ฮะนะชิ

'หุ่นยนต์' จะเข้าใจ 'มนุษย์' ได้จริงหรือเปล่านะ? (อัพวันละตอน จ.-ศ. 15.00 น. , ส.-อา.และวันหยุด 11.00 น.)

บทนำ อายุสิบห้าปี มีงานอดิเรกคือการอ่าน

ชื่อตอน : บทนำ อายุสิบห้าปี มีงานอดิเรกคือการอ่าน

คำค้น : นิยายญี่ปุ่น รีบูทหัวใจนายโรบอท โรบอท หุ่นยนต์

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 12:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ อายุสิบห้าปี มีงานอดิเรกคือการอ่าน
แบบอักษร

[เปิดระบบ] 

การทำงานทุกส่วนราบรื่น ระบบเซนเซอร์ทำงาน เริ่มการตรวจสอบโลกภายนอก 

เก้าอี้สองตัว กำแพงสีขาวกับพื้นสีดำ พื้นที่โล่งที่เช็ดฝุ่นออกแล้วนี้ เป็นสถานที่ที่เหมาะสมกับการตั้งฉันเอาไว้ 

สุดขอบเขตการมองเห็น มีมนุษย์เพศชายผมดำสวมเสื้อกาวน์นั่งอยู่ เขาเป็นเจ้าของและเป็นคนที่สร้างฉันขึ้นมา 

ชายคนนั้นมองมาที่ฉัน เมื่อสบตากันเขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย 

“รู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร” 

เขาพูดขึ้น กำลังทดสอบการทำงานของฉันอยู่นั่นเอง 

ชื่อของเขาคือโมจิมะ จิโร่ อายุสี่สิบสองปี เป็นผู้มีอิทธิพลในวงการวิศวกรรมหุ่นยนต์ที่มีหัวก้าวหน้าและมีความคิดสร้างสรรค์ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ความจริงว่าเขากำลังสร้างอะไรอยู่กันแน่ 

“รู้ครับ” 

“แล้วรู้ไหมว่าตัวเองเป็นใคร” 

ฉันพยักหน้าแล้วทวนคำตอบเดิมอีกครั้ง 

“เยี่ยม ดูเหมือนจะทำงานได้ดี” 

ฉันรู้มาก่อนอยู่แล้วว่าตนเองจะต้องทำอะไร งานของฉันคือการไปตรวจสอบสถานที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่เป็นระยะเวลาหนึ่ง เขาเล่าว่ามันเป็นโครงการใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน 

ข้อมูลทั้งหมดที่ได้จากที่นั่น จะส่งผลต่อการวิจัยเครื่องยนต์รุ่นต่อจากฉัน 

หุ่นยนต์รุ่นหลังจากฉันจะใช้ชีวิตปะปนร่วมกันกับผู้คน ถ้าทำเรื่องนั้นให้เป็นจริงได้ล่ะก็ สังคมในตอนนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ 

สำหรับเขา มันหมายถึงการประสบความสำเร็จในฐานะนักวิทยาศาสตร์ 

แต่ฉันรู้ดี 

ว่าในแววตาของเขา มีความเคียดแค้นต่อใครสักคนซึ่งไม่ได้อยู่ที่นี่ 

เมื่อสมัยยังหนุ่ม เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีอนาคต แต่ถูกพวกพ้องที่ด้อยความสามารถกว่าอิจฉาและทำลายพรสวรรค์ไป 

ในระยะเวลาเกือบยี่สิบปี เขาใช้ความแค้นและความมุ่งมั่นอันแรงกล้าจนเรียกได้ว่าความยึดติด ให้กำเนิดผลงานและการวิจัยที่เป็นเอกลักษณ์ออกมามากมาย โดยได้รับเงินทุนจำนวนมากและการสนับสนุนเครื่องมือจากกระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมของประเทศญี่ปุ่น 

สิ่งที่คนอย่างเขาตั้งเป้าไว้คืออะไร? มันคือการทำให้ผู้คนมีความสุข เพราะมนุษย์นั้นเป็นสิ่งที่ยากจะเข้าใจ จึงทำให้ตัวเขาที่แม้จะเกลียดชังผู้คนมากมายเพียงใด ก็ยังคงปรารถนาที่จะทำให้ความหวังของผู้คนอีกจำนวนมากเป็นจริง 

เพื่อทำให้คำอธิษฐานของเขาเป็นจริง ฉันต้องเตรียมความสามารถทั้งหมดที่จำเป็นให้พร้อม 

“จากนี้ไป จะให้เธอใช้ชีวิตในฐานะนักเรียนมนุษย์ในโรงเรียนที่เราจะส่งเธอไป” 

“รับทราบ” 

จำนวนนักเรียนในโรงเรียนนั้นคือหกร้อยสิบเจ็ดคน ชั้นเรียนที่ฉันจะถูกส่งไปมีนักเรียนชายหญิงรวมแล้วสามสิบสองคน และตัวฉันจะอยู่ในกลุ่มของนักเรียนชาย 

“เข้าใจใช่ไหมว่าต้องทำอะไร” 

ในระบบประมวลผลจำนวนนับไม่ถ้วนของฉันมีความสามารถการสนทนาแบบมนุษย์อยู่ กระทั่งความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเขาก็สามารถรับรู้ได้ 

ฉันปรับวิธีการสื่อสารใหม่ตามความต้องการของเขา 

“เข้าใจครับศาสตราจารย์ ผมคือเทซากิ เรย์ อายุสิบห้าปี งานอดิเรกคือการอ่านหนังสือ รับทราบทั้งหมดแล้วครับ” 

...เขาดูพึงพอใจเป็นอย่างมาก 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น