<< Back page

When we call it 'LOVE' ... [YAOI] 20+ : - 3 -

When we call it 'LOVE' ... [YAOI] 20+
  • ชื่อเรื่อง : When we call it 'LOVE' ... [YAOI] 20+
  • ชื่อตอน : - 3 -
  • คำค้น :
  • คนเข้าชมทั้งหมด : 21,615
  • ความคิดเห็น : 50
  • ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2556 10:57 น.
Pierre
Pierre

- 3 -

 

- 3 -

 

“เห้ย!! ไอ้เตี้ย หน้าไปโดนอะไรมาว่ะ?” คนแรกเลยครับ ไอ้ปลาฉลาม(ชื่อแม่งกระแดะจัง ขอเรียกหลามเฉยๆละกันนะครับ) มันทักผมก่อนที่ก้นผมจะติดเก้าอี้ด้วยซ้ำ

 

“ไหนๆๆ” ตัวเสือกคนต่อมา นั่งหัวฟูข้างๆไอ้หลาม ชะเง้อหน้ามามองผมบ้าง ซึ่งจ๊อบก็ทำหน้าเหวอเมื่อได้เห็นใบหน้าซีกซ้ายของผมที่บวมเป่ง อีกทั้งมุมปากก็มีรอยช้ำฟ้องว่าผมต้องไปมีเรื่องที่ไหนมาอย่างแน่นอน

 

“เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยมึง ถ้าไม่อยากตัดเพื่อน” ไอ้หลามมันย้ำอีกครั้ง

 

“คายออกมาให้หมดเลยสัดโม” น้ำเสียงจริงจังของไอ้บูมทำให้ผมถอนหายใจ ไล่สายตามองตั้งแต่ไอ้จ๊อบ ปลาฉลามและมาหยุดที่บูมเป็นคนสุดท้าย

 

“แล้วไอ้โทล่ะ?” ผมไม่ตอบคำถามของพวกมัน แต่กลับถามคำถามแทน

 

ณ เวลานี้ 7.55 น.ซึ่งยังไม่ถึงเวลาเข้าเรียน แต่ผมกลับมาก่อนเวลา ซึ่งผิดวิสัยของผมอย่างมาก และผิดวิสัยของคนบางคนที่ป่านนี้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วแต่มันยังไม่โผล่หัวมาให้เห็นซักที

 

เมื่อคืนผมนอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะคิดเรื่องที่ไอ้โทมันมาต่อยผมหรอกนะ แต่เป็นเพราะผลข้างเคียงของหมัดหนักๆจากไอ้โทต่างหาก

 

อูยยยยยย นึกแล้วก็ปวดแก้มชิบ

 

เอ่อ...ยอมรับก็ได้ครับ เมื่อคืนผมนอนคิด ยืนคิด นั่งคิด คิดแล้วคิดอีกว่าผมไปทำอะไรให้มันโกรธหรือโมโห ซึ่งคิดยังไงก็คิดไม่ออก ตลอดเวลาที่คบกันมาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ ผมกับมันถึงจะเคยทะเลาะกันบ้าง แต่ไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือแบบนี้

 

“เหม่ออีก ไม่ตอบคำถามพวกกูวะ” ไอ้หัวฟูทวงคำตอบจากผม แต่ผมยังไม่คิดที่จะบอกพวกมันตอนนี้หรอกนะ ขืนบอกไป พวกมัน3ตัวต้องไม่เชื่อแน่ๆ

 

สู้รอให้ไอ้คนที่ต่อยผมมันอยู่พร้อมหน้าเลยดีกว่า

 

“เดี๋ยวกูเล่า จารย์มาแล้ว” ต้องขอบคุณอาจารย์ที่มาตรงเวลาและทำให้ผมมีข้ออ้างในการหลีกเลี่ยงบทสนทนานี้

 

 

 

 

การเรียนครั้งนี้ไม่เข้าหัวผมเท่าไหร่ เพราะผมมัวแต่มองไปที่ประตูเพื่อรอคอยใครบางคน

 

“มึงหาใครวะ?” ไอ้บูมกระซิบถาม มันคงสังเกตเห็นว่าผมไม่มีสมาธิเรียนเท่าไหร่

“เปล่า” ตอบไปอย่างนั้น ทั้งๆที่รู้ดีว่าไอ้บูมคงไม่เชื่อ

“แล้วเรื่องเว็บ...”

“ไว้ก่อน” ผมชิงพูดก่อนที่มันจะถามจบประโยค บูมขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

 

พูดถึงเรื่องเว็บเกย์นั่น...ผมยังไม่ได้เข้าไปเช็คอีเมลล์เลย สมองมึนๆเบลอๆคิดถึงแต่เรื่องที่ไอ้โทมันต่อยผมจนลืมเรื่องสำคัญไป

 

ขอให้ยังไม่มีคนเห็นรูปผมในเว็บเกย์นั่นด้วยเถอะ...

 

 

 

 

เลิกคลาสแล้ว...แต่ไอ้โทก็ยังไม่โผล่หัวมา

 

“ไอ้โทมันหลับไม่ตื่นรึไง?” คนตัวสูงหันไปถามไอ้หลามที่มันกดโทรหาไอ้โทเป็นร้อยรอบแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าคนปลายสายจะรับแต่อย่างใด

 

“ไม่รู้ว่ะ แต่ไม่น่าใช่...คนอย่างไอ้โทเนี่ยนะ?”

 

“ไม่แน่นะมึง เมื่อคืนมันอาจดึกกับน้องเกี๊ยวรึเปล่า” จ๊อบว่าพลางทำท่านึก “เมื่อคืนมันโทรหากูเกือบตีสอง แค่ถามว่าคอนโดน้องเกี๊ยว คณะบริหารอยู่ไหน”

“แล้วอยู่ไหนวะ?”

“สุขุมวิท108 ชื่อคอนโด D-light ห้อง 660”

 

ป๊าบบบบ!!

 

“เชี่ยบึ้ม ตบหัวกูไมวะสัด” ไอ้หลามหันไปด่าไอ้บูมทันที

 

“พอเลยสัด เพื่อนกำลังเครียด เหี้ยนี่เสือกถามหาคอนโดสาว เดี๋ยวกูเอาไปฟ้องน้องเชียร์ซะเลยนิ...แล้วก็เลิกเรียกกูว่าบึ้มได้ละ แม่งงงงงง”

 

ที่มาของ บูมบึ้มๆหรือเรียกย่อๆว่า บึ้มนั้นเป็นเพราะว่าไอ้บูมมันชอบสาวทรงโตครับ โตแท้ โตเทียม ยัดทิชชู่หรือเสริมซิลิโคนมากี่ชั้นมันไม่เกี่ยง สายตาของนายบูมคนนี้จะล๊อคเป้าแล้วมือทั้งสองข้างจะชูขึ้นมาพร้อมกับทำท่าบีบนมทันที

 

เอิ่ม ไม่อยากจะยอมรับเลยว่ามันเป็นเพื่อนผม

 

เท่านั้นยังไม่พอ การ์ตูนที่มันชอบอ่านก็มีแต่สาวทรงโตทั้งนั้น ลามไปถึงอนิเมะ ที่บูมบึ้มๆจะชอบเป็นพิเศษ

 

อ๊ะๆ ไม่ต้องมองผมอย่างนั้น ผมไม่บ้าอย่างไอ้บูมหรอกครับ ไม่อ่านก็ได้ อ่านก็ดี แล้วแต่อานิสงค์ของนายบูมจะให้ผมยืมการ์ตูนมันไหม แค่นั้นเอง

 

“แล้วทำไมมึงไม่ตบหัวไอ้จ๊อบมั่งวะ? มันก็บ้าจี้ตอบกูนะโว๊ยยย” คนถูกตบหัวเรียกร้องความเท่าเทียมก่อนจะหันไปยิ้มโปรยให้กับสาวๆที่เดินผ่าน

 

“มันสูง กูตบไม่ถึง”

 

“โธ่...น้องบูมบึ้มๆ ตบไม่ถึงก็บอกพี่สิจ๊ะ เดี๋ยวพี่ตบให้”

 

“อย่างกูแค่เขย่งก็ตบหัวไอ้เปรตนี่ถึง แต่น้องนะโม...สงสัยต้องกระโดดตบ กร๊ากกกกก” แล้วก็พากันหัวเราะครับ รวมไปถึงผมด้วย พวกมันไม่อยากให้ผมเครียด

 

ผมรู้ว่าพวกมันเป็นห่วง แต่ผมยังไม่อยากบอกจริงๆถ้าไอ้คนต้นเหตุยังไม่มา

 

แล้วไหนจะเรื่องที่ผมโดนเอารูปไปโพสขายนวดในเว็บเกย์อีก

 

เฮ้อออออ ทีละเรื่องนะเพื่อน แล้วกูจะบอกพวกมึงแบบหมดเปลือกเลย                                   

 

 

 

 

“อ้าวมาแล้วเหรอไอ้โท เมื่อคืนกินเกี๊ยวเยอะจนตื่นไม่ไหวเหรอไง?” เสียงตะโกนทักของไอ้หลามทำเอาผมเงยหน้าขึ้นมามองทันที ตอนนี้พวกผมนั่งอยู่ใต้อาคารเรียนรวม ซึ่งเป็นทำเลดีมากๆในการส่องสาวต่างคณะ

 

ใบหน้ารูปไข่ หางคิ้วเชิดขึ้นนิดๆทำให้ดูเหมือนหยิ่งกับหัวคิ้วที่รับกับสันจมูกได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ริมฝีปากที่สาวๆหลายคนฝันจะได้สัมผัส สีผมน้ำตาลเข้มตัดสั้นพอให้เซ็ทอย่างลวกๆได้ และรวมไปถึงหุ่นที่สมบูรณ์แบบไม่ว่าจะใส่ชุดอะไรก็ดูดี

 

ทั้งหมดนี้คือ โท กิจภาคินเพียงแค่รูปร่างหน้าตาก็สามารถทำให้ใครหลายๆคนต้องเหลียวหลัง เพราะแค่คำว่า หล่อก็คงไม่พอสำหรับผู้ชายคนนี้ ยังไม่รวมถึงฐานะ ผลการเรียนและอุปนิสัยส่วนตัว...

 

อุปนิสัยส่วนตัวของมันที่แม้แต่ผมก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่านิสัยที่แท้จริงของมันเป็นยังไงกันแน่ มีแต่ความเคลือบแคลงใจและไม่สนิทใจ ถึงแม้ว่าผมจะเป็นเพื่อนกับมันมามากกว่า1ปีแล้วก็ตาม

 

ยิ่งเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ มันทำให้ผมยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก

 

มันกำลังเดินตรงมา ยิ่งเข้ามาใกล้ก็รู้สึกได้ถึงความกดดันบางอย่าง นัยน์ตาคมกำลังสบสายตาผมอย่างแน่วแน่ ซึ่งคราวนี้ผมไม่ได้หันหนีอย่างเมื่อวาน

 

“สาดดดด ทำเป็นเข้ม ไม่ตอบกูด้วยนะไอ้ห่านี่” ไอ้หลามที่ยังไม่รับรู้ถึงบรรยากาศแปลกๆระหว่างมันกับผมก็ทักกวนตีนเหมือนปกติ

 

“เป็นไง อร่อยปะวะ?” ไอ้จ๊อบอีกคน มันถามต่อ

 

“ก็ดี” คำตอบสั้นห้วนทำเอาคนแซวอย่างไอ้หลามและไอ้ฟูไปไม่ถูก แต่ประโยคต่อมาทำเอาทั้งโต๊ะถึงกับเงียบ “แต่กูชักเบื่อผู้หญิงแล้วว่ะ พวกมึงว่า...กูลองตูดมั่งดีมะ?”

 

ไอ้โทหันมาทางผม จ้องผม แล้วถามแบบยิ้มๆว่า

 

 

“เห็นว่าพวกเกย์ก็มีขายตูดเหมือนกันใช่มั้ยนะโม?”

 

 

สิ้นคำร่างกายผมก็ชา ไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆทั้งสิ้น เหมือนถูกทุบหัวด้วยของแข็งแรงๆ ในสมองมีแต่ประโยคที่ไอ้โทมันพูดเมื่อกี้

 

 

หรือมันจะเห็นรูปผมในเว็บเกย์นั่นแล้ว...?

 

 

“ฮ่าๆๆ เอาจริงหรอวะ? มึงอยากขุดทองหรอสัด” ไอ้จ๊อบและไอ้หลามที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ยังขำ คิดว่าไอ้โทมันพูดเล่นไม่ได้มีความหมายแฝงแต่อย่างใด ผิดกับไอ้บูมที่ตอนนี้มันหันมามองผมอย่างเป็นห่วง

 

“หึ เผื่อขุดบ่อยๆแล้วมันจะรวยไง แบบว่ารวยทางลัดน่ะ” ใบหน้าท่าทางที่ไม่จริงจัง แต่คำพูดกลับเชือดเฉือน ทำให้ผมเริ่มทนไม่ไหว

 

“ไอ้โม...” ก่อนที่บูมจะพูดอะไร ผมลุกขึ้นพรวดแล้วพูดอย่างรวดเร็ว

 

“เดี๋ยวกูมา”

 

“จะไปซื้อหนมหรอวะ? งั้นกูฝากน้ำเปล่าขวดดิ” ขณะที่ไอ้จ๊อบกำลังหยิบกระเป๋าตังค์เพื่อเอาเงินค่าน้ำให้ผมอย่างทุกทีนั้นก็มีแบงค์สีเทายัดใส่มือผม

 

“เผื่อไม่พอ”

 

ไอ้เหี้ยโท...มึงกำลังจะทำให้กูหมดความอดทน!

 

 

 

 

 

ผมเดินตรงไปยังร้านค้าอย่างหงุดหงิด ไอ้เหี้ยโท...มันแขวะผม แบบจงใจและซึ่งๆหน้าเลยด้วย แบบนี้คงไม่ต้องไปถามมันแล้วว่ามันเห็นรูปผมที่ถูกโพสในเว็บเกย์รึเปล่า?

 

“น้ำเปล่า 2 ขวดครับ”

 

ผมรับยื่นแบงค์ยี่สิบไปให้แล้วรับขวดน้ำมา ที่จริงผมไม่ได้ต้องการจะมาซื้ออะไร เพียงแต่ทนกับคำพูดของไอ้โทไม่ไหว ขืนฟังมันพล่ามต่อมีหวังผมไม่ได้ชกมันกลางมหาลัยแน่

 

ผมเดินกลับมายังโต๊ะ พยายามก้าวเท้าให้ช้ามากที่สุด แต่ทว่าใครบางคนก็มาขวางทางเอาไว้

 

“ซื้อน้ำมาเหรอ?” เสียงคุ้นเคยที่เหน็บแนมผมไม่กี่นาทีที่ผ่านมาดังขึ้น

“...”

“ปกติเห็นแต่ขายน้ำ...”

“พอซะที!!” ผมตวาดลั่น

 

บางอย่างในหัวสมองผมขาดผึง จากตอนแรกที่ผมว่าจะอดทน ไม่บอกมัน เพราะไม่อยากให้มันมากลุ้มใจเรื่องของผม แต่กลับกลายเป็นว่ามันดันเข้าใจผิด แล้วยังมาซ้ำเติมผมแบบนี้ สู้บอกความจริงให้มันรู้ไปเลยดีกว่า

 

“กูไม่ได้ขายน้ำขายนวดเหี้ยไรทั้งนั้น!! กูโดน...”

 

 

Rrrr Rrrr Rrrr

 

 

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขัดจังหวะ และเสียงเรียกเข้าที่ว่านั่นก็ดังมาจากโทรศัพท์ของผมเอง ผมล้วงหยิบมันขึ้นมา เบอร์แปลกโชว์หราที่หน้าจอ

 

ใครวะ?

 

แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้กดรับ มือของคนตรงหน้าก็กระชากไปต่อหน้าต่อตา แถมยังกดรับแล้วแนบหูทันที

 

จากใบหน้าที่ดุดันจากแรงอารมณ์อยู่แล้ว กลับกลายเป็นว่าตอนนี้หน้าหล่อๆของมันเหมือนกับฆาตกรที่พร้อมจะสังหารคนได้เสมอ มันกำโทรศัพท์แน่นจนผมเห็นว่ามันสั่นน้อยๆ นัยน์ตาสีดำจ้องผมเขม็ง ตรึงให้ผมอยู่กับที่ ไม่กล้ากระดุกกระดิกหรือหนีไปไหน

 

มันเงียบไป ไม่พูดอะไรกับคนในสายสักคำ จนผมนึกว่าอาจจะเป็นคนโทรผิดหรือไม่ก็เพื่อนคนใดคนหนึ่งในภาคที่ผมไม่ได้เมมเบอร์ไว้ก็ได้

 

แต่ดูจากอาการแล้ว...ผมคิดว่าไม่น่าใช่ทั้ง 2 กรณี

 

“นะโมไม่ว่าง ตอนนี้กำลังรับแขกอยู่” ในที่สุดมันก็ปริปากพูดกับคนในสาย

 

รับแขก..?

 

“ไว้โทรมาใหม่ทีหลังละกันนะครับ” แม้มันจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่หน้าตาของมันตอนนี้ไม่ได้สบายๆอย่างน้ำเสียงมันเลย มันกดวางสายแล้วหันมาพูดกับผมแทน

 

“ลูกค้าเยอะจริงนะ”

 

ลูกค้า!? อย่าบอกนะว่า...มีคนสุ่มเบอร์ผมจากเลข2หลักที่หายไปได้น่ะ!?

 

ชิบหายละ!!

 

“มะ ไม่ใช่นะเว้ย กูไม่...”

 

“กูปฏิเสธให้แล้ว” ไอ้โทบอก ซึ่งผมควรจะดีใจ แต่อะไรบางอย่างมันทำให้ผมรู้สึกกลัว

 

 

กลัวมากๆ

 

 

“เพราะวันนี้มึงต้องบริการให้กูทั้งวัน!! เสียใจด้วยนะ มึงคงไม่มีแรงไปรับแขกคนไหนได้อีก!!

 

 

สิ้นคำมันก็กระชากผมอย่างแรง ดีที่ว่าแถวนี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นผมก็จะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านแน่ๆ ยิ่งทะเลาะกับไอ้เหี้ยโทแบบนี้ด้วยแล้ว..

 

ผมต้านแรงมัน ฝืนสุดกำลัง น้ำเปล่าที่ซื้อมากระเด็นไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเสียดายเงินที่เพิ่งซื้อน้ำไป ผมควรเอาตัวให้รอดจากหมาบ้าตรงหน้าก่อน

 

“มึงฟังกูก่อนสิวะ ไอ้เหี้ยโท!!” ทั้งเตะทั้งต่อย แต่มันก็ไม่สะเทือนหรือมีทีท่าว่าจะเจ็บเลยสักนิด

 

“เก็บเสียงไว้ครางบนเตียงเถอะ!!

 

มันเหมือนคนที่ไม่รับรู้อะไรแล้ว เสียงผมเข้าไม่ถึงประสาทการรับรู้ของมันเลยด้วยซ้ำ เรี่ยวแรงจากการยื้อยุดฉุดกระชากเริ่มหายไปเรื่อยๆ

 

ในที่สุดผมก็ถูกจับยัดลงในรถยุโรปคันหรูของมัน

 

“ถ้ามึงออกมาจากรถ มึงพ้นสภาพจากการเป็นนักศึกษาแน่” มันกระซิบบอกผมก่อนจะปิดประตูอย่างแรง

 

ผมรู้มันเอาจริงแน่ ไม่ใช่แค่คำขู่ พวกคุณอาจคิดว่าพ่อหรือแม่มันเกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยแห่งนี้ แต่เปล่าเลย...แค่มันบอกใครต่อใครว่าผมขายนวด แค่นี้ผมก็คงไม่มีหน้ามาเรียนแล้ว ดีไม่ดี เรื่องคงไปถึงหูคณบดีและตัดสินให้ผมถูกไล่ออกก็เป็นได้

 

 

 

 

ภายในรถเงียบงัน บรรยากาศอึดอัด ผมมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา แต่ผมก็สามารถรับรู้ได้ว่าอารมณ์ของคนขับยังไม่คงที่ เพราะฉะนั้นผมควรอยู่เฉยๆถ้ายังไม่อยากตายตอนนี้

 

ไอ้เหี้ยโทไม่ได้ขับซิ่ง ขับเร็ว หรือขับกระชากแต่อย่างใด เพราะถนนในกรุงเทพไม่ว่าจะเวลาใดก็สามารถติดได้เสมอ ทางที่มันขับมาผมคุ้นนิดๆเพราะป้ายชื่อถนนย่านคนรวยที่ที่ดินแถวนี้คงแพงมากกว่ารถ1คัน แต่ผมก็ไม่กล้าถามมันว่าจะพาผมไปไหน

 

ไม่รู้ว่าป่านนี้ไอ้บูม จ๊อบ หลามจะเป็นยังไง แม่งคงสงสัยว่าผมไปซื้อน้ำที่โรงงานผลิตรึเปล่า แต่ช่างเถอะ การที่มันไม่โทรตามผมแบบนี้ก็ดีแล้ว การเรียนช่วงบ่ายก็คงต้องโดดไปตามระเบียบ

 

20 นาทีต่อมามันก็เลี้ยว ผมเห็นแว๊บๆว่าเป็นชื่อคอนโด...คงคอนโดมันละมั้ง?

 

ผมไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวมัน อย่างที่บอกไปตอนแรกๆ ผมไม่ค่อยรู้สึกสนิทใจกับมันเท่าไหร่ และยิ่งตอนนี้ผมควรระวังตัวให้มากๆ อารมณ์ของมันตอนนี้คงอยากฆ่าใครสักคน

 

 

และคนๆนั้นต้องเป็นผมอย่างแน่นอน

 

 

“ตามกูมา อย่าให้ต้องใช้กำลัง”

 

ไอ้สัด อยากจะด่าเหลือเกิน แล้วที่เมื่อวานจู่ๆมึงมาชกกูละ ไม่ได้ใช้กำลังเลยงั้นสิ?

 

ผมลงจากรถ เดินตามหลังมันไปยังล๊อบบี้ มันสแกนนิ้วมือเพื่อเปิดประตูไปใช้ลิฟท์ เมื่อก้าวเข้าไปข้างในไอ้โทกดเลขชั้นสูงสุด

 

ยอมตามมันมาถึงขนาดนี้แล้ว คงพอที่จะทำให้มันหายบ้านิดนึง

 

ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออก ไอ้โทนำออกไป แต่ผมหยุดอยู่กับที่ ซึ่งมันคงรู้สึกได้ ผมใช้จังหวะนั้นรีบอธิบายทันทีก่อนที่จะมีอะไรมาขัดจังหวะอีก

 

“กูโดนแกล้ง” ผมรีบพูดต่อ “มีใครก็ไม่รู้เอารูปและเบอร์โทรกูไปโพสในเว็บเกย์นั่น”

 

ไอ้โทเงียบ จ้องหน้าผม และประตูลิฟท์กำลังจะปิด

 

“ออกมา” มันพูดเรียบๆ

 

เฮ้ออ มันคงยอมฟังผมบ้างแล้วสินะ ผมก้าวออกไป ไอ้โทเดินนำไปยังห้องมันต่อ

 

ณ เวลานี้ผมรู้สึกโล่งไปเปราะหนึ่ง อย่างน้อยผมก็ได้พูดความจริงแล้ว

 

 

ห้องมันก็อย่างที่คิด กว้าง หรูหราแต่เรียบง่ายสไตล์โมเดิร์น ทำเอาผมต้องรีบถอดรองเท้าเพราะกลัวทำพื้นเปื้อน ห้องชุดนี้แบ่งเป็นสัดส่วนทั้งห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องนอน ห้องน้ำ เฟอร์นิเจอร์ครบครัน

 

ผมยืนอยู่กลางห้อง ทำตัวไม่ถูก คือเอาจริงๆแล้วผมไม่เคยอยู่กับมัน 2 คนด้วยซ้ำ ไม่เคยคิดว่าผมจะได้มีสิทธิ์มาเหยียบคอนโดหรูของมัน

 

“เอ่อ...กู...” ไม่รู้จะพูดอะไรกับมันดี ควรจะเริ่มจากตรงไหนก่อน

 

ไอ้โทหันมา ยืนกอดอกพร้อมกับสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่า

 

 

“ถอดสิ”

 

 

หะ? อะไร? ถอดอะไร?

 

ผมงงเป็นไก่ตาแตก จู่ๆบอกให้ผมถอด อะไรของแม่งวะ?

 

 

“กูสั่งให้มึงถอด วันนี้กูซื้อมึงทั้งวัน กูจ่ายไม่อั้น”

 

!!!

 

“ไอ้เหี้ยโท!! กูบอกแล้วไงว่ากูโดนแกล้ง ไอ้สัด!!” ผมตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อมัน แต่นั่นเป็นการกระทำที่ผิดมหันต์ เพราะมือมันโอบรอบเอวผมก่อนจะกระซิบที่ใบหูเสียงเหี้ยม

 

“มึงคิดว่ากูเป็นควายหรอ?”

 

ผมนิ่ง

 

“มีคนหวังดีมาบอกกูว่าเห็นมึงเดินเข้าออกม่านรูดกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า”

 

“แล้วมึงก็เชื่อ!?”

 

“มีรูปด้วยนะ อยากดูมั้ยล่ะ?”

 

รูป? รูปเหี้ยอะไร?

 

ขณะที่ผมกำลังสับสน มือเรียวของคนตรงหน้าก็ค่อยๆปลดดุมเสื้อนักศึกษาทีละเม็ดอย่างช้าๆ ปากก็พูดต่อราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

 

“นอนกอดกับผู้ชายอย่างมีความสุขเลยนะ หึ แถมยังได้เงินด้วยนิ งานอะไรจะสบายไปกว่านี้ จริงมั้ย?” มันค่อยๆไล้สันจมูกไปกับซอกคอ สร้างความปั่นป่วนให้กับผม

 

“มะ...ไม่”

 

“แต่วันนี้กูขอซื้อมึงทั้งวันเลยนะ กูบอกแล้วจ่ายไม่อั้น ขอแค่มึงบริการกูให้ดีก็พอ ให้สมกับที่เป็นเพื่อนกันหน่อย” ไอ้โทยังคงพูดพร้อมๆกับมือของมันก็ทำหน้าที่ลูบคลำไม่หยุด

 

แต่คำว่า เพื่อนมันทำให้ผมได้สติ

 

ผมผลักมันออกไปอย่างแรง ไม่สนว่ามันจะเซไปชนกับอะไร ผมรีบวิ่งไปยังประตู แต่รู้สึกว่าระยะทางมันไกลเหลือเกิน และยังไม่ทันที่ผมจะได้คว้าลูกบิด วงแขนกว้างก็รวบตัวผมไว้ได้ทัน

 

คราวนี้ไม่มีการพูดดีอะไรทั้งนั้น แววตาของไอ้โทครุกกรุ่นไปด้วยความโมโห มันผลักผมล้มลงกับพื้น หลังผมกระแทกเต็มๆแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่จะต้องสนใจ ในเมื่อคนตรงหน้าขึ้นคร่อมผมอย่างรวดเร็ว

 

เสื้อนักศึกษาที่ปลดกระดุมยังไม่ครบมันก็ไม่สน มันฉีกเสื้อแล้วมัดมือผมไว้เหนือหัว แผ่นอกเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตา ขาผมถูกกดทับด้วยน้ำหนักตัวมัน

 

“ไอ้เหี้ยโท ปล่อยกู!!!” ผมขืนตัวสุดกำลัง แต่ก็ช่วยอะไรได้ไม่มากนัก

 

“กูบอกให้ปะ..อื้อออ!!!

 

ริมฝีปากทาบทับลงมาอย่างแรงจนเจ็บ ลิ้นร้อนสอดเข้ามาอย่างรวดเร็วและตวัดพันเกี่ยวอย่างชำนาญ มันกวาดไปทั่วโพรงปาก ไม่มีความอ่อนหวานหรืออ่อนโยน มีแต่ความโกรธโมโหที่ผมสัมผัสได้

 

จูบ...ที่ไม่ใช่จูบ มันไม่ใช่เลย ผมรู้สึกขยะแขยงและรังเกียจ อยากจะกัดลิ้นหรือขัดขืนแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมันบีบคางผมไว้ให้รับจูบทุเรศๆจากมัน ส่วนมืออีกข้างของมันยุ่งอยู่กับการปลดเข็มขัดและกางเกงของผม ซึ่งก็ใช้เวลาไม่นานนัก ความเย็นกระทบกับผิวหนังทำให้ผมรู้ว่ามันทำสำเร็จแล้ว และในตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวที่ปกปิดร่างกายผมไว้

 

“อื้ออออออออออ!!!!

 

ผมตาเหลือกทันทีเมื่อมันจับหว่างขาผมแล้วบีบ แต่มันก็คงยังใช้ลิ้นต้อนไปทั่วจนผมชักเริ่มหายใจไม่ทัน ซึ่งมันคงรู้สึกได้จึงถอดริมฝีปากออกไป

 

“เล่นตัวอย่างกับไม่เคย แต่ก็ดี ได้อารมณ์เหมือนกัน”

 

“ปล่อยกู!!!” แน่นอนว่ามันคงไม่ทำตามที่ผมบอก ปากมันเคลื่อนต่ำไปยังบริเวณยอดอก ครอบริมฝีปากแล้วดูดดึงอย่างช้าๆ อะไรบางอย่างในตัวผมตื่นขึ้นมาทันที เท่านั้นยังไม่พอมือหนาเลื่อนสิ่งที่ปกปิดร่างกายสิ้นสุดท้ายออกไปแล้วกุมน้องชายผม จากนั้นก็เริ่มปรนเปรอจนผมแทบครองสติไม่อยู่

 

“พะ พอ พอได้แล้ว” จากที่ผมตะโกนกลายเป็นว่าน้ำเสียงผมแผ่วลง คล้ายกับจะอ้อนวอนด้วยซ้ำ

 

แต่ไอ้โทมันไม่หยุด ซ้ำยังทำให้มันหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ มันต่างกับการที่ผมช่วยตัวเองอย่างมาก มือของมันควบคุมผมได้เพียงเพราะกำน้องชายผมที่กำลังพองโตอย่างเต็มที่เอาไว้

 

“หึ จะเสร็จแล้วเหรอ? อะไรวะ?” มันเงยหน้ามามองผมอย่างดูถูก

 

“ไอ้..หะ เหี้ย..” ได้แต่ด่า ทำอะไรมันไม่ได้

 

ในมือมันยังคงรูดรั้งน้องชายผม จนเมื่อถึงจุดๆหนึ่ง จุดที่ผมพร้อมจะปลดปล่อยความทรมานและความเสียวซ่านทั้งหมด แต่มันกลับหยุดมือ เอานิ้วโป้งมาปิดทางออกตรงปลายยอด

 

“สัด!!!!!

 

“เรื่องอะไรจะให้เสร็จก่อนละครับ” ไอ้โทพูดแบบยิ้มๆ แต่ประโยคต่อมาทำเอาผมอึ้ง “ทำให้ลูกค้าด้วยสิ...แต่ด้วยปากนะ เห็นว่าถนัด จัดซะหน่อยสิ”

 

มันยืดตัวขึ้น น้องชายผมเป็นอิสระแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าอารมณ์กามที่คั่งค้างจะหมดไป คนตรงหน้าค่อยๆถอดเข็มขัด รูดซิปลง เผยให้เห็นชั้นในสีดำที่นูนเด่นออกมากลางลำตัว

 

“ไม่!!!!!” ผมดิ้นหนีทันที แต่มือผมถูกมัดทำให้ทำอะไรได้ไม่สะดวกนัก

 

 

แค่นี้กูก็ขยะแขยงเต็มทนแล้ว อย่าให้กูต้องรู้สึกแย่ไปกว่านี้เลย...

 

ถึงแม้จะมีอารมณ์ แต่แบบนี้มันไม่ใช่ ยิ่งกับผู้ชายที่เป็นเพื่อนด้วยแล้ว...

 

 

“ทำไม! ทีกับคนอื่นนี่หน้าระรื่น กับเพื่อนตัวเองแค่ทำให้นิดๆหน่อยๆไม่ได้รึไง!?” ไอ้โทจิกหัวผมขึ้นมาแล้วตวาดใส่

 

เจ็บ.. .

เจ็บทั้งกายและใจ

 

 

สายตามันไม่ได้มองผมว่าเป็นเพื่อนอย่างที่ปากมันพูดเลย

 

หรือบางทีถ้าผมทำให้มันจบๆไปอาจจะดีกว่านี้...

 

มือหนาของคนตรงหน้าผลักหลังศีรษะทำให้หน้าผมจ่อกับน้องชายของมัน

 

แค่อมๆเลียๆให้จบๆไป...

 

 

ผมค่อยๆเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ ใช้ริมฝีปากดึงขอบชั้นในสีดำลงมา น้องชายของมันปรากฏตรงหน้าผม ผมหลับตาลงและเริ่มทำในสิ่งที่มันขอ

 

 

ไม่รู้ว่าตอนนี้สภาพผมเป็นยังไง แต่มันคงทุเรศและไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี

 

 

“ทำดีๆสิวะ!! แม่งเอ๊ยยยย!” ไอ้โทสบถอย่างหงุดหงิดเพราะผมทำไม่ได้ดั่งใจมัน

 

 

อยากจะหันหนี แต่มือที่รั้งไว้ตรงคอมันทำให้ผมต้องทำต่อ

 

อยากจะอ้วก เพราะน้องชายของมันเต็มปากผม

 

“ไอ้เหี้ย พอเลยมึง” มันดันหน้าผมแล้วผลักออกอย่างแรงจนหัวผมไปกระแทกกับผนังห้องที่อยู่ไม่ห่างมากนัก

 

 

ปึก!

 

 

สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นคือใบหน้าตกใจของมันและสองมือที่กำลังจะคว้าผมไว้แต่ไม่ทัน...

 

 

 

 

 

 

 

 Talk

เป็นไงแนวนี้ อยากเขียนมานานละ อิอิ

ขอกำลังด้วยน้าาาาา จ๊วบๆ

 


Chapter Prev Chapter Next

ความคิดเห็น

Guest
ชื่อ :
  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 50  โดย
    ♥쭈니♥
    พูดว่า :

    โทไม่ฟังเลย ไอ่สาสสสสสสสสสสสส

    http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/16.gif


    29 ก.ย. 2557 02:45น.| ip103.22.201.234

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 49  โดย
    shshshx
    พูดว่า :

    ทำไมโททำแบบนี้ ไม่ฟังเลยใครมาตอแหลใส่เนี้ยยยยย

    โมน่าสงสาร


    27 ก.ย. 2557 09:06น.| ip103.22.201.215

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 48  โดย
    mayya
    พูดว่า :

    โอ้ยสงสารนะโมอ่ะะ


    25 ก.ย. 2557 22:16น.| ip108.162.208.58

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 47  โดย
    capacite
    พูดว่า :

    เหยยย ไรอ่ะะ


    20 ก.ย. 2557 16:12น.| ip103.22.201.101

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 46  โดย
    ppr
    พูดว่า :

    ใจร้ายเกินไปแล้วนะ


    18 ก.ย. 2557 22:53น.| ip103.22.201.99

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 45  โดย
    บีเอ็ม
    พูดว่า :

    แบบแรง


    12 ก.ย. 2557 23:54น.| ip108.162.208.95

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 44  โดย
    moobar
    พูดว่า :

    รุนแรงได้ใจhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/000248-medium.gif


    10 ก.ย. 2557 16:12น.| ip108.162.208.16

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 43  โดย
    Guest_108.162.225.21
    พูดว่า :

    โหด แต่ก็ชอบ  5555555555


    07 ก.ย. 2557 16:52น.| ip108.162.225.21

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 42  โดย
    popo
    พูดว่า :

    http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/3.gif


    04 ก.ย. 2557 20:53น.| ip108.162.225.92

  • Guest
    ความคิดเห็นที่ 41  โดย
    nabe
    พูดว่า :

    ที่แท้โทก็แอบรัก นะโมของเรานี่เอง ทำเป็นเข้าใจผิด ที่แท้ก็ินเค้านี่เอง


    01 ก.ย. 2557 18:08น.| ip108.162.208.115