email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ไม่สนิท

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ไม่สนิท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 944

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2564 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ไม่สนิท
แบบอักษร

เมี๊ยววว~ 

ผมหันขึ้นไปมองบนต้นไม้ก็พบว่ามีแมวกำลังขอความช่วยเหลืออยู่ 

หึ 

ดีละ แบบนี้ก็คงจะเป็นหน้าที่ที่พระเอกจะต้องออกโรงละสินะ 

ผมไม่รอช้ารีบถอดรองเท้าปีนขึ้นไปบนต้นไม้ทันที 

“รอก่อนนะกำลังจะไปช่วยแล้ว” 

พอผมกำลังเอื้อมมือจะอุ้มมันเท่านั้นหละ 

เมี๊ยววว~ 

พุบ 

แมวโดดลงจากต้นไม้เรียบร้อง 

“ทำอะไรนะ” 

“อ ไอ้พี่เกรี้ยวกราด” 

ผมมองลงไปได้ล่าง ข้ามันก็สั่นพับๆ มือทั้งสองข้างโอบต้นมะม่วงไว้แน่น 

“กลัวหรอ” 

มึงยังมีหน้ามาถามอีก 

“ช่วยด้วย” 

“เดือนระวัง!” 

พอได้ยินเท่านั้นละครับผมรีบปล่อยมือจากต้นมะม่วงทันที 

พุบ 

“เฮ้ย! อ่าาาาาาา” 

ร่างผมคงพุ่งทะยานสู่พื้นแขนขาหักแน่เลย 

“เลิกแหกปากได้แล้ว” 

ผมได้ยินเสียงดุของไอ้พี่เกรี้ยวกราดดังเข้ามาในโซลประสาท 

ผมลืมตาขึ้นมาช้า 

“เดือน” 

ทำไมเสียงไอ้พี่เกรี้ยวกราดมันดูนุ่มนวลจัง 

ดูแววตาที่มันมองผมนั้นสิ 

ตึก ตัก ตึก ตัก 

“เดือน เป็น อะ” 

ริมฝีปากนั้น ดวงตานั้น กลิ่นนี้ ตาผมหลับลงอย่างช้าๆก่อนที่จะไม่รับรู้และได้ยินเสียงอะไรอีก 

 

 

 

 

 

“อึม อือออ” 

ผมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตอนนี้ตัวเองนอนอยู่บนเตียง พร้อมกับไอ้พี่เกรี้ยวกราดที่ตอนนี้เผลอหลับอยู่ข้างล่างขอบเตียง 

ผมดึงมือที่มันจับมือผมออกช้าๆ 

“ตื่นแล้วหรอ” 

ผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป 

“เจ็บตรงไหนรึเปล่า” 

ผมส่ายหน้า 

“แล้วขึ้นไปบนต้นไม้ทำไม” 

“แล้วขึ้นไปบนต้นไม้ทำไม” 

“เก็บมะม่วงมั้ง” 

“อ่า” 

กูประชดดดดดดด 

“หิวรึยัง” 

ผมพยักหน้า แล้วไอ้พี่เกรี้ยวกราดก็พุ่งตัวไปห้องครัวทันที ทำเหมือนเป็นห้องตัวเองไปได้ชิ อ่ะ แล้วมันเข้ามาในห้องผมได้ไง 

“เดี๋ยวแล้วเข้ามาในห้องนี้ได้ไง”ผมเดินตามหลังไอ้พี่เกรี้ยวกราดไปติดๆ 

“คีย์การ์ดในกระเป๋ากางเกงเดือนมึงไง” 

“เออว่ะ” 

ผมหันขวับแลซ้ายแลขวา 

“แบบนี้มึงก็เห็นหมดแล้วดิ” 

ผมก้มหน้า 

“เห็น เห็นอะไร” 

“นี่ นี่ นี่ แล้วก็นี่ไง” 

ผมชี้ไปที่นอนที่ที่ริคัลคุมะ หมีริคัลคุมะนับสิบตัวที่วางอยู่รอบหัวเตียง 

ผมรีบเก็บน้องหมีริคัลคุมะทุกคอลเลคชั่น โยนใส่ตู้เสียผ้าทันที พร้อมกับเปลี่ยนผ้าปูลายใหม่ทั้งหมด 

“จะเก็บทำไม” 

“ยุ่ง” 

“น่ารักดีออก” 

น่ารักกับผีสิ มันถ่ายรูปแบล็คเมลผมไว้กี่ร้อยรูปแล้วเนี่ยย่าอายจริงๆเลย โอ๊ยความCoolของเหนือเดือนหมดกัน พังแล้ว 

“แล้วมึงมาทำอะไรแถวๆหอกู” 

“มาดูมึงปลีนต้นมะม่วงมั้ง” 

ประชดสุด 

“ถามดีๆ” 

“ตอบไม่ดีตรงไหน” 

มึงก็ตอบดีแต่มันกวนทีนกูไง 

“เรื่องของมึง” 

“อ่ะข้าวต้ม” 

ไอ้พี่เกรี้ยวกราดวางข้าวต้มไว้ตรงหน้าผม 

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ไม่ได้ทำเอง แล้วก็ไม่ได้ใส่อะไรลงไปด้วย” 

“จะพูดแก้ตัวทำไม ยิ่งพูดยิ่งดูหน้าสงสัย” 

ไอ้พี่เกรี้ยวกราดยกช้อนข้าวต้มขึ้นมาเบาแล้วเอาเข้าปาก 

“จะกินได้รึยัง” 

“ไม่ อืมๆ กินก็ได้ไม่เห็นต้องทำหน้าดุเลย” 

ผมพูดแล้วตักข้าวต้มเข้าปาก 

“กินหมดแล้วก็กินยาด้วยละ” 

“รู้แล้วๆ แล้วเมื่อไหร่จะกลับ” 

“ไล่หรอ” 

“แล้วแต่จะคิด” 

“งั้นก็ไม่ไป” 

ดูความหน้าด้านหน้าทนของมันสิ 

 

 

 

 

 

 

ติ๊งงง ต็องงงง~ 

“ใครมา” 

ไอ้พี่เกรี้ยวกราดลุกขึ้นจะเดินไปหน้าประตู 

หมับ 

ผมรีบคว้าแขนมันไว้ทันที 

“หยุดๆ” 

“ทำไมนัดผู้ชายไว้รึไง” 

“จะบ้าหรอ สงสัยพวกไอ้เหนือมาเที่ยวหานะ” 

“มาหาทำไม” 

“เอาเถอะน่าไปซ่อนก่อนๆ” 

แกร็ก 

ผมเปิดประตูออกไปก็ต้องชะงัก เนื่องจากมีชายแปลกหน้าคนหนึ่งสวมชุดสูท รองเท้าหนัง แว่นตา ทุกอย่าเป็นสีดำ ถือกระเป๋าลากมาด้วย 

“เออ สวัสดีครับ” 

“มาแล้วหรอ เอาวางไว้นี่ละ” 

ผมหันขวับไปมองไอ้พี่เกรี้ยวกราดที่เดินมุ่งตรงมาหาผม 

“ครับ คุณหนู” 

ชายชุดดำพยักหน้า แล้ววางกระเป๋าไว้ก่อนจะเดินเข้าลิฟท์ไป 

“จะยืนอ้าปากให้แมลงวันไปเตะบอลเล่นรึไง”ไอ้พี่เกรี้ยวกราดว่าแล้วก็ไปลากประเป๋าของมาในห้อง 

“ดะ เดี๋ยว นี้มันหมายความว่าไง” 

“สวัสดี รูมเมท” 

ได้พี่เกรี้ยวกราดพูดแล้วยืนมือมาจับมือผม 

“ใคร ใครบอกให้มึงมาพักที่นี่ได้” 

ไอ้พี่เกรี้ยวกราดไม่พูดอะไร แล้วชูนิ้งขึ้นมาสามนิ้วหักลงช้าๆ สามนิ้ว สองนิ้ว หนึ่งนิ้ว 

 

Rrrrrrrrrrrr 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาทันทีทันใด 

“สวัสดีครับมี้” 

[พี่เกรี้ยวกราดไปหาลูกรึยังจ๊ะ] 

“นี่มันหมายความว่าไงครับแม่” 

[พอดีคอนโดพี่เขากำลังปรับปรุงนะลูก แม่ฝากพี่ไว้ที่คอนดดลอกก่อนนะ ยังไงก็คนกันเอง] 

ผมหันไปมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังยิ้มมุมปากมองมาที่ผมอย่างชั่วร้าย 

[เปิดลำโพงสิลูก] 

 ผมยอมกดเปิดตามโดยดี 

“ครับ” 

[เกรี้ยวกราดขาดเหลืออะไรบอกน้องได้เลยนะ] 

“ครับคุณแม่” 

[รักนะเดือนจุ๊บๆ แม่ฝากดูแลพี่เค้าด้วยนะ] 

ตู้ดๆ 

แม่นะแม่ เหมือนทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ยังไงก็ไม่รู้ 

ผมอดที่จะมองค้อนใส่มันไม่ได้จริงๆ 

“ที่นี่มีห้องนอนห้องเดียว ห้องน้ำห้องเดียว มึงนอนบนโซฟานะ” 

ผมยกมือห้ามเมื่อเห็นมันจะเดินเข้าห้องไป 

“หยุดก่อน” 

ผมเดินไปแล้วเอาเทปมาแบ่งเส้นเป็นเขตแดนทันที 

“ได้” 

ทำไมว่าง่ายจัง 

“อยู่ที่นี่ต้องมีกฎ เดี๋ยวมา” 

“ได้” 

 

 

“อ่ะ อ่านซะ” 

พร้อมกับวางกฎลงบนโต๊ะ 

1.ห้ามส่งเสียงดังรบกวน 

2.ห้ามให้ใครรู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน 

3.ห้ามค้นหรือยุ่งเกี่ยวกับข้าวของของคนอื่น 

4.ทำผิดกฎย้ายออกทันที 

 

“แค่นี้ก่อนคิดไม่ออก” 

“ข้อ 4 ห้ามพูดคำหยาบใครพูดก่อน สามารถสั่งลงโทษอีกฝ่ายได้” 

“หะ ไร้สาระมากกกกก” 

“หรือไม่กล้า” 

“ก็เอาสิฉันไม่ได้ถ่อยแบบนายสักหน่อย” 

หึกล้าท่าผมก็กล้า 

เปลี่ยนโหมดพูดไพเราะแปป 

พอแบ่งที่แบ่งทางกันเรียบร้อยไอ้พี่เกรี้ยวกราดด็เดินหลาออกมาพร้อมกับกางเกงบ๊อกเซอร์หนึ่งตัวที่ปิดบังท่อนล่างของมันอยู่ เผยให้เห็นรูปร่างได้สัดส่วนกล้ามแน่นๆ 

“เคลิ้มเชียว” 

“คงๆเคลิ้มๆอะไร” 

“ใครแต่ตัวแบบนี้นอนกัน” 

“พี่ไง” 

เออ เถียงไม่ออกเลลย 

“ทุกทีไม่ใส่อะไรนอนด้วยซ้ำ” 

“อี้ ไม่อยากคิดสภาพ” 

“สภาพอะไรหรอ” 

“สภาพนอนหลาของนายไง” 

ไอ้พี่เกรี้ยวกราด ทำมายกโทรศัพท์มาเล่นโธ่ๆ 

แกร็กเสียงเปิดขวดน้ำดังขึ้น 

อึกอึกๆ 

ลำคอขาวยาวระหง นัยน์ตาดำเข้มคมกริดแฝงไปด้วยเสน่ห์ ริมฝีปากบางเฉียบน่าสัมผัสที่กำลังกระดกน้ำรี่มันอะไรกัน ใบหน้าเรียวจนเห็นสันกราม ยิ่งมองยิ่งทำให้หัวใจเต้นระรัว 

ผมล้มตัวลงนอนบนหมอนทันทีเหมือ ผีเสื้อมันบินวนที่ทองก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หัวใจ ความรู้สึกนี้มันอะไรนะ 

  

ยิ่งดึกก็ยิ่งนอนไม่หลับ ผมพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงซักพักใหญ่ ผมก็เสียงฝีเท้าเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงผม พร้อมกับอะไรบางอย่างกำลังอยู่บนเตียง ผมรับหันขวับไปทันที 

“อย่าขึ้นมานะ” 

“พี่แค่เอาตุ๊กตามาให้ กอดซะจะได้นอนหลับซะที” 

ผมพยักหน้าแล้วดึงหมีเข้ามากอดที่ผมนอนไม่หลับอาจจะไม่ใช่เพราะไม่ได้กอดหมีก็ได้นะ ผมอาจกำลังคิดถึงคนที่นอนอยู่ตรงข้ามเตียงผมอยู่รู้เปล่านะ 

 

ความคิดเห็น