ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE ME 11: [คิริน ❤ ภัทธิรา] โลกที่กำลังเปลี่ยนสี 100%

ชื่อตอน : HATE ME 11: [คิริน ❤ ภัทธิรา] โลกที่กำลังเปลี่ยนสี 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2562 00:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE ME 11: [คิริน ❤ ภัทธิรา] โลกที่กำลังเปลี่ยนสี 100%
แบบอักษร

 

 

HATE ME 11: โลกที่กำลังเปลี่ยนสี 

 

ตุบ !! 

 

โอ๊ย !! 

 

ธามตรงดิ่งมาที่ในครัวแล้วกระชากแขนใบตองออกไปยังลานกว้างด้านนอก เขาเหวี่ยงร่างของสาวใช้จนเซล้มหน้าคะมำไม่เป็นทาง หญิงสาวตวัดสายตามองคนที่ทำรุนแรงกับเธอด้วยความไม่พอใจ 

 

"เจ็บนะ คุณธามมาทำใบตองทำไม!!" 

 

"ยังจะมาถามอีก เธอก็รู้ว่าคุณคีย์ไม่ให้ใครเข้าไปวุ่นวายห้องนอนของคุณวีถ้าไม่ได้สั่ง แล้วเธอบอกทางไปห้องนั้นให้คุณภัทรทำไม!!?" 

 

เห็นท่าทางเกรี้ยวกราดนั้นไม่ต่างจากคิรินเสียเท่าไหร่ สมแล้วที่เป็นบุคคลที่ใกล้ชิดที่สุด ใบตองอ้ำๆอึ้งๆ อยู่สักพักจึงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน "ก็ไม่ชอบมัน ถ้าคุณคีย์เห็มมันเข้าไปในห้องนั้นจะได้ไล่ตะเพิดมันออกจากบ้านไปเลย" 

 

"ยัยเด็กโง่!!" ธามชักสีหน้าไม่พอใจจนถึงที่สุด "จำไว้เลยนะว่าคุณภัทรกำลังจะย้ายมาอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาของคุณคีย์! ถึงต่อให้เกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆยังไงซะคุณคีย์ก็ต้องเชื่อคำพูดของคุณภัทรมากกว่าเธออยู่แล้ว ฉะนั้นอย่าทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้อีก เธอก็รู้ดีไม่ใช่หรอ?ว่าถ้าคุณคีย์โกรธขึ้นมาแล้วจะเป็นยังไง" 

 

"โอ๊ยย รำคาญ! เอะอะๆอะไรก็คุณภัทร คุณภัทร!! ยกย่องอยู่ได้" 

 

"ฉันถือว่าเตือนเธอแล้วนะ" ธามกล่าวทิ้งท้ายไว้เท่านั้น เขาเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแบบที่ทุกคนชินตา ใบตองอายุแค่สิบแปดยังขาดวุฒิภาวะทางอารมณ์ แต่กับเจ้านายของเขานั้นไม่มีทางสนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว 

 

ถ้าใบตองยังลองของแบบนี้อยู่...มีหวังอยู่ที่นี่ไม่ได้ 

 

ทางด้านคิรินที่กำลังเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน ไอซ์เห็นหน้าพี่ชายบุญธรรมก็รีบวิ่งมาสวมกอดเขาแบบที่เธอชอบทำเป็นประจำอยู่แล้ว คิรินยิ้มอ่อนโยนแล้วยกมือลูบผมของไอซ์ด้วยความเอ็นดูเหมือนอย่างเคย "อีกเดี๋ยวน้องไอซ์ก็จะมีคุณพ่อแล้วนะ ดีใจหรือเปล่า?" 

 

ไอซ์ทำหน้าตกใจ "ไอซ์มีคุณพ่อหรอคะ? คุณพ่อกลับมาแล้วใช่ไหมคะ?" 

 

"อีกไม่กี่วันพี่จะพาน้องไอซ์กับอานิตไปหาคุณพ่อ อ้อ! มีพี่สาวด้วย เจอแล้วก็อย่าลืมกอดพี่สาวเหมือนที่กอดพี่ตอนนี้นะ" คิรินยังคงส่งยิ้มอบอุ่นให้กับน้องสาวนอกสายเลือดคนนี้อยู่ไม่เสื่อมคลาย 

 

ด้านบน... 

 

ภัทธิรามองลงมาด้านล่างพอได้เห็นภาพนี้เธอก็ต้องหยุดมองเสียดื้อๆ บรรยากาศของบ้านหลังนี้เป็นไปตามอารมณ์ของเจ้าของสินะ ก่อนหน้านี้เธอยังรู้สึกของความโดดเดี่ยวชวนเหงาอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมีความอบอุ่นขึ้นมา... จังหวะนั้นเองที่คิรินแหงนหน้าขึ้นมาสบตากับเธอเข้าพอดี  

 

ทำตัวไม่ถูกเลย... 

 

หญิงสาวเดินถือโทรศัพท์ของเธอลงมาจากชั้นสอง กระเป๋าของเธอคงจะอยู่ในซากรถของเธอที่เพิ่งพังไปเมื่อคืน แต่ก็ยังโชคดีที่มีโทรศัพท์และแบตยังไม่หมด ก่อนจะลงมาที่นี่ได้โทรรายงานที่บ้านแล้วว่าเธอไม่เป็นอะไรและให้พวกเขาคลายความกังวลไปได้เลย "พาฉันกลับบ้านตอนนี้ได้หรือยังคะ? พ่อกับแม่ฉันรอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" 

 

คิรินกระซิบบอกให้ไอซ์คลายกอดและให้แม่บ้านพาเธอไปเล่นอีกห้องหนึ่ง ชายหนุ่มจับไหล่ของเธอมั่นแล้วพยายามให้คนตรงหน้าสบสายตาเขา "อยากเจอคนที่บ้านหรือไอ้ผู้กองนนท์กันแน่" 

 

"ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณ พอใจไหมคะ?" ว่าจะไม่มีปากเสียงด้วยแล้วนะแต่ผู้ชายอะไรน่าหมั่นไส้ชะมัด ภัทธิราเงยหน้าขึ้นสู้สายตาเขา "ถ้าฉันบอกว่าคิดถึงนนท์มาก จะตบหน้าฉันเหมือนคืนนั้นหรอคะ?" 

 

"ภัทร!!" 

 

"ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะเพราะยังไงฉันก็แต่งงานกับคุณอยู่แล้ว ระหว่างฉันกับนนท์เป็นไปไม่ได้หรอก" คิรินสงบลงตามคำพูดของเธอ "ตอนนี้ฉันต้องไปตอบคำถามกับคนในครอบครัวก่อน ว่า...มันเกิดอะไรขึ้น" 

 

ได้ยินคำตอบนั้นคิรินก็รู้สึกโล่งใจ แม้ว่ามันจะไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นก็ตาม "สักสิบนาที ขอไปเตรียมของมอบให้ว่าที่พ่อตากับว่าที่แม่ยายก่อน" 

 

"...." ภัทธิรานิ่งตอบแล้วเดินไปนั่งรอยังโซฟาใหญ่ที่อยู่ตรงโถงรับแขก ในความรู้สึกของเธอตอนนี้มีบางอย่างแทรกเข้ามา...เธอต้องการรู้จักวีณาให้มากกว่านี้ แต่คงเป็ยเรื่องยากถ้าจะถามจากคิรินตรงๆ เอาเป็นว่าหลังจากนี้คงจะต้องหาเวลามาเจอวินิตราเป็นการส่วนตัวเพื่อขอข้อมูลตรงนี้ก่อน 

 

ตอนนี้เริ่มเห็นทางที่ภิชญ์จะหลุดพ้นจากข้อกล่าวหาพวกนี้ได้แล้ว 

 

################################# 

 

บ้านรัตนโยธิน... 

 

ห้องรับแขก... 

 

คิรินพาภัทธิรากลับมาส่งตามสัญญาในช่วงเวลาเกือบสี่โมงเย็นเข้าไปแล้ว ทันทีที่ได้เห็นครอบครัวเธออยูกันพร้อมหน้าเขาจึงย้ำเรื่องแต่งงานระหว่างเขาและภัทธิราให้แก่ภาคิณอีกครั้ง หญิงสาววิ่งเข้าสวมกอดคนเป็นพ่อด้วยหลายๆความรู้สึกรวมกันจนน้ำตาคลอ 

 

"ผู้กองนนท์มารอตั้งแต่เช้าแล้ว ภัทรไปคุยกับเขาสักหน่อยนะลูก ตัดสินใจให้เด็ดขาดวันนี้ไปเลย" ภาคิณลูบผมลูกสาวเชิงให้กำลังใจ "พ่อจะขอคุยกับนายคิรินนี่สักหน่อย" 

 

"พ่อคะ" ภัทธิรารู้ว่าพ่อของเธอเป็นคนแบบไหน รับรองอาจจะได้วิวาทกับคิรินตรงนี้ก็ได้ รู้สึกเป็นห่วงเหลือเกิน "เอาไว้วันหลังดีกว่านะคะ" 

 

"แม่อยู่ด้วย ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ" วาณิริณเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม "แม่กับพ่อรู้เรื่องมาบ้างแล้ว ภัทรไม่ต้องซีเรียสนะลูก" 

 

"ค่ะ" เสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกใหญ่ๆ เธอพยักหน้ารับคำพ่อกับแม่ของตัวเองเบาๆก่อนจะแยกตัวไปหานนท์ธวัชที่นั่งรอเธออยู่ด้านใน ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่คิรินที่อยู่ตรงนี้... ชายหนุ่มยังคงมีท่าทีผ่อนคลายและไม่ได้หวั่นเกรงสายตาของภาคิณเลยแม้แต่น้อย  

 

ภาคิณมองในตาของคิรินก็พอจะเดาความรู้สึกที่ผู้ชายคนนี้มีให้ภัทธิราออก ชายวัยกลางคนพูดว่า "เรื่องแต่งงานฉันต้องขอปรึกษากันในครอบครัวก่อน แต่แกต้องสัญญาว่าระหว่างนี้ห้ามทำอะไรคนในครอบครัวของฉันโดยเฉพาะลูกๆของฉัน ถ้ามีใครเป็นอะไรล่ะก็แกจะไม่ได้เห็นหน้าลูกสาวฉันอีกแน่" 

 

"ผมเป็นคนรักษาคำพูด ไม่ก็คือไม่ครับคุณพ่อตา" คิรินยืดตัวเล็กน้อย "แต่ระหว่างนี้ผมกับภัทรจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น คงไม่ติดขัดอะไรใช่ไหมครับ?" 

 

เขายื่นซองเอกสารส่งให้ภาคิณและวาณิริณ สองสามีภรรยารับมาแล้วเปิดอ่านเนื้อความในทันที "รายการสินสอดที่ผมจะมาสู่ขอ และคนที่จะมาเป็นเฒ่าแก่ฝั่งของผมก็คืออานิต...วินิตรา ภรรยาตัวจริงของคุณอัศนับครับ" 

 

"นิต/คุณนิตหรอ!?" สองคนตรงหน้าอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ผู้ชายคนนี้กำลังจะปั่นหัวเล่นหรือเปล่าอันนี้ไม่รู้ แต่ในเมื่อสิรินถูกจับไปแล้ว...ถ้าคนที่จะมาไม่ใช่ตัวจริงก็คงจะเป็นไปได้ยากที่จะหาคนมาทำให้เหมือนเพิ่มได้อีก 

 

คิรินยิ้มเย็น "ครับ อานิตยังไม่ตาย และตลอดสิบกว่าปีที่ผ่าน...เธออยู่ที่บ้านผม" 

 

################ 

 

ในค่ำคืนวันเดียวกันนั้นเอง 

 

เที่ยงคืนตรง....  

 

ณ ร้าน Like A Beats Club 

 

"ขอโทษนะ ภัทรตกลงที่จะแต่งงานกับคุณคีย์ไปแล้ว หวังว่านนท์จะเข้าใจ" 

"ผู้หญิงดีๆ อาจจะรอนนท์อยู่ที่ไหนสักที่ อย่ามาเสียเวลาอยู่กับผู้หญิงแบบภัทรเลยดีกว่า" 

"นนท์เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ขอบใจที่คอยดูแลภัทรมาตลอดนะ" 

 

นนท์ธวัชนั่งคิดถึงคำพูดของภัทธิราในวันนี้ก็ยิ่งเข้าใจคำว่าอกหักเป็นอย่างมาก เขานั่งดื่มเหล้าจนแววตาหยาดเยิ้มด้วยความเมา ด้านข้างเขามีเมย์รินที่คอยนั่งปลอบใจอยู่...หลังจากเสร็จงานถ่ายแบบแล้วเธอก็ได้รับสายจากผู้กองถึงเรื่องราวบางส่วนจึงรีบเดินทางมาหาเขาที่นี่ เมื่อมาถึงก็เห็นสภาพเมาแบบที่เห็นนี่แหละ 

 

"เฮ่อ อย่างภัทรน่ะหรอจะแต่งงานกับผู้ชายที่นนท์เล่ามา นี่! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมภัทรถึงไม่เล่าอะไรให้ฟังมั่งเลย" เมย์รินถามด้วยความสงสัย 

 

"เอิ้ก หึ! ไอ้คิรินมันเลวมาก มัน..เอาไอ้ชีวิตภิชญ์มาต่อรอง มันข่มขืนภัทรจนภัทรต้องยอมแต่งงานกับมัน" แววตาสะลืมสะลือกลับแข็งกร้าวออกมาด้วยความโกรธ นนท์ธวัชบีบแก้วเหล้าในมือแน่นจนร้าวและสั่นไปทั้งตัว "ยังไงนนท์ก็จะต้องหาทางให้ภัทรเป็นอิสระจากมันให้ได้ อึก เมย์..." 

 

"หืม?" 

 

"ฝากเมย์ไปบอกภัทรด้วยนะ อึก ว่า...ยังไงนนท์ก็จะรอ จะดูแลภัทรไปเรื่อยๆแบบนี้แหละ ถ้าวันไหนมันทำให้ภัทรเจ็บ นนท์จะฆ่ามันเอง" 

 

ฟุบ !! 

 

"พูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นล่ะ นนท์!! นนท์!!" เมย์รินเขย่าตัวผู้กองหนุ่มที่เมาหลับไม่ได้สติไปกับบาร์ อะไรจะเฮิร์ทหนักปานนี้นะ จะว่าไปก็สมน้ำหน้าเหมือนกันเพราะนนท์ธวัชก็เที่ยวหักอกผู้หญิงไปเรื่อยแถมยังไป One Night Stand ตามประสาเพลย์บอย แต่กับภัทธิราเขานั้นจริงจังเสียแทบจะยกย่องเอาไว้บนหิ้ง 

 

เวรกรรมตามทันสินะแบบนี้! 

 

นางแบบสาวหันมองซ้ายขวาเพื่อดูว่าพอจะมีใครช่วยเหลือเธอได้บ้าง แล้วแล้วเธอก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งอยู่ไม่ไกล... 

 

เขาคือธาม...เป็นคนที่เธอเจอในวัดคราวนั้น เมย์รินตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปเพื่อที่จะขอความช่วยเหลือ "ขอโทษนะคะ ขอรบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมคะ?" 

 

ธามวางแก้วเหล้าในมือแล้วมองหน้าเธอด้วยท่าทีนิ่งขรึม "ครับ?" 

 

"พอดีว่าเพื่อนของฉันเมาแล้วหลับน่ะค่ะ เขาเป็นผู้ชายฉันแบกเขาไม่ไหว คุณช่วยพาเขาไปส่งที่รถของฉันหน่อยได้ไหมคะ?" 

 

"เพื่อนคุณอยู่ตรงไหนครับ?"ธามถามกลับเพราะคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมย์รินยิ้มดีใจแล้วชี้ไปทางด้านซ้ายมือจุดที่นนท์ธวัชกำลังหลับไหลไม่ได้สติ ทันทีที่เห็นแว้บแรกก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร "ตัวเท่าๆกันผมว่าน่าจะหิ้วปีกเขาไหวอยู่" 

 

"ขอบคุณค่ะ" 

 

ธามเดินตามหญิงสาวไปจนถึงที่แล้วพยุงร่างของนนท์ธวัชขึ้นมา ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองคนที่กำลังเมามายโดยที่เมย์รินเองก็ไม่ได้สังเกตถึงท่าทีของเขาเช่นกัน ระหว่างทางที่เดินิิกมาจากร้านนั้นเมย์รินก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้จ่ายค่าเครื่องดื่ม 

 

"รถของฉันคันสีน้ำเงินค่ะ มีอยู่คันเดียวตรงที่จอดรถ คุณพาเพื่อนฉันไปรอตรงนั้นก่อนได้เลยนะคะ ฉันขอไปจ่าค่าเครื่องดื่มให้ตาบ้านี่ก่อน" 

 

"ครับ" ธามรับคำแล้วพานนท์ธวัชเดินแยกออกมา เมื่อพ้นสายตาของผู้คนแล้วเขาจึงเหวี่ยงร่างของผู้กองหนุ่มลงไปนอนกองกับพื้นทันที 

 

ตุบ !! อัก!! 

 

"คนที่ไม่มีปัญญาหาคนที่มันทำให้คุณวีต้องฆ่าตัวตายอย่างมึง อยู่ไปก็เปลืองภาษี" จังหวะนี้ดีแล้ว...มันเหมาะกับการที่ธามจะได้กำจัดเสี้ยนหนามของเจ้านายออกไไปให้พ้นเสียที เขาหยิบปืนออกมาแล้วเล็งไปที่ร่างของนนท์ธวัชด้วยความโกรธ ธามยืนอยู่แบบนั้นสักระยะแล้วก็ต้องเปลี่ยนใจ...การที่เขาทำแบบนี้มันเสียศักดิ์ศรีเป็นอย่างมากเพราะอีกฝ่ายนั้นไม่สามารถสู้เขาได้เลย หากคิรินรู้เข้าก็คงโกรธเขาอยู่ไม่น้อยแต่ถ้าปล่อยเอาไว้ให้มันเห็นเจ้านายของเขามีความสุขกับผู้หญิงที่มันรัก คงสะใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว 

 

ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที... 

 

เมย์รินกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากร้านแล้วมุงหน้าตรงไปที่รถของเธอทันที นางแบบสาวยิ้มบางๆที่ได้เห็นคนที่เธอขอความช่วยเหลือยังคงอยู่ตรงนั้น "ขอโทษนะคะที่ช้า พอดีรอแคชเชียร์สรุปยอดนานไปหน่อย" 

 

"ไม่เป็นไรครับ" ธามตอบ "เมื่อครู่ผมเผลอทำแฟนคุณล้ม ขอโทษนะครับ" 

 

"ไม่ใช่แฟนหรอกค่ะ ตานี่น่ะเพื่อนฉันแต่ตอนนี้กำลังอกหักน่ะค่ะ" เมย์รินปลดล็อกรถแล้วเปิดประตูให้ธามพาร่างของนนท์ธวัชเข้าไปนั่งในรถของเธอ  

 

"ให้ผมตามไปส่งเขาที่บ้านดีไหมครับ คุณคงพาเขาออกมาไม่ไหว" 

 

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวโทรให้น้องชายเขาออกมารับหน้าบ้านได้ ขอบคุณนะคะคุณ....?" 

 

"ผมธามครับ" ท่าทีนิ่งขรึมของเขาในสายตาของเมย์รินช่างดูเท่เป็นที่สุด 

 

"ค่ะคุณธาม ฉันเมย์รินค่ะ ดีใจที่ได้เจอนะคะ" ธามไม่ตอบอะไรแต่ทำเพียงแค่โค้งตัวเล็กน้อยแล้วเขาก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านทันที เมย์รินมองตามด้วยความสนใจในตัวเขา "คูลดีจัง...จะได้เจอกันอีกไหมนะ ว้าย!! ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย" 

 

นางแบบสาวพยายามทิ้งความคิดตัวเองที่เกิดขึ้น เธออ้อมไปยังที่นั่งคนขับแล้วขึ้นรถไปเพื่อทำภารกิจสุดท้ายในวันนี้ก็คือ! การพานนท์ธวัชกลับบ้านแบบที่เธอเองก็ต้องปลอดภัยด้วยเช่นกัน 

 

############################ 

 

หลายวันต่อมา... 

 

ข่าวการแต่งงานของคิรินและภัทธิราถูกแพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง เรื่องนี้ใครๆต่างก็พากันสนใจก็เพราะทุกคนรู้ว่าภัทธิรานั้นไม่ปล่อยใจให้ใครง่ายๆแถมภาคิณพ่อของเธอยังหวงแหนราวกับไข่ในหิน แต่ทำไมถึงยอมตอบตกลงแต่งงานกับคิรินเอาง่ายๆ เรียกว่าสะเทือนไปทั้งหลายวงการเลยทีเดียว 

 

ในห้องทำงานของภัทธิรา... 

 

"ทำไมน้องภัทรทำแบบนี้ล่ะครับ ไปตอบตกลงแต่งงานกับไอ้...เฮ่อ ไอ้คนแบบนั้นได้ยังไง มันเป็นมาเฟียแถมเป็นแมงดาฟันผู้หญิงทิ้งไปเรื่อยอีกนะ" มาถึงได้ชัชวีร์ก็โวยวายเป็นการใหญ่ "แล้วเรื่องที่พี่ชวนไปสนามแข่งรถอีกล่ะ น้องภัทรจะว่ายังไง?" 

 

ภัทธิราทำสีหน้าเบื่อหน่าย "ขอโทษนะคะภัทรไปกับคุณไม่ได้หรอกค่ะ ส่วนเรื่องแต่งงานมันเป็นเหตุผลส่วนตัว ขอไม่ตอบนะคะ" 

 

"หึ! เพิ่งรู้ว่าน้องภัทรมีรสนิยมแบบนี้ ทำไมไม่บอกพี่ตั้งแต่แรกล่ะหืม?"  

 

"....? คุณชัชวีร์!! ปล่อยนะคะ!" 

 

จู่ๆชัชวีร์ก็ถือวิสาสะดึงร่างของภัทธิราออกมา หญิงสาวตกใจฮึดสู้จนสุดแรงที่มีแต่ทว่าอีกคนนั้นพละกำลังเหนือกว่ามาก สายตาของชัชวีร์ที่มองเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหายและสิ่งที่มันต้องการก็คือเหยื่อแสนสวยที่อยู่ตรงหน้า "ถ้ารู้ว่าน้องภัทรชอบแบบดิบๆล่ะก็ พี่ไม่แอ็บจีบให้เสียเวลาหรอก" 

 

ฟอด... 

 

ภัทธิราเบี่ยงหน้าหนีพร้อมกับส่งเสียงเรียกให้ใครก็เข้ามาช่วยเธอสักที เท้าเล็กกระทืบลงหลังเท้าของชัชวีร์เต็มแรงจนในที่สุดก็ได้อิสระ "ปึก !! ไม่ได้เกี่ยวกับรสนิยม ที่ฉันตกลงจะแต่งงานกับเขาคือฉันเลือกแล้ว ส่วนคุณก็ออกไปได้แล้วค่ะไม่เช่นนั้นฉันจะเรียก รปภ." 

 

"เลือกแมงดามาเป็นผัวงั้นหรอ? ฮ่าๆ น้องภัทรไล่พี่แบบนี้พี่เสียใจแย่เลยนะ" เหมือนเธอมีเซนส์อะไรบางอย่างที่เดาเอาไว้อยู่แล้วว่าคนอย่างชัชวีร์คบไม่ได้ ภัทธิราเดินถอยหลังจนกระทั่งไปติดกับโต๊ะวางแจกันและเธอก็พร้อมที่จะหยิบมันมาสู้กับเขา "โดนมันไปกี่ทีแล้วล่ะ ลองลีลาพี่ก่อนไหม? เผื่อจะลืมมันไปได้บ้าง" 

 

"อย่าเข้ามานะ กรี๊ดดด" 

 

แกร็กๆ !! 

 

ตึกๆ ตึกๆ  

 

ตุบ ผัวะ !! 

 

ยังไม่ทันที่ชัชวีร์จะเข้าถึงตัวของภัทธิราได้อีกครั้ง ร่างสูงเซล้มลงไม่นานก็ถูกซ้ำด้วยหมัดของคนบนร่างซึ่งไม่ปราณีเขาเลย "อั่ก อ๊ากกกก" 

 

"คุณคีย์ พอแล้วค่ะ" ภัทธิราวางแจกันในมือแล้วรีบมาห้ามคิรินเอาไว้ สายตาของคิรินที่เธอเห็นในวันนี้เหมือนกับวันเธอมีอะไรกับเขาครั้งแรก  

 

น่ากลัว... 

 

คิรินมองเธอเล็กน้อยก่อนจะกระแทกร่างของแรงๆกับพื้นห้อง "มึงไสหัวไปเดี๋ยวนี้" 

 

"อึก ไอ้แมงดา!!" แม้จะเจ็บตัวแต่ชัชวีร์ก็ยังคงไม่ยอม เขาพยุงตัวเองขึ้นมาแล้วชี้หน้าคิรินอย่างอาฆาต "มึง มึงกล้าทำกูขนาดนี้เลยหรอหะ? น้องภัทร ซื๊ดด น้องภัทรดูมันทำพี่สิ ยังจะเข้าข้างมันอีกหรอ?" 

 

"..." ภัทธิราไม่มีคำตอบอะไรให้เขา ตอนนี้บรรดาพนักงานต่างพากันมารุมล้อมว่าเกิดอะไรขึ้นที่ห้องทำงานของเจ้านาย ส่วนปาลินทำหน้าที่เลขาได้เป็นอย่างดี...เธอพา รปภ. สองคนขึ้นมาเพื่อที่จะพาตัวชัชวีร์ออกไป  

 

"คุณภัทรเป็นอะไรไหมคะ?" ปาลินถามเจ้านายด้วยความเป็นห่วง 

 

"ไม่เป็นไรจ้ะ พาเขาออกไปเถอะ" จังหวะที่ภัทธิรากำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เธอก็ได้หันไปพูดกับชัชวีร์อีกครั้งว่า "ภัทรขอถอนการเป็นสปอนเซอร์ทุกรายการของคุณชัชวีร์นะคะ แล้วไม่ต้องมาที่นี่อีก" 

 

"อะไรนะ!!" ชัชวีร์ถลึงตาด้วยความไม่พอใจ 

 

คิรินแค่นยิ้มออกมา สายตาเขานั้นดูสมเพชคนตรงหน้าเป็นที่สุด "หูมึงก็ไม่ได้หนวกนี่ 'น้องภัทร' บอกว่าขอถอนสปอนเซอร์ออกจากมึงทุกรายการ ชัดเจนไหม?" ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วกระชากคอเสื้อของชัชวีร์เข้ามาหาตัว ถ้าเขาขย่ำหรือฉีกเนื้อของชัชวีร์ตรงนี้ได้ก็คงทำไปแล้ว "มึงอย่าคิดว่ากูไม่รู้ ที่มึงจะพาภัทรไปที่สนามแข่งรถมึงก็แค่จะเอาภัทรไปเป็นของรางวัล และถ้ามึงยังไม่อยากตาย! อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู!" 

 

อั่ก !! 

 

รปภ.สองคนช่วยกันประคองร่างของชัชวีร์และพยายามพาเขาออกไปจากที่นี่ แต่คนหยิ่งยโสมีหรือจะให้คนที่ต่างชั้นกว่ามาแตะต้องเนื้อตัวของตัวเอง ชัชวีร์เดินจากไปด้วยท่าทางที่หงุดหงิดจนถึงที่สุด ไอ้คิรินคนนี้มันประกาศศึกกับเขาอย่างชัดเจน...ไม่ใครก็ใครคงต้องตายกันไปข้างนึง 

 

คิรินปัดเสื้อตัวเองเล็กน้อยก่อนจะได้ยินเสียงหวานๆเอ่ยคำที่เขาไม่เคยได้ยิน... 

 

"เจ็บตรงไหนไหมคะ?" ภัทธิราถามแต่กลับไม่มองหน้าคิรินเสียอย่างนั้น 

 

ร่างสูงส่งสัญญาณให้ทุกคนออกไปจากห้องนี้ และเมื่อได้อยู่กันตามลำพังแล้วเขาก็เดินอ้อมไปด้านหลังแล้วสวมกอดเธอเอาไว้ "ถ้าบอกว่าเจ็บมาก ภัทรจะดูแลพี่ไหม?" 

 

"ไปโรงพยาบาลสิคะ ฉันไม่ใช่หมอเสียหน่อย" หญิงสาวยังคงนิ่งเฉย "มาที่นี่มีธุระอะไรคะ?" 

 

"เฮ่อ" เสียงถอนหายใจดังออกมาราวกับคนผิดหวัง "ก็ภัทรไม่ยอมไปหาพี่ พี่ก็ต้องมาหาเองเพราะถ้าไม่มาภัทรคงเสร็จไอ้เวรนั่นแน่ๆ มาทำโลกสีเทาของพี่เจือจางไปแล้วไม่คิดถึงกันบ้างเลย ใจดำสมคำร่ำลือจริงๆ" 

 

"..." ภัทธิราขยับตัวเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ แต่ก็อย่าลืมว่าที่ฉันยอมแต่งงานกับคุณมันเพราะอะไร จะให้ฉันคิดถึงก็คงเป็นไปไม่ได้" 

 

เป็นคำตอบที่ทำให้คิรินไม่กล้ากลืนน้ำลายตัวเองให้เธอได้ยินเสียงเลย แต่ก็คงอีกไม่นานนักหรอก! คิรินก็อยากรู้เช่นกันว่าอย่างภัทธิราจะใจแข็งกับเขาไปได้อีกนานแค่ไหนกัน อย่างไรเสียเขาก็มั่นใจว่าสักวันจะต้องทำให้เธอมีใจให้แก่เขา...และเมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็คงเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดและเป็นคนเดียวที่ได้เธอมาครอบครอง 

______________________________________________________ 100% _________________________________________________ 

มาแล้วจ้าา  

พี่คีย์จะเริ่มรุกแล้วนะ จะเอาชนะใจน้องภัทรได้ไหมเอ่ย ค่อยลุ้นกันอีกทีจ้า 

คิดเห็นอย่างไรกับนิยายเรื่องนี้ คอมเม้น...ติชมกันได้นะจ๊ะ 

ช่วยไรท์ตรวจคำผิดด้วยก็ได้นะ บางทีเขียนเองก็ตาลายอาจจะข้ามไปบ้าง 

แล้วเจอกันจ้าาา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น