mimosa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 49 : Change it back!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 49 : Change it back!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 158

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2562 03:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 49 : Change it back!!
แบบอักษร

 

 

  

“เมื่อคืนเธอหายไปไหนมา?” เกวนถามขณะกุมมือเควิน ในดวงตาสีเขียวเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ทำเควินรู้สึกเหมือนผื่นจะขึ้น “ฉันมาหาเธอ แต่ไม่พบ รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเธอขนาดไหน?”

“ขอโทษที่ทำให้เธอเป็นห่วง” เควินยิ้มและกุมมือเกวนกลับทั้งๆที่ใจจริงอยากสะบัดทิ้ง แต่เขาต้องปั้นหน้ายิ้มแสดงละครตามแผนของเบน ‘โคตรอึดอัดเลยโว้ย!!!’ เควินคิดเมื่อเหลือบตาเห็นภรรยาคนสวยนั่งกอดอกบนฝากระโปรงรถ เชิดหน้ามองเขาด้วยแววตาเย็นชา ‘อย่ามองกันแบบนั้นสิ!!!’

“เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยนะว่าเมื่อคืนเธอหายไปไหนมา?” เกวนถามซ้ำ

“...อ่า...ฉันจำไม่ได้” เควินลูบหลังคอ “จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราคุยอะไรกันเมื่อคืน”

“อิจฉาคนตอแหลได้จัง” เบนพึมพำทั้งหน้ามุ่ย เขาพยายามไม่หึง แต่ทำไงได้ อารมณ์คนท้องและเขาก็รักเควินด้วย ไม่รักจะหึงเรอะ!!? ‘โลกกลับไปเป็นเหมือนเดิมเมื่อไรจะไล่ไปนอนนอกห้องสักสองวันเลยคอยดู’ เบนคิดก่อนจะถอยหายใจ ‘ถ้าใจแข็งไล่ลงน่ะนะ’

“มีอะไรหรือเปล่า?” เควินถามเกวนเมื่อเด็กสาวมีสีหน้าครุ่นคิด

“ไม่มีอะไร” เกวนยิ้ม ‘ยัยชาร์มแคสเตอร์ทำอะไรเควิน?’ เกวนคิด ‘วอนซะแล้ว’

“ให้ฉันไปส่งไหม?” เควินถาม

“ไม่ล่ะ พอดีฉันมีธุระต้องไปจัดการ” เกวนตอบ

“คืนนี้ฉันไปหาเธอได้ไหม?” เควินโน้มตัวลงมากระซิบ เขารู้สึกเหมือนได้กลิ่นของเกวน อันที่จริง มันระคายเคืองจมูกเขามากจนชายหนุ่มต้องหันไปจามอย่างอดไม่อยู่ “โทษที”

“ไม่เป็นไร” เกวนยังคงยิ้มแต่อดรู้สึกหน้าเสียไม่ได้ ‘นี่เราตัวเหม็นหรือเปล่านะ?’ เกวนสงสัย แต่มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะเธออาบน้ำมาแล้ว เด็กสาวสะบัดหัวไล่ความไม่มั่นใจออกไป เธอกุมแก้มเควิน โน้มตัวชายหนุ่มลงมาใกล้ “ไว้ถ้าฉันเสร็จธุระแล้วจะโทรไปบอกอีกที”

“เกวน” เควินกระซิบเสียงแหบ ทำเกวนใจเต้นแรง

“อะไรหรอ?” เกวนถาม ในหัวจินตนาการฉากรักโรแมนติกเหมือนในหนังหรือนิยายเป็นสิบๆฉาก

“...ขี้ตาก้อนโคตรใหญ่” เควินกระซิบแล้วผละออกไป เกวนยืนนิ่ง อึ้งกับสิ่งที่ชายหนุ่มบอก เบนหัวเราะออกมาเสียงดังแต่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเควิน ชายหนุ่มยิ้มให้เกวน “แล้วเจอกัน เดี๋ยวฉันโทรหานะ”

เควินรีบขึ้นรถแล้วขับออกมาทันที เมื่อขับมาไกลพอแล้ว เขาก็จอดรถข้างทางก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“นายเห็นหน้าเธอไหม?” เควินถามไปพลางหัวเราะไปพลาง

“โรแมนติกตายแหละเควิน” เบนปิดปากหัวเราะ

“โอ้ว นายต้องเข้าใจ ว่าหนุ่มหล่อคนนี้ โรแมนติกแต่กับเมียรักเท่านั้น” เควินดึงเบนมานั่งตัก เบนส่ายหน้ายิ้มๆ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมากระซิบ “กับสุดที่รักของฉัน ฉันยินดีเป็นคนโรแมนติกเสมอ”

“ฉันว่านั่นไม่ใช่โรแมนติก” เบนกรอกตา “มันคือความหื่นของนายต่างหาก!!!”

“พูดแบบนี้ฉันเจ็บนะเนี้ย” เควินดัดเสียงซึ่งมันฟังดูตอแหล อะแฮ่ม ฟังดูน่าหมั่นไส้มากๆ เบนตีชายหนุ่มไปทีหนึ่ง

“เลิกเล่นสักทีและไปดูกันเถอะว่าเกวนจะทำยังไงกับชาร์มแคสเตอร์” เบนกล่าว

ไม่ใช่ว่าเขาอยากเห็นชาร์มแคสเตอร์ถูกเกวนทำร้าย กลับกันเลยต่างหาก เขาอยากเห็นเกวนติดกับดักของชาร์มแคสเตอร์ มันพอจะช่วยซื้อเวลาให้พวกเขาสามารถทำตามแผนได้สะดวก

เบนคิดเผื่อไว้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เขาเหลือบมองเควิน อย่างที่เบนเคยพูดก่อนหน้านี้ คาถามันมีเงื่อนไขตรงผู้ที่สามารถแก้คาถานี้ได้มีเพียงคนที่ผู้ร่ายคาถาคิดถึงตลอดเวลาเท่านั้น นั่นก็คือเควิน

มีแค่เควินที่สามารถทำให้โลกกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไร มีเพียงเควินที่สามารถทำสำเร็จ

‘หวังว่าคงไม่ต้องใช้วิธีนั้นนะ’ เบนคิด ทุกๆวิธีแก้ย่อมมีความเสี่ยงและวิธีสุดท้ายสำหรับแก้อาคมของเกวน คือใช่เอเลี่ยนเอ็กซ์หรือเซเลสเทียลเซเปี้ยน และเบนรู้ดีว่าการใช้เอเลี่ยนเอ็กซ์มีความเสี่ยงอย่างไร ในมิติหลักพาราด็อกจะเคยพูดถึงมิติที่อัลบิโด้กลายเป็นเอเลี่ยนเอ็กซ์แล้วยืนนิ่งเป็นเวลานานถึงหนึ่งปี

เบนในมิติหลักเองก็เกือบไม่ได้คืนร่างตอนใช้เอเลี่ยนเอ็กซ์ครั้งแรก เบนเคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้เหล่าคนรักฟัง พวกเขาจึงไม่มีใครใช้เอเลี่ยนเอ็กซ์ แม้ว่ามันจะทรงพลังมากแค่ไหนก็ตามแต่ถ้าต้องแลกกับการไม่ได้คืนร่างเดิมหรือต้องยืนนิ่งเป็นรูปปั้นนานนับปีแล้วไม่ได้อยู่กับเมียรักพวกเขาก็เห็นพ้องต้องกันว่ามันไม่คุ้นค่าเลยสักนิด

เควินติดต่อไปหาชาร์มแคสเตอร์บอกว่าไม่นานเกวนคงไปหาเธอ

“แน่ใจนะว่าเราสามารถเข้าไปในบ้านของเธอได้?” เควินถามเพราะถ้าเขาจำไม่ผิด เกวนเคยพูดให้เขาฟังว่าเธอลงอาคมนิรภัยคุ้มกันไว้ถึง 15 บท ชายหนุ่มกรอกตาเมื่อเกวนเหมือนจะภูมิใจกับอาคมนิรภัยแค่ 15 บทในขณะที่เบนลงอาคมนิรภัยไว้ที่บ้านถึง 99 บท เห็นได้ชัดว่าการคุ้มกันของใครอ่อนแอกว่ากัน

“กับอีแค่อาคมนิรภัย 15 บททำลายง่ายจะตาย” เบนกล่าว “อีกอย่าง เกวนอนุญาตให้นายเข้าออกบ้านเธอได้สบายๆ อาคมนิรภัยมันไม่ทำงานหรอก”

“แล้วนายล่ะ?” เควินเป็นห่วงเบน

“ฉันเป็นเทพและนี่คือร่างจิต” เบนพูด “อาคมนิรภัยของเธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

เมื่อเบนยืนยันแบบนั้น เควินก็เบาใจ เขารอเวลาสักพักจนกระทั่งชาร์มแคสเตอร์ส่งข้อความกลับมาบอกว่าเกวนมาหาเธอแล้วและตอนนี้ได้เวลาดำเนินการตามแผน

เควินวนรถกลับไปที่บ้านของเกวน เวลานี้ไม่มีใครอยู่ทำให้เขาสามารถเข้าไปในได้สบายๆ กว่าเกวนจะสลัดจากชาร์มแคสเตอร์กับเฮ็กซ์ได้ก็คงอีกนาน ชายหนุ่มตรงไปยังห้องนอน เขาค้นห้องของเธอ พยายามหาหน้ากระดาษที่ถูกฉีก

แต่หาจนทั่วห้องพวกเขาก็ยังไม่เจอคาถาแก้ เบนถอนหายใจ คราวนี้เขาเดาผิด เขาน่าจะคิดได้ว่าเกวนคงไม่มีทางเก็บส่วนคาถาแก้เอาไว้ หล่อนคงทำลายมันไปแล้ว โลกที่เธอต้องการจะได้ยังคงอยู่

“โธ่เว้ย!!!” เควินขว้างตำราทิ้งอย่างหัวเสีย ชายหนุ่มกุมหัวเดินไปมา พยายามคิดว่าเกวนน่าจะเก็บคาถาแก้ไว้ที่ไหน “มันต้องอยู่ที่นี่แหละ”

“เควิน...”

“มันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในหลังบ้านนี้แน่”

“เควินใจเย็นๆ”

เบนจับแขนหนุ่มออสโมเซี่ยน พวกเขาสบตากัน เควินถอนหายใจ พวกเขาต่างรู้จักเกวนดีและตอนนี้เขาต้องยอมรับได้แล้วว่าเกวนคงทำลายส่วนคาถาแก้ไปแล้ว ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับเตียงโดยมีเบนนั่งข้างๆ เด็กหนุ่มขมวดคิ้วสัมผัสหน้าท้องตัวเอง

‘เด็กๆกำลังจะคลอดแล้ว’ เบนเม้มปาก มองเควินด้วยความกังวล เขาลังเลว่าจะบอกชายหนุ่มดีไหม ระหว่างให้เควินหาทางเปลี่ยนมิตินี้ให้กลับไปเป็นอย่างเดิมกับมาหาเขาและอยู่เคียงข้างเขาตอนคลอดลูก เบนอยากเลือกอย่างหลัง แต่เขาไม่อยากเลื่อนโอกาสที่จะเปลี่ยนทุกๆอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม

เบนหลับตา ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ พยายามไม่สนใจความเจ็บปวดจากร่างเนื้อของเขาที่กำลังเจ็บปวดจากอาการใกล้คลอด

“เราจะทำยังไงดี?” เควินถาม เขากุมมือเบนแล้วบีบเบาๆ “พวกเราจะทำยังไงกันดี?”

“...เราเหลือแค่วิธีเดียวแล้ว” เบนหลุบตามองออมนิทริกซ์บนข้อมือเควิน “เปลี่ยนร่างเป็นเอเลี่ยนเอ็กซ์ แล้วเปลี่ยนมิตินี้ให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมซะ”

“แต่นายเคยบอกว่า-”

“ฉันรู้ว่าฉันเคยพูดอะไร แต่ตอนนี้เราไม่มีทางเลือก เอเลี่ยนเอ็กซ์เป็นทางออกเดียว”

เควินรู้สึกสิ้นหวัง มันไร้หนทางถึงขนาดเบนที่เคยห้ามพวกเขาไม่ให้เปลี่ยนร่างเป็นเซเลสเทียลเซเปี้ยนบอกให้กลายเป็นเอเลี่ยนเอ็กซ์เพื่อเปลี่ยนทุกๆอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม เควินสังเกตเห็นว่าเบนมีสีหน้ากังวลและเด็กหนุ่มดูหน้าซีดกว่าปกติ

เบนกุมมือเขาแน่น แค่มองดวงตาสีเขียวแสนสวยนั้น เควินก็รู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายเองก็ไม่ได้อยากให้เขาเสี่ยงเปลี่ยนร่างเป็นเอเลี่ยนเอ็กซ์ โอกาสที่เขาจะได้กลับร่างเดิมมีน้อยมาก

“เราไม่มีทางอื่นแล้วใช่ไหม?” เควินพึมพำ พวกเขากุมมือกันแน่นและสบตากัน ไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แน่นอนว่าเอเลี่ยนเอ็กซ์สามารถทำให้มิติของพวกเขากลับไปเป็นอย่างเดิมได้ แต่มันต้องแลกกับอะไรล่ะ? เควินต้องติดอยู่ในร่างเอลี่ยนเอ็กซ์นานเท่าไร?

“มันไม่มีทางอื่นแล้ว” เบนก้มหน้า เขาเจ็บท้องมากขึ้นทุกทีๆ เขาควรรีบกลับร่างตัวเองแต่ขณะเดียวกัน เขาก็ไม่อยากทิ้งเควินไว้แบบนี้ เบนโน้มตัวไปซบอกชายหนุ่มอายุมากกว่า เควินกอดเบน

“หากนี่อาจเป็นครั้งสุดท้าย-”

“อย่าพูดแบบนั้น” เบนห้ามก่อนที่เควินจะทันได้พูดจบ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตาหนุ่มออสโมเซี่ยน ในดวงตาสีเขียวยังคงมีประกายความหวัง “มันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย”

“อาจจะ” เควินยิ้ม ลูบแก้มคนสวยของเขา

ไม่ว่าจะสิ้นหวังหรือดูไร้ทางออกเท่าไรแต่เบนไม่เคยยอมแพ้ เขามักพาทุกๆคนผ่านพ้นอุปสรรคไปได้เสมอ แต่ครั้งนี้พวกเขารู้ดีว่ามันคงไม่ง่ายอย่างที่ผ่านๆมาอีกแล้ว ‘รู้สึกผิดแฮะที่คิดว่าที่ผ่านๆมาเรื่องมันจบง่ายไปหน่อย’ เควินคิด

“ขอจูบนายได้ไหม?” เควินถาม “ถือว่าเป็นกำลังใจ”

“จะขอทำไม? ปกตินายไม่ขอนี่?” เบนแสยะยิ้ม เควินหัวเราะแล้วคว้าตัวภรรยาคนสวยมาจูบ สำหรับเควินเขาแอบคิดไว้ว่านี่อาจจะเป็นจูบสุดท้ายที่เขาจะได้รับจากเบนก่อนต้องไปติดอยู่ในร่างเอเลี่ยนเอ็กซ์นานเท่าไรไม่รู้

เควินนึกถึงอดีตตอนที่เซอสแกย์สิงร่างเขา ตอนนั้นเขากับเบนต้องแยกจากกัน เขารู้สึกสิ้นหวังและคิดว่าคงไม่ได้เจอกับเบนอีกตลอดกาล แต่สุดท้าย พวกเขาก็ได้กลับมาหากันอีก

พอมองย้อนกลับไป เควินพบว่าเขากับเบนผ่านเรื่องราวต่างๆมาด้วยกันมากมายจนกระทั่งถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขายังคงรักเบนเสมอ ยิ่งเวลาผ่านไปเขายิ่งรักเบนมากขึ้นกว่าเดิมและคงรักใครไม่ได้เท่าเบนอีกแล้ว

เควินสูญเสียทุกๆอย่างไปในวัยเด็ก สูญเสียพ่อนับว่าแย่แล้วแต่การเสียแม่ไปพร้อมกับตราบาปติดตัวตลอดชีวิตนั้นแย่ยิ่งกว่า เป็นเบนที่ช่วยเขามาตลอด ช่วยเขาไม่ให้ต้องตัวคนเดียว ช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้น ถึงแม้เขาจะกลายเป็นตัวประหลาดเบนก็ไม่เคยรังเกียจ

จูบของพวกเขาเต็มไปด้วยความรัก ทั้งสองหยุดจูบก่อนที่มันจะไปไกลกว่านี้ พวกเขาสบตากัน

“แล้วเจอกันเมื่อทุกๆอย่างจบลง” เควินกระซิบ

“ฉันจะรอนะ” เบนยิ้ม

“เควิน” เสียงหนึ่งดังขึ้น ทั้งสองผละออกจากกันแล้วหันไปมองต้นเสียงพบเกวนยืนมองชายหนุ่มอยู่ตรงประตูห้อง “เธอเข้ามาทำอะไรในห้องนอนของฉัน”

“มาหาของ” เควินตอบตามความจริง เขาเบื่อเสแสร้งกับเกวนเต็มทน เขาไม่ได้รักเกวน เขารักเบน!!!

“หานี่อยู่ใช่ไหม?” เกวนชูหน้ากระดาษที่ถูกฉีกขึ้นมา เธอพอจะเดาได้ว่าทั้งหมดนี่มันคือแผน ไม่ของชาร์มแคสเตอร์ก็เควิน และเกวนก็ฉลาดมากพอจะพกคาถาแก้ไว้กับตัวตลอดเวลา

เธอรู้ว่าเควินคงจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วและต้องตามหาคาถาแก้แน่ เกวนแอบหวังว่าสิ่งที่เธอคิดมันจะไม่เกิดขึ้น เธออาจคิดมาก ชาร์มแคสเตอร์อาจแค่ปั่นหัวเควินและทำให้เธอหึง

เกวนคาดหวังว่าพอเธอกลับมาที่ห้องนอน เธอจะไม่พบเควินกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ในห้อง ทว่าความจริงนั้นเป็นอย่างไรเธอย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ

เควินจำได้ ไม่ว่าจะด้วยฝีมือชาร์มแคสเตอร์,เฮ็กซ์หรือใครก็ตาม เควินก็จำได้แล้วและตอนนี้เขากำลังหาทางทำให้ทุกๆอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม ซึ่งเกวนจะไม่ยอมให้ความพยายามของเธอสูญเปล่า

“...นั่นใช่อย่างที่ฉันคิดไหม?” เควินเบิกตากว้าง ทั้งเขาและเบนอึ้งเมื่อพบว่ามันคือคาถาแก้ที่พวกเขากำลังตามหา

“คาถาแก้ ใช่” เกวนกล่าว เควินลุกขึ้นจะเดินเข้าไปแย่งคาถามาจากเกวน “ถอยไป ไม่งั้นฉันทำลายมันทิ้งแน่”

“...ส่งคาถาแก้มาให้ฉัน” เควินพูดเสียงจริงจัง

“ไม่” เกวนส่ายหน้า “ทำไมเควิน? ทำไมเราไม่ปล่อยให้ทุกๆอย่างมันดำเนินต่อไปล่ะ? นี่คือโลกที่มันควรจะเป็น นี่มันคือความจริง”

“ไม่” เควินปฏิเสธ “มันไม่ใช่”

“พวกเราเป็นคู่กัน พวกเราถูกสร้างมาให้เป็นคู่ของกันและกันเควิน” เกวนพยายามโน้มน้าว “ลืมอดีตไปซะ เรื่องระหว่างเธอกับเบนมันเป็นไปไม่ได้และมันจบไปแล้ว”

“...ฉันกับเธอต่างหากที่เป็นไปไม่ได้” เควินกล่าว “ฉันรักเบน ไม่ใช่เธอ”

“แต่ก่อนหน้านี้เธอก็รักฉันดีนี่” เกวนแสยะยิ้ม “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอโดนชาร์มแคสเตอร์หรือใครทำอะไรมา แต่นั่นมันก็แค่อดีต ปัจจุบันสิสำคัญ”

“ปัจจุบันจอมปลอม” เควินยิ้มหยัน “เลิกเพ้อฝันได้แล้วเกวน เธอไม่ได้รักฉันจริงๆหรอก และฉันก็ไม่มีทางรักเธอ รู้ไหมก่อนหน้าที่ฉันจะจำได้ ฉันโคตรอึดอัดตอนอยู่กับเธอ ตอนกอดเธอฉันอยากจะอ้วก!!!”

“...ทำไมเควิน?” เกวนถามเสียงสั่นน้ำตาคลอ “ทำไมถึงเป็นฉันไม่ได้? ทำไมเธอถึงรักฉันไม่ได้ล่ะ?”

“นี่ฉันอดทนไม่กระทืบยัยนี่ได้ยังไง?” เควินพึมพำกับตัวเอง บางทีอาจเป็นเพราะเบนยังอยู่กับเขาตรงนี้และเขาไม่อยากทำร้ายญาติของเด็กหนุ่มต่อหน้า เขาเสยผมไปด้านหลัง “อย่าให้พูดเลยเกวน จำไม่ได้หรือไงว่าตอนเป็นเด็กเธอปฏิบัติกับฉันยังไงแล้วเบนปฏิบัติกับฉันยังไง จะให้ฉันเชื่อว่าเธอรักฉันแบบรักแรกพบ? ตลกแล้ว!! ตอนนั้นเธอคบอยู่กับไมเคิล มอร์นิ่งสตาร์ด้วยซ้ำ!!!”

“ทีเบนยังมีสามีได้ตั้งหลายคนไม่ใช่หรือไง?” เกวนกอดอก “ทำไมฉันจะมีบ้างไม่ได้?”

“เออ!! เบนมีสามีหลายคนน่ะจริง!! แต่ทุกๆคนรักเบน!! เข้าใจไหม!!! ฉันรักเบน!!! เธอจะบังคับให้คนที่ไม่ได้รักเธอมารักเธอไม่ได้!!! และสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นี่มันคือการแย่งผัวคนอื่น!!!” เควินตะคอก เบนกัดฟัน มือกุมท้อง มันคงถึงเวลาที่เขาต้องไปแล้ว

“...แต่เราเป็นคู่กันนะ” เกวนยังคงไม่ยอมแพ้ “ฉันเห็นในมิติอื่น เธอกับเบนเป็นแค่เพื่อนกัน ส่วนพวกเราเป็นคนรักกัน”

“และเลิกกันในอนาคต” เควินพูดเสียงเย็นชา “สุดท้ายเราก็แยกทางกัน เฮอะ เนี้ยเหรอคู่กัน? ฉันว่าไม่ใช่”

เกวนยืนนิ่งด้วยความอึ้ง เธอส่ายหน้าไม่อยากยอมรับความจริง เธอมั่นใจว่าเธอรักเควิน ชายหนุ่มเป็นของเธอ มันถูกกำหนดให้เป็นแบบนั้น...ไม่ใช่หรือไง?

“เควิน” เบนจับแขนชายหนุ่ม เควินตกใจที่ภรรยาคนสวยมีสีหน้าเจ็บปวด “ฉันต้องไปแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น?” เควินร้อนรน รู้สึกใจหายเมื่อคนสวยของเขาต้องหายไปอีกครั้ง “ได้โปรดอย่าทิ้งฉัน”

“ขอโทษด้วยนะที่รัก แต่ฉันต้องไปแล้ว” เบนยิ้มปลอบทั้งน้ำตา เขาอยากอยู่กับคนรักให้นานกว่านี้ เบนกุมแก้มสามีออสโมเซี่ยน “ฝากที่เหลือด้วยนะ ฉันรักนาย เควิน”

“เบน” เควินน้ำตาไหล เขากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสคนรักแต่เด็กหนุ่มก็สลายหายไปต่อหน้าต่อตา ชายหนุ่มหลับตา “ฉันจะไม่ทำให้นายผิดหวัง”

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ณ ดาวเทนนิเซีย

 

เบนสะดุ้งตื่น เสียงอุปกรณ์ทางการแพทย์กับเสียงฝีเท้าดังมาจากรอบข้าง เบนคำรามก่อนจะกรีดร้องมองหน้าท้องของตัวเอง เขานอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

“ยินดีต้อนรับกลับมาน้องสาว” ลูน่ากล่าว “ดีใจนะที่เธอกลับมา ฉันไม่อยากผ่าคลอดเธอเลยจริงๆ”

“ลูน่า” เบนร้องไห้ คราวนี้มีเพียงเขาในห้องคลอดกับคุณหมอผมทองและผมแดง ไม่มีคนรักคนไหนอยู่ข้างกายเหมือนครั้งแรก มันทำเขารู้สึกไม่ดี

“ไม่เป็นไรนะ” ลูน่าเผลอน้ำตาไหลด้วยความสงสาร เธอรีบเช็ดน้ำตา “เธอยังมีพวกเรา เธอจะไม่เป็นอะไร”

เบนกรีดร้องและร้องไห้ มันทรมานกว่าครั้งแรกทั้งด้านร่างกายและอารมณ์

“เธอต้องผ่านมันไปได้น้องสาว” ลูน่าปลอบ “เอาล่ะ พยายามเข้านะ เธอจะต้องผ่านมันไปได้ เด็กๆจะต้องได้ลืมตาดูโลก”

“และเธอไม่ได้ตัวคนเดียว” เบนรู้สึกได้ถึงอ้อมกอดที่คุ้นเคย เขาหันไปมองคนที่มานั่งซ้อนหลัง เบนถึงกับร้องไห้ แต่ครั้งนี้เขาร้องเพราะรู้สึกดี “คงไม่คิดว่าฉันจะทิ้งเธอแล้วพลาดช่วงเวลาที่ลูกๆของฉันกำลังจะคลอดหรอกนะ?”

“โจ” เบนยิ้ม มังกรดำยิ้มตอบ โจกอดปลอบสุดที่รักของเขา

“ไม่เป็นไร ราชินีตัวน้อยของฉัน ฉันอยู่ที่นี่แล้ว”

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ณ ดาวโลก

 

“ส่งคาถาแก้มาให้ฉันซะ” เควินแบมือไปทางเกวน เด็กสาวยืนนิ่งราวกับกำลังลังเล เควินหวังให้เธอเข้าใจสักทีว่าเขาไม่ได้รักเธอและช่วยให้ความร่วมมือทำให้โลกกลับไปเป็นเหมือนเดิม

ทว่ามันไม่ได้ง่ายแบบนั้น

“ไม่” เกวนปฏิเสธ ดวงตาของเธอเรืองแสงสีชมพู พลังแมนน่าเผาทำลายคาถาแก้ เธออยากลองว่าถ้ามิตินี้กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ เบนไม่มีตัวตนในโลกใบนี้ ถ้าเธอพยายามจีบเควิน เธอมั่นใจว่าเควินจะต้องรักเธอแน่ “ลืมอดีตไปเถอะเควิน นี่คือปัจจุบันและอนาคตของเรา”

“เธอทำบ้าอะไรลงไป!!!” เควินตะคอก เขาหมดความอดทน ชายหนุ่มพุ่งเข้ามากระชากแขนเด็กสาว

“เราเริ่มต้นกันใหม่ได้ ฉันสามารถอุ้มท้องลูกของเธอได้ ถ้าเธอต้องการ” เกวนยิ้ม ไม่กลัวเควินเลยสักนิด

“...ฉันน่าจะรู้ว่าเธอมันเกินเยียวยา” เควินพูดเสียงเย็นชา “หรือไม่ฉันก็ยังไม่ชัดเจนพอ”

เควินดูดซับพลังของเกวน มันทำเธอเจ็บแต่เขาไม่สนใจ ต้องขอบคุณพรของมารดาอสูรกับพลังของเบนที่คุ้นครองเขา ทำให้เควินไม่มีผลข้างเคียงกับการดูดซับพลัง แต่ถ้าดูดซับมามากเกินไปก็อาจมีสติหลุดบ้าง

ชายหนุ่มดูดซับเหล็กจากสร้อยคอของเขา เปลี่ยนแค่ช่วงแขนให้กลายเป็นเหล็กแล้วแปรสภาพกลายเป็นดาบ

“นี่สำหรับเบน” เควินแทงเกวนทะลุอก เด็กสาวเบิกตากว้าง ชายหนุ่มดึงแขนออกก่อนจะแทงซ้ำเข้าไปใหม่อีกรอบ ครั้งนี้ทำเกวนกระอักเลือด เควินดึงดาบออกแล้วแทงเข้าไปเป็นรอบที่สาม เกวนร้องอึกอัก เขาดึงแขนออก ปล่อยร่างเกวนให้ล้มลงไปนอนกับพื้น

เด็กสาวอ้าปากพะงาบๆ เธอจ้องเควินอย่างไม่เข้าใจและหวาดกลัว เลือดไหลออกจาปาก เควินมองเธอนิ่ง เขาหันหลังให้เกวนแล้วก้มมองออมนิทริกซ์ของตัวเอง

“ได้เวลาจบเรื่องบ้าๆนี่สักที” เควินกลั้นใจ กดเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นเอเลี่ยนเอ็กซ์ แสงสีเขียวสว่างวาบขึ้น แล้วร่างของเควินก็กลายเป็นเอเลี่ยนสายพันธุ์เซเลสเทียลเซเปี้ยน

“เอเลี่ยนเอ็กซ์ อนุมัติ เปลี่ยนแปลงความเป็นจริง ย้อนมิติกลับไปเป็นเหมือนเดิม” เสียงที่เปล่งออกมามีสามเสียงคือเสียงเควินกับเสียงของหญิงและชายอีกสองเสียง ร่างเอเลี่ยนเอ็กซ์ลอยเหนือพื้น คลื่นพลังงานแผ่ออกมา มันลบล้างทุกๆสิ่งในมิตินี้ เอเลี่ยนเอ็กซ์สะบัดมือ ประกายแสงระยิบระยับราวกับหมู่ดาวบนร่างกายของเขากระจายออกไป

ประกายแสงค่อยๆสร้างมิติขึ้นมาใหม่แล้วเปลี่ยนมันให้กลับไปเหมือนเหมือนก่อนหน้านี้ในความทรงจำของเควิน

มิติกลับไปเป็นเหมือนเดิมอย่างที่มันควรจะเป็น

 

++++++++++++++++++++++++++++

 

ณ ดาวเทนนิเซีย

 

ทุกๆคนตื่นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความงุนงง ราวกับเรื่องที่เคยเกิดขึ้นมันคือความฝัน หารู้ไม่ว่ามันคือความจริง แต่คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการที่พวกเขาเสียวันและเวลาไปกับการพยายามเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงของเกวน

ตอนนี้ เหล่าคนรักของเบนทั้งหลายได้พลาดโอกาสสำคัญอย่างการอยู่เคียงข้างเบนในตอนคลอดลูก ซ้ำร้าย พวกเขาจำทุกๆอย่างที่เคยเกิดขึ้นได้ แม้จะเหมือนความฝันแต่มันคือความจริง และพวกเขาต้องรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ก็ ดูเหมือนไอ้หล่อเลือกได้ของเธอจะเปลี่ยนทุกๆอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ” โจพูดขณะป้อนน้ำให้ภรรยาตัวน้อย

“ไม่เห็นรู้สึกเหมือนมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย” เบนพูดเสียงแหบ เขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย “การเป็นเดอะเกรทเอลเดอร์นี่มันชวนมึนจริงๆ”

“ความเป็นจริงจะเปลี่ยนยังไงพวกเราก็ไม่มีทางเปลี่ยนไป มันน่ามึนตรงไหน มิติต่างหากที่น่ามึนเพราะมันดันถูกเปลี่ยนไปมา” โจยักไหล่ เบนส่ายหัวด้วยความวิงเวียนมากกว่าเดิม “นี่ฉันเพิ่งพูดอะไรมึนๆออกไปใช่ไหม?”

“ใช่” เบนพยักหน้าหัวเราะเบาๆ ช่วงเวลาและความเป็นจริงสำหรับคนอื่นๆมันอาจเปลี่ยนแปลงแต่ไม่ใช่กับเขา เวลาและความเป็นจริงของเบนยังคงดำเนินต่อไป เด็กหนุ่มรู้สึกโหวงๆในใจที่คนอื่นๆไม่ได้อยู่ที่นี่กับเขา เบนน้ำตาไหลอย่างไม่อาจห้ามได้ เขาพยายามเช็ดน้ำตา

“ชู่ว์ ไม่เป็นไรนะ คนดีของฉัน” โจปลอบ คว้าภรรยาตัวน้อยเข้ามากอด “ฉันอยู่นี่”

“ผมดีใจที่คุณอยู่ที่นี่” เบนยิ้ม โจอยู่ข้างเขาเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น โจก็อยู่ข้างเขาตลอด เขาเหลือบมองตู้อบใกล้ๆ ภายในนั้นมีไข่สามฟอง “พวกเขาจะฟักเมื่อไรหรอ?”

“บอกยาก” โจมองไข่ทั้งสามฟองด้วยความภูมิใจแทบร้องไห้ “อาจจะเป็นวันหรือเป็นเดือน แต่ฉันจะไม่พลาดตอนพวกเขาฟักออกมาแน่”

“คุณจะยอมโดดงานเพื่อมาดูลูกฟักออกจากไข่?” เบนถาม

“แน่นอน!!” โจพูดเสียงดังตื่นเต้นและดีใจ “พ่อคนไหนจะพลาดโอกาสตอนลูกๆฟักออกจากไข่ได้บ้าง!!”

เบนหัวเราะ เขามีความสุข โจช่วยเยียวยาจิตใจและพาเขาผ่านพ้นช่วงเวลาแย่ๆมาได้ เด็กหนุ่มกอดคลอเคลียมังกรดำ อีกฝ่ายคลอเคลียกลับแต่ในใจนั้นนึกภาพตัวเองกำลังฝึกลูกๆบิน,พ่นไฟและพ่นน้ำแข็งไปแล้วเรียบร้อย ‘สวรรค์ของคนเป็นพ่อ’ โจคิด ดึงราชินีตัวน้อยของเขามาหอมแก้มรัวๆ

“พอได้แล้วโจ แก้มผมช้ำหมดแล้ว” เบนหัวเราะ เสียงกระซิบกับเสียงคลื่นดังขึ้นทำโจชะงัก

“ขออยู่กับเมียจนกว่าจะหายไปไม่ได้หรือไง!!!” โจฟึดฟัด “ทำไมใครๆชอบขัดช่วงเวลาแสนสุขของฉันจังวะ!”

“โอ๋ๆนะโจ” เบนปลอบมังกรดำ

“อย่าได้ยกเอาไอ้วลีบ้าบอนั่นมาพูดเชียว” โจหรี่ตา

“อะไร? ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย” เบนพูดยิ้มๆ

“...เธอจะไม่เป็นอะไรแน่นะ?” โจถามด้วยความเป็นห่วง เขาไม่อยากทิ้งภรรยาตัวน้อยให้ต้องอยู่คนเดียวในช่วงเวลาหลังคลอด มันไม่ใช่สิ่งที่ดีต่อคุณแม่เพิ่งคลอดเลยสักนิด!!!

“ผมไม่เป็นไรหรอก” เบนหอมแก้มโจ “ถ้าห่วงเรื่องผมต้องอยู่คนเดียวล่ะก็ ไม่ต้องห่วงเพราะเดี๋ยวแม่ก็พาเด็กๆมาหาผมแล้ว แค่ต้องรออีกนิดหน่อย”

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจที่สุด”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นเรียกฉันได้เลย ต่อให้อยู่กลางดงศัตรูฉันก็จะมาหาเธอ”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นผมเรียกคุณแน่นอน เป็นคนแรกเลยด้วย”

“รักนะ ราชินีตัวน้อยของฉัน”

“รักเหมือนกัน โจจ๋า”

 โจคลอเคีลยเบนก่อนจะหายตัวไป เด็กหนุ่มถอนหายใจ นอนตะแคงมองไข่ทั้งสามฟองด้วยรอยยิ้ม เขาทาบมือกับกระจกตู้อบ ทั้งลูน่าและโจบอกว่า เด็กๆพวกนี้ต้องอยู่ในห้องปรับอุณหภูมิเพื่อสุขภาพของพวกเขาเองและการฟักที่เร็วขึ้น คล้ายกับว่าอุณหภูมิมีผลต่อการพัฒนาและเจริญเติบโต

“ป๊ะป๋าเขาอยากเจอพวกหนูมากเลยนะ” เบนกระซิบ “แม่เองก็เหมือนกัน”

เสียงเปิดประตูทำเบนสะดุ้งเพราะมันดังเหมือนคนเปิดอยากกระชากประตูให้หลุดออกจากบาน คุณแม่ตัวน้อยผุดลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ ดวงตาสีเขียวเรืองแสงจ้องผู้บุกรุกอย่างดุร้ายก่อนจะชะงักเมื่อเห็นผู้บุกรุกชัดๆ

“เบน” รูกเรียกเบนเสียงสั่น เด็กหนุ่มนั่งนิ่งบนเตียง หรี่ตามองรูกที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

“ถ้าสิ่งที่นายเห็นมันไม่ใช่ความฝัน” เบนพูดเสียงเรียบก่อนที่รูกจะทันได้อ้าปากพูด “นายมีอะไรจะแก้ตัวไหม? รูก”

คำเรียกที่เปลี่ยนไปทำรูกอยากร้องไห้ เบนยังคงจ้องรูก ไม่รู้ว่ามันเป็นข้อดีหรือข้อเสียของการเป็นเทพดี ในตอนที่เขาใช้ร่างจิตออกไปหาเควิน ก่อนหน้านั้นเขาแอบไปดูคนอื่นๆด้วยความเป็นห่วง ความจริงเขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าตัวเองจะต้องได้เห็นอะไรที่มันเจ็บปวดใจแน่นอน แต่ก็ไม่นึกว่ามันจะทำเขาเจ็บขนาดนี้

เขาเห็นรูกอยู่กับราโยน่า แน่นอนว่าถ้าไม่มีลูน่า ราโยน่าก็ต้องคู่กับรูก พวกเขาถูกกำหนดให้เป็นแบบนั้น เบนได้แต่มองรูกกับราโยน่าเดทกัน พวกเขาดูมีความสุขและรักกันดี โดยที่เขายืนอยู่ตรงนั้นแต่รูกมองไม่เห็น เบนอดยอมรับกับตัวเองไม่ได้ว่าทั้งสองคนดูเหมาะสมกัน บางทีเขาการที่เขาลงเอยกับรูกอาจเป็นเรื่องผิดพลาด

ยิ่งเห็นชีวิตของสเกาท์กับวิวแก็กซ์เบนยิ่งรู้สึกใจสลาย กับวิวแก็กซ์ อย่าต้องให้บรรยาย สารเลวขนาดนั้นแต่ยังมีสาวๆมาติดพัน แน่นอนว่าต้องสาวๆในดาวบ้านเกิดของเขา ตอนที่เขาไปแอบดูวิวแก็กซ์ มหาวายร้ายกำลังซั่มหญิงอื่นเพื่อมีทายาท...งานนี้รู้เลยว่าใครจะถูกไล่ไปนอนนอกบ้าน

ส่วนสเกาท์ เบนแอบหวังว่าของสเกาท์คงไม่มีอะไรน่าปวดใจมากนักแต่กลายเป็นว่าสเกาท์กำลังโดน ไคล์ กรีน ตามจีบ เบนทั้งอึ้งทั้งงง แต่ในบรรดาคนรักของเขาทั้งหมด เขาโกรธสเกาท์น้อยที่สุด หมั่นไส้บ้างนิดหน่อย ไม่ได้โกรธอะไรมาก

“เบน...ฉัน...ฉันไม่-” รูกพูดติดอ่าง เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไรดี

“ไม่จำเป็นต้องแก้ตัว” เบนกล่าว “ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือเกวนและเควินก็เพิ่งแก้ไขสิ่งที่เธอทำ”

ทุกๆอย่างอาจดูเหมือนกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ก็ไม่ใช่เสียทั้งหมด เบนถอนหายใจ เขาหันหลังให้รูก มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แต่เขาน้อยใจเหล่าสามี!!! เบนเม้มปากน้ำตาคลอ

 “เบน ฉันขอโทษ” รูกเดินเข้ามาใกล้ภรรยาตัวน้อย ยิ่งเห็นเบนน้ำตาไหลแบบนี้ยิ่งทำเขาเจ็บปวดยิ่งกว่า “เบน”

 “ฉันให้อภัยพวกนาย” เบนยิ้มให้รูกทั้งน้ำตา รูกรู้สึกแย่กว่าเดิม “ฉันรักพวกนายมากนะ ฉันไม่อยากให้การกระทำของเกวนมาทำให้เราทะเลาะกัน โอเค ฉันยอมรับว่าฉันน้อยใจ...มากๆ แต่มันไม่สำคัญหรอก ก็นายอยู่ตรงนี้แล้วไง ทุกๆอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว พวกเรากลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง”

รูกเข้ามากอดภรรยาตัวน้อย เขาจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น อาจไม่มากนักแต่ก็พอจำได้คร่าวๆว่าเขาคบกับราโยน่า เขายอมรับว่าเขามีความสุข แต่รูกรู้สึกได้ว่ามันไม่ถูกต้อง เช่นเดียวกับราโยน่า ในใจลึกๆพวกเขารู้ว่าพวกเขารักใครบางคน แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก

“ขอโทษ” รูกกระซิบ เบนน้ำตาไหล ไม่ตอบอะไรนอกจากกอดตอบรูก

“ฉันรักพวกนายและพวกนายเป็นของฉัน” เบนกระซิบ รูกยิ้มและพยักหน้า “ฉันเป็นของพวกนายไหม?”

“เป็นสิ” รูกผละออกมา จูบหน้าผากเบน “นายเป็นของฉัน”

“อย่าทำให้ฉันเสียใจอีกนะ” เบนอ้อน “ห้ามไปรักหญิงหรือชายอื่น ไม่งั้นฉันจะฟ้องโจ”

“ไม่มีวัน” รูกทาบหน้าผากกับเบน “ฉันรักแค่นายเท่านั้น นายคือคู่ชีวิตเพียงคนเดียวของฉัน และจะเป็นตลอดไป”

“ฉันคิดถึงนายนะพี่เสือ” เบนอ้อน คลอเคลียบลองโก้ เขาอยากได้คนปลอบใจและรูกก็ทำได้ดี หนุ่มเรโวนน่าคลอเคลียปลอบภรรยาตัวน้อย

เบนได้ยินเสียงฝีเท้าจึงผละจากรูกแล้วหันไปดูว่ารอบนี้ใครมา และพอได้เห็นหน้าวิวแก็กซ์เบนก็ถึงกับจ้องมหาวายร้ายเขม็ง ระดับความโกรธแทบทะลุปรอท

“...เอ่อ...เบนจามิน ใจเย็นๆก่อนนะ” วิวแก็กซ์หน้าซีด สเกาท์ที่ตามหลังอีกฝ่ายมารีบหลบไปด้านข้างอย่างรู้งานว่าต่อจากนี้ระเบิดลงแน่ “ข้าอธิบายได้”

“ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรหรอกที่รัก” เบนยิ้มหวาน แต่สัญชาตญาณของทุกๆคนร้องเตือนเป็นเสียงไซเรนสัญญาณฉุกเฉินว่าตอนนี้คุณแม่ตัวน้อยกำลังโกรธ มากกว่าทุกๆครั้งที่ผ่านมาด้วย "ทั้งหมดเป็นฝีมือเกวน"

“เดี๋ยวข้าจะไปจัดการนังนั่นเอง” วิวแก็กซ์กล่าว เบนจุปาก

“ไม่จำเป็นหรอกที่รัก อย่าเพิ่งหนีสิ มาเคลียร์ปัญหาของเราก่อน” เบนกล่าว กวาดตามองเหล่าคนรักทีละคนๆ เบนขมวดคิ้วเมื่อเควินไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ขอจัดการเหล่าสามีตรงนี้ก่อน “ขอพูดให้ชัดเจนว่า ฉันไม่โกรธพวกนาย ยกเว้นวิวแก็กซ์ และน้อยใจมากๆเลยด้วย ตอนคลอดลูกฉันอยากให้คนที่ฉันรักมาอยู่ข้างๆแต่มีแค่โจที่มาอยู่ข้างฉัน รู้ไหมมันทำฉันปวดใจมาก”

บรรดาคนรักเบนมีสีหน้าสำนึกผิด รูกก้มหน้ากุมมือคนรัก สเกาท์ครางหงิงเดินเข้ามาคลอเคลียเผื่อเด็กหนุ่มจะรู้สึกดีขึ้น แน่นอนว่าเบนดีขึ้นนิดหน่อย วิวแก็กซ์ทำท่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่โดนดวงตาสีเขียวเรืองแสงจ้องเขม็งจนต้องเงียบปากทันที

“ฉันรักพวกนายนะ” เบนกล่าว วิวแก็กซ์กำลังจะยิ้ม แต่ประโยคต่อมาทำทุกๆคนหันขวับ “แต่นั่นไม่เกี่ยวกับน้อยใจหรือโกรธพวกนาย”

บรรดาสามีเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เบนยังคงยิ้มอยู่ก็จริง แต่แววตาไม่ได้ยิ้มด้วยเลย

“ไปนอนนอกบ้านสักสองวันนะ” เบนพูด อักษรรูนบนแขนเรืองแสงพร้อมกับร่างของเหล่าสามีที่ถูกดีดออกนอกห้องตามหลังด้วยเสียงประตูปิดและล็อก

“เบน/เบนจามิน!!!!!!!!!!!!!” เบนถอนหายใจ เมินเฉยต่อเสียงเรียกชื่อเขาด้านนอก เด็กหนุ่มเอนหลังพิงหมอน หันไปมองนอกหน้าต่าง เบนจะทำเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ แต่พอเห็นหน้าเหล่าคนรักแล้วมันก็อดทำให้เขาเจ็บปวดไม่ได้อยู่ดี การที่เราอยู่ตรงนั้นแต่คนรักมองไม่เห็น จำไม่ได้มันทรมาน เจ็บปวดยิ่งกว่าคือการที่พวกเขาไปใช้ชีวิตใหม่กับคนรักคนใหม่

‘ปล่อยมันไปเบนจามิน มันผ่านไปแล้ว’ เบนคิดขณะบรรดาสามีพยายามพังประตูเข้ามา เบนชัดเข่าขึ้นมากอดแล้วยิ้ม ‘พยายามเข้านะหนุ่มๆ’ เบนหัวเราะ เขาเป็นคนใจอ่อน ถ้าพวกเขาพยายามมากพอ ไม่แน่บทลงโทษอาจถูกลดหย่อนหรือหายไปเลยก็ได้

อย่างที่บอกมันไม่ใช่ความผิดของพวกเขา แต่น้อยใจก็คือน้อยใจ ดังนั้น หนุ่มๆ ได้เวลาง้อเมียแล้ว!!!

เบนมองท้องฟ้าข้างนอก รอยยิ้มหายไป เขาเป็นห่วงเควิน ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่ และตัวเขาในตอนนี้ก็อ่อนแอเกินกว่าจะไปช่วยอีกฝ่ายได้ ใครจะนึกว่าการคลอดไข่มังกรมันจะทรมานและทำเขาหมดสภาพขนาดนี้

“พยายามกลับมาหาฉันให้ได้นะเควิน” เบนหลับตา

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

ภายในเอเลี่ยนเอ็กซ์

 

“เวรล่ะ” เควินพึมพำมองพื้นที่โดยรอบที่เหมือนจักรวาลสีดำอันเวิ้งว้างเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ตรงหน้าของเขามีใบหน้าขนาดใหญ่สองหน้าลอยอยู่

“เจ้าคือหนึ่งในสามแห่งพวกเรา” ใบหน้าเหมือนหญิงสาวท่าทางใจดีกล่าว “เราคือหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่มีพลังที่สุดในจักรวาล”

“เพราะเราคือเผ่าพันธุ์ที่รอบคอบที่สุด” ใบหน้าที่เหมือนชายแก่ท่าทางดุดันกล่าว

“เคยได้ยินมาเหมือนกัน” เควินกอดอก

“ข้าคือ เซรีน่า เสียงแห่งความรักและเมตตากรุณา” เซรีน่าพูด

“ส่วนข้าเบลิคัส เสียงแห่งโทสะและความแข็งกร้าว” เบลิคัสพูด “เจ้าสมควรจะเป็นเสียงแห่งเหตุผล”

“เบลิคัสกับข้าตกอยู่ในห้วงแห่งการถกเถียงมาชั่วกาล” เซรีน่ากล่าว

“รู้อะไรไหม ช่างหัวพวกนาย ปล่อยให้ฉันกลับร่างเดิมของฉันได้แล้ว!!!” เควินตะโกน เขาอยากรีบกลับไปหาเบนใจแทบขาด แต่ตอนนี้เขาดันมาติดอยู่กับอะไรวะเนี้ย!!!!

“เอเลี่ยนเอ็กซ์จะไม่ทำอะไรจนกว่าเราจะได้ข้อสรุป” เบลิคัสกล่าว “ครั้งก่อนยอมให้เพราะเจ้ามาใหม่ คราวนี้ต้องตามระเบียบ”

“ระเบียบอะไร?” เควินถาม “รีบๆว่ามา เร็วๆเลย!!”

“คือถ้าพวกเราทั้งสองไม่เห็นด้วย ความคิดเห็นของเธอก็จะไม่ได้รับการอนุมัติ” เซรีน่าอธิบาย เควินเกาหัว พยายามใจเย็นแต่ เขาคิดถึงเมีย!!!!

“งั้นขอเสนอให้คืนร่างให้ฉัน เดี๋ยวนี้” เควินเสนอแต่เบลิคัสกับเซรีน่ากลับเงียบ เควินถอนหายใจ “ได้โปรด”

“เจ้าอนุมัติไหม?” เบลิคัสถามเซรีน่า เธอเงียบไม่พูดอะไร เบลิคัสรอสักพักแล้วจึงตัดสิน “คำร้องตกไป ถูกต้องแล้ว”

ในประโยคหลังเซลีน่ากับเบลิคัสพูดพร้อมกัน เควินคำรามหงุดหงิด เขาลองกดออมนิกทริกซ์แต่ก็ไม่เกิดอะไรขึ้น เขากดซ้ำๆ พยายามดูดสสาร แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

“บ้าอะไรกันฟะ!” เควินสบถ

“ก่อนเจ้าจะเข้ามา เอเลี่ยนเอ็กซ์ถูกยื้ออยู่ระหว่างเราสอง” เซรีน่ากล่าว “ตอนนี้มีเจ้าเป็นเสียงที่สามมาช่วยตัดสินแล้ว เรื่องอะไรเราจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ”

“เข้าใจหรือเปล่า” เบลิคัสกล่าว “อย่าหวังจะได้คืนร่าง”

“...เชี้ย” เควินสบถ ‘อยากกลับไปหาเมียโว้ย!!!!!!!!!!!!’ เควินตะโกนในใจ

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

“ช่วยป๋าหน่อย”

“ไม่”

“เถอะนะลูกรัก ช่วยป๋าหน่อย”

“ไม่!!!”

“วิเวียน นี่ป๋าเอง ป๋าไง ป๊ะป๋าของหนูไง”

“ป๊ะป๋ามันแย่!!!!”

 

วินเซนท์กรอกตามองพ่อกับน้องสาวคุยกันแล้วอยากควักลูกตาไปล้าง เขาหันไปมองวิกก้าที่กำลังปลอบรูกกับสเกาท์ ทั้งสองคนถึงกับนั่งหงอเป็นหมาป่วย วินเซนท์ส่ายหน้า สภาพพ่อๆแต่ละคนดูไม่ได้เลย พวกเขาพยายามทุบประตูเข้าไปหาเบน แต่เพราะพลังของรูนขับไล่ ต่อให้ทุบจนมือโชกเลือดประตูมันก็ไม่พัง ทั้งสามคนจึงมานั่งพักด้วยสภาพซึมเศร้าแบบนี้

“พยายามเข้านะคะแด๊ดดี้ พ่อสเกาท์” วิกก้าให้กำลังใจพ่อๆทั้งสอง ผิดกับวิเวียนที่กอดอกหันหน้าหนีพ่อแท้ๆอย่างโกรธเคืองแทนมารดาสุดที่รัก

เนื่องจากเด็กๆทั้งสามคนมีเชื้อสายของทั้งเดอะเกรทเอลเดอร์และแอนโนไดท์ ไม่แปลกหากพวกเขาจะมีนิมิตเหมือนผู้เป็นแม่ ดังนั้ พวกพ่อๆทำอะไรเด็กๆรู้หมด!!!

วิวแก็กซ์พยายามเจรจาให้ลูกๆช่วยพวกเขาคืนดีกับเบน แต่ลูกๆกลับมองเขาด้วยแววตาเย็นชา ...แค่วิวแก็กซ์คนเดียวแต่รูกกับสเกาท์ไม่โดนอะไรทั้งนั้น วิกก้าถึงกับน้ำตาไหลหันไปกอดวินเซนท์

“ป๊ะป๋าบ้า!!!” วิเวียนตะโกนพร้อมกับเข้ามาทุบวิวแก็กซ์ข้อหาทำมารดาพวกเธอร้องไห้ เอเลี่ยนตัวใหญ่ถึงกับทรุดเมื่อโดนลูกๆรุมโกรธ

‘ข้าผิดอะไร!!!’ วิวแก็กซ์คิดทั้งน้ำตาตกใน

“แม่รักแด๊ดดี้กับพ่อสเกาท์จะตาย พยายามง้อแม่จ๋ามากๆ รับรองว่าแม่จ๋าหายโกรธแน่นอน” วิกก้ากล่าว กำลังใจจากนางฟ้าตัวน้อยทำพวกเขาน้ำตาจะไหล

“แล้วป๋าล่ะ?” วิวแก็กซ์ถาม วิกก้าหันมามองแล้วหันไปกอดรูก

“ป๋าใจร้าย ป๋าทำให้หนูรู้สึกแย่” วิกก้าเบ้ปากน้ำตาคลอ วิวแก็กซ์รู้สึกเหมือนมีสายฟ้าผ่ากลางหัว ยิ่งโดนลูกสาวสุดที่รักมองด้วยแววตาผิดหวังเขารู้สึกเหมือนอยากกระอักเลือด

“ขอบคุณวิกก้าที่ไม่พูดว่า พ่อโง่ พ่อทำให้เราดูแย่” วินเซนท์พูด เน้นเสียงหนักๆในประโยคหลัง มองแรงไปทางพ่อตัวเอง “โอ้วไม่สิ ต้องเป็น ขอบคุณวิกก้าที่ไม่พูดว่าพ่อมันสารชั่ว!!”

“!!!!” คำพูดของวินเซนท์มีพลังรุนแรงมากจนวิวแก็กซ์ช้ำใจถึงขั้นเป็นลมล้มตึงลงไปนอนกับพื้น แน่นอน ว่าไม่มีใครสนใจ

“ฉันพูดแรงไปหรือเปล่า?” วินเซนท์หันไปถามน้องสาวทั้งสอง

“แรงไปคะ” วิกก้าตอบ เริ่มรู้สึกสงสารวิวแก็กซ์

“เบาไป!!” วิเวียนยิ้ม “แต่ถูกใจหนูคะ”

“แด๊ดดี้กับพ่อสเกาท์อย่าเพิ่งยอมแพ้สิครับ แม่รอพวกแด๊ดดี้ง้ออยู่นะ” วินเซนท์ช่วยให้กำลังใจหมาจ๋อยทั้งสอง กำลังใจจากเด็กๆทำให้พวกเขารู้สึกดีขึ้นมาก แต่ก็ยังติดปัญหาอยู่ตรงที่พวกเขาโดนพลังจากรูนขับไล่เข้าไปแบบนี้แล้วจะเข้าหาเบนได้ยังไง?

“แต่เราเข้าไปไม่ได้” รูกพูดเสียงเบา พอคิดว่าตัวเองไม่สามารถเข้าไปใกล้เบนได้มันทำเขารู้สึกหมดแรง วิกก้าได้แต่ลูบหลังปลอบอย่างสงสาร

“เดี๋ยวผมช่วย” วินเซนท์เสนอ เหลือบตามองพ่อตัวเอง “จะนอนแบบนั้นอีกนานไหมป๋า?”

วิเวียนกรอกตา ขยับเข้าไปหาป๊ะป๋าของเธอ เด็กหญิงสูดลมหายใจ

“แม่จ๋าหนีไปอยู่กับป๋าโจแล้วค่ะ!!!!!!!!!!!!!!!” วิเวียนตะโกนเสียงดังลั่นทางเดินทำเอาทางเดินสั่นสะเทือน คนอื่นๆปิดหู วิวแก็กซ์กระเด้งตัวขึ้นมายืน

“เบนจามินอย่าไป!!!!!!!!!!!!”

“...แม่จ๋ายังอยู่ในห้องค่ะ”

“...อย่าทำให้พวกเรารู้สึกแย่ที่มีป๋าเป็นพ่อไปมากกว่านี้เลย” วินเซนท์กุมขมับส่ายหน้าไปมา แต่คำพูดของเขาแทบทำมหาวายร้ายกระอักเลือดอีกรอบ

“ช่วยมีความพยายามหน่อยได้ไหมป๋า” วิเวียนเท้าเอว “โดนแค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่ป๋าทำนะ พวกหนูรู้ พวกหนูเห็น ป๋ามันแย่!!!”

“ไม่ต้องอ้างว่าเพราะเกวนหรืออะไรเลย” วินเซนท์พูดดักก่อนผู้เป็นพ่อจะพูดอะไร เด็กชายกอดอก “มันเป็นอดีตไปแล้ว สิ่งที่ป๋าต้องทำตอนนี้คือ ไปง้อแม่!!! ผมรู้มาว่าเมื่อก่อนป๋าพยายามทำให้แม่รักแม่ไว้ใจ ช่วยพยายามให้เหมือนตอนนั้นหน่อยสิครับ หรือแก่แล้วความพยายามเลยไม่มีตามอายุขัย”

“มันเกี่ยวหรือพี่?” วิเวียนหันมาถาม

“ไม่รู้” วินเซนท์ยักไหล่ “อย่างที่วิเวียนบอก โดนแค่นี้มันยังน้อยไปนะกับสิ่งที่พวกเราเห็นน่ะ”

“หนูคิดว่าป๊ะป๋าไม่รักพวกเราแล้ว” วิเวียนแกล้งปิดหน้าร้องไห้ ทำวิวแก็กซ์หน้าซีดทำอะไรไม่ถูก “พวกเราไม่มีค่าอะไรกับป๊ะป๋าเลยใช่ไหม?”

“มันไม่ใช่แบบนั้น” วิวแก็กซ์พูดติดอ่าง “ป๋ารักพวกหนูนะ พวกหนูกับแม่คือสิ่งมีค่าที่สุดของป๋า”

“ไม่เชื่อ!!!!!!” วิเวียนร้อง “พิสูจน์สิ พยายามง้อแม่ให้ได้ ไม่งั้นไม่ต้องมานอนในบ้าน!!!”

“...ลูกรัก ป๋าโดนไล่ไปนอนนอกบ้านอยู่แล้ว” วิวแก็กซ์กล่าว

“ถ้าป๋าไม่รีบง้อแม่ให้หายน้อยใจได้นอนนอกบ้านจริงๆแน่” วิเวียนหน้ามุ่ย “หนูจะยอมช่วยก็ได้ เห็นแก่ที่ป๋าเป็นพ่อหนูและหนูก็รักป๋ามากๆด้วย”

“โธ่ ตัวเล็กของป๋า” วิวแก็กซ์คว้าตัววิเวียนมากอด

“หนูก็รักป๋านะ” วิกก้าเข้ามากอดด้วยคนกลัวบิดาน้อยใจ วิวแก็กซ์แทบน้ำตาไหล ดีใจที่ได้รับกำลังใจจากลูกสาวทั้งสอง

“...ไม่ต้องมามอง ผมไม่กอด และไม่พูดด้วยว่า...ผมรักป๋า” วินเซนท์เชิดหน้ากอดอก

“...ลูกเพิ่งบอก” วิวแก็กซ์แสยะยิ้ม

“ผมไม่ได้พูด” วินเซนท์ปฏิเสธหน้ามุ่ย “ถ้ายังพูดเรื่องนี้ต่อผมจะยุให้แม่งอนป๋าต่อ”

วิวแก็กซ์เงียบ เอเลี่ยนตัวใหญ่ขยี้หัวลูกชายคนโตด้วยความหมั่นไส้ ไม่รู้ว่านิสัยแบบนี้ไปได้จากใครมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เควินงานเข้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เกวน!!! เธอทำครอบครัวเบนเกือบร้าวฉาน!!!! บ้านเกือบแตกแล้วไหมล่ะ

ทุกๆคนคงรอฉากเกวนโดนแทงมานาน อย่าห่วงเกวนตายแล้ว...อืม...ตายแล้ว แต่...ไม่บอกดีกว่า

ตอนนี้ป๋าโจได้แต้มเต็มๆ ส่วนคนอื่นๆถูกไล่ไปนอนนอกบ้านตามระเบียบมีเพียงเทวดาตัวน้อยทั้งสามเท่านั้นที่ช่วยได้!!!! แต่เควินใครจะช่วยล่ะ!?...ช่วยตัวเองเอานะเพื่อน เพราะคนอื่นๆเขาง้อเมียอยู่ ส่วนเมียก็นอนหมดสภาพเพราะคลอดไข่เห้ เอ้ย ไข่มังกร

ตอนนี้โจพระเอกมาก ใครเห็นด้วยบ้าง? เควินคือพระรอง(โดนลดฐานะ555555) ส่วนคนอื่นๆ...คนเขียนไม่พูดดีกว่า55555555

วินเซนท์กับวิเวียนมีแววเป็นสายซึน และถ้าถามว่าไปได้ไอ้นิสัยแบบนี้มาจากใคร...ไม่พ่อก็แม่อะ หากใครรู้สึกเอะใจคุ้นๆหรือสงสัยต้องย้อนไปอ่าตอนเบนเจอกับวิวแก็กซ์ช่วงแรกๆแล้วจะรู้ได้ ว่าไอ้นิสัยแบบนี้เอามาจากพ่อนั้นแหละ 55555555555

 

ภาพประกอบเอเลี่ยนเอ็กซ์(alien x)

เครดิตภาพ : https://vignette.wikia.nocookie.net/vsbattles/images/c/cb/Alien_X_UAF_Render.png/revision/latest/scale-to-width-down/300?cb=20171231054528 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}