ฮะนะชิ

คุณหมอจอมเก๊กจะพิชิตใจวิสัญญีแพทย์สาวได้อย่างไร มาลุ้นกัน : ) <อัพวันละตอน จ-ศ 15.00-16.00 ส-อา และวันหยุดก่อนเที่ยงจ้า>

ตอนที่ 1-2 ศัลยแพทย์ผู้รักศิลปะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-2 ศัลยแพทย์ผู้รักศิลปะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2562 13:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-2 ศัลยแพทย์ผู้รักศิลปะ
แบบอักษร

อาซึกะหยิบเรซูเม่ออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ฮิอิรางิ

“จบจากวิทยาลัยการแพทย์จุนเซ เป็นอินเทิร์นแผนกวิสัญญีแพทย์ของโรงพยาบาลโตเกียวชูโอ หลังจากนั้นทำงานเป็นวิสัญญีแพทย์ที่วิทยาลัยการแพทย์จุนเซ ได้รับใบประกอบโรคศิลปะสาขาวิสัญญีวิทยา เริ่มเรียนปริญญาโทตั้งแต่เดือนเมษายนปีนี้ ทำการวิจัยพื้นฐานเรื่อง...”

ฮิอิรางิโยนเรซูเม่ลงถังขยะข้างตัวหลังจากอาซึกะเริ่มอธิบายประวัติส่วนตัว

“ทำอะไรคะ!”

“ขยะก็ต้องลงถังสิ ประวัติส่วนตัวของคุณมีมูลค่าพอๆ กับขี้แมลงสาบ ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้ชายในร่างผู้หญิง หรือเกิดจากตอไม้ก็ไม่เกี่ยวกับผมเลยสักนิดเดียว”

“ฉันเป็นผู้หญิงเต็มตัว แล้วก็เกิดจากท้องแม่...เกิดจากท้องแม่แน่นอนค่ะ!”

“บอกแล้วไงว่าผมไม่สนใจเรื่องแบบนั้น เรซูเม่เหรอ สิ้นเปลืองทรัพยากรธรรมชาติ คนแบบคุณนี่ละที่ทำให้ป่าไม้ถูกทำลายจนจะกลายเป็นทะเลทรายไปทั่วโลกแล้ว”

“เรซูเม่ของฉันใช้กระดาษรีไซเคิล ไม่ทำให้โลกกลายเป็นทะเลทรายหรอกค่ะ!”

“ผมไม่สนใจหรอกว่าโลกจะกลายเป็นดาวเคราะห์ที่มีแต่ทรายหรือเปล่า เรามาเข้าเรื่องกันสักทีดีไหม”

อาซึกะเบะปากพลางคิดในใจว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายนอกเรื่อง

“ผมไม่ต้องการเรซูเม่ แต่ต้องการแค่สองข้อสองข้อเท่านั้น”

ฮิอิรางิส่ายหัวก่อนชูสองนิ้วใส่หน้าอาซึกะ

“ข้อแรก วางยาสลบอย่างสมบูรณ์แบบระหว่างการผ่าตัดของผม”

ฮิอิรางิงอนิ้วทั้งสองก่อนยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม

“คนไข้ของผมส่วนใหญ่มีสุขภาพแข็งแรง ไม่มีโรคประจำตัว จึงแทบไม่มีโอกาสติดเชื้อจากการผ่าตัด ทำให้ทั่วร่างกายถูกควบคุมได้ง่าย สิ่งที่ต้องการจากวิสัญญีแพทย์คือการควบคุมร่างกาย ควบคู่กับการ ‘ไม่เคลื่อนไหว’ โดยสิ้นเชิง”

“ไม่เคลื่อนไหว...”

“ใช่ ห้ามคนไข้ขยับตัวแม้แต่นิดเดียวระหว่างการผ่าตัด เพราะการขยับตัวเพียงเล็กน้อยอาจทำให้เกิดรอยแผลที่ไม่อาจลบเลือนได้บนใบหน้าของคนไข้ไปตลอดชีวิต ‘รอยแผลที่ไม่อาจลบเลือนไปตลอดชีวิต’ เป็นแค่การเปรียบเทียบ เพราะศัลยแพทย์ตกแต่งระดับอัจฉริยะอย่างผมไม่มีทางทำให้เกิดแผลที่ไม่อาจลบเลือนได้อยู่แล้ว”

อัจฉริยะ? เมื่อกี้ผู้ชายคนนี้เรียกตัวเองว่า ‘อัจฉริยะ’ อย่างนั้นหรือ

“...รับทราบค่ะ จะระวังนะคะ”

“ที่จริงแล้วผมไม่ค่อยห่วงเรื่องนั้นสักเท่าไหร่ เพราะขอร้องให้รองศาสตราจารย์ชิมิสึช่วยแนะนำวิสัญญีแพทย์ฝีมือดีให้ ถ้าผ่านการคัดเลือกของรองศาสตราจารย์ชิมิสึมาได้ คุณคงเป็นวิสัญญีแพทย์ฝีมือดีจริงๆ แหละ”

“...ขอบคุณค่ะ”

อาซึกะไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรกับการถูกทำให้รู้สึกดีและรู้สึกแย่มากในเวลาเดียวกันเหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกา

“นอกจากฝีมือแล้วอีกหนึ่งเงื่อนไขที่แจ้งรองศาสตราจารย์ชิมิสึไปคือการเก็บความลับ”

ฮิอิรางิวางมือลงบนโต๊ะก่อนชะโงกหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม

“เคยได้ยินเรื่องเนเวอร์แลนด์ของ ไมเคิล แจ๊คสันใช่ไหม”

“อะไรนะคะ เอ่อ...ไมเคิล แจ๊คสันใช่ไหมคะ”

“ใช่ๆ ไมเคิล แจ๊คสัน คนนั้นละ”

แหม ต้องสำเนียงเป๊ะขนาดนั้นเลย...อาซึกะรู้สึกว่าตัวเองกำลังหน้าตึง

“เนเวอร์แลนด์คือสวนสนุกที่ ไมเคิล แจ๊คสัน สร้างขึ้นในบริเวณบ้านของตัวเอง ไมเคิลชวนเพื่อนไปที่นั่นเป็นบางครั้ง แต่ทุกครั้งเขาต้องให้เพื่อนเซ็นสัญญาที่ระบุข้อความว่า ‘ถ้าจะเล่าเหตุการณ์ภายในสวนสนุกแห่งนี้ให้คนอื่นฟัง ต้องเริ่มต้นด้วยคำว่า นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในความฝัน’”

“…เอ่อ”

ชักงงแล้วสิว่าผู้ชายคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไร

“พูดง่ายๆ ก็คือ คุณต้องคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในคลินิกแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องจริงเช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเนเวอร์แลนด์ รวมทั้งต้องลงชื่อในสัญญาที่ระบุว่ายินดีชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นในกรณีที่เผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป”

“...เข้าใจแล้วค่ะ”

ฮิอิรางิยื่นมือเข้ามาใกล้ขณะที่อาซึกะพยักหน้าอย่างเหนื่อยล้า

“สัญญามีผลบังคับใช้ทันที! เราจะมีการผ่าตัดที่ต้องดมยาสลบทุกวันเสาร์ตอนสิบโมงเช้า ให้มาเตรียมยาสลบตั้งแต่เก้าโมง...”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจทำงานพิเศษที่นี่เลยนะคะ”

ฮิอิรางิเผยรอยยิ้มหยามเหยียดทันทีที่อาซึกะเอ่ยปากปฎิเสธอย่างลนลาน

“ลืมบอกไปว่ามีข้อเสนอที่ให้รองศาสตราจารย์ชิมิสึไปอีกข้อนึง”

“...เงื่อนไขอะไรคะ”

“ต้องเป็นคนที่กำลังร้อนเงิน”

อาซึกะส่งเสียงครางในลำคอ ตั้งแต่เริ่มเรียนปริญญาโทเมื่อต้นปี นอกจากไม่ได้เงินเดือนจากมหาวิทยาลัยแล้ว ยังต้องจ่ายค่าเทอมและชดใช้เงินกู้ยืมเพื่อการศึกษา เรียกได้ว่ากำลังร้อนเงินอย่างหนัก

“เงินเดือนสองล้านเยน!”

ฮิอิรางิชูนิ้วชี้ขึ้นเหนือศีรษะ

“อะไรนะ!?”

อาซึกะเผลอร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินตัวเลขที่สูงกว่าจินตนาการไว้หลายเท่า หญิงสาวยกมือปิดปากพลางใช้ความคิดอย่างหนัก ถ้าได้เงินเดือนสองล้านเยนคงไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอีกต่อไป หลังจากจ่ายค่าเช่าบ้าน ค่าใช้จ่ายรายเดือน ใช้ทุนกู้ยืม จ่ายค่าเทอม ส่งให้พ่อแม่ก็ยังมีเงินใช้เหลือเฟือนอกจากนั้นยังมีเงินสำรองสำหรับการวิจัย ได้ดื่มเบียร์จริงๆ แทนเบียร์แอลกอฮอล์ต่ำหลังอาบน้ำ ได้กินเนื้อย่างสัปดาห์ละครั้ง...

“ไม่แพงเลยสำหรับฝีมือและการเก็บความลับของคุณ สรุปว่าตัดสินใจได้รึยัง”

ฮิอิรางิใช้มือลูบคางก่อนก้มหน้ามองอาซึกะ แล้วยื่นมือขวาออกมาอีกครั้ง

อาซึกะกัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกราวกับกำลังทำสัญญากับปีศาจ

ไม่อยากทำงานกับคนนิสัยแปลกๆ แบบนี้เลย ยิ่งกว่านั้นเธอยังรู้สึกต่อต้านการทำศัลกรรมความงาม แต่ถ้าคิดถึงชีวิตความเป็นอยู่ การวิจัย...เบียร์ แล้วก็เนื้อย่าง...

“โอ๊ย ขัดใจ!”

อาซึกะบีบมือฮิอิรางิด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง

“สรุปว่าสัญญามีผลบังคับใช้แล้วนะ”

อาซึกะหมั่นไส้การแสดงความภาคภูมิใจในฐานะผู้ชนะของฮิอิรางิเสียจนเผลอออกแรงบีบมือของแพทย์หนุ่มสุดแรง พลังแขนจากการฝึกคาราเต้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าฮิอิรางิจางหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวและเสียงครางด้วยความเจ็บปวด

“เจ็บๆๆๆ”

“อุ๊ย ตกลงกันได้แล้วใช่ไหมคะ”

ซานาเอะกลับเข้ามาพร้อมกับถาดบรรจุถ้วยชาสามถ้วย ทันทีที่อาซึกะปล่อยมือ ฮิอิรางิรีบลูบมือขวาขณะใช้สายตาตำหนิหญิงสาวตรงหน้า

“ฝากตัวด้วยนะคะ อิชิกิ ซานาเอะ เป็นพยาบาล แล้วก็ดูแลงานธุรการค่ะ”

ซานาเอะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

“อาซางิริ อาซึกะค่ะ ฝากตัวด้วยเช่นกันค่ะ”

อาซึกะพูดพร้อมก้มศีรษะลงต่ำ

“เอาละค่ะ เรามาดื่มน้ำชาฉลองแทนแชมเปญกันดีไหมคะ”

อาซึกะและฮิอิรางิยื่นมือไปหยิบถ้วยชาเช่นเดียวกับซานาเอะ

“นี่คือชาปลอดคาเฟอีนที่ราคาแพงมาก ต้องค่อยๆ ลิ้มรส ที่อเมริกาห้ามไม่ให้ศัลยแพทย์ดื่มเครื่องดื่มที่มีคาเฟอีน เพราะออกฤทธิ์กระตุ้นประสาทซิมพาเทติกทำให้ตึงเครียด มีอาการมือสั่นเวลาต้องทำงานที่ค่อนข้างละเอียด”

ฮิอิรางิยิ้มขณะอวดภูมิความรู้อย่างภาคภูมิใจ

“เอาละค่ะ มาดื่มฉลองต้อนรับคุณหมออาซางิริ สมาชิกคนใหม่ของเรากันดีกว่า คัมไป*”

พอสิ้นคำชักชวนของซานาเอะ ทั้งสามคนก็ยกถ้วยชาเข้าใกล้ใบหน้า ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบชาอบอวลไปทั่วห้อง

 

 

* คัมไปแปลว่าชนแก้ว เป็นคำที่คนญี่ปุ่นชอบใช้เวลาที่มีนัดสังสรรค์ดื่มกินกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น