จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สตรีลึกลับ ..กับภารกิจใหม่

ชื่อตอน : สตรีลึกลับ ..กับภารกิจใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2562 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สตรีลึกลับ ..กับภารกิจใหม่
แบบอักษร

 

เปิดตัวละครใหม่ล่ะค่ะ..ต้นแบบมาจาก ตาล ซอฟวิฟแห่งวงalizค่ะ

ปัญหาของตัวละครมีเรื่องเดียว..จะใส่แว่นตาให้อัศวินแห่งอากาศมนตราคนนี้ยังไงดี..

ตอนนี้อย่าเพิ่งใส่ก็แล้วกัน555

..............

ร่างบอบบางแต่ดูเร่งร้อนเดินไปตามทางที่มืดสลัว..

แสงไฟจากโคมไฟวับแวมเป็นระยะ..

นครหลวงของแคว้นมิลินทระต่อให้คึกคักสมเป็นเมืองสำคัญ..และเป็นเมืองปราชญ์..แต่ค่ำคืนก็จะเป็นเช่นนี้..

ร่างนั้นเหลียวซ้ายแลขวา..และมุ่งไปยังตรอกลึกลับตรอกหนึ่ง..

ในที่สุดก็ถึงที่หมาย..

ร่างในชุดคลุมยาวปกปิดใบหน้าที่แท้จริงผลักประตูเรือนที่พักอาศัยริมถนนเข้าไปอย่างคุ้นเคย..

ภายใน..ร่างของชายหนุ่มหน้าตาคมคายรออยู่..

ร่างนั้นเปิดผ้าคลุมศีรษะที่ปกปิดใบหน้าด้วย..

“..องค์หญิงทิพย์บุปผา..ข้าคงได้ยินข่าวดีของท่านสินะ..”

ร่างลึกลึบร่างนี้...คือองค์หญิงทิพย์บุปผารัชทายาทของแคว้นมิลินทระนั่นเอง..

นางผวาเข้ากอดรัดร่างชายหนุ่มเจ้าของสถานที่..และพรมจูบอย่างกระหาย..

นานจนนางผละออก..

“..เนตรสวรรค์..ข้ากลัว..แต่พอนึกถึงท่าน..ข้าก็หายกลัว..”

เนตรสวรรค์หมอดูตาทิพย์ลากมือไปตามใบหน้างดงามของทิพย์บุปผา..

“..ข้าภาวนาว่าทุกอย่างจะราบรื่น..”เขาจูบอีกครั้ง..ก่อนจะผละออก.. “..ของเล่า..”

ทิพย์บุปผาล้วงมือ..หยิบของสำคัญออกมา..นั่นคือลูกแก้วแห่งอากาศมนตราทั้งห้าลูก..

“..ฟังว่า..องค์หญิงอจินไตยยังคงสวมสายรัดเอวแห่งวาโยของสามีนาง..”

“..ข้าไม่ได้นำมา..เพราะท่านต้องการแต่ลูกแก้วมนตรามิใช่หรือ..”

เนตรสวรรค์หยิบลูกแก้วลูกหนึ่งขึ้นมา..

“..นี่เป็นลูกแก้วแห่งอากาศมนตราที่แท้จริง..ข้าคิดว่ามันควรจะใหญ่กว่านี้เสียอีก..ที่แท้ก็ไม่ได้ใหญ่มากมายอะไร..”เนตรสวรรค์วางลูกแก้ว..ก่อนจะพูดว่า.. “..ใครจะคิด..ลูกแก้วทั้งห้าลูกจะมีอำนาจมหาศาล..แต่หาได้ใช้ได้กับทุกผู้คนไม่..ต้องฝึกวิชาอากาศมนตราถึงขั้นสุดท้าย..จึงจะได้อำนาจนั้นอย่างสมบูรณ์..”

“..ท่านจะมอบพลังของมันให้ข้าได้อย่างไร..”ทิพย์บุปผาถาม..

“..ข้าได้แต่ครุ่นคิดหาวิธีการ..แต่ก็ยังไม่สำเร็จ..เพียงแต่..ลูกแก้วแห่งอากาศมนตราเหล่านี้..นอกจากจะทำให้คนผู้หนึ่งมีอำนาจของอากาศมนตราที่ไร้ผู้ต่อต้าน..แต่สิ่งที่ข้าค้นคว้า..มันมีความสำคัญมากกว่านั้น..”

เขาลุกขึ้น..และเข้าไปด้านใน..ก่อนจะออกมาพร้อมทั้งกระดาน ๆ หนึ่ง..

เมื่อกางลงบนโต๊ะ..ก็วางลูกแก้วทั้งห้าไว้บนช่องที่ทำไว้บนกระดานนั้น..

แสงเปล่งประกายจากลูกแก้ว..และส่องทอไปสู่ส่วนต่าง ๆ บนกระดาน..

ทิพย์บุปผาอดตะลึงไม่ได้..

“..เนตรสวรรค์...นี่คืออันใด..”

“..ของชิ้นนี้..ข้าค้นพบที่บ้านเกิด..คือเมืองโอทาตะ..เป็นกระดานเคลื่อนภพที่มีความเร้นลับซ่อนอยู่..มันสามารถทำให้ท่านกับข้าหรือคนที่อยู่ในขอบเขต..สามารถเคลื่อนกายย้ายภพได้อย่างมหัศจรรย์..เพียงแต่..ต้องอาศัยลูกแก้วมนตราถึงห้าลูก..ในความเป็นจริง..ไหนเลยจะมีอัศวินแห่งอากาศมนตราจะยอมมอบลูกแก้วแห่งอากาศมนตราให้โดยง่ายดาย..และต้องหาถึงห้าลูกซึ่งเป็นไปไม่ได้..แต่ใครจะคิด..เจ้าหญิงทั้งสามเป็นอัศวินแห่งอากาศมนตรา..และครอบครองลูกแก้วทั้งห้าราวกับจะสร้างไว้สำหรับกระดานเคลื่อนภพนี้จริง ๆ ..”

แสงสว่างจากลูกแก้วทั้งห้ายังคงสว่างอยู่ไม่คลาย...ทิพย์บุปผาเริ่มหวาดกลัว..

“..เนตรสวรรค์..ข้ารู้สึกไม่ดีเลย..ว่าแต่..ท่านจะเคลื่อนกายย้ายภพไปทำไมหรือ..”

“..ข้าก็ตอบไม่ได้..มีความรู้สึกส่วนลึก..ว่า..ข้าเกิดมา..ต้องกระทำบางสิ่งบางอย่างโดยที่บอกไม่ได้ว่าคืออะไร..และข้าก็กระทำการตามคำสั่งส่วนลึกเรื่อยมา..ข้ามักจะฝันเสมอ..ว่า..ข้าเป็นใครสักคนที่เฉลียวฉลาดเก่งกาจที่สุดคนหนึ่ง.และยังมีคนที่เป็นเช่นเดียวกับข้าอีกมากมายที่ไม่ว่าอย่างไร..ต้องรวบรวมไว้เพื่อก่อการใดสักเรื่อง..ซึ่งมันยิ่งใหญ่มากกว่าการเป็นเจ้าแคว้นมิลินทระที่ท่านจะต้องเป็นในอนาคตมากมายนัก..”

เนตรสวรรค์ยิ้ม...

“..ข้าอยากจะพาท่านไปด้วย..มันคงจะมีความวิเศษพิสดารประมาณหนึ่ง..หากท่านท่องไปยังภพอื่น ๆ กับข้า..”

สายตาเขามองที่เจ้าหญิงรัชทายาทด้วยความรู้สึกที่จริงใจ..

แม้เขาจะเป็นร่างโคลนนิ่งของฮัล เวสท์..โดยที่ตัวเองเหมือนจะไม่ทราบอันใดมากมาย..แต่ความรู้สึกที่มีต่อเจ้าหญิงทิพย์บุปผา..กลับเป็นความรู้สึกที่จริงใจ..

เนตรสวรรค์ไม่เคยคิดว่าเขาจะได้มาพบกับเจ้าหญิงสูงศักดิ์..และต่างคนต่างก็รักกันเป็นอย่างยิ่ง..

“..ท่าน..ท่าน..คิดว่า..มันจะไม่เป็นอันตรายหรืออย่างไร..”เจ้าหญิงทิพย์บุปผาถาม..

“..ก็แค่..ลองดู..ซึ่งข้าคิดว่า..มันไม่เป็นไร..”

“..ท่านดูเหมือนจะรู้วิธีใช้สิ่งนี้..”

“..เป็นสิ่งประหลาดที่ข้าเหมือนจะรู้ว่ามันควรจะใช้อย่างไร..ซึ่งข้าไม่เคยใช้มันมาก่อน..”

เนตรสวรรค์ดึงร่างของเจ้าหญิงรัชทายาทนั่งลง..

“..ลองดูกันเถิดทิพย์บุปผา..”

พร้อมกับจับที่ตำแหน่งหนึ่งของกระดาน..และให้เจ้าหญิงทิพย์บุปผาจับที่ตำแหน่งเดียวกันของอีกมุมหนึ่ง..

แสงสว่างเจิดจ้าขึ้น..

แต่มันก็ไม่ได้มีอันใดเกิดขึ้น..

นอกจาก..ร่างของสตรีชุดขาวเป็นประกายสีเงินคนหนึ่ง..ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดคิด..

การแต่งกายของร่างนั้นแปลกประหลาด..ราวกับไม่ใช่คนของแผ่นดินของเทพอสูร..นางใบหน้ากลมผมยาวรวบ..

นางร้องขึ้นว่า..

“..ในที่สุด..ก็ตามแรงสะเทือนของกระดานข้ามภพ..มาจนถึงเป้าหมายแล้ว..”

พูดจบก็เตะเท้า..ทำให้กระดานและลูกแก้วมนตราพลิกกระจายไป..

เนตรสวรรค์อุทานออกมา..

“..ท่านเป็นใคร..”

สตรีร่างนั้นไม่ตอบคำ..ได้แต่พูดว่า..

“..วันนี้ได้แต่ล้างเชื้อร้ายแห่งจักรวาลแล้ว..”

พลางดึงของที่หว่างเอวออกมา..เป็นกระบองสั้นสองอัน..

สตรีเร้นลับควงกระบองสั้น..ฟาดใส่เนตรสวรรค์..

แต่ไม่ทันถูกเป้าหมาย..เจ้าหญิงทิพย์บุปผากลับขวางทางไว้..ในมือมีดาบสั้นเล่มหนึ่ง..

นางเป็นรัชทายาทของแคว้น..ต่อให้ถูกบีบ..ถูกกดดันให้ฝึกฝนเพื่อจะเป็นเจ้าแคว้นในอนาคต..ไม่อาจจะใช้ชีวิตได้ตามใจชอบ..แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องฝึกฝน..คือวิชาการต่อสู้..เพราะเป็นสิ่งจำเป็น..

ใครจะคิด..เพราะสิ่งนี้..นางจึงสามารถช่วยชีวิตเนตรสวรรค์..คนที่นางรักได้..

ดาบสั้นกับกระบองสั้นปะทะกัน..ทิพย์บุปผาพูดขึ้นว่า..

“..เนตรสวรรค์..ท่านหนีไปก่อน..”

เนตรสวรรค์ไม่มากความ..รีบตาลีตาลานหนีไป..

แต่ยังไม่ทันพ้นประตู..เหมือนร่างจะถูกบางอย่างพันไว้..

ผ้ายาว..นี่เป็นผ้ายาว..แต่ชนิดผ้าดูประหลาด..ลักษณะการเคลื่อนไหวของผ้ายาวผืนนี้เหมือนกับ..

แพรพรรณแห่งทางช้างเผือก...

เนตรสวรรค์ถูกลากรั้งเข้ามา...สวรรค์..นี่คือแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกหรือนี่..

สตรีลึกลับใช้สองกระบองสั้นปัดป้องดาบสั้นของทิพย์บุปผา..ทางหนึ่ง..ก็บังคับแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกดึงร่างของเนตรสวรรค์ไม่ให้ไปไหน..

เสียงแคร้ง..ดาบสั้นหลุดมือทิพย์บุปผาแล้ว..

สตรีลึกลับยกเท้า..เตะออกไป..นางสวมกระโปรงสั้นแต่งกายไม่คล้ายคนในภพภูมิแห่งนี้..เพราะคนในภพภูมิแห่งนี้..ย่อมไม่สวมใส่กระโปรงสั้นอยู่แล้ว..

ทิพย์บุปผากระเด็นไปอีกทาง..ในขณะที่เนตรสวรรค์ตาลีตาเหลือกต้องการหนีสุดชีวิต..

เสียงเฟี้ยว..บางอย่างยิงทะลุประตูเข้ามา..

และปักติดที่พื้นห้อง..เบื้องหน้าเนตรสวรรค์พอดี..

นี่คือลูกธนู..

ประตูเปิดออก..คนสามคนปรากฏกาย..นี่คือสามเจ้าหญิงแห่งอากาศมนตรา..ที่ตามติดการเคลื่อนไหวของทิพย์บุปผามาตั้งแต่ต้น..

อจินไตยแค่นเสียง..

“..ที่แท้..เขาก็อยู่ที่นี่จริง ๆ ..”

มุกดาราเมื่อสักครู่เป็นคนยิงธนูออกมาเอง..

“.ท่านพี่ทิพย์บุปผา..ท่านทราบหรือไม่ว่าท่านทำอันใดลงไป..”

จินดาพิสุทธิ์หรี่ตา..

“..ว่าแต่..นางเป็นใคร..ถึงแต่งกายแตกต่างจากคนในแผ่นดินของเทพอสูร..”

สตรีลึกลับแค่นเสียง..

“..พวกเธอจะปกป้องคน ๆ นี้หรือ..”

พลางควงกระบองสั้นและโจมตีเข้ามา..

อจินไตยพยักหน้าให้มุกดารา..

“..มุกน้อย..ท่านรับมือนาง..”

มุกดารารับคำ..ใช้คันธนูต้านทานกระบองสั้นไว้..พลิกกายวูบ..วางมือไปด้านหลัง..

ลูกแก้วสองลูกลอยเข้าหามือนาง..นี่เป็นลูกแก้วอากาศมนตราของนางเอง..

และเมื่อนางวางลูกแก้วกับร่าง..แสงสว่างก็ปรากฏ..มุกดาราแต่งกายในชุดกะทัดรัด..มีสี่ชายของแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..นี่คือ..สภาพของอัศวินแห่งอากาศมนตรา..

สตรีลึกลับขมวดคิ้ว..ควงกระบองจู่โจมเข้ามา..มุกดาราใช้คันธนูรับมือ..ร่ายรำต่อสู้ด้วยวิชาพลองเก้าศอกที่แม่ทัพแมวหลวงสอนให้..

กระบองสั้นและคันธนูปะทะกันอีกครั้ง..ต่างคนต่างประสานอาวุธเข้าด้วยกัน..ก่อนจะผละออก..มุกดาราสยายแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกโจมตีออกไปทั้งสี่ชายแพร..

สตรีลึกลับม้วนร่าง..และแถบผ้าสองผืนก็พุ่งเข้าหาเช่นกัน..

แพรพรรณต่อแพรพรรณปะทะกัน..กลับรุนแรงจนคล้ายกับรถสองคันชนกันอย่างแรง..

ต่างคนต่างถอยหลัง..สตรีลึกลับหัวเราะ..

“..ที่แท้..ก็อัศวินแห่งอากาศมนตราในภพแห่งนี้..”

สามเจ้าหญิงมองหน้ากัน..

อจินไตยเรียกลูกแก้วของนางให้ลอยเข้าหา..และ “แปลงร่าง”..เป็นอัศวินแห่งอากาศมนตรา

รวมทั้งจินดาพิสุทธิ์ก็เช่นกัน..

คำว่าอัศวินแห่งอากาศมนตราแห่งภพนี้..ทำให้ทุกคนเริ่มใจชื้นและนึกคาดเดาว่าสตรึลึกลับเป็นใครแล้ว..

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..การออกอุบายวางยาเพื่อขโมยลูกแก้วมนตราของพวกเรา..เรื่องนี้..เราสามารถล่วงรู้ได้..และวางแผนติดตามมาจนถึงสถานที่แห่งนี้..ไม่คิดว่าจะเจอคนที่เราต้องการจะพบเจอด้วย..”

มุกดาราส่ายหน้า..

“..ท่านพี่ทิพย์บุปผา..ไฉนถึงทำเช่นนี้..”

จินดาพิสุทธิ์ครางเฮ้อ..

“..เรื่องที่แอบวางยาในเหล้า..เป็นเรื่องที่พวกเรารู้อยู่แล้ว..เคยเห็นการกินเหล้าแต่ไม่ได้กินหรือเปล่า..มันไม่ได้ตกถึงท้อง..แต่มันหายไปเหมือนเทผ่านม่านมิติไปตกที่ไหนก็ไม่รู้..”

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..แม้จะปล่อยให้ท่านขโมยลูกแก้วแห่งอากาศมนตรา..แต่ขโมยแล้วจะทำอย่างไรได้อีก..พวกเราสามารถเรียกลูกแก้วของเราคืนได้ตลอดเวลา..คนที่สามารถดึงเอาลูกแก้วจากพวกเราได้..มีแต่พิรุณเลือดเท่านั้น.แต่นางก็ตายไปแล้ว..”

สตรีลึกลับพูดขึ้นว่า..

“..อันที่จริงพวกเธอเหมือนจะคิดรอบคอบ..แต่ก็ไม่รอบคอบเท่าไหร่..เพราะหากเขาสามารถเคลื่อนย้ายภพได้..จะตามลูกแก้วแห่งอากาศมนตราเจอได้อย่างไร..”

เนตรสวรรค์ถูกแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกของจินดาพิสุทธิ์มัดแน่นหนา..อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปไหนได้..

อจินไตยอดถามไม่ได้..

“..ตกลงท่านเป็นใครกันแน่..”

“..ฉันชื่อ..ทาลิส..เป็นอัศวินแห่งอากาศมนตรา..แต่ไม่ใช่คนของภพภูมินี้..เช่นเดียวกับเธอ..”นางมองไปที่จินดาพิสุทธิ์..

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..เห็นการแต่งกายแล้วมันก็ประหลาดเหมือนกัน..ไม่น่าจะใช้คนในภพนี้จริงด้วย..สำนวนพูดเหมือนจะมาจากบ้านเกิดฉัน..”

ทาลิสพูดอีกว่า..

“..องค์เทพที่ปกครองภพภูมิของฉันก็ส่งฉันมาตามล่าฮัล เวสท์..ในภพภูมิต่าง ๆ เช่นกัน..”

“..ตกลงเธอมาจากภพภูมิไหนกันแน่..”

“..ภพภูมิของฉันมีนาคเทวะเป็นเทพประจำภพ..เช่นเดียวกับที่นี่มีเทพอสูรเป็นเทพประจำภพ..สภาพภพภูมิที่ฉันอยู่มีกาลเวลาที่ใกล้เคียงกับภพภูมิบ้านเกิดของเธอ..ดังนั้น..การแต่งกายของอัศวินแห่งอากาศมนตรา..เลยค่อนข้างจะแตกต่างจากอัศวินแห่งอากาศมนตราของที่นี่ไปบ้าง..”

นางหยิบกระดานเคลื่อนภพที่หล่นอยู่ขึ้นมา..

“..ฮัล เวสท์คนหนึ่ง..สร้างสิ่งนี้ไว้..เพราะเขาคนนั้นคิดว่า..การจะสร้างแรงสะเทือนไปหลายมิติจักรวาลนั้น..จะทำเพียงคนเดียวไม่ได้..ต้องรวบรวมฮัล เวสท์จากหลายที่..และวิธีการคือ..ต้องใช้กระดานเคลื่อนภพสำหรับการไปยังมิติจักรวาลต่าง ๆ ..และมันต้องอาศัยลูกแก้วมนตราของอัศวินแห่งอากาศมนตราห้าลูกเข้าขับเคลื่อน..”

อจินไตยครางอือม์..

“..มิน่า..คุณเรนถึงให้เราจัดการร่างจำแลงของมันในภพภูมิแห่งเทพอสูรสามร่างก่อน..เพราะพวกมันจะทำให้เราสามารถตามติดร่างจำแลงที่อยู่ในภพภูมิต่าง ๆ ได้..”

“..เทพนาคาของฉันก็สั่งให้ฉันตามล่าร่างโคลนนิ่งของฮัล เวสท์..แต่แผนของฉัน..คือการตรวจสอบร่องรอยของกระดานเคลื่อนภพ..ดังนั้น..เมื่อร่างโคลนนิ่งของฮัล เวสท์ร่างหนึ่งใช้มัน..ก็สามารถตามมาถึงได้..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..พูดขึ้นว่า..

“..การตามติดมาที่ร่างจำแลงร่างนี้..ก็เพื่อจะหากระดานเคลื่อนภพ..แล้วยังมีร่างจำแลงอีกร่าง..เขาควรจะมีบางอย่างที่จำเป็น..”

“..เขามีที่อยู่ของร่างโคลนนิ่งร่างอื่น ๆ ..”ทาลิสพูด.. “..เหมาะที่เดียว..ฉันคงต้องไปกับพวกเธอแล้วล่ะ..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..ยินดีให้ร่วมทาง..ว่าแต่..”นางมองไปที่เนตรสวรรค์ที่ถูกคร่ากุม.. “..จะจัดการยังไงกับเจ้านี่ดี..จะฆ่าหรือก็โหดไปหน่อย..ไม่อยากให้อจินไตยฆ่าใครอีก..”

ทิพย์บุปผาพอได้ยินว่าจะฆ่าจะแกง..ก็ถึงกับเข่าอ่อน..

“.มุกดารา..ได้โปรด...พี่รักเขา..ท่านอย่าให้ใครฆ่าเขาได้ไหม..นึกว่า..เห็นแก่ข้า..”

ทาลิสเดินไปที่เนตรสวรรค์..

“..ร้ายกาจมากนะแก..ทำให้ผู้หญิงปกป้องได้ขนาดนี้..”

เนตรสวรรค์แค่นเสียง..

“..พวกท่านเป็นใครข้าไม่รู้..แต่..คิดหรือว่าจะหยุดพวกเราได้..”

ทาลิสปักบางอย่างลงไปที่ก้านคอเขา..จินดาพิสุทธิ์เห็นเป็นหลอดฉีดยาที่คล้ายกับหลอดฉีดยาในมิติบ้านเกิด..

เนตรสวรรค์อุทานออกมา..

“..ยาพิษที่ฉันฉีดใส่.แก..เป็นยาพิษที่เรียกว่า..สังหารอธรรม..ในภพภูมิของฉัน..มันใช้กับเหล่าร้ายโดยเฉพาะ..ใครที่คิดทำชั่ว..สร้างความเบียดเบียน..คิดสังหาร..ขโมย..ข่มขืน..หลอกลวง..ประมาทโดยมีปัจจัยเสี่ยงทำให้ผู้อื่นเสียชีวิต..ยาพิษจะสังหารคน ๆ นั้นเสีย..”ทาลิสพูด..

จินดาพิสุทธิ์อุทานอย่างยินดี..

“..ทาลิส..เธอมีอะไรแบบนี้ด้วยหรือ..ฉันกำลังจะเสาะหายาแบบนี้อยู่พอดี..”

“..ฉันเอามาเยอะ..ไม่ต้องห่วง..”ทาลิสยิ้ม.. “..เอาล่ะ..เท่านี้ก็ไม่ต้องฆ่าฟันแล้ว..”

มุกดาราเป่าปาก..หันมากล่าวกับญาติผู้พี่ของนาง..

“..ท่านพี่ทิพย์บุปผา..ข้าจำเป็นต้องบอกเรื่องของพี่ให้ท่านลุงทราบ..”

“.มุกดารา..ข้าริษยาเจ้านัก..”ทิพย์บุปผาน้ำตาคลอ.. “..เจ้ามีชีวิตที่ดี..ทำสิ่งใดก็ได้ตามแต่ใจปราถนา..ไฉนสิ่งที่เจ้ามี..ข้าถึงไม่มีเหมือนเจ้า..”

“..ท่านพี่..ท่านปรารถนาอันใดเล่า..”

“..ก็แค่..ได้ทำ..ได้รัก..ได้มีอิสระในตัวเอง..”

“..หากท่านทราบว่าข้ากว่าจะเป็นเช่นนี้ได้..ท่านอาจจะไม่ริษยาข้าก็ได้..”

มุกดารายิ้มพลางพูดอีกว่า..

“..ท่านพ่อเดิมก็ไม่ต้องการให้ข้าเป็นเช่นนี้..ต้องการให้ข้าเป็นเจ้าหญิงที่ดีในความคิดของท่าน..คือเรียบร้อย..น่ารัก..เป็นกุลสตรี..แต่ข้ามุ่งมั่น..ดื้อรั้น..ห้ามก็ลักลอบกระทำ..นานวันเข้า..ท่านก็คร้านจะห้ามปราม..เพราะข้าอยากจะเป็นตัวของตัวเอง..”

ทิพย์บุปผาน้ำตาคลอ..

“..ท่านโชคดีกว่าข้ามากมายนัก..”

“..ไม่หรอก..ท่านพี่..ท่านเพียงแต่.. “ไม่กล้า”..ที่จะเป็นตัวของตัวเองเท่านั้น..ท่านอาจจะต้องเป็นเจ้าแคว้นในอนาคต..แต่ท่านก็เป็นเจ้าแคว้นที่ดีในแบบของท่านได้..ตัวข้าเองก็ต้องต่อสู้อย่างมาก..กว่าที่ทุกคนจะยอมรับ..เพียงแต่ข้าดื้อรั้นกว่าท่าน..บ้าคลั่งกว่าท่าน..และมุ่งมั่นกว่าท่านเท่านั้น..กาลเวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกสิ่งทุกอย่างเอง..”

มุกดาราพูดอีกว่า..

“..เวลานี้..ทุกสิ่งอาจจะดูโหดร้าย..แต่หากท่านพยายามจะต่อสู้..ยืนหยัดให้ได้..เป็นตัวของตัวเองให้ได้..มันคงไม่เหลือบ่ากว่าแรง..สิ่งที่ท่านไม่อาจจะหลุดพ้น..คือการเป็นรัชทายาท..แต่..ท่านสามารถจะครองแคว้นนี้โดยที่ท่านกำหนดรูปแบบของตนเองได้เสมอ..ข้าจะพยายามช่วยท่าน..ช่วยพูดให้ท่านลุงยอมรับท่าน..”

“..แล้วเรื่องของเนตรสวรรค์กับข้าล่ะ..”

“..เวลานี้..แม่นางทาลิสสามารถควบคุมสิ่งที่พวกเรากริ่งเกรงเกี่ยวกับเขาได้แล้ว..และหากเขามั่นคงในรักต่อท่าน..และท่านรักเขาจริง..กาลเวลาจะพิสูจน์รักแท้ของท่านได้แน่..ท่านก็ทราบ..ท่านลุงกับท่านพ่อมิได้รังเกียจเดียดฉันท์คนที่มีศักดิ์ฐานะต่ำกว่า..ยกตัวอย่างเช่นข้า..ก็ไม่ได้ถือกำเนิดมาจากมารดาที่เป็นสตรีสูงศักดิ์อันใด..เรื่องนี้ท่านก็สมควรจะทราบดีอยู่..และแม้แต่ท่านลุง..ก็มาจากมารดาที่เป็นสามัญชนเช่นกันกับข้า..”

จินดาพิสุทธิ์กับอจินไตยสบตากัน..นี่เพิ่งรู้ว่า..แม่ของมุกดาราเป็นสามัญชน..ไม่ใช่เจ้าหญิงหรือเกี่ยวพันกับชนชั้นระดับปกครองแต่อย่างใด

มุกดาราพูดอีกว่า..

“..ทุกสิ่งหากเรายอมรับ..และแก้ปัญหาด้วยความจริงจากความจริง..มันย่อมดีที่สุดนะท่านพี่..”

ใช่..ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว...

แก้ปัญหาด้วยความเป็นจริง..คือการแก้ที่ตรงจุดและดีที่สุด..

.....

ในที่สุด..ในห้องแสนสุขของมุกดารา..สามเจ้าหญิงก็นั่งรายล้อมโต๊ะกลางห้องอีกครั้ง..ในครั้งนี้..มีกระดานเคลื่อนภพที่ยึดได้จากเนตรสวรรค์อยู่ด้วย..

เจ้าหญิงทั้งสามเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ้าแคว้นมิลินทระอุระฟัง..ท่านรู้สึกเสียใจในเรื่องที่เกิด..แต่กับลูกสาวและเนตรสวรรค์..ท่านรับปากว่าจะจัดการให้เกิดความเหมาะสมต่อไป..

รับรองว่า..คืนนี้ทั้งคืน..เจ้าแคว้นมิลินทระคงนอนไม่หลับแน่นอน..

จินดาพิสุทธิ์ให้เรียกสองปีศาจแห่งอนันตกาลเข้ามาพูดคุยถึงกำหนดการใหม่..แนะนำให้รู้จักกับทาลิส..อัศวินแห่งอากาศมนตราแห่งภพภูมิของเทพนาคา..

แพคเกจอดพูดไม่ได้..

“..ตกลงทำไมมีอัศวินแห่งอากาศมนตรามากมายจริง ๆ ..”

“..เพราะวิชาอากาศมนตราเป็นวิชาแห่งสุดยอดแห่งธาตุอากาศ..ซึ่งมีอยู่ในทุกภพภูมิน่ะสิ..”ทาลิสพูด..

ก่อนจะยู่จมูก..หันมาทางศศินา..

“..จัดการแฟนเธอด้วย..ฉันไม่ชอบฟีโรโมนที่เขาหลั่งออกมา..”

ศศินาเขม้นมองแพคเกจ..ซึ่งอ้าปากหวอ..

“..ขอโทษ..ไม่ได้ตั้งใจ..แต่..แค่รู้สึกว่าเธอน่ารักเท่านั้น..”

ศศินาหยิกหู..

“..แพค..ครั้งต่อไปฉันจะไม่ทน..”

“..ขอโทษนะพี่นา..คือ..แพคไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ .”

ทาลิสหัวเราะเบา ๆ ..

“..ผู้ที่มีอากาศมนตราขั้นสูงสุด..อะไรแบบนี้จะไม่มีผลหรอกน่า..”นางนิ่ง.. “..แต่ก็เคยได้ยินนะ..มีแต่ฟีโรโมนของเทวีแห่งปีศาจแวมไพร์ถึงจะทำให้ใจเราสั่นสะท้านได้..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..เคยโดนแล้ว..แต่..เทวีแวมไพร์ก็ตายแล้วเหมือนกัน..สบายใจได้เลย..”

อจินไตยอดพูดไม่ได้..

“..งานของพวกเราทุกคน..หวังว่าคงไม่เจอศัตรูที่น่ากลัวแบบพิรุณเลือดอีกนะ..”

ทาลิสนิ่งคิด..

“..การเสาะหาร่างโคลนนิ่งของฮัล เวสท์ร่างที่สามซึ่งเป็นร่างสุดท้ายของภพภูมินี้..เพื่อจะให้ได้ร่างโคลนในมิติอื่น ๆ ..ฉันสังหรณ์ว่าจะไม่ง่าย..”

จินดาพิสุทธิ์หันมาทางแพคเกจ..

“..แพค..เราจัดการกับร่างที่สองได้สำเร็จ..และไม่ต้องใช้ยาที่เราจะสอบถามเจ็ดจอมปราชญ์อีกแล้ว..เพราะทาลิสมีสิ่งยาที่เราต้องการและดูเหมือนจะดีกว่าด้วย..เราจะไปหาร่างที่สามกันเลย..ร่างที่สามที่คุณเรนบอก..อยู่ที่ไหนหรือ.”

แพคเกจกับศศินาจดรายละเอียดข้อมูลทุกอย่างไว้ในบันทึก..การสอบถามข้อมูลสำคัญจึงต้องใช้สองคนนี้..

ก่อนที่แพคเกจจะพูดว่า..

“..ตามข้อมูลที่คุณเรนให้มา..ร่างโคลนนิ่งร่างที่สามในภพนี้..เป็นเจ้าสำนักฝีมือที่เร้นลับน่ากลัวคนหนึ่ง..”

“..เขาอยู่แคว้นไหน..”

“..แคว้นอุตระ..ที่หุบเขาแมงมุมค้างคาว..”

มุกดาราสะดุ้งเล็กน้อย..

“..หุบเขาแมงมุมค้างคาว..เป็นความจริงหรือ..”

อจินไตยขมวดคิ้ว..

“..มุกน้อย..เหมือนท่านจะมีความทรงจำที่ไม่ดีเกี่ยวกับที่นี่นัก..”

“..ก็ไม่ใช่ไม่ดีนะท่านพี่..เพราะ..”นางหน้าแดงเล็กน้อย..แต่ไม่กล้าตอบอะไร..

จินดาพิสุทธิ์เห็นมุกดารามีท่าทีประหลาด..แต่นางก็ยังสามารถคาดเดาได้..

“..หรือท่านมีคนที่ท่านชมชอบอยู่ที่นี่..นึกว่า..จะมีแต่เจ้าชายของแคว้นธรรพ์ธาราเสียอีก..”

“..ไม่ท่านพี่..ข้าไม่เคยมีใคร..โดยเฉพาะที่สำนักแห่งนี้..ข้าไม่เคยย่างกรายเข้าไปเลย..”

“..แล้วท่านมีกริยาเช่นนี้เพราะเหตุใดหรือ..”

“..ท่านพี่..ข้าพูดไป..ท่านต้องว่าข้าเหลวไหลแน่..”มุกดาราพูดเสียงอ้อยอิ่ง.. “..ข้าเคยเดินทางผ่านที่หุบเขานี้..แต่ก็ไม่เคยไปที่สำนักแมงมุมค้างคาวแต่อย่างใด..เพราะสำนักนี้..มีความลึกซึ้ง..และท่าทีพิกล..ไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว..แต่..”มุกดาราหน้าแดงซ่าน.. “..ข้าพักแรมที่กลางหุบเขา..และ..คืนที่ข้าค้างแรมคืนนั้น..ข้าก็ฝันประหลาด..”

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..

“..ฝันว่าอะไร..”

“..ฝันว่า..ข้าได้พบชายคนหนึ่ง..เป็นคนที่ข้าไม่เคยเห็นหน้า..แต่รู้สึก..”นางสีหน้าพิกล.. “..รักอย่างบอกไม่ถูก..”

จินดาพิสุทธิ์แทบจะหงายท้อง..

มุกดาราเคยรักผู้ชายด้วยหรือนี่..

“..เขาได้กระทำต่อข้าเฉกเช่นชายหญิงทั่วไป..แต่หลังจากที่เรามีสัมพันธ์กันแล้ว..เขาก็ขอให้ข้าสัญญา..ว่าจะไม่มีบุรุษคนไหนอีก..มันดูเป็นจริงเป็นจังมาก..ทั้งที่มันเป็นเพียงความฝัน..เมื่อข้าตื่นมา..ก็ยังคิดถึงบุคคลในฝันคนนั้นอยู่มิลืมเลือน..ประหลาด..นับตั้งแต่นั้นมา..ทุกคราที่ข้ามองบุรุษ.จะไม่มีอารมณ์ใด ๆ เกิดขึ้นอีก..และพอได้ยินชื่อเสียงของท่านพี่ริต้า..กลับมีจิตปฏิพัทธ์ขึ้นมาแบบน่าประหลาด..”

เสียงทาลิสพูดขึ้นว่า..

“..โอว์..มีงี้ด้วย..ฝันที..รสนิยมเปลี่ยนเลย..”

อจินไตยครางอือม์..

“..มันเป็นเพียงความฝันไม่ใช่หรือ..”

“..ใช่..เป็นเพียงความฝัน..แต่..มันก็ทำให้ข้าตราตรึงมาจนบัดนี้..เหมือนกับว่า..”นางนิ่งและไม่พูดอะไรต่อ..

จินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นว่า..

“..ชายในฝันคนนั้น..เหมือนต้องการจะทำให้มุกน้อยไม่มีชายคนอื่นอีกเลย..มีแต่เขาคนเดียว..แต่นางก็แหวกกรอบไปมีผู้หญิงแทน..”

“..มันเป็นแค่ความฝันนะท่านพี่..ประหลาดนัก..”

อจินไตยนิ่งคิด..

“..ไม่กระมัง..”

“..ท่านพี่คิดว่าอย่างไร..”มุกดาราอดถามอจินไตยไม่ได้..

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..หากเป็นเพียงความฝันก็คงไม่มีอันใด..แต่หากเป็นหนึ่งในวิชามารของสำนักแมงมุมค้างคาวเล่า..”

อจินไตยเป็นชาวแคว้นสนธยา..มีความรู้กว้างขวางอยู่แล้ว..

“.เรื่องพวกนี้..เราอาจจะยังสรุปอันใดไม่ได้..แต่ข้ารู้ว่า..ในโลกนี้มีวิชามารวิชาหนึ่ง..นั่นคือวิชาสะกดฝัน..สิ่งที่ท่านเล่ามา..มีความคล้ายคลึงกับวิชาสะกดฝันมาก..”

มุกดารานึกฉงน..

“..วิชาสะกดฝันมีรายละเอียดเช่นใดหรือท่านพี่..”

อจินไตยไม่ตอบคำ..เพราะนางรู้สึกตระหงิดกับมุกดารา..

หรือมุกดาราถูกวิชาสะกดฝันมานานนมอย่างไม่รู้ตัว..แต่ก็ยังสรุปไม่ได้..

วิชานี้..อาจจะทำให้มุกดาราไม่นึกชมชอบผู้ชายคนไหนอีก..นอกจากผู้ใช้วิชานี้เท่านั้น..

แต่หากถอนวิชานี้ออกไป..นางจะเป็นเหมือนเดิม..

หากเป็นเช่นนั้น..นางก็จะคืนสู่ความเป็นตัวตนดั้งเดิมของนาง..

นางอาจจะไม่ได้ชอบผู้หญิงเหมือนตอนนี้อีก..

นางจะไม่ได้นึกรักจินดาพิสุทธิ์หรืออจินไตยอีกเลย...

แต่ต่อให้ไม่ได้ถอนวิชานี้ออกไป..หากต้องไปยังหุบเขาแมงมุมค้างคาว..จุดที่นางโดนวิชานี้..นางต้องคิดถึงผู้ชายคนนั้นแน่..

ผู้ชายคนที่ใช้วิชาสะกดฝันแก่นาง..

อจินไตยไม่ตอบ..เพราะนางกังวล..

นางกังวลว่า..สิ่งที่นางคิดเกี่ยวกับมุกดาราและวิชาสะกดฝัน..จะเป็นเรื่องจริง...

.......

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น