ฮะนะชิ

คุณหมอจอมเก๊กจะพิชิตใจวิสัญญีแพทย์สาวได้อย่างไร มาลุ้นกัน : ) <อัพวันละตอน จ-ศ 15.00-16.00 ส-อา และวันหยุดก่อนเที่ยงจ้า>

ตอนที่ 1-8 ศัลยแพทย์ผู้รักศิลปะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-8 ศัลยแพทย์ผู้รักศิลปะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2562 14:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-8 ศัลยแพทย์ผู้รักศิลปะ
แบบอักษร

“ไม่เปลี่ยนใจแล้วจริงๆ นะคะ” 

อาซึกะเอ่ยปากถามรินะผู้นอนอยู่บนเปลหามระหว่างการวัดความดันโลหิต 

เช้าวันเสาร์หลังจากเดินทางไปเยือนคฤหาสน์ตระกูลนิไคโดหนึ่งสัปดาห์ อาซึกะสวมชุดวิสัญญีแพทย์สีฟ้าคลุมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวอยู่ในห้องพักฟื้นสำหรับผู้ป่วยหลังผ่าตัดซึ่งปิดม่านมิดชิดกับรินะเพียงลำพัง ในขณะที่ซานาเอะกำลังเตรียมความพร้อมของห้องผ่าตัด  

“เดินหน้ามาขนาดนี้คงถอยไม่ได้แล้วละ” 

“หน้าคุณกำลังจะเปลี่ยนไปเป็นคนอื่น ไม่กลัวเหรอคะ” 

เมื่อรินะนิ่งเงียบ อาซึกะจึงทำได้แค่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนหันไปมองสภาพภายในห้องผ่าตัด 

“กลัวสิ...” 

อาซึกะหันไปหาน้ำเสียงแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง 

“เมื่อกี้ว่าอะไรนะคะ” 

“ทำไมจะไม่กลัว ต้องเปลี่ยนแปลงใบหน้าที่อยู่กับตัวเองมาสามสิบปีเชียวนะ” 

“คิดเหมือนกันเลยค่ะ!” 

“แต่ถึงจะกลัวแค่ไหนก็ต้องทำ” 

รินะยิ้มอ่อนโยน 

“ฉันตัดสินใจตั้งแต่เจอสามีครั้งแรกแล้วว่าต้องแต่งงานกับผู้ชายนี้ให้ได้” 

“เพราะต้องการมรดกน่ะเหรอคะ… ฉันไม่เข้าใจจริงๆ” 

“ไม่ต้องเข้าใจหรอก ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครเข้าใจ ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปคงทำตามความต้องการของสามีไม่ได้อีกแล้ว ก็เลยต้องผ่าตัดวันนี้” 

“สามีคุณ...อาการทรุดหนักเหรอคะ” 

“ใช่ ตอนนี้นอนซมอยู่ที่เรือนใหญ่ คุณหมอบอกว่าคงอยู่ได้ไม่ถึงเดือน” 

“จริงเหรอคะ คุณควรอยู่ดูแลเขามากกว่ามานอนรอผ่าตัดแบบนี้ หลังจากผ่าตัดจะไม่ได้เจอกันตั้งสองสัปดาห์เลยนะคะ!” 

เงื่อนไขในการผ่าตัดของฮิอิรางิคือ รินะต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลที่ทำสัญญากับคลินิกศัลยกรรมความงามของฮิอิรางิเป็นเวลาสองสัปดาห์ เพื่อรับการดูแลหลังผ่าตัด รวมทั้งไม่สามารถพบปะผู้คนภายนอกหรือแม้แต่ส่องกระจกได้ 

“’ผลงาน’ ของผมจะเสร็จสมบูรณ์เมื่ออาการบวมแดงหลังผ่าตัดหายไป การส่องกระจกก่อนได้รับอนุญาตก็ไม่ต่างอะไรกับการวิจารณ์เครื่องเคลือบที่ยังไม่ได้เข้าเตาเผา” 

อาซึกะจำภาพฮิอิรางิพูดด้วยความภาคภูมิใจได้อย่างแม่นยำ 

“ไม่ค่ะ ฉันจะเข้ารับการผ่าตัด เขาต้องรอฉันแน่นอน” 

แววตาแฝงไปด้วยความตั้งใจอย่างแรงกล้าทำให้อาซึกะต้องยอมรับว่าการเกลี้ยกล่อมที่ผ่านมาคงไม่เป็นผล 

“...ขอตัวไปดูห้องผ่าตัดก่อนนะคะ” 

อาซึกะพูดอย่างไร้เรี่ยวแรงก่อนเปิดม่าน ประตูห้องผ่าตัดทางขวามือถูกเปิดทิ้งเอาไว้ ซานาเอะในชุดปฏิบัติงานกำลังเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ ในห้องผ่าตัดด้วยความชำนาญ 

 อาซึกะเดินตรงไปยังเครื่องดมยาสลบด้านในสุดของห้องผ่าตัดก่อนลงมือตรวจสอบปริมาณออกซิเจนและยาสลบ การเชื่อมต่อของหน้ากาก ตัวยาภายในกระบอกฉีดยา กล้องตรวจกล่องเสียง ไปจนถึงท่อช่วยหายใจ  

“วันนี้รบกวนด้วยนะคะ คุณหมออาซึกะ” 

ซานาเอะพูดพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนเช่นเดียวกับทุกครั้ง แต่วันนี้อาซึกะกลับรู้สึกหงุดหงิดกับรอยยิ้มชวนหลงใหลของสาวสวยตรงหน้า 

ผู้หญิงที่ยอมเปลี่ยนแปลงใบหน้าเพื่อเงินและอำนาจ ศัลยแพทย์ความงามที่ไม่เพียงยินดีทำการผ่าตัด แต่ยังออกปากชมว่าเป็นการกระทำที่สวยงาม และพยาบาลก็เต็มใจให้การสนับสนุนโดยปราศจากความลังเล 

ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเรา ลาออกดีกว่า ลาออกหลังจากรู้ผลการผ่าตัดครั้งนี้ อาซึกะขบกรามแน่นพลางย้ำกับตัวเองในใจ 

 “เตรียมเกือบเสร็จแล้วค่ะ อีกสักครู่คงเข้าห้องผ่าตัดได้ คุณหมออาซึกะคะ รบกวนไปเรียกคุณหมอฮิอิรางิให้หน่อยได้ไหมคะ” 

อาซึกะพยักหน้าก่อนเดินออกจากห้องผ่าตัดแบบไม่พูดไม่จา 

หลังออกจากเขตปลอดเชื้อ อาซึกะเดินผ่านห้องรับแขกปราศจากผู้คนมาหยุดยืนหน้าห้องผู้อำนวยการคลินิก ถ้าจำไม่ผิดวันนี้ยังไม่เจอกับฮิอิรางิเลย ซึ่งซานาเอะให้เหตุผลว่า 

“คุณหมอฮิอิรางิต้องทำสมาธิก่อนการผ่าตัด” 

‘ทำสมาธิ’ อะไรกัน อาซึกะเคาะประตูเต็มแรงและทำแบบเดิมอีกครั้งเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากภายในห้อง 

‘แอบหลับอยู่รึเปล่านะ’ 

อาซึกะคิดขณะเปิดประตู 

ฮิอิรางินั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหมุนปากกาในมืออย่างใจจดใจจ่อเหมือนไม่รู้ตัวว่าอาซึกะเข้ามาในห้องแล้ว 

‘ทำอะไรของเขา’ 

อาซึกะมองบรรยากาศน่ากลัวตรงหน้าขณะเดินเข้าไปในห้อง เสียงกรอบแกรบบริเวณปลายเท้าทำให้ต้องก้มมองพื้นและพบว่ากำลังเหยียบแผ่นกระดาษ 

วิสัญญีแพทย์สาวทำตาโตเมื่อเห็นภาพใบหน้าด้านข้างของซาจิโกะ ภรรยาเก่าของนิไคโด บนกระดาษขาวในมือ เป็นภาพสเก็ตช์ที่ชัดเจนราวกับภาพถ่ายขาว-ดำ 

อาซึกะเงยหน้าจากภาพในมือและพบว่ามีภาพสเก็ตช์บนโต๊ะทำงาน รวมทั้งบนพื้นห้องอีกนับสิบภาพ ทั้งหมดเป็นภาพสเก็ตช์ใบหน้าของซาจิโกะจากมุมต่างๆ 

“หมอคะ!” 

ฮิอิรางิสะดุ้งสุดตัวเมื่ออาซึกะส่งเสียงเรียกจากหน้าโต๊ะทำงาน 

“อะ...อะไร!? เกิดอะไรขึ้น!?” 

“เตรียมการพร้อมแล้ว เชิญไปที่ห้องผ่าตัดได้เลยค่ะ” 

“อะ...อ๋อ อย่างนั้นเหรอ แต่ก่อนเข้าห้องช่วยเคาะก่อนได้ไหม” 

“เคาะตั้งสองครั้งแล้วค่ะ” 

“...อย่างนั้นเหรอ” 

ฮิอิรางิเบะปากก่อนวางดินสอลงบนโต๊ะทำงาน 

“คุณหมอสเก็ตช์ภาพพวกนี้เองเหรอคะ” 

“หืม ใช่สิ มาซ้อมโดยใช้จินตนาการตั้งแต่เช้า การขยับมือวาดภาพช่วยให้จินตนาการ ‘ผลงาน’ ได้ชัดเจนยิ่งขึ้นก่อนลงมือผ่าตัดจริง” 

“อย่างนั้นเหรอคะ...ใกล้ถึงเวลาเข้าห้องผ่าตัดแล้วค่ะ” 

อาซึกะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

“อย่างนั้นเหรอ โอเค ได้เวลาทำงานแล้ว” 

ฮิอิรางิลุกขึ้นยืนพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างตบแก้มเพื่อเรียกความมั่นใจ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น