ฮะนะชิ

คุณหมอจอมเก๊กจะพิชิตใจวิสัญญีแพทย์สาวได้อย่างไร มาลุ้นกัน : ) < อัพวันละตอนทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดจ้า >

ตอนที่ 2-7 การผ่าตัดที่ไร้มนุษยธรรม

ชื่อตอน : ตอนที่ 2-7 การผ่าตัดที่ไร้มนุษยธรรม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 809

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 10:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2-7 การผ่าตัดที่ไร้มนุษยธรรม
แบบอักษร

เด็กหญิงตัวน้อยโผล่หน้าออกมาจากหัวเตียง ท่าทางน่ารักราวกับสัตว์ตัวน้อยทำให้อาซึกะเผลอยิ้มออกมา

ฮิอิรางิกวักมือเรียก แต่เด็กหญิงยังคงยืนตัวเกร็งอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าหวาดกลัว

“มารินะ มานี่เร็ว”

เด็กหญิงค่อยๆ เดินเข้ามาข้างเตียงเมื่อสิ้นเสียงเรียกของฮามานากะ ก่อนจะใช้มือเล็กๆ ดึงแขนเสื้อผู้ป่วยของบิดา

“โอ้ น่ารักจริงๆ ครับ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมวาชิโอะซังถึงยอมทำทุกอย่าง”

ฮามานากะยิ้มหน้าบานเมื่อฮิอิรางิเอ่ยปากชมบุตรสาวของตน

“มารินะจังรักคุณพ่อไหม”

ฮิอิรางิย่อตัวลงพร้อมกับตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มารินะพยักหน้าด้วยความลังเล

“ใบหน้าของคุณพ่อกำลังจะเปลี่ยนไป มารินะจังอาจรู้สึกกลัวเพราะจำไม่ได้ว่าเป็นใคร แต่เราจำเป็นต้องทำแบบนื้ เพราะถ้าไม่ทำคุณพ่ออาจโดนเหล่าคนใจร้าย ‘เชือด’ เอาได้”

มารินะเอียงคอด้วยความสงสัย แต่นั่นกลับทำให้ใบหน้าของฮามานากะเคร่งเครียด

เด็กหญิงเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อด้วยท่าทางกังวล ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งที่ฮิอิรางิพูดทำให้มารินะรู้สึกกลัวแค่ไหน ฮามานากะผู้ถูกนำเรื่องลูกสาวมาล้อเลียนเป็นกังวลจนยิ้มไม่ออก

“ขอโทษครับ สงสัยเมื่อสักครู่จะทำให้ลูกสาวคุณกลัว เหลือเวลาไม่มากแล้ว ย้ายไปนั่งรถเข็นแล้วรีบไปห้องผ่าตัดกันดีกว่าครับ ส่วนการตรวจสอบขั้นสุดท้ายคงต้องขอทำระหว่างเดินไปห้องผ่าตัดนะครับ”

ฮิอิรางิพูดพร้อมกับปรบมือหนึ่งครั้งราวกับต้องการส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง

มารินะเดินเข้าไปใกล้ขณะที่ฮามานากะค่อยๆ เคลื่อนตัวลงจากเตียงไปยังรถเข็นสำหรับผู้ป่วย

“มารินะรออยู่ที่นี่ก่อนนะ พ่อไปให้คุณหมอรักษาหน้าแป๊ปเดียวเดี๋ยวกลับมา”

เด็กหญิงตัวน้อยส่ายหน้าอย่างแรงขณะผู้เป็นบิดาลูบศีรษะ ดวงตากลมโตรื้นด้วยน้ำตา เธอคงไม่อยากอยู่คนเดียวในห้องพักผู้ป่วย

“เดินไปด้วยกันถึงหน้าห้องผ่าตัดแล้วค่อยพาไปฝากไว้ที่เคาน์เตอร์พยาบาลตรงอาคารหลักก็ได้ครับ”

ไขมันใต้คางของโอตะกระเพื่อมขึ้นลงขณะเอ่ยปากด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนด้วยครับ”

ฮามานากะก้มศีรษะขอร้องผู้อำนวยการโรงพยาบาลหลังจากลังเลอยู่ครู่ใหญ่

คณะทำงานและทีมแพทย์เคลื่อนขบวนจากห้องผู้ป่วยไปตามทางเดินโดยมีฮามานากะนำหน้า มารินะวางมือน้อยๆ ลงบนมือของผู้เป็นพ่อพลางก้าวเดินไปพร้อมรถเข็น

“อย่างที่คุยกันวันก่อนว่าการผ่าตัดครั้งนี้เน้นการเปลี่ยนแปลงโหนกแก้มนูนและสันจมูกที่ค่อนข้างคด เนื่องจากเป็นจุดเด่นบนใบหน้าของคุณ การผ่าตัดโดยใช้วิธีนี้จะช่วยให้ทุกคนมองว่าคุณเป็นอีกคนโดยไม่ต้องเปลี่ยนแปลงโครงหน้ามากนัก...”

เสียงเพลงแจ๊สดังขึ้นจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตขณะที่ฮิอิรางิกำลังอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการผ่าตัด ศัลยแพทย์หนุ่มเบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์นักกับการถูกขัดจังหวะก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนจากกระเป๋าเสื้อส่งให้อาซึกะ

“ตอนนี้กำลังยุ่ง ช่วยรับเรื่องให้ที”

อาซึกะแตะปุ่ม ‘รับสาย’ อย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกปฏิบัติตัวราวกับเป็นเลขาฯ

“หมอฮิอิรางิ!”

น้ำเสียงเร่งเร้าของชายชราดังผ่านหูโทรศัพท์

“ตอนนี้คุณหมอฮิอิรางิไม่สะดวกรับสายค่ะ ฉันอาซางิริ...”

“รีบหนีเร็ว!”

ชายชราผู้อยู่ปลายสายตะโกนกรอกหูโทรศัพท์เสียงดังลั่นโดยไม่รอให้อาซึกะพูดจบประโยค

“หนี...? เอ่อ ไม่ทราบว่าจากไหนคะ”

“วาชิโอะพูด! วาชิโอะที่ขอให้ช่วยผ่าตัดวันนี้!”

“เอ๊ะ วาชิโอะซังเหรอคะ”

เสียงแหลมสูงของอาซึกะส่งผลให้ทุกคนหันมามอง

“ใช่ รีบพาลูกชายกับหลานสาวฉันหนีออกจากที่นั่นด่วน! ทั้งสองคนกำลังตกอยู่ในอันตราย!”

“อันตรายยังไงคะ ตอนนี้กำลังจะเข้าห้องผ่าตัดแล้วค่ะ”

“มีมือปืนกำลังจะไปเก็บทัตสึยะ อาจไปถึงแล้วก็ได้”

สิ่งที่ได้ยินทำให้ในหัวของอาซึกะขาวโพลนไปชั่วขณะ

“ทำไมเป็นอย่างนั้นไปได้คะ...ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าไม่มีใครจับได้ แล้วก็แทบไม่มีใครรู้จักโรงพยาบาลนี้...”

“คนส่งมือปืนไปไม่ใช่แก๊งที่ทัตสึยะยักยอกเงิน แต่เป็นรองหัวหน้าแก๊ง ลูกชายคนโตของฉันเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าได้ยินเรื่องการผ่าตัดมาจากไหน แต่มันบอกอยากเคลียร์ทุกอย่างให้จบๆ ไป”

ขณะนึกย้อนไปถึงรถยนต์ที่ขับเข้ามาจอดในลานจอดรถเมื่อสักครู่ อาซึกะต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าชายร่างกำยำสวมสูทและแว่นดำกำลังเดินตรงมาจากทางเดินด้านใน

ผู้มาเยือนใช้มือล้วงเข้าไปในเสื้อสูทก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“อะ...เอ่อ...คนนั้น...เป็นนักฆ่าค่ะ!”

เมื่อสิ้นเสียงตะโกนของอาซึกะ ชายชุดดำดึงมือออกจากสูทก่อนพุ่งตัวเข้ามาพร้อมปืนรีวอลเวอร์ กระบอกปืนมันปลาบสะท้อนแสงจากหลอดไฟบนเพดาน

“ซานาเอะคุง อุ้มเด็กหนีไป!”

ฮิอิรางิตะโกนพร้อมกระชากตัวอาซึกะให้ถอยหลัง ร่างบอบบางเสียหลักล้มลงบนพื้น ศีรษะกระแทกกำแพงอย่างแรงจนหน้ามืด ต้องสะบัดหน้าไปมาเพื่อขับไล่ความมึนงง

อาซึกะแทบไม่เชื่อสายตาตนเองกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ชายชุดดำเดินเข้ามาใกล้ก่อนลั่นไกปืนใส่ฮามานากะผู้กำลังทำอะไรไม่ถูก

ร่างของฮามานากะกระตุกอย่างแรงบนรถเข็นขณะที่เสียงปืนดังกึกก้องไปทั่วอาคาร ทันทีที่ภารกิจเสร็จสิ้นมือปืนชุดดำก็หันหลังแล้ววิ่งจากไป

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนอาซึกะทำได้เพียงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นทางเดิน

“พ่อคะ...?”

มารินะคลานจากอ้อมกอดของซานาเอะที่ยังคงล้มอยู่บนพื้นเข้าไปใกล้รถเข็น เด็กหญิงเอื้อมไปแตะร่างแน่นิ่งไม่ไหวติงของบิดาก่อนรีบชักมือเล็กๆ กลับราวกับโดนน้ำร้อนลวกเมื่อพบว่าฝ่ามือของตนเต็มไปด้วยเลือด

“ลืมตาได้แล้วอาซางิริคุง! แอ๊บเป็นสาวบอบบางตอนนี้ไปก็กลบเกลื่อนความเถื่อนไม่ได้หรอก”

อาซึกะเงยหน้าตามเสียงเรียก พบว่าฮิอิรางิกำลังมองมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ตรงนี้มีผู้ชายที่กำลังจะตายนั่งอยู่ การควบคุมความปลอดภัยทั่วทั้งร่างของคนไข้เป็นความรับผิดชอบของวิสัญญีแพทย์ใม่ใช่รึไง”

ขอโทษนะยะที่เถื่อน! อาซึกะไม่พอใจอย่างยิ่งเมื่อถูกพูดแทงใจดำ เธอรีบประคองร่างบอบบางของตนลุกขึ้นแล้ววิ่งไปยังรถเข็นผู้ป่วยทันทีที่ถูกเรียกสติให้กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ฮามานากะส่งเสียงครางอย่างทุกข์ทรมานในสภาพนั่งพิงเบาะรถเข็นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง เสื้อผู้ป่วยถูกแหวกออกทำให้มองเห็นรูเล็กๆ ท่วมด้วยเลือดสองรู เมื่อดูจากตำแหน่งแล้วเดาได้ไม่ยากนักว่าตับคงได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง

อาซึกะใช้ปลายนิ้วสัมผัสบริเวณลำคอของฮามานากะ ชีพจรเต้นอ่อนมาก แต่เป็นเครื่องยืนยันว่าชายคนนี้ยังมีลมหายใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น