divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章六 (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2562 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章六 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

章六

เมื่อมาถึงยังห้องพักที่ทางราชวงค์ แห่งแคว้นหู่ที่จัดเตรียมไว้ให้ จะพูดว่าห้องก็ไม่ใช่ เพราะมันคือวังที่สร้างไว้ให้นางโดยเฉพาะ เนื่องจากนางมาหาไป๋หู่บ่อยครั้ง จนไป๋หู่ที่รู้ดีว่านางมิชอบความวุ่นวาย จึงบอกให้องค์ฮ่องเต้รัชสมัยก่อน ทรงสร้างไว้เพื่อนาง

ก็แยกย้ายไปชำระร่างกาย แต่มีหรือหวังเหล่ยคนหน้าตายจะยอม สุดท้ายก็อาบด้วยกันอยู่ดี ถึงแม้จะมิถูกจับกลืน แต่ก็โดนแทะเล็มมิน้อย จนบัดนี้ลำคอระหงที่ขาวผ่อง กับมีสีแดงสดแต่งแต้มจนมองไม่เห็นสีเนื้อ ด้วยฝีมือของไหน้ำส้มน้อยของนาง

"เจ้าไหน้ำส้มน้อย เจ้ายังคงส่งกลิ่นอยู่หรือ นั้นเป็นเพียงสหาย แต่เจ้าเป็นคนรักนิ เจ้ากล่าวเอง จักกลัวไปใย อีกอย่างตลอด19ปีข้าก็ยุ่งเกี่ยว หยอกเย้าแต่เพียงเจ้า มิเพียงพอหรือ หากทำได้เจ้าคงคล้องกุญแจกักขังข้าไปแล้วกระมัง" นางร่ายยาวขณะที่กำลังเอนกายพิงอกแกร่งเปลือยเปล่าของหวังเหล่ยโดยมิได้มีอาการเขินอายเลยแม้เพียงนิด

"หากทำได้ข้าก็จะทำเช่นนั้น มิให้ท่านต้องพบเจอผู้ใด มีเพียงข้าที่อยู่กับท่านทั้งวันทั้งคืน" หวังเหล่ยพูดด้วยสีหน้าเรียบตึงไร้อารมณ์ ทั้งที่มือเรียวสวยข้างหนึ่ง ยังคงม้วนผมสีดำเงาที่ปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังของนางเล่นอย่างสนุกมือ

"เจ้ามันตัวร้ายกาจ" นางเอ่ยอย่างทีเล่นทีจริง

"แน่นอน ข้าได้มาจากท่านนั้นแหละ" หวังเหล่ยตอบพลางเสยปลายคางของจูเชวี่ยขึ้นเพื่อบดขยี้กลีบปากที่ช่างฉอเลาะ

จูเชวี่ยยอมรับรสจูบที่หวังเหล่ยมอบให้แต่โดยดี ก่อนจะผละออกอย่างอ่อยอิ่ง

"เราแช่น้ำนานเกินไปแล้ว ข้าว่าข้าขึ้นดีกว่า เจ้าก็รีบแต่งตัวตามมาละ จะได้เข้านอนเสียที" นางพูดพร้อมลุกขึ้นอวดรูปโฉมที่งดงาม ก่อนจะก้าวขาออกจากอ่าง เดินไปหยิบเสื้อคลุมทั้งที่ยังเปลือกเปล่าหน้าตาเฉย

หวังเหล่ยที่เห็นดอกบัวคู่งามและสะโพกกลมกลึงเต็มตา ก็ลอบกลืนน้ำลายเสียหลายอึก

นางจงใจล่อลวงเขา!!! นางช่างน่าตีนัก!

หวังเหล่ยคิดอย่างหัวเสีย พร้อมแท่งหยกที่เริ่มแข็งขื่น

กว่าจะสงบลงได้ หวังเหล่ยต้องเดินลมปราชญ์เพื่อระงับอารมณ์ที่จะระเบิดเสียให้ได้

กลับจวนเมื่อใด ข้าจะไม่ให้ท่านลุกออกจากเตียง!

เมื่อหวังเหล่ยแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ก็เห็นจูเชวี่ยที่สวมใส่ชุดนอนสีขาว กำลังนั่งสางผมที่ยาวสลวยของตนอยู่

เขาเดินไปหยุดยืนข้างหลังนาง พลางแย่งหวีจากมือของจูเชวี่ยมาถือไว้ แล้วเริ่มสางผมให้นางแทน

เมื่อสางเสร็จก็ยื่นคืนให้กับจูเชวี่ย เพื่อผลัดกันสางผมให้แก่ตนบ้าง

เมื่อเรียบร้อย จูเชวี่ยและหวังเหล่ยก็ขึ้นเตียงนอนกายกอดกันจนจมสู่ห้วงนิทรา

พอถึงวันงานเฉลิมฉลอง จูเชวี่ยและหวังเหล่ย เดินเคียงคู่กันเข้ามาภายในงาน ทำให้แขกและเหล่าขุนนาง ต่างมองมาที่พวกนางเป็นตาเดียว

จูเชวี่ยและหวังเหล่ย สวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินแกรมดำเข้าคู่ปักลวดลายหรูหราอย่างปราณีตวิจิตงดงาม จูเชวี่ยปักปิ่นแต่พองาม ก้าวผมครึ่งศรีษะอย่างที่ชอบทำประจำ ประดับด้วยดอกไม้อย่างลงตัว

ส่วนหวังเหล่ยก็ไม่น้อยหน้า รวมผมมัดหลวมๆพอให้มีไรผมมาคลอเคลียที่โครงหน้า ถักเปียเก็บผมเล็กน้อย เสริมให้ดูหล่อเหลา จนแม่นางน้อยที่มางานหวังจะต้องตาองค์ฮ่องเต้คนใหม่ เพื่อคัดเป็นนางสนม ต่างมองหวังเหล่ยของนางเป็นตาเดียว

"ข้านั้นก็อยากจับเจ้าขึงไว้ที่ขื่อมิให้ออกไปทีใดเช่นกัน" นางกระซิบที่ข้างหูของหวังเหล่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบ

หวังเหล่ยที่ได้ยินเช่นนั้น ก็กวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างน่ากลัวจนสตรีที่ลอบมองอยู่ มิกล้าที่จะมองอีก

"ท่านไหน้ำส้มแตกเสียแล้ว" หวังเหล่ยได้ทีก็หยอกล่อจูเชวี่ยทันที

"หุบปาก!" นางกล่าวเสียงลอดไรฟัน แต่นั้นกลับทำให้หวังเหล่ยยิ้มกว้าง ในอาการหึงหวงของนาง

จูเชวี่ยเดินไปนั่งที่ตำแหน่งของตนที่อยู่ใกล้กับบัลลัง เพียงแต่อยู่ชั้นล่างของบัลลังเพียงชั้นเดียว ที่มีบุรุษและสตรี3คนนั่งประจำที่ของตนอยู่แล้ว

นางนั่งลงอย่างฉุนเฉียว แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งกิริยาที่สง่างาม

เมื่อนางมาถึง องค์ฮ่องเต้จึงเริ่มประกาศเริ่มงานเลี้ยง

นางที่นั่งดื่มสุราไม่พูดไม่จา ไม่ฟังเสียงคร้านใดๆอย่างเอาเป็นเอาตาย นั่งดูการแสดงที่แสนน่าเบื่อซ้ำซาก แต่งกลอนบ้างละ เล่นดนตรีบ้างละ ร่ายรำบ้างละ วาดภาพบ้างละ น่าเบื่อจะตาย แต่ที่ทำให้นางแทบอยากจับคนมาเผา ก็จะอะไรละ สายตาหวานหยดที่มองมายังหวังเหล่ยของนางนั้นไง มันทำให้นางยิ่งรินสุรารสแรง ลงลำคอระหงหนักกว่าเดิม กว่าจะจบงานแทบจะทำให้นางล้มพับไปอยู่ที่พื้น แต่ดีหน่อยที่มีหวังเหล่ยคอยประคองมิให้นางล้มลงไปคุยกับพื้นวัง

"ท่านเมาแล้ว" หวังเหล่ยบอกพร้อมพยุงนางกลับไปยังที่พัก

"เพราะเจ้านั้นแหละ ที่ทำให้ข้าเมามายเช่นนี้ เจ้าต้องชดใช้!" นางโวยวายทันทีเมื่อหวังเหล่ยปล่อยนางลงบนเตียงนุ่ม

"ให้ข้าชดใช้อย่างไร"

"ร่างกายเจ้า เป็นของข้า จงชดใช้ด้วยร่างกายของเจ้าเสีย!"

"ตามประสงค์ขอรับ ท่านน้า" หลังเหล่ยตอบ พร้อมกับคายสาบเสื้อเผยอกแกร่งกำยำ กับสายตาราวกับผู้ล่าที่พร้อมจะกลืนกินเหยื่อตัวน้อยมิให้เหลือแม้แต่กระดูก

ก่อนจะเกิดค่ำคืนที่แสนรัญจวนใจ ที่ทำให้

จูเชวี่ยขยาดการดื่มสุราไปเลย

 

 

อิมเมจชุดก็จะประมาณนี้เด้อ

แอบมาอัพ ไม่มีใครรู้หรอกจุๆไว้

ไม่รู้ว่าจะชดใช้หรืออะไร แต่ไรท์ยังไม่อยากป่วยไปมากกว่านี้ ขอตัดฉับแบบละครไทย

(ฟิ้ว~~//เสียงรองเท้าที่แหวกอากาศมากระทบยังหัวของอินักเขียนจากนักอ่านผู้น่ารัก)

สอบถามรีดค่ะ

นางเอกในอิมเมจที่รีดจิตนาการไว้คือแบบไหน แบบอ่อนหวาน อ่อนแอ ไม่ทันคน หัวอ่อน ไม่สู้ใคร แบบนี้ปะ แต่บอกเลยว่า นางเอกของไรท์ หน้าหนา ด้าน ขี้ยั่ว ขี้แกล้ง เอาตรงๆคือแต่งตามลักษณะนิสัยของไรท์ ด้วยคอนเสปที่ว่า ด่านได้อายก็อด อาจมีอายบ้างแต่นานๆไปก็ชินใช่มะ นางเอกเก่งแต่ยังไม่มีบทให้บู้อะดิ แย่จัง ไรท์มันสายกาว เน้นตามความรู้สึก คิดแบบไหนก็พิมพ์แบบนั้นไม่มีการวางโครงใดๆทั้งสิ้น แต่งด้วยถุงกาวในมือล้วนๆ แค่กๆ!! ไม่ใช่ละ

หากภาษาที่ไรท์ใช้ มันขัดใจอย่างไร ชี้แจ้งได้นะคะ ไรท์จะปรับปรุงใหม่มันสละสลวยกว่านี้ ขอบคุณค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น