนะคะที่อาทิตย์นี้ไรท์มาน้อยมาก ทั้งที่น่าจะจบตั้งแต่อาทิตย์นี้ด้วยซ้ำ 

ปลีกเวลาไม่ได้เลยค่ะ แต่ก็พยายามหาเวลามาแต่งให้อยู่น้าาา ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นนะคะ รักๆๆๆๆ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น