ฮะนะชิ

'หุ่นยนต์' จะเข้าใจ 'มนุษย์' ได้จริงหรือเปล่านะ? (อัพวันละตอน จ.-ศ. 15.00 น. , ส.-อา.และวันหยุด 11.00 น.)

บทที่ 1-5 ดูเหมือนว่าภารกิจจะจบลงด้วยความล้มเหลวทั้งหมดครับ

ชื่อตอน : บทที่ 1-5 ดูเหมือนว่าภารกิจจะจบลงด้วยความล้มเหลวทั้งหมดครับ

คำค้น : นิยายญี่ปุ่น รีบูทหัวใจนายโรบอท โรบอท หุ่นยนต์

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 253

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2562 12:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1-5 ดูเหมือนว่าภารกิจจะจบลงด้วยความล้มเหลวทั้งหมดครับ
แบบอักษร

'การแอบพบกัน' คือการที่หญิงชายหลบเลี่ยงสายตาผู้คนไปออกเดตกัน แต่ผมเพิ่งเคยได้ยินว่ามีเพศตรงข้ามที่คบกับทาคาดะอยู่ด้วยนี่ล่ะ พอผมหันไปมองโอคุโบะ เขาก็ส่ายหน้าเป็นเชิงว่า ‘ไม่เห็นรู้เลย’ เช่นกัน 

“นั่นไง อยู่ด้วย” 

ทาคาดะกำลังคุยกับเด็กผู้หญิงผมยาวอยู่ ผมจึงลองตรวจสอบใบหน้าของเด็กสาวคนนั้น 

เธอมีผิวขาวละเอียด แก้มป่อง ตากลมโต เครื่องหน้าได้สัดส่วน ไม่เอนเอียงไปทางเพศใดเพศหนึ่ง หรือที่เรียกว่าเครื่องหน้าแบบกึ่งกลาง เป็นใบหน้าที่สวยงามทั้งในแบบผู้ชายและผู้หญิง 

ไม่ว่าจะตรวจสอบกี่ครั้ง ใบหน้าของเธอก็ใกล้เคียงกับแพทเทิร์นใบหน้าแบบที่มนุษย์เพศชายจะชื่นชอบ จึงสามารถเข้าใจได้ว่าทำไมทาคาดะถึงสนใจเธอ 

แต่ว่าจากที่ผมตรวจสอบสายตาของทั้งคู่ กลับไม่เห็นถึงความสนิทสนมกันเลย แม้แต่บรรยากาศโหยหาความรักก็ไม่มี คิดได้แค่เป็นความสัมพันธ์แบบศัตรูเท่านั้น 

“ฉันจะทำอะไรก็ว่าเอาแต่ใจ! ทำไมเธอต้องเอาแต่บังคับฉันทุกทีเลย!” 

“พวกเราคบกันอยู่นะ มีอะไรที่เรียกว่าบังคับด้วยเหรอ” 

“ก็บังคับไม่ใช่รึไงล่ะ! เธอก็เป็นแบบนี้อยู่เรื่อย คิดว่าฉันยอมอ่อนข้อให้เธอมากขนาดไหนกัน!” 

“อะไรกัน… พูดเอาแต่ใจอยู่ได้…!” 

“คนที่เอาแต่ใจมันคือเธอต่างหาก! ฉันน่ะพยายามเต็มที่แล้วนะ แต่เธอน่ะไม่เคยฟังคำพูดของใครเลยไม่ใช่รึไง!” 

“อะไรกัน นายน่ะใหญ่มาจากไหน…! ทั้งที่จริงๆ แล้วก็ไม่เคยสนใจความรู้สึกของฉันเลยแท้ๆ ! ” 

ทั้งทาคาดะ และเด็กสาว ต่างตะโกนคำว่าร้ายใส่กันอย่างโกรธเกรี้ยว ทั้งคู่ตาเบิกโพลง ปล่อยเสียงเหมือนคลื่นรบกวน พอทาคาดะเงื้อมือขึ้น เด็กสาวก็ร้องไห้ออกมา 

คนที่ทำตามใจชอบมันคือเธอต่างหาก! 

เธอน่ะไม่เคยฟังคำพูดของใครเลยไม่ใช่รึไง! 

นายน่ะใหญ่มาจากไหน! ใหญ่มาจากไหน! 

ว้ากกกกกกกกก! 

[ระบบขัดข้อง!!] 

ผมรู้สึกได้ว่าชิ้นส่วนในร่างกายสั่นกึก ข้อผิดพลาดในจำนวนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังปรากฎ การซ่อมแซมเป็นไปอย่างเชื่องช้ากว่าปกติจนระบบไม่สามารถทำงานได้ 

“หยุดนะ พอเถอะ พอสักที…” 

ผมพึมพำคำต่อต้านไม่หยุด ต้องปกป้องตัวเองจากข้อผิดพลาดที่ไม่รู้จักให้ได้  

“ฮะ... เฮ้ย เรย์ เป็นไรไหม” 

“ก็เพราะให้ดูอะไรแบบนั้นน่ะสิ เป็นพิษกับสายตาเปล่าๆ กลับกันเถอะ” 

ไม่รู้แน่ชัดว่าอะไรคือสาเหตุ แต่ถ้าจำนวนข้อผิดพลาดเพิ่มขึ้นเป็นไปได้ว่าจะตัวผมพังลง นักเรียนคนอื่นก็ดูหดหู่จากการเห็นภาพแบบนั้น ทุกคนทักผมด้วยความเป็นห่วง คำพูดพวกนั้นผสมรวมกับเสียงรบกวนจับใจความไม่ได้ 

ผมเกาะไหล่ของโอคุโบะกลับห้องเรียนโดยที่ระบบยังมีอาการผิดพลาดรุนแรงอยู่ 

ข้างในตัวผมมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเลย 

* 

ระหว่างเดินกลับจากโรงเรียน ผมเพิ่มระดับความไวของเซนเซอร์ตรวจจับมากกว่าปกติเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นอีก เป็นสถานการณ์ตอนนี้ถ้าไม่เปิดความไวระดับนี้ก็วางใจไม่ได้ 

กลายเป็นเรื่องยุ่งยากไปซะแล้วสิ 

ดูเหมือนว่าข้อผิดพลาดรุนแรงที่เกิดจากวันที่เล่นแปะแข็งกับเพื่อนผู้ชายในห้องจะยังอยู่ในตัวผม เซนเซอร์ผิดปกติ การทำงานของโปรแกรมภายในก็ไม่คงที่ 

มันขยายใหญ่ขึ้นจนไม่พบวิธีซ่อมแซม ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป แทนที่จะเป็นการปฏิบัติหน้าที่ จะกลับเป็นสถานการณ์ร้ายแรงที่อาจทำให้แผนการล้มเหลวแทน 

มาลองคิดว่าอะไรเป็นต้นเหตุกันก่อน มีจุดที่เป็นปัญหาอะไรในการโต้เถียงของทาคาดะกับแฟนหรือเปล่านะ 

ไม่ว่าจะย้อนดูภาพในบันทึกข้อมูลซ้ำกี่ครั้งก็มีแค่การต่อว่ากันธรรมดาๆ ในแง่ความรู้สึกอาจจะสะเทือนอารมณ์ก็จริง แต่ถ้ามองจากความเป็นจริงก็แค่คู่รักร้าวฉานคู่หนึ่ง 

ทั้งที่ผมมีข้อมูลเกี่ยวกับทาคาดะอยู่มากมาย แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้นเลย 

กลับกัน เรื่องของฝั่งผู้หญิงมีแค่ข้อมูลจากบัญชีรายชื่อของโรงเรียนเท่านั้น ผมจำเป็นต้องรวบรวมข้อมูลอย่างเร่งด่วนเพื่อแก้ปัญหา ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดการความผิดปกติของระบบแล้วเรียกคืนความสามารถในการใช้ชีวิตกลับมาให้ได้ 

ในฐานะหุ่นยนต์อัตโนมัติ ผมไม่ยอมถูกกำจัดทิ้งโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลยแน่นอน 

ผมเข้าไปในห้องเรียน เมื่อถึงที่นั่งก็เจอทาคาดะเท้าคางอยู่ พอลองทักหยั่งเชิงดู ทาคาดะก็บอก “เมื่อวานโทษทีนะ” แล้วยิ้มฝืนๆ ออกมา 

ช่วงเวลาหลังจากนั้น ผมตั้งใจเอาใจใส่ทาคาดะที่นั่งเรียนอย่างเหม่อลอยเป็นพิเศษ ไม่ว่าสิ่งผิกปกติเล็กน้อยแค่ไหนก็ไม่ให้หลุดรอดสายตา 

คาบแรก เขาควงดินสอไปมาพลางจ้องมองกระดานดำ แต่สายตาไม่ได้รับข้อมูลที่เขียนอยู่บนนั้นเลย แค่ทำให้ดูเหมือนว่ากำลังตั้งใจเรียนอยู่เท่านั้นเอง ในสมุดมีภาพวาดตัวละครในการ์ตูนฟุตบอลที่วาดโดยไม่ดูต้นแบบ พอถึงช่วงท้ายคาบ อาจเพราะนอนไม่พอเลยมีการลืมตาหลับตาสลับกันไปมา 

พอเข้าคาบสอง ทาคาดะก็ฟุบโต๊ะทันที แต่ไม่ได้มีท่าทางว่าหลับ เหมือนกับอยากอยู่ในท่าที่สบายให้เวลาผ่านไปมากกว่า จนถึงตอนนี้ก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติเป็นพิเศษ 

คาบเรียนที่สาม และคาบเรียนที่สี่ก็ไม่เห็นพฤติกรรมที่สะดุดตา จนเข้าช่วงพักกลางวัน หลังจากนั้นก็ยังไม่มีอะไรผิดปกติ 

เขาคือผู้กุมกุญแจที่เกี่ยวข้องกับอาการผิดปกติของผมหรือเปล่า จากการสังเกตการณ์แบบนี้แล้วไม่เห็นว่ามีชิ้นส่วนไหนที่จะทำให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นได้เลย แต่ก็คิดได้แค่ว่ามีพลังทำลายอยู่ในการโต้เถียงกับผู้หญิงคนนั้น จนสุดท้ายวันนั้นผมก็ไม่ได้ข้อมูลใหม่ๆ จากทาคาดะแม้แต่นิดเดียว 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น