oilps
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ขอโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2562 07:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอโทษ
แบบอักษร

Part : แท

“ไอ้แท! จะไปไหน!”

“แทมีเรียนเช้าน่ะแม่! ไปนะ!” ฉันรีบวิ่งออกจากบ้าน เรียกพี่วินแล้วบอกเป้าหมาย จริงๆจะขึ้นพี่แท็กไปก็ได้แต่กลัวรถติด

“พี่ๆแวะตรงนี้แป๊บ” ฉันบอกพี่วินก่อนดีดตัวลงรถไปคว้าดอกไม้มาช่อนึง ให้ทายดอกอะไร...

ดอกดาวเรืองสิฮับโผม~ มันเหลืองสวยดี รู้สึกศักสิทธิ์ เหมาะกับคนที่กำลังจะไปหา คำพูดและการกระทำเธอมีอิทธิพลต่อฉัน เหมือนเจ้าที่...

พี่วินซิกแซ็ก ปาดซ้ายขวา ขึ้นฟุตบาท สารพัดจะทำผิดได้แกเอาหมด แต่ฉันกลับมองเป็นเรื่องปกติ เพราะฉันมีความสุขมากพอจะมองข้ามมัน

เสียเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะมาถึง จ่ายค่าวินเรียบร้อยแถมบอกไม่ต้องทอน ป๋าสุดๆ ไม่เป็นไรฉันอารมณ์ดี

“อืม...กดดีมั้ยนะ รึเข้าไปเลย... โทรดีมั้ย? โทรละกัน”

ฉันรอสายอยู่พักใหญ่ นี่สายที่สามแล้วมั้ง หลับหรอคนสวย อยากเจอจะแย่แล้วเนี่ย

[ฮัลโหลค่ะ...]

“สวัสดีค่ะคนสวย ตื่นสายจัง”

[...]

“พี่ สายก็ไม่ตัดนี่ ฮัลโหล~” เงียบใส่เฉยเลย ไม่สบายหรอ “เป็นอะไรรึเปล่า แทจะเข้าไปแล้วนะ”

[ฮ่ะ! เธออยู่ไหน?]

“หน้าบ้านพี่ไง รอเจ้าของบ้านเปิดประตูจนเหน็บกินแล้ว”

[...ใครคะ?] หืม...นั่นเสียงใคร

“พี่...แท- อ้าว วางเฉย” อะไรของเธอ ไม่ได้ซื้อใครมากินใช่มั้ย!? บอกแล้วไงว่าห้าม!

10นาทีผ่านไป...

ฉันยืนรอจนต้องเปลี่ยนเป็นนั่งแล้วอะ เปื้อนก็ช่างแม่ง เมื่อย

เสียงเปิดประตูบ้านทำให้ฉันรีบลุกปัดฝุ่นแล้วยิ้มกว้าง ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม เหมือนพายุฝนกำลังจะมา...

“แล้วเจอกันนะคะ...ที่รัก” เหมือนคนพูดจะจงใจเสียงดังให้ฉันได้ยิน ดอกดาวเรืองที่ซื้อมาถูกกำแน่นจนก้านแทบหักคามือ

ฉันรู้ว่านั่นคือใคร ฉันชอบเธอก็ต้องสืบประวัติคนรอบข้างเธออยู่แล้ว แฟนเก่า...

รู้สึกแพ้ราบคาบ แพ้แบบหาวิธีเล่นไม่ถูกนอกจากยอมรับแล้วเดินออกจากสนาม

พี่เจส...ใช่พี่เจส ฉวยโอกาสตอนคนสวยเอาแต่มองฉันหอมหัวไปทีนึง ฉันเห็นหมดทุกอย่างนั่นแหละ เพราะฉันเองก็จ้องเธออยู่

เคยขาชา หน้าชา พูดไม่ออก ขยับไม่ได้มั้ย เหมือนซ้อมเป็นอัมพาตเลย มันยังไม่เจ็บ ไม่ใช่ตอนนี้ แต่อีกไม่นาน... ความเจ็บมันกำลังจะมา

พี่เจสเดินออกจากประตูรั้วมาโดยมีคนสวยเป็นคนเปิดให้ ดูพี่เขาจะรู้สึกมีความสุขจังเลยนะ ก่อนเดินไปมีแอบชำเลืองมองหน้าฉัน ไม่สิ แอบมองตั้งแต่หัวจรดเท้า...

ฉันรู้น่า ฉันมันกระจอก ไม่ต้องย้ำ ดอกไม้ในมือกำลังจะร่วงลงพื้น แต่เสียงเรียกของเธอทำให้ฉันตื่นขึ้นจากความฝันสโลโมชั่นนั่น...

“ด...ดอกดาวเรือง เอามาไหว้พระหรอ?” ถ้ามีแค่เธอกับหมาตัวน้อยฉันคงเล่นมุกอะไรกลับไปบ้าง แต่ตอนนี้พูดไม่ออกจริงๆ

“...”

เธอเดินออกมาด้วยชุดนอน มันบางและยับ เหมือนใส่มาลวกๆแก้ขัดเท่านั้น

รอยแดงที่คอ แขน และช่วงอกที่เผยให้เห็นทำฉันลมแทบจับ ไปหมดแล้วโลกฉัน หูดับไปแล้ว...

“แท แท!” สมองฉันโล่งขาวโพลน ร่างกายเดินออกมาอย่างคนไร้กายละเอียด “จะไปไหน!?” นั่นเสียงเธอ...ฉันได้ยิน แต่ฉันไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

น้ำตาที่ไม่รู้ไปอยู่ไหนในตอนแรก ตอนนี้มันเอ่อล้นจนแทบมองไม่เห็นทาง ดอกดาวเรืองหลุดจากมือไปตอนไหนก็ไม่รู้

ฉัน...จะไปไหนดี ที่ไหนดีที่เหมาะกับความรู้สึกตอนนี้ ที่ไหนที่ฉันสามารถร้องไห้โฮแบบไม่อายใครได้

ก็คงไม่พ้น...

...

“นี่ แดกเข้าไป เหล้าฟรี”

“ขอบใจ...” ก็มีที่เดียวนั่นแหละ บ้านเยริ

“นี่ฉันยังงงกับเรื่องที่แกเล่าอยู่เลยนะ พี่ฟานี่น่ะเกียดพี่เจสจะตาย จากที่ฟังอามาอะนะ”

“อือ แต่เมื่อเช้าดูเหมือนรักกันมากเลย... เขาคงคืนดีกันแล้วมั้ง” ฉันนั่งเหม่อลอยบนโซฟาอย่างหมดแรงจะขยับ มีแต่แก้วในมือเท่านั้นที่ยังคงหมุนไปมา

“แล้วจะเอาไงต่อ? จะถอยหรอ?”

“ทำอะไรได้มากกว่านั้นด้วยหรอ?” ถ้าเป็นไอรีนฉันคงสู้ตาย แต่นี่แฟนเก่านะ เขาสองคนใช้ชีวิตมาด้วยกัน ทำอะไรหลายอย่างด้วยกัน เขาเคยรักกันมาก่อน...

“แต่แกมีอะไรกับพี่เขาแล้วนะเว้ย?”

“...ฉันก็แค่เด็กคนนึงที่ไม่ต้องซื้อเท่่านั้นแหละ อึกๆ~” เหล้าเพียวๆในแก้วถูกฉันกระดกลงคออย่างไม่รู้สึกถึงความขม มันหวานทุกทีที่ชีวิตมีเรื่องเศร้า

“ฉันเข้าใจ ยังไงฉันก็อยู่ข้างแก ยกให้หมดขวดเลยอะ”

“อือ อึกๆๆ~”

“ไอ้แท! แก้วก็มี แดกขวดไปด้วยเลยสิ! ไอ้บ้าเอ้ย~ เหมือนหมาแน่ๆ” เสียเวลา แก้วมีไว้ทำไมช่างแม่ง ยกทั้งขวดนี่แหละ

...

Part : ฟานี่

13.28 น.

แววตาของเด็กนั่นเมื่อเช้าทำหัวใจฉันกระตุกวูบ ความเย็นเข้าเกาะกุมร่างกายฉันตอนที่เธอเดินจากไป เรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีการตอบรับ

ฉันเอาแต่คิดวนๆในหัวว่าจะทำยังไงดี ฉันเห็นเธอร้องไห้ไม่ได้ หลังจากจัดการตัวเองไม่ถึงครึ่งชั่วโมงฉันก็ขับรถออกจากบ้าน

ตามหาเธอทุกที่ที่คิดว่าจะไป รถก็ดันติดจนน่าโมโห อยากจะทิ้งมันไว้แล้วเดินซะเลย

ฉันเสียเวลาไปมากจนนึกขึ้นได้ว่าเธอมีเพื่อน เลยกดโทรหาเพื่อนฉัน แล้วมันก็จริงอย่างที่ยุนอาบอก แทไปหาเยริ...

ยุนอาถามว่ามีอะไรรึเปล่า ทำไมเด็กนั่นดูเหมือนคนไร้วิญญาณ ฉันได้แต่บอกว่าค่อยคุยแล้วรีบบึ่งรถไปบ้านเธอทันที นี่เร็วสุดแล้วนะ...

“ไงแก ดูร้อนใจนะ”

“เออ ยังอยู่มั้ย?” ฉันถามหาเป้าหมายก่อนจะบอกให้เธอเปิดประตูซะอีก

“อยู่ดิ ซัดเหล้าไปขนาดนั้น จะไปไหนได้”

“ดื่มหรอ ตอนนี้เนี่ยนะ”

“เออ แกไปทำอะไรไว้?” คือ...ไว้ค่อยเล่าละกันนะ “ฟานี่! เดินหนีมันมีพิรุธนะแก!”

ฉันเดินขึ้นมาชั้นบน มองหาห้องเยริเพราะยุนอาบอกว่าเธออยู่ในนั้น พอดีกับที่เยริเปิดประตูออกมาพอดี

“ฉัน...เข้าไปได้มั้ย?” ถึงจะแก่กว่าแต่ห้องนี้มีเจ้าของ ฉันควรมีมารยาทนิดนึง

“...ค่ะ” เธอตอบแค่นั้น สายตาดูจะโกรธฉันนิดๆที่ทำเพื่อนเธอร้องไห้ ฉันเข้าใจถ้าเป็นฉันก็ควจะโกรธเหมือนกัน

เยริเดินออกไปแล้ว ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วนับหนึ่งถึงสาม บิดกรแล้วเปิดประตูออกช้าๆ

“แกฟังฉันนะ... ฉัน! จะเลิกชอบพี่ฟานี่แล้ว”

“...” เหมือนหมาจริงๆด้วย แต่คำพูดนี่ไม่หมาเลย เธอนอนหงายหน้ามองเพดานแล้วพูดไปเรื่อย

“ฟังมั้ยเนี่ย? เออแล้วแต่แก แต่ฉันพูดจริงๆ... ยังไงเขาก็เลือกแฟนเก่าอยู่ดี... เขาออกมาด้วยกัน ฮึก~ ฉันเห็น...เห็นรอยแดงนั่นเต็มตัวคนสวยไปหมด ฮึก~ ฮือ~”

เธอร้องไห้อีกแล้ว... ฉันก้มมองแขนตัวเอง มันมีรอยจริงๆ บ้าเอ้ย!ฉันรู้สึกผิดจนจะกลายเป็นฝุ่นอยู่แล้ว

ฉันเดินเข้าไปหาคนนอนแผร่อยู่กับพื้นช้าๆ ค่อยๆนั่งลงเหนือหัวเธอ แล้วก้มหน้าให้เธอมองแทนเพดานอยู่ตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะเงียบไป...

“ไงขี้เมา...”

“...นี่ฉัน...เมาถึงขั้นเห็นพี่เขาเลยหรอวะ เยริ!แกเอาตัวไหนให้กินเนี่ย!” คิดว่าภาพหลอนรึไง ไอ้บ้านี่

“ฉันเอง...” เสียงฉันทำให้แทหยุดชะงัก ทำตาปริบๆถี่ขึ้นเพื่อปรับโฟกัส น้ำตาเธอยังคงเปียกแก้มจนฉันอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปเช็ดให้

“...มาทำไม?” เสียงแข็งจังเลย ฉันเริ่มใจไม่ดีแล้วนะ

“เธอหนีฉันมา ก็ต้องตามมาสิ”

“จะตามมาทำไม? พี่กลับไปเถอะ แทไม่อยากมีปัญหากับใคร” มีแอบประชดด้วย

“...ไม่มีปัญหากับใครทั้งนั้นแหละ”

“เหอะ หรอพี่... รอยแดงชัดขนาดนั้นพี่จะบอกว่าเข้าไปเล่นไพ่กันหรอ!” อยู่ๆไอ้เด็กบ้าก็ตะคอกใส่ฉันซะงั้น เออ ฉันรับผิด เลยได้แต่นั่งมองหน้าเธออยู่ตอนนี้

“...”

“พี่จะเอายังไง? พี่พูดเลยว่าพี่คืนดีกับเขาแล้ว แทจะได้เลิกชอบ!” เธอลุกขึ้นนั่งจ้องตาฉันอย่างจริงจัง เอาจริงใช่มั้ยเนี่ย

“...ฉันไม่ได้คืนดี”

“แล้ว?... แล้วทำไมพี่ออกมาจากบ้านพร้อมกัน ทำไมพี่มีรอยแดงที่คอ พี่มีอะไรกัน?”

“...”

“ใช่มั้ย!?” ฉันสะดุ้งนิดนึงกับเสียงของเธอ ได้แต่กัดปากก้มหน้ามองพื้น ฉันก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นเลย

“อืม...”

“...” ฉันรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังหน้าชา แววตาเธอเปลี่ยนไปทันทีที่ฉันตอบแบบนั้น ฉันจ้องตาเธอให้ลึกที่สุด อย่าทำแบบที่พูดนะแท...

“ขอตัว”

“แท แท!” ฉันคว้าข้อมือเธอไว้ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ไม่น่าจะรอดพ้นประตู กลิ่นเหล้าที่เหมือนอาบมาเตะจมูกฉันจนแอบมึนไปด้วย

“ปล่อยแท แทไม่อยากยุ่งกับพี่แล้ว! แทจะเลิกชอบพี่! เราไม่ควรปล่อยให้มันเลยเถิดแบบนี้เลย!”

“แท...” เธอ...ผิดหวังในตัวฉันสินะ ใช่มั้ย?

“อย่ามายุ่งกับแท...” คำพูดเธอบาดใจฉันไม่น้อย เธอจะไปจากฉันจริงๆหรอ ฉันผิดเองฉันรู้ แต่ขอโอกาสให้ฉันได้เรียนรู้เธอบ้างได้มั้ย...

“อย่าไป... อย่าเดินหนีฉัน”

“พี่มีสิทธิ์อะไรที่จะขอล่ะ หลบเซ่!”

“แท... ขอโทษ...” เธอหยุดชะงักทันที มีแอบเซนิดๆจนฉันต้องเข้าไปจับไว้

“ขอโทษทำไม... พี่ไม่ได้ผิดนี่ ถ้าพี่จะกลับไปรักกันแทจะทำอะไรได้”

ตัดพ้อเก่งจังเลยนะ เธอคิดได้ไงว่าฉันจะกลับไป นี่ฉันลงทุนตามหาเธอทั้งที่ไม่ต้องหาก็ได้ถ้าไม่แคร์...

“ไม่ทีทางแล้ว... ฉันไม่กลับไปแน่ๆ”

“แต่พี่กับเขาสานสัมพันธ์กันไปแล้ว พี่ปล่อยให้เขาทำแบบนั้น! ฮึก~ พี่ปล่อยให้เขาทำทุกอย่าง ฮือ~ แทเจ็บนะพี่... ฮึก~”

ฉันยิ่งเกียดตัวเองเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า เด็กน้อยตรงหน้าสะอึกสะอื้นจนฉันอดไม่ได้ที่จะดึงเข้ามากอด

“ขอโทษ...ขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ปล่อยให้ทำ แต่มันทำอะไรไม่ได้เลยตอนนั้น...”

ฉันไม่ได้หวังให้เธอเข้าใจเลยแท ฉันแค่อยากจะมาบอกเธอ แค่ได้บอก สิ่งที่ฉันคิดทบทวนมาตลอดเวลาที่ขับรถมาที่นี่ มันกรองมาดีแล้วจากความรู้สึกของฉัน...

“ฮือๆ~”

เธอยังร้องไห้ไม่หยุดในอ้อมกอดฉัน เหมือนคนไม่มีกระดูกเลย ยืนตรงๆไม่ได้เลยรึไง

“...เธอจะเลิกชอบฉัน จริงๆใช่มั้ย?” หัวใจฉันมันเริ่มหวิวทันที ฉันกลัวคำตอบ...

“...”

“แท...” อย่าเงียบแบบนี้สิ คิดนานขนาดนั้นเลยรึไง

“พี่รู้คำตอบไปก็เท่านั้น...” เธอไม่ชัดเจน แปลว่ากำลังลังเลจริงๆ เอาเถอะ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว บอกให้รู้ดีกว่าไม่บอก

“...พี่ชอบเธอแล้วนะ”

...

-บ้าาาา~ แทนตัวเองว่าพี่ด้วยอะฟานี่~ แมนขึ้นมาทันตาเลย

-ขอบคุณทุกคนที่รอคอยนะคะ คิดถึงนะรู้ป่าว เจอกันตอนหน้าค่ะ มีเกริ่นว่าแทจะเอาคืน...

ความคิดเห็น