Sakuya Aika

พี่ไนท์จะไม่อ่อนโยนแล้ว~ ขอบคุณที่ยังไม่ลืมคู่นี้นะคะ เมนต์ติชมได้คร่า

ชื่อตอน : บทที่ 5 (2) Rewrite

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2562 19:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 (2) Rewrite
แบบอักษร

5.2 

“ไปไหนต่อพวกมึง” ผมหันไปถามไอ้สองตัวนั่นหลังเดินออกจากร้าน  

“กลับห้องนอนสิ พรุ่งนี้มีเรียน” เก้าพูด 

“เออ รู้แล้วยังจะออกมาเล่นเกมดึกๆ ดื่นๆ” ผมเหน็บซ้ำ 

“เรียนบ่าย เวลาถมเถ” แต้มแก้ต่าง  

ไอ้สองตัวนี่มันเข้าข้างกันดีจนน่าหมั่นไส้เลยวุ้ย 

“เออ กลับกันดีๆ ไปเอิร์ธ” ผมหันไปเรียกเอิร์ธที่เงียบมาตลอด ตอนนั้นไอ้แต้มก็รั้งคอเสื้อผมเอาไว้ทันที  

“เฮ้ยไปส่งพวกกูก่อนดิวะ” 

“สัส พวกมึงกลับเองดิ” 

“มึงมีรถไง กูขี้เกียจเดิน หลับกลางทางขึ้นมาใครรับผิดชอบ” 

“มึงก็ให้ไอ้เก้าแบกดิ” ผมบอกอย่างไม่แยแส สะบัดมือไอ้แต้มที่จับคอเสื้อออก  

“เดี๋ยวกูหาหนังสือพิมพ์มาห่มตัวให้” เก้าพูดหน้าตาย 

“เหี้ย เอาไว้ใช้เองสิ” แต้มทำหน้างอ 

“เออๆ พูดมากไอ้เหี้ย เดี๋ยวกูไปส่งเอง” 

“งี้สิวะค่อยสมเป็นเพื่อนกัน” แต้มตบหลังผมป้าบๆ  

ผมปัดมือมันออกอย่างรำคาญ เดินนำพวกมันมาที่รถ ส่งไอ้เก้าเป็นคนแรก ต่อมาก็ไอ้แต้ม แล้วก็พาไอ้เอิร์ธกลับห้อง พออยู่กันสองคนบรรยากาศกลับเงียบแปลกๆ ผมเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของไอ้เอิร์ธระหว่างอยู่ในลิฟต์ เห็นมันไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่อยู่ในรถก็อดกังวลไม่ได้ 

“มึงเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย” 

“หือ?” มันหันมามองหน้าผมอย่างมึนๆ เหมือนไม่เข้าใจคำถาม “กูสบายดี มึงนั่นแหละเป็นอะไร ท่าทางหงุดหงิดนะวันนี้” 

“กูเปล่า” 

“เหรอ” 

“อืม” 

ผมตอบกลับหน้าตาย แล้วไม่พูดอะไรอีก เดินนำไอ้เอิร์ธออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิด 

  

             เสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุด ผมปรือตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจ ควานมือหาโทรศัพท์สะเปะสะปะ กระทั่งมีคนส่งมันมาให้ถึงมือ เอิร์ธ ผมได้สติขึ้นมาเล็กน้อย เอ่ยขอบใจมันสั้นๆ ก่อนขยับตัวขึ้นนั่ง มองหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจเย็น 

             บีบีโทรมา... 

             “อืม... ว่า?” ผมอ้าปากหาวระหว่างพูด มือขยี้ผมไปมา 

             [วันโทรมาเหรอ เห็นโทรมาหลายสาย มีอะไรหรือเปล่า] บีบีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล 

             “อืม” ผมตอบสั้นๆ เพราะยังไม่ตื่นดี ยังคิดอะไรไม่ออก  

             [บีปิดเสียงไว้ พอดีออกมาทำงานห้องเพื่อน งานเสร็จแล้วก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ แล้วนี่วันเพิ่งตื่นเหรอ ทำไมเสียงแปลกๆ] 

             “อืม” 

             [ไม่มีเรียนเหรอ] 

             “เรียนบ่าย” 

             [แล้วแม่เป็นไงบ้าง] 

             “ไม่รู้ ยังไม่ได้โทรหา”  

             [อ่อ บีว่าจะชวนมากินข้าวเที่ยงด้วยกันสักหน่อย แต่วันเพิ่งตื่น ไม่น่าจะออกมาทัน งั้นบีไปกินกับเพื่อนก่อนนะ วันเรียนเสร็จแล้วค่อยโทรหาบี เดี๋ยวบีไปหา] 

             “อืม” 

             [งั้นแค่นี้นะ ไว้เจอกัน] 

             “....” 

             ผมนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เพิ่งดับไปครู่หนึ่งก่อนโยนมันทิ้งอย่างไม่ไยดีแล้วล้มตัวกลับไปนอนต่อ  

             “เฮ้ยตื่น!” 

             เอิร์ธปาหมอนลงมากระแทกหัวผมเต็มแรง ผมปัดทิ้งอย่างไม่สบอารมณ์ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง  

             “ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวสาย” 

             “เออ... ช่างกูเหอะ มึงจะไปก็ไปก่อน ไม่ต้องสนใจ” ผมโบกมือไหวๆ ทั้งที่หลับตาอยู่ เสียงไอ้เอิร์ธถอนหายใจอย่างเอือมๆ ดังอยู่ข้างเตียง ไม่นานมันก็เดินออกไปตอนนั้นเสียงโทรศัพท์มันดังขึ้นพอดี ผมไม่ได้หันไปมองแต่เพราะในห้องค่อนข้างเงียบจึงรับรู้การเคลื่อนไหวทุกย่างก้าว หลังมันเดินพ้นห้องนอนออกไป ก็ได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์แว่วเข้ามาเลือนลาง 

             “ว่าไงเพชร มีอะไรหรือเปล่า... อ่อ ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูคุยกับพี่ไนท์เอง ขอบใจมากที่อุตส่าห์โทรมาบอก อืมๆ สบายดี แล้วมึงล่ะ ที่ร้านเป็นไงบ้าง เหรอ ดีแล้ว อืม กำลังจะไปมหาลัย ใช่มีเรียน เหรอ ได้สิ เออเจอกัน” 

             แม่งคุยกับใครวะ ผมชะโงกหน้าขึ้นมองอย่างสงสัยแต่ก็มองไม่เห็นอะไรนอกจากผนังห้องพร้อมกับเสียงประตูที่ดีดตัวปิด ก่อนที่ทั้งห้องจะเข้าสู่ความเงียบ... 

             ไปแล้วเหรอวะ? 

             ผมลุกขึ้นนั่งอึนอยู่บนเตียงพักหนึ่งก่อนบิดขี้เกียจสองสามรอบแล้วลุกโซเซเดินออกมาดูข้างนอก เอิร์ธไม่อยู่แล้วจริงๆ ด้วย สงสัยชะมัดใครโทรหามัน ใช่ไอ้เพชรร้านไอ้ไนท์หรือเปล่า เห็นเอ่ยชื่อไอ้ไนท์ด้วย... ว่าแต่ทำไมผมต้องสนใจด้วยวะเนี่ย  

             ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วตามไอ้เอิร์ธออกมา กว่าจะถึงมหาลัย ก็ได้เวลาเข้าเรียนพอดี อาจารย์สอนเต็มชั่วโมงและเข้มงวดมากจนผมไม่มีโอกาสได้ชวนไอ้เอิร์ธคุย ไม่ใช่แค่ผม นักศึกษาคนอื่นก็แทบกระดิกตัวไม่ได้ เพราะใครคุยกันปุ๊บอาจารย์จะเรียกให้ตอบคำตอบทันที หรือไม่ก็ให้ออกไปอภิปรายถึงเรื่องที่แกสอนหน้าห้อง เจอคนจริงแบบนี้ใครจะอยากท้าทายล่ะ เงียบกริบ ตั้งใจเรียนกันทั้งห้อง 

             ผมเดินตามไอ้เอิร์ธออกจากห้องหลังเลิกเรียน ตั้งใจว่าจะชวนมันไปหาอะไรกินแล้วถือโอกาสเนียนๆ ถามเรื่องที่มันคุยโทรศัพท์เมื่อตอนเที่ยง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นซะก่อน  

             ผมมองชื่อบีบีที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอก่อนกดรับ “อือ บี...” 

             [บีรออยู่ใต้ตึกแล้วนะ วันอยู่ไหนเหรอ] 

             “หืม... อ้อ!” ผมชะงัก ลืมไปซะสนิทว่านัดบีบีเอาไว้ ยืนมองแผ่นหลังของไอ้เอิร์ธห่างออกไปเรื่อยๆ อย่างรู้สึกเสียดาย “อืมมาแล้วเหรอ กำลังลงไป” 

             ผมถอนหายใจเบาๆ หลังวางสาย ลืมเรื่องไอ้เอิร์ธแล้วลงไปหาบีบี 

             “วัน” 

             “บีรอนานไหม” 

             บีบีลุกขึ้นทันทีที่เห็นผมเดินออกมาจากลิฟต์ ผมยิ้มกว้าง ก่อนยื่นมือออกไปวางบนหัวอีกฝ่ายแล้วคลอนเบาๆ บีบีส่ายหน้ากลับมาทันที  

             “ไม่นาน เมื่อคืนขอโทษนะที่ไม่ได้รับสายน่ะ” 

             “ช่างมันเถอะ ว่าแต่อยากกินอะไร” 

             “อืม... มีร้านซาบูเปิดใหม่ ไปลองกันมะ ใกล้ๆ นี่เอง” 

             “เหรอ เอาสิ” 

             “อื้ม ไปกัน”  

             ผมขับรถไปตามเส้นทางที่บีบีบอก แถวนี้มันคอนโดไอ้ไนท์ไม่ใช่เหรอวะ ผมชำเลืองมองบีบีที่นั่งเบาะข้างกันอย่างใจคอไม่ดี 

             “แน่ใจเหรอว่าแถวนี้” 

             “อื้ม ขับตรงไปแล้วก็เลี้ยวซ้ายแยกหน้า” บีบีบอก ท่าทางชำนาญเส้นทางน่าดูเหมือนเคยมาแล้ว ผมแค่คิดในใจไม่ได้ทักท้วงออกไป หลังจากเลี้ยวซ้ายตรงทางแยกก็เจอร้านซาบูอย่างที่บีบีว่าเอาไว้จริงๆ ผมจอดรถถัดจากร้านเกือบสองร้อยเมตรเพราะที่จอดด้านหน้าไม่ว่างเลย โชคดีมีรถกำลังออกพอดี ผมเลยได้เสียบแทน ตอนแรกนึกว่าจะได้วนรถแล้วซะอีก 

             “คนเยอะมากเลยวัน จะมีที่นั่งไหมเนี่ย” 

             บีบีเดินควงแขนผมมาถึงหน้าร้าน พอเห็นคนพลุกพล่านเข้าหน่อยก็เริ่มถอดใจ ผมรู้ว่าบีบีไม่ชอบร้านแออัด ผมเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน ถ้าอาหารรสชาติดีผมก็ไม่รังเกียจที่จะนั่งเบียดกับคนอื่น แต่ต้องไม่ใช่ร้านนี้ ผมไม่สบายใจตั้งแต่รู้ว่าอยู่ละแวกเดียวกับที่พักไอ้ไนท์แล้ว ถ้าบีบีเปลี่ยนใจผมจะยินดีมาก 

“ไปร้านอื่นไหม” ผมแย็บถาม บีบีชะเง้อคอมองหาโต๊ะว่างเหมือนไม่ได้ฟังผมพูด “บี?” 

“ลูกค้ามากี่คนคะ” ตอนนั้นพนักงานที่สังเกตเห็นเราทั้งคู่ก็เดินเข้ามาทักพอดี ผมลอบถอนหายใจทันที  

“สองค่ะ พอจะมีโต๊ะว่างหรือเปล่า”  

“เหลืออยู่โต๊ะหนึ่งพอดีเลยค่ะ ทางนี้ค่ะลูกค้า” 

“โชคดีจัง ไปเร็ว” บีบีหันมาเรียกผมก่อนเดินตามพนักงานเข้าไปด้านในอย่างกระตือรือร้น  

“โอ๊ะ!” จู่ๆ บีบีก็อุทานออกมา หันมาสะกิดต้นแขนผมยิกๆ “นั่นพี่ที่ไปโรงพยาบาลกับวันไม่ใช่เหรอ”  

ผมยังไม่ทันเข้าใจที่บีบีพูดเสียงพนักงานก็ดังขึ้น 

“โต๊ะนี้ค่ะลูกค้า”  

ผมมองโต๊ะโล่งๆ ตรงหน้าก่อนสบสายตาเข้ากับคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ  

“...!!!” 

ไอ้ไนท์กับ... ปาย 

ผมแอบตกใจจนเกือบแสดงออกมาทางสีหน้า คิดไม่ถึงว่าจะเจอสองคนนั่นที่นี่ ดึงเก้าอี้ออกนั่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บีบีมองผมแล้วหันไปมองไอ้ไนท์ ไอ้ไนท์เลยยิ้มให้ บีบียิ้มตอบก่อนหันกลับมาหาผม  

“ไม่ทักทายหน่อยเหรอ” เธอกระซิบ ผมรู้สึกเหมือนโดนบีบหลอดลมอย่างบอกไม่ถูก ทำไมผมต้องอยากทักทายไอ้เวรเจ้าเล่ห์นั่นด้วย แต่ถึงจะอึดอัดขนาดไหนผมก็โวยวายไม่ได้อยู่ดี มองข้ามไหล่บีบีไปที่โต๊ะของพวกมัน กำลังคิดว่าควรพูดยังไงให้ดูเป็นธรรมชาติเสียงไอ้ไนท์ก็พูดขึ้นมาอย่างใจกว้าง 

“พอดีเลย พี่ติดหนี้ตะวันอยู่ อยากกินอะไรก็สั่งมาเลย ไม่ต้องเกรงใจ พี่เป็นเจ้ามือเอง” 

“จริงเหรอคะ?” บีบีตาลุกวาว มองผมกับไอ้ไนท์สลับกันไปมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นแต่ยังมีแววเคลือบแคลงแฝงอยู่ ไม่มั่นใจว่าไอ้ไนท์จะเลี้ยงจริงๆ 

“จริงสิ” 

“จริงกับผีสิ” ผมสวนขึ้นทันควัน  

“อ้าว” บีบีกะพริบตาปริบๆ สายตายังคงวนเวียนอยู่ระหว่างผมกับไอ้ไนท์ “ยังไงเนี่ย ตกลงเลี้ยงหรือไม่เลี้ยง?” 

“เลี้ยงสิ น้องเดี๋ยวรวมบิลล์โต๊ะนี้ให้พี่ด้วย พี่จ่ายเอง” ไอ้ไนท์หันไปบอกพนักงานที่ยังคงยืนรอรับออร์เดอร์ ไอ้เหี้ยนี่ ทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาไปแล้วนะโว้ย 

“ค่ะ งั้นจะรับเป็นชุดอะไรดีคะ มีชุดเล็ก กลาง ใหญ่ และก็ทะเล ชุดใหญ่กับทะเลสามารถเติมได้ไม่อั้นและได้รีฟิลล์เครื่องดื่มด้วยค่ะ” พนักงานรัวออร์เดอร์ออกมาเป็นชุดไม่มีช่องว่างให้ผมแทรกเลยสักคำ  

“เอาชุดใหญ่กับทะเลค่ะ” บีบีตอบอย่างไวว่องทั้งที่ยังตกลงกันไม่ได้ 

“...สองที่นะคะ เชิญลูกค้าตักอาหารได้ตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวสักครู่จะมีพนักงานมาตั้งเตาให้” 

ผมรอจนกระทั่งพนักงานถอยออกไป กำลังจะแย้งเรื่องที่ยังตกลงกันไม่ได้ก่อนหน้านี้บีบีก็ลุกขึ้น พูดอย่างกระฉับกระเฉง “บีไปตักอาหารก่อนนะ วันไปเอาน้ำให้หน่อยดิ ของบีไม่ใส่น้ำแข็งนะ” 

ผมยังไม่ทันอ้าปากด้วยซ้ำ พยักหน้าตอบรับไปตามระเบียบ คล้อยหลังบีบี ผมลุกขึ้นเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ไอ้ไนท์ กดเสียงพูดอย่างไม่พอใจ “กูจ่ายเองได้ มึงไม่ต้องยุ่ง” 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น