divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章五 (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2562 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章五 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

章五

แสงแดดที่ส่องเข้ามายังใบหน้างดงามที่ฝั่งลงบนแผ่นอกอุ่น

จูเชวี่ยลืมตาขึ้นกระพิบตาถี่ๆเพื่อไล่ความง่วง นางเผลอขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้รู้ว่าเมื่อคืนคือเรื่องจริงมิใช่ฝัน นางปวดร้าวกลางกายจนนิ่วหน้า แล้วนอนนิ่งๆในอ้อมแขนของบุรุษที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้ดังเดิม

สักพักนางขยับตัวอีกครั้ง เพื่อที่จะอาบน้ำแต่งตัว เพราะนี่ก็สายมากแล้ว

หวังเหล่ยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงที่พยายามยกเอาแขนตนออก ก็ลืมตาตื่นขึ้นพลางกอดรัดแน่นกว่าเดิม

"จะไปไหน" หวังเหล่ยถามเสียงเรียบ

"ข้าจะไปชำระร่างกาย ปล่อยเถิด ข้ามิได้จะหนีเจ้าไปที่ใด หากข้าจะหนี ข้าหนีไปได้โดยที่เจ้าไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว้าย!!! หวังเหล่ยเจ้าจะทำอะไร!!!" จู่ๆนางก็ร้องเสียงดังเมื่อหวังเหล่ยลุกพรวดแล้วอุ้มนางไปยังหลังฉากกั้นเพื่ออาบพร้อมกัน

"อาบกับข้า" เขาว่างนางลงในถังน้ำขนาดใหญ่ ที่มีน้ำอุ่นๆอยู่เต็มถัง

"ก็ได้ๆ แต่แค่อาบนะ" นางพูดดักไว้ เพราะตอนนี้นางระบมจะตายอยู่แล้ว

"อืม" หวังเหล่ยตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะหย่อนกายลงถังกับนาง พร้อมนั่งซ่อนหลังนาง

หลังจากการอาบน้ำสุดระทึก ที่นางโดนกินเต้าหู้จนแหว่งไปหมด ในที่สุดก็ได้รับอาหารเช้า อืม เที่ยงดีกว่า เพราะตอนนี้ก็ยามอู่ใกล้ยามอุ้ยแล้ว(11:00น.-12:59น. - 13:00น.-14:59น.)

'นายท่าน มีเทียบเชิญจากแคว้นหู่ส่งมาขอรับ' นางที่บัดนี้อยู่ในห้องหนังสือ ก็ได้มีพิราบสื่อสารตัวหนึ่งเข้ามาเอาเทียบเชิญมาให้นาง

"ขอบใจเจ้า ไปได้" เมื่อนางแกะสิ่งที่ผูกอยู่กับนกพิราบได้แล้ว นางก็นำมาอ่านยังตั่งนอนตัวยาวของนางทันที

"รัชทายาทแห่งแคว้นหู่ขึ้นครองราชหรือ เห้อน่าเบื่อจริง แต่ก็ดี ข้าจะได้ไปหาไป๋หู่เสียหน่อย" นางเดินออกจากห้องหนังสือเพื่อหาหวังเหล่ยเพราะจะได้เร่งออกเดินทางไปยังแคว้นหู่ทันที

"หวังเหล่ยเราจะไปแคว้นหู่เพื่อไปร่วมงานฉลองขององค์รัชทายาทที่จะขึ้นครองราชในอีก7วัน"

นางพูดขึ้นหลังจากเดินจนทั่วเรือน จนมาเจอหวังเหล่ยที่อยู่ภายในคลังอาวุธของข้า

"ไปยามใดหรือจูเชวี่ย" เขาถามทั้งๆที่มิได้มองมายังนาง แต่กลับยกกระบี่เล่มสีแดงสดเล่มหนึ่งขึ้นมาอย่างสนอกสนใจ

"พรุ่งนี้ยามเหม่าแล้วกัน อ่อ หากเจ้าชอบกระบี่เล่มนั้น

ข้ายกให้ก็ได้" นางกล่าวอย่างใจกว้าง พร้อมเดินออกไปเพื่อที่จะตัดเย็บอาภรณ์สำหรับวันงาน ทั้งของนางและของหวังเหล่ย

"อืม ขอบใจ" เมื่อหวังเหล่ยได้ยินเช่นนั้น ก็ถือกระบี่เล่มนั้นออกมาจากคลังอาวุธ แล้วเดินเคียงข้างนาง

เมื่อถึงห้องตัดอาภรณ์ นางก็เรียกหวังเหล่ยเพื่อที่จะวัดตัวตัดอาภรณ์ให้ทันวันพรุ่ง

หวังเหล่ยเดินเข้าไปหานางอย่างไม่อิดออด เพียงไม่นาน นางก็เริ่มตัดเย็บทันที

แต่หากไม่ง่ายดายนัก เมื่อหวังเหล่ยนั้นก่อกวนนาง ทั้งกอดจากด้านหลังเอาคางเกยบางละ เสยคางข้าขึ้นจูบบ้างละ จนนางต้องไล่เขาออกไปด้วยใบหน้าที่แดงจัด

หวังเหล่ยเจ้าเอานิสัยเช่นนี้มาจากที่ใด!!!

เมื่อถึงวันออกเดินทาง นางกับหวังเหล่ย ก็ใช้พยัคฆ์เมฆา ในการเดินทางเช่นเดิม เพียงไม่ถึง2วันก็น่าจะถึงที่หมาย

โดยนางจะแวะพักเป็นช่วงๆ ให้สัตว์อสูรได้พักเล็กน้อย ก่อนจะเดินทางต่อ

ฌ วังหลวงแคว้นหู่

สตรีผู้งดงามในอาภรณ์สีขาวปักลวดลายดอกไม้อย่างปราณีต ผมสีเงินยาวสยายเต็มแผ่นหลัง โดยที่รวบผมก้าวขึ้นครึ่งศรีษะ ปักด้วยปิ่นหยกขาวแกะสลักลวดลายพยัคฆ์ สัญลักษณ์แห่งสัตว์เทพผู้คุ้มครองแคว้นหู่ อย่างไป๋หู่ที่กำลังนั่งเดินหมากอยู่กับ เสวียนอู่ เต่าดำผู้คุ้มครองแคว้นอู่ และมีชิงหลง ผู้คุ้มครองแคว้นหลง นั่งบรรเลงกู่ฉินอยู่ข้างๆ ขาดก็เพียงแค่หงส์สาวอย่างจูเชวี่ยเท่านั้น

มันไม่ง่ายเลยที่เหล่าสัตว์เทพจะมารวมตัวกันเช่นนี้ หากไม่ใช่พิธีที่จะจัดขึ้นทุกๆ100ปี และพิธีขึ้นครองราชของฮ่องเต้คนใหม่

หลังทุกตนที่กำลังดื่มด่ำกับความสนุกอยู่นั้น ก็รับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่กำลังตรงเข้ามาหาพวกตน พวกเขาหยุดการกระทำทั้งหมด แล้วหันมามองสตรีในชุดสีขาวคลุมด้วยผ้าขนสัตว์สีขาวผืนใหญ่ เพื่อป้องกันความหนาวเย็น ที่เดินเคียงคู่มากับบุรุษที่หล่อเหลาร่างกายกำยำ ในชุดสีดำคลุมด้วยผ้าขนสัตว์สีดำผืนใหญ่ ที่ทำใบหน้าเรียบเฉยข้างๆจูเชวี่ย

"สบายดีหรือไม่ สหายข้า" จูเชวี่ยกล่าวทักทายทันทีที่มาถึง ไป๋หู่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้าง โผเข้ากอดจูเชวี่ยจนแทบล้ม

"จูเชวี่ยข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน" ไป๋หู่กล่าวอย่างดีใจที่ได้พบเพื่อนรักในรอบหลายปี

"ทำตัวเป็นเด็กๆ อืม ข้าก็คิดถึงเจ้า" นางกล่าวอย่างหยอกล้อ พลางลูบศรีษะไป๋หู่อย่างเอ็นดู

เพียงไม่นานก็รับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากบุรุษที่อยู่ข้างหลังนาง

จูเชวี่ยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยหยอกเย้า

"เจ้าไหน้ำส้มน้อย จะแตกเพียงเพราะข้ากอดกับสตรีหรือ กับสตรีด้วยกันเจ้าก็หึงหวงถึงเพียงนี้ ข้าคงไม่กล้ากอดพวกเจ้าแล้ว เสวียนอู่ ชิงหลง" เมื่อ2บุรุษที่นางโยนเผือกร้อนไปให้ ได้ยินดังนั้น ก็สะดุ้งทันที เมื่อเห็นแววตาที่ราวกับจะฆ่าตนเสียเดียวนี้

"เอ่อ ไป๋หู่ ข้าว่าเจ้าพาจูเชวี่ยไปห้องพักเถอะ ขืนอยู่นาน ข้าคิดว่าคงต้องมีคนเป็นศพแล้ว ข้ายังมีหน้าที่ต้องทำอีกมาก ขอตัว" กล่าวจบ ชิงหลงก็หายไปจากตรงนั้นทันที

ส่วนเสวียนอู่ผู้เกียจคร้าน มิได้รู้สึกรู้สาใดๆ ในการที่นางใช้เขาเพื่อจะหยอกเย้าคนของนาง

"งั้นจูเชวี่ย ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปยังห้องพัก แล้วบุรุษผู้นั้นคือ?" ไป๋หู่เอ่ยถามอย่างสนอกสนใจ ร้อยวันพันปีไม่เคยพบเจอบุรุษที่จูเชวี่ยสนใจสักที

"นี้คือหวังเหล่ย เป็น..."

"คนรัก" หวังเหล่ยชิงตอบหน้าตาย

"เพ่ย!! หวังเหล่ยเจ้าคนหน้าหนา!" จูเชวี่ยที่หมดคำพูด จนต้องกกด่าด้วยความเขินอาย

"งั้น เจ้ากับหวังเหล่ยก็พักห้องเดียวกันสินะ อ่อ ข้าไป๋หู่ หากเจ้าเป็นคนของจูเชวี่ย เจ้าก็ย่อมรู้การมีตัวตนของเราสินะ"

"อืม" หวังเหล่ยตอบพร้อมพยักหน้าอย่างเห็นชอบที่ต้องพักห้องเดียวกับจูเชวี่ย

"มีเวลาอีก5วันกว่าจะถึงวันงาน หากจะเข้าหอลงโลง ก็เบาๆเสียหน่อย มิฉนั้นอาจร่วมงานมิไหว" ไป๋หู่พูดหน้าตายแล้วเดินหัวเราะจากไป ทิ้งให้จูเชวี่ยหน้าแดงอยู่ผู้เดียว ไม่ว่าจะด้วยอากาศที่หนาวเย็น หรือเพราะเขินอายกันแน่ ไม่รอช้านางรีบเดินเข้าวังเพื่อตามไป๋หู่ไปยังห้องพักทันที ส่วนหวังเหล่ย ก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจก่อนจะตามจูเชวี่ยไป

 

 

นักเขียน: เอามาจากเธอไง!

จูเชวี่ย: ไม่จริงเธอโกหก!

นักเขียน: โกหกได้ไงก็ฉันเป็นคนแต่ง!

จูเชวี่ย: ยัยไรท์หื่น

นักเขียน: ขอบคุณ ตอนหน้าเธอช้ำแน่

จูเชวี่ย: ไม่จริ๊งงงงง!!!!

หวังเหล่ย: ยกนิ้วให้ไรท์พร้อมยิ้มหล่อ

อัพเต็มแล้งเด้อ จุ๊บๆ

หากตัวหนังสือล้น เลยขอบ แจ้งได้นะคะจะแก้ให้ แต่เวลาก๊อปจากโน๊ตมาลงเว็บ ไรท์จะจัดหน้าให้ไม่ล้นอยู่แล้ว

จะป่วยแค่ไหน เราก็ยังคงเล่นเกมได้!!(โดนรีดรุมกระทืบ)

อีก5-6 ตอน เตรียมบอกลาน้องหวังเหล่ยนะคะ เหล่าแม่ยกอย่าลืมเตรียมทิชชูซับน้ำตาละ น้องจะไม่อยู่กับเราแล้ว เพราะน้องจะกลับสู่........พอละสปอยเยอะไปละเดี๋ยวไม่สนุก จบแยก

 

อิมเมจกระบี่สีแดงในเรื่องฮะ

(ความชัดของรูปติดลบเมื่อเอาลงเว็บ)

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น