มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กรงกรรมรัก ตอนที่22

ชื่อตอน : กรงกรรมรัก ตอนที่22

คำค้น : กรงกรรมรัก ตอนที่22

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 95

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2562 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงกรรมรัก ตอนที่22
แบบอักษร

ตอนที่22 

#กรงกรรมรัก 

 

 

เช้านี้เท็นตื่นสายกว่าปกติเพราะเมื่อคืนนอนดึกแถมช่วงนี้ร่างกายเขาต้องการพักผ่อนมากกว่าที่ผ่านมา แต่ที่จริงรู้สึกตัวตั้งแต่ที่คนตัวสูงข้างกายลุกออกจากเตียงไปเมื่อช่วงเช้า รับรู้ได้ถึงแรงกดจูบบนหน้าผากที่ไบค์มอบให้กันด้วย ลืมตาตื่นขึ้นมาในวันนี้เป็นวันหยุดของแจสมินแต่ไบค์มีงานด่วนเพราะตกลงกันไว้แล้วว่าถ้ากลับจากมาเที่ยวอีกคนจะไม่มีเวลาว่างให้กับพวกเขาซักพัก เช่นเดียวกับในวันนี้ที่เท็นอยู่บ้านตามลำพังกับแจสมิน ความสัมพันธ์ของพวกเขาช่วงนี้ดีขึ้นมาก

 

บางทีเท็นยังแอบคิดเรื่อยเปื่อยกับตัวเอง

ว่าถ้ามันเป็นแบบนี้ทุกวัน เขาก็ไม่ได้อยากจะจากไบค์ไปไหน....

 

...ก็อกๆๆๆ...! เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคือแจสมินเพราะเพียงไม่กี่วิถัดจากนั้นเธอก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง ส่งยิ้มทักทายให้แถมในมือยังถือถาดอาหารเช้ามาหาเท็นอีกด้วย มีความลับที่เรารู้กันสองคนซึ่งนี่คือสาเหตุที่แจสมินไม่เคยงอแงเลยหากว่าเท็นจะไม่สามารถเล่นสนุกกับเธอได้เหมือนปกติ เพราะเมื่อกลับมาจากที่ไปเที่ยวด้วยกันแจสมินก็ได้รู้ในสิ่งที่เท็นยอมบอกเมื่ออยู่ด้วยกันสองคน แถมยังบอกด้วยว่าให้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก่อนอย่าเพิ่งไปบอกใคร แม้แต่กับไบค์ก็ด้วย

 

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่เท็น แล้วก็น้องด้วยนะ” ท้ายประโยคเธอทำเสียงเล็ก วางถาดอาหารลงบนโต๊ะพร้อมปีนขึ้นไปบนเตียงแล้วกอดหมับซุกหน้าลงกับหน้าท้องของเท็นด้วยรอยยิ้มกว้าง เท็นใช้มือลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อย มองไปที่ถาดอาหารพบว่าแจสมินยังจัดยามาให้เขาด้วย แจสมินไม่ใช่แค่ฉลาดแต่เธอยังน่ารักสมวัยจนบางครั้งเท็นรู้สึกรักเธอจนคิดว่าเธอคือน้องสาวหรือลูกตัวเองเลยด้วยซ้ำ

 

“พี่ทเนคะ อันนี้เป็นน้องของแจสมินด้วยใช่ไหมคะ”

“หืม หมายถึงยังไง?” เท็นถามพลางมองดวงหน้าน่ารัก

“ก็น้องในท้องไงคะ เป็นน้องของแจสมินด้วยไหม” เมื่อเข้าใจในคำถามเท็นพยักหน้ารับไป แจสมินยิ้ม

 

“แจสมินรักน้องค่ะ แล้วก็รักพี่เท็นด้วย” เธอพูดต่อออกมา เท็นกระชับกอดเด็กน้อยในอ้อมแขนก่อนต้องขอตัวไปอาบน้ำแปรงฟันเพื่อที่จะได้กลับมาทานอาหารเช้าที่แจสมินจัดเตรียมมาให้ ในตอนนี้อาบน้ำเสร็จแล้วเท็นกลับมานั่งลงยังโต๊ะที่มุมห้องเพื่อเริ่มลงมือทานอาหาร โดยที่มีแจสมินท้าวคางมองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

 

“แจสมินอยากเจอน้อง จะได้เจอตอนไหนคะ”

“รออีกเจ็ดเดือนกว่านะ อย่างเพิ่งใจร้อน”

“นานจัง” บ่นอุบอิบออกมา เท็นเอื้อมมือไปยีหัวเล็ก ทานข้าวเสร็จก็เดินลงไปด้านล่างเพื่อที่จะได้สอนการบ้านให้แจสมิน ด้านนอกมีบอดิการ์ดอยู่พอสมควรที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าที่ของตัวเอง เช่นเดียวกับป้าแม่บ้านที่คลุกกันอยู่ในครัวเนื่องเพราะเย็นนี้ไบค์บอกว่าอยากจะทานอาหารหลากหลายชนิดเลยต้องมีการเตรียมล่วงหน้า

 

...ครืดดครืดดด... ระหว่างนี้มีเสียงสั่นจากโทรศัพท์ที่ดัง แจสมินคว้ามากดรับเมื่อพบว่าเป็นพ่อของเธอที่โทรมา

 

[ทำอะไรอยู่ กินข้าวหรือยัง....แล้วเท็นหละ] เมื่อโดนถามมาแบบนี้แจสมินเลยหมุนกล้องไปทางที่เท็นนั่งอยู่

ไม่ได้พูดอะไรกัน มองตากันซักพักก่อนเป็นเท็นที่หลบสายตาก่อน

“คุณพ่อขา วันนี้กลับมากี่โมงหรอคะ”

[ก็ตอนเย็นไงคะ เราคุยกันแล้วนี่]

“แจสมินคิดถึงนะคะ”

 

[คิดถึงเหมือนกันครับ จะรีบกลับไปหานะ] เธอพยักหน้ารับ ก่อนวางสายไม่ลืมจะหันกล้องไปทางเท็นด้วย ก็ดูพ่อเธออยากเจอหน้าเท็นมากกว่าเธอเสียอีกเพราะงั้นแจสมินเลยช่วยสนองให้นี่หน่า วางสายจากไบค์แล้วกลับมาสนใจการบ้านต่ออีกครั้ง เท็นช่วยสอนในข้อที่แจสมินไม่เข้าใจ กว่าจะเสร็จใช้เวลาพอสมควรแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี

 

ช่วงต่อจากนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ก็นอนดูหนังด้วยกัน

ส่วนเท็นก็พล็อยหลับเหมือนอย่างทุกวันและแจสมินหันมอง

 

“หลับแล้ว” เธอพึมพำ ไม่ได้งอแงอยากจะเล่นด้วยเลยเลือกที่จะหยิบกระดาษออกมาวาดรูประบายสีเล่น ขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อสงสัยว่าดอกไม้ควรจะเป็นสีอะไรดี จนที่นึกได้ว่ามีดอกแบบนี้ที่หลังบ้านแจสมินถึงได้ร้องอ๋อ บางทีถ้าเดินออกไปดูน่าจะดีกว่านี้นะ คิดได้แบบนั้นเด็กน้อยตัวเล็กลุกเดินออกมาพร้อมกระดาษและดินสอสีในมือ

 

..พรึบ...

 

“อ้าว” ก่อนเสียงเล็กจะหลุดสบถเมื่อกระดาษในมือถูกลมพัดปลิวออกจากมือ เดินขมวดคิ้วตามกระดาษแผ่นบางที่ลอยเคว้งอยู่บนอากาศ ก่อนแจสมินจะหน้ามุ่ย

 

..แหมะ... เมื่อพบว่ามันลอยไปหล่นแหมะอยู่ที่สระน้ำ ไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่แล้วเธอไมได้กลัวจมน้ำเพราะว่ายน้ำเก่งมากเพราะฉะนั้นแจสมินเลยวางดินสอเอาไว้ที่ขอบสระก่อนโน้มตัวเพื่อจะเอื้อมมือไปคว้ามัน แต่เหมือนยิ่งยื่นแขนไปเท่าไหร่กระดาษแผ่นตรงหน้ายิ่งลอยหนี จนในที่สุดเด็กน้อยหงุดหงิด เอื้อมไปจนสุดแขน

 

..ครืดดด..!!

 

“โอ้ยย!” เท้าเล็กที่เหยียบครืดลงบนดินสอสีที่เธอเป็นคนวางเอง ข้อเท้าที่พลิกผิดท่า

..ตู้มม... ก่อนร่างเล็กจะหล่นล่วงลงยังสระน้ำที่ลึกเกินสองเมตร สองแขนเล็กกวาดน้ำในสระเพื่อพยุงตัวเองให้ลอยแต่เมื่อขยับเท้าแจสมินเบ้หน้ากับอาการเจ็บที่ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่ขยับตัว มีแต่แขนที่พยายามตีไปมา สุดท้ายแล้วเด็กน้อยเบะปากแสดงแววตาหวาดกลัว

 

“พี่เท็น!” ตะโกนเรียกใครบางคนออกไปสุดเสียง เริ่มร้องไห้และไร้สติในการจะเอาตัวรอด

 

ไม่เคยกลัวน้ำเพราะว่ายเป็นมาตลอด

จนมาในตอนนี้ที่กำลังจะจมน้ำนั่นทำให้แจสมินสติหลุด ร้องลั่นเสียงดัง

ก่อนจะหมดสติจมหายลงในน้ำแจสมินเห็นเท็นที่วิ่งออกมา แต่ทำไมอีกคนถึงไม่กระโดดลงมาช่วยเธอ...

 

........................

..ปึก..! เสียงปิดประตูรถดังขึ้นจากรถยนต์คันสวยที่เพิ่งจะขับเข้ามาจอด ดวงหน้าคมที่หงุดหงิดเพราะไม่ใช่เรื่องเลยที่ดันลืมเอกสารสำคัญเอาไว้จนต้องกลับมาเอา กำลังจะก้าวขาเข้าในตัวบ้านแต่หางตาสบเข้ากับเท็นที่กำลังยืนมองบางอย่างในสระน้ำ เขาขมวดคิ้ว เดินลัดสวนหน้าบ้านเพื่อตรงเข้าไปหาแต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากถามเท็นว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“........!” ไบค์เบิกตากว้างเมื่อมองไปที่ใต้น้ำแล้วพบกับชุดประโปรงสีฟ้าสดที่เห็นเลือนราง

“แจสมิน!!” ร้องเรียกออกไปสุดเสียง

..ตู้มม!.. กระโดดลงในสระอย่างไม่ต้องคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง รีบคว้าหมับเข้าที่ร่างของลูกสาวตัวน้อยที่กำลังจมหายลงไปก้นสระ มองแจสมินผ่านน้ำพบว่าในตอนนี้ร่างและใบหน้าของเธอไร้เรี่ยวแรงและไร้สิ้นสติ ขึ้นมาจากสระได้สิ่งที่ทำคือการปฐมพยาบาลเบื้องต้น ไบค์หน้าเสียเมื่อแจสมินไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัว หัวใจดวงเล็กที่ยังเต้นแต่ดูแผ่วเบา

 

..แค่กๆ!.. ก่อนที่เสียงไอจากเด็กหญิงตัวน้อยจะดังขึ้นมาพร้อมน้ำที่ล้นออกจากปากและจมูก

แต่เธอยังคงดูไม่มีสติ เพราฉะนั้นแค่นี้ไบค์พอเดาได้ว่าแจสมินคงกลืนน้ำเข้าไปมาก รีบคว้าตัวของลูกสาวขึ้นอุ้มอีกครั้งก่อนวิ่งพาตรงไปที่รถเพื่อพาไปโรงพยาบาล ท่ามกลางความวุ่นวายที่ไบค์ไมได้สนใจมองใคร เหล่าของบอดิการ์ดที่วิ่งเข้ามาดูหลังจากได้ยินเสียงโวยวาย เท็นยืนอยู่กับเหล่าของแม่บ้านที่กำลังปลอบประโลมว่าแจสมินจะต้องไม่เป็นอะไร

 

น่าตกใจไม่น้อยที่เมื่อวิ่งออกมาแล้วพบว่าแจสมินกำลังจมน้ำ

จังหวะที่เขายืนชะงักอย่างไม่รู้ว่าควรทำอะไร เป็นช่วงเดียวกันกับที่ไบค์วิ่งเข้ามาช่วย

...และเท็นขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ได้ใจร้ายจนถึงขั้นพรากแจสมินไปจากเขา...

 

................................

 

เฝ้ารอไบค์อย่างมีความหวัง โทรไปหาแล้วแต่อีกคนไม่ได้รับสายซึ่งเท็นคาดว่าคงกำลังยุ่งอยู่กับการเฝ้าดูอาการของแจสมิน ตอนนี้เวลาผ่านมานานมาก อาหารเต็มโต๊ะที่เท็นไม่มีอารมณ์แม่แต่จะอยากแตะมัน เฝ้ามองแต่นาฬิกาสลับกับการมองหน้าประตูบ้านว่าไบค์จะกลับมาตอนไหน จนที่เข็มสั้นชี้เลขสิบสองรถยนต์คันคุ้นเคยขับเข้ามาจอดภายในบ้าน

“แจสมินนอนโรงพยาบาลหรอครับ” รีบวิ่งออกไปหาแต่ไบค์ไม่ได้ตอบ

และดวงตาคู่คมจ้องมองมา

 

“ลูกกูยังไม่ตายหรอก ไม่ต้องดีใจไป” ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอื้อนเอ่ยประโยคนี้ที่ทำให้เท็นนิ่งลงไป เขาก้าวเท้าถอยหลังอย่างอัตโนมัติ ท่าทีที่ไม่ได้เห็นมานานพอสมควรกำลังปรากฏต่อหน้าอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไบค์เดินตามมาในแทบจะทุกฝีเก้าสุดท้ายแล้วเท็นหันหลังแล้วเตรียมจะวิ่งหนี

 

..หมับ!!... แต่ท้ายทอยถูกกระชากเอาไว้จนเท็นหลุดเสียงร้อง

 

“ใจดำขนาดไหนถึงจะยืนดูลูกกูตายได้ลงคอวะ” เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหู เท็นเม้มปากแน่น อาการกลัวที่มีต่อไบค์กลับมาอีกครั้งเมื่อเจออีกคนในมุมแบบนี้ พยายามจะดิ้นรนออกจากการถูกเกาะกุมแต่เหมือนไร้ผล และเขาดิ้น ดิ้นเสียจนไบค์รำคาญ

 

“มึงอยากให้กูปล่อยงั้นหรอ ได้”

 

..ผลั้ก..!! ออกแรงผลักเต็มแรงจนเท็นกระแทกล้มลงกับพื้น

และมันคงดีกว่านั้นหากว่าเราไม่ได้ยืนทะเลาะกันอยู่ที่ขั้นบันไดหน้าบ้าน

..ปึก..!.ปึก...!ปึก! บันไดเพียงสามขั้นที่เท็นจะจำไปจนวันตาย

 

เสียงที่เงียบจนผิดปกติ และนั่นทำให้คนตัวสูงที่เลือกจะเดินออกมาเพื่อหลีกเลี่ยงการโมโหร้ายไปมากกว่านี้

ต้องหันหน้ากลับไปมองคนที่นั่งกองอยู่บนพื้น

 

ไม่อยากต้องลงไม้ลงมือจนถึงขั้นรุนแรงเหมือนอย่างที่ผ่านมา แต่เหมือนจะผิดพลาดไปเสียหมด

...เพราะภาพที่เห็นในตอนนี้คือเท็นที่กำลังส่งเสียงร้องไห้โดยที่เลือดวงกว้างกำลังไหลกองเต็มหว่างขา...

 

“ฮือออ....ฮึก ไม่....” ริมฝีปากสีสดที่พึมพำประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

ไบค์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอย เขาเดินกลับไปหาใครอีกคนด้วยใบหน้าที่นิ่งค้าง

ไม่จริง ไม่ใช่อย่างที่เขาคิดใช่ไหม...

 

เสียงรอบด้านที่เงียบสงัดเหมือนความคิดถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงภาพของเท็นที่ถูกบอดิการ์ดอุ้มพาขึ้นไปบนรถเพื่อนำไปโรงพยาบาล ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิม มองกองเลือดที่ใครอีกคนเพิ่งจะถูกอุ้มออกไป ร่างกายสูงที่ทรุดนั่งลงบนพื้น ยกมือกุมศีรษะทั้งหยาดน้ำตาที่ไหลเปื้อนเต็มหน้า ทำอะไรลงไป มีเพียงคำนี้เท่านั้นที่ดังวนซ้ำอยู่ภายในหัว

 

...

..

..

 

“หมอเสียใจด้วยนะครับที่ไม่สามารถช่วยเด็กเอาไว้ได้”

 

ได้รับคำยินดีในช่วงบ่ายว่าลูกสาวปลอดภัย

ก่อนจะได้รับอีกหนึ่งประโยคที่เหมือนมีดนับพันที่ทิ่มเข้ากลางหัวใจ เขาเสียลูกอีกคนไปทั้งที่ยังไม่มีโอกาสแม้แต่ได้เจอหน้าด้วยซ้ำ ...ในวันที่รู้ว่ามีเขา คือวันเดียวกันกับที่ได้รู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ด้วยอีกแล้ว...

 

“ฮึก...” ทุกการสูญเสียยังคงเจ็บปวด และไบค์ได้สัมผัสกับมันอีกครั้งโดยที่ในครั้งนี้เขาคือคนที่ลงมือกระทำสิ่งนั้นด้วยตัวเอง ก้มมองสองมือของตัวเอง ตราบาปนี้จะติดตัวไปจนวันตายเช่นเดียวกับความเจ็บปวดในใจที่เหมือนตายทั้งเป็นอีกครั้ง

 

“ขอโทษพ่อขอโทษ” ภาพของลูกภาพเดียวที่ได้เห็น มีเพียงแค่กองเลือดกองนั้น

ที่พรากเอาชีวิตของเจ้าเด็กตัวเล็กไป...

 

แล้วเท็นหละ ถ้าเท็นรู้อีกคนจะเป็นยังไง

ทุกอย่างที่วาดฝันเอาไว้มันพัง พังเพียงเพราะเขาคนเดียวทั้งนั้น

 

# # # # # # # # #

แงงง เอาจริงๆก็สงสารไบค์นะ แต่ว่าจะพูดยังไงดีอะTT

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}