divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章八 (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章八 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

章八

เป็นวันว่างๆอีกวันที่หวังเหล่ยมิต้องไปที่ค่ายทหาร ทำให้นางและหวังเหล่ยออกมาปูพรมนอนเอกขเนกอย่างเกียจคร้าน ตรงระเบียงจวนที่มีเงาของต้นไม้นานาชนิด โดยที่นางนอนทาบทับอยู่บนร่างของหวังเหล่ย เด็กน้อยที่บัดนี้กับกลายเป็นหนุ่มรูปงาม เป็นที่หมายปองของเหล่าคุณหนู ที่พบเจอหวังเหล่ยเวลาต้องไปออกงานต่างๆในนามแม่ทัพ โดยที่มีนางไปด้วยทุกครา แต่ก็ยังมิวายมาเกาะแกะหวังเหล่ยของนางอยู่ร่ำไป จนทำให้นางไหน้ำส้มระเบิดเสียหลายไห เพราะเหล่าคุณหนูในห้องหอมักจะแวะเวียนมายังจวนเพื่อนำของกำนันที่อ้างว่าถูกฝากมาโดยเหล่าฮูหยิน นางที่เป็นเพียงท่านน้าจะทำสิ่งใดได้ ก็ออกหน้ารับของปั้นหน้ายิ้มหวานให้พวกนางอย่างไรเล่า ก่อนจะไล่นางทั้งหลายกลับอย่างสุภาพ จนนานวันเข้า เมื่อทนไม่ไหวเลยต้องย้ายมาอยู่กับหวังเหล่ยในที่สุด และสั่งบ่าวไพรปิดจวนไม่รับแขกอีก

"ช่างน่ารำคาญยิ่ง ของกำนันอันใด ดูก็รู้ว่าตั้งใจมาทอดสะพานชัดๆ ของมีค่าควรเมืองหรือ ข้าจะนำไปเผาให้หมด หวังเหล่ยที่แคว้นเชวี่ยนั้นข้ามีสมบัติมากมาย หากเจ้าอยากได้ข้ามอบให้เจ้าหมดเลย"

นางบ่นตามประสาคนที่มีอาการหึงหวงแต่ปากหนัก ก่อนจะเกทับได้หน้าตายยิ่ง

"ข้ามีเพียงท่านก็พอแล้ว" หวังเหล่ยที่โอบกอดจูเชวี่ยแน่น ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เห็นใบหูแดงระรื่นน่าขบกัด

"เจ้าเด็กบ้า เจ้าจะฆ่าข้าด้วยคำพูดหวานหูเช่นนี้หรือ" นางที่อายม้วยทุบกำปั้นเล็กๆลงที่อกแกร่งอย่างคนไม่มีที่ระบายความเขิลอายที่อัดแน่นจนทำให้ใบหน้างดงามแดงก่ำราวกับผลผิงกั่ว(แอปเปิ้ล)

ก่อนจะขบกัดลำคอหนาจนจมฟันด้วยความหมั่นไส้ หวังเหล่ยทำเพียงหัวเราะเบาๆ แล้วลูบหัวจูเชวี่ยอย่างรักใคร่

เมื่อจูเชวี่ยโดนลูบหัวก็เคลิ้มไปกับสัมผัส ที่ในความรู้สึกของนาง ไม่ว่าจะนานแค่ไหนมันช่างอบอุ่นและอ่อนโยนเสมอ แม้นางมิได้อ่อนต่อโลกเช่นสตรีในห้องหอที่แสนอ่อนแอต้องได้รับการปกป้อง แต่การที่หวังเหล่ยถนอมนางเป็นอย่างดี กลับทำให้นางอบอุ่นเป็นอย่างมาก

"ท่านไม่ต้องการให้ข้าตบแต่งท่านอย่างถูกต้องหรือ" หวังเหล่ยที่คิดเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วน เอ่ยถามนางอย่างคาดหวัง แต่สุดท้ายกับต้องผิดหวังจากคำตอบของนาง ที่แทบจะทำให้เขากระอักเลือดตาย

"ไม่ เจ้าต้องมีผู้สืบทอดสกุล ซึ่งข้าให้เจ้าไม่ได้ ข้ามิอาจมีบุตรกับมนุษย์ เจ้าเป็นถึงแม่ทัพ เจ้ามิอาจไร้คู่ ข้ามิว่าอันใดหากเจ้าจะตบแต่งสตรีสักนางเพื่อมีบุตรสืบทอดให้กับเจ้า" นางที่ตอบออกไป แม่ใจจะเจ็บปวดเพียงใด แต่ก็มิอาจฝืนชะตาฟ้าดิน เพราะนางรู้ดีว่าเมื่อถึงคราที่เขาแตกดับ แต่นางยังคงอยู่ยืนยาวตราบสวรรค์ มิอาจรั้งเขาไว้ แม้ต้องมองเขามีสตรีอื่นนางก็ต้องยอม

"ข้าสามารถรับบุตรบุญธรรมได้" เขากล่าวเสียงเรียบเย็ยแลดูน่าหวาดกลัว

นางถึงกับจะผลักไสเขาไปให้สตรีอื่น เพียงเพราะนางมีบุตรให้เขามิได้น่ะหรือ น่าตายนัก!

"บุตรบุญธรรมหรือ" นางกล่าวอย่างโง่งม เมื่อคิดได้ว่ายังมีวิธีนี้อยู่ นางยิ้มออกมาอย่างงดงาม เมื่อผ่อนคลาย อาการบีบรัดของหัวใจ เริ่มคลายตัวไร้ซึ่งความเจ็บปวดเช่นเมื่อครู่

"ท่านน้าผู้โง่งม ท่านคิดจะผลักไสข้าให้สตรีน่ารำคาญพวกนั้นหรือ แค่เข้าใกล้ข้าก็แทบอาเจียนแล้ว" เขากล่าวได้อย่างร้ายกาจ

เข้าใกล้สตรีเจ้าถึงกับต้องอาเจียนเลยหรือ!!

นางเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะประทับจูบที่ปลายคางของหวังเหล่ยอย่างแผ่วเบาราวปีกผีเสื้อครานึ่งราวกับให้รางวัลกับความน่าเอ็นดูของเขา ก่อนจะกลับลงมานอนซบอกหนาเบ่นเดิมด้วยวบหน้าที่ผ่อนคลาย

"ชั่วชีวิตนี้ข้าขอมีเพียงท่านผู้เดียวมิตบแต่งผู้ใด" เขากล่าวคำสัตย์อย่างหนักแน่นสมชายชาติทหาร ก่อนจูบกระหม่อมนางด้วยความรักที่มากล้น

"หากเจ้าผิดคำข้าจะฆ่าเจ้า" นางพูดด้วยน้ำเสียงขบขัน ราวกับกำลังเล่าเรื่องตลกสักเรื่องหนึ่งเท่านั้น

"ข้าจะไม่ผิดต่อท่านแน่นอน" 'หงส์แห่งข้า' ประโยคสุดท้ายเพียงแค่กล่าวต่อในใจมิได้เอ่ยออกมา

 

 

 

คิดถึงเค้ามะ แต่เค้าไม่คิดถึงรีด แฮร่ ล้อเล่น

เรื่องนี้จะไม่มีนางร้าย หรอ บ้าดิของมันต้องมีแค่ยังปล่อยให้สุขไปก่อนเฉยๆ!! นางร้ายนี้ตัวพีคแห่งความบาดหมางเลยนะ ไม่ได้ๆ ไม่มีไม่ได้! ไม่งั้นมันจะสุขจนไม่มีมาม่ากินพอดี แย่เลยไรท์อยากกินมาม่า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น