divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章四 (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2562 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章四 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

章四

เมื่อนางกลับมายังลานที่ใช้รับสมัครทหาร

แล้วมองหาหวังเหล่ยของนาง โดนที่มิได้สนใจสายตาที่จับจ้องมายังนางราวกับต้องมนต์

อา แม่นางท่านนี้คือผู้ใด เหตุฉนั้นจึงงดงามหยดย้อยเพียงนี้ หากนางกล่าวตนว่าเป็นที่สองคงไม่มีผู้ใดกล้าขึ้นเป็นหนึ่ง

เสียซุบซิบของเหล่าบุรุษที่มาสมัครทหาร ต่างถึงหูของจูเชวี่ยทั้งสิ้น เพราะคิดว่านางใช้ผ้าปิดใบหน้าไว้อยู่

จูเชวี่ยที่ยังมิรู้ว่าตนลืมผ้าที่มักจะใช้ปกปิดใบหน้าไว้ บัดนี้มิได้อยู่บนใบหน้า จนทำให้ใบหน้าที่งดงามราวนางเซียน ประจักแก่สายตาผู้คน

แต่แล้วคนที่นางมองหา ก็เดินมาหานางด้วยสีหน้าทะมึน แผ่รังสีอำมหิตกดดัน กวาดสายตามองผู้คนที่บังอาจมองท่านน้าของตนด้วยแววตาที่ดำมืดพร้อมสังหารยิ่ง

"เป็นอะไรหรือหวังเหล่ย ทำไมจึงทำหน้าเช่นนี้" นางถามอย่างไม่เข้าใจ และงุนงงเป็นอย่างมาก เมื่อหวังเหล่ย ฉุดกระชากนางออกไปจากลานแห่งนี้

"ข้าเจ็บนะ เจ้าเป็นอะไรไป หรือข้าไปนาน ข้าไปพบสหายเพียงเท่านั้น เจ้าจะโกรธข้าไปใย"

นางพูดขึ้นทันทีที่หวังเหล่ยปล่อยมือจากแขนของนาง

"ใบหน้าท่าน ไม่มีผ้าปิดไว้" หวังเหล่ยตอบเสียงเรียบ

"จริงหรือ อืม สงสัยจะเป็นตอนที่เข้าวัง ช่างเถิด เปิดเผยแล้วอย่างไร ปิดบังแล้วอย่างไร ข้ามีเจ้าทั้งคน คงมิมีผู้ใดกล้ามาตอแยข้าหรอก ที่ข้าปิดบังใบหน้า เพียงรำคาญเหล่าบุรุษมาเกี้ยวพาเพียงเท่านั้น" นางหยักไหล่ตอบอย่างไม่แยแส

"แต่ข้าหวงท่าน" 'หึงหวงท่านจะตายอยู่แล้วที่มีคนจ้องมองท่าน ท่านจะให้ข้ากระอักเลือดตายเลยหรือ' หวังเหล่ยคิดในใจ มิกล้าเอ่ยออดไป

"หวงข้า?? โธ่เด็กน้อย เจ้าหวงท่านน้าของเจ้าจะมีบุรุษอื่นหรือ ข้ามีเพียงเจ้าก็เกินพอแล้ว" นางเอ่ยอย่างทีเล่นทีจริง เอ่ยหยอกเย้าตามประสา เพราะนางก็มิคิดว่าจะมีคู่ครองหรอก คอยหยอกเย้าหวังเหล่ยของนางแบบนี้ผู้เดียวก็พอแล้ว

"มีเพียงข้า ท่านพูดจริงใช่หรือไม่" หวังเหล่ยเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจ

"แน่นอน เอาละในเมื่อเสร็จธุระแล้ว เราก็กลับจวนกันเถอะ" นางพูดจบก็เริ่มออกเดินนำ ทิ้งหวังเหล่ยที่ยังคงยื่นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เพียงผู้เดียว ก่อนที่จะเริ่มออกเดินขนาดข้างของนางกลับยังเรือนภายในป่าแสงจันทร์

หลังจากกลับมาถึงจวน นางที่รู้สึกอยากอาบน้ำยิ่ง จึงไปอาบน้ำที่บ่อน้ำร้อน

นางแช่น้ำอย่างสบายใจ หลับตาพริ้ว เอนหลังพิงขอบบ่อ เพียงไม่นาน นางก็ได้ยินเสียงน้ำกระเพื่อมไหว ราวกับมีของหนักทิ้งตัวลงในน้ำ เมื่อนางลืมตาขึ้น จึงเห็นหวังเหล่ยที่ว่ายมาทางนาง

"หวังเหล่ย เจ้าเข้ามาทำไม!" ถึงข้าจะไร้ยางอายเพียงใด แต่เมื่อก่อนเจ้าเป็นเพียงเด็กน้อยน่ารัก แต่ตอนนี้เจ้ามันพยัคฆ์ร้าย!!

หัวใจนางเต้นระรัวดังกลองที่ถูกระรัวตี ใบหน้าแดงซ่าน เมื่อเห็นแผ่นอกแล้วหน้าท้องที่เป็นลอนสวยได้รูป

"ข้ามาถูหลังให้ท่านน้าขอรับ" หวังเหล่ยตอบหน้าตาย พลางเดินเข้ามาหานางเรื่อยๆ

"เอ่อ ข้าว่าไม่ดีกระมัง ถะ ถอยออกไปหน่อย ข้าว่าข้าควรขึ้นได้แล้ว" นางพยายามหาทางหนีทีไล่ แต่มีหรือคนที่ตั้งใจจะรวบหัวรวบหางจูเชวี่ยอย่างหวังเหล่ย จะปล่อยให้โอกาสหลุดมือ

เมื่อหวังเหล่ยประชิดตัวจูเชวี่ยได้สำเร็จ เขาก็ได้ยกตัวนางขึ้นจนท่อนบนของนางลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจคู่สวยสีขาวผ่องพร้อมยอดถักสีหวาน แล้วนั่งลงว่างนางไว้บนตักของตนพลางลูบไล้แผ่นหลังของนางด้วยผ้าพื้นบางราวกับว่ากำลังถูหลังให้ตามที่กล่าว

จูเชวี่ยขนลุกชูชัน ใบหน้าและใบหูแดงก่ำ

"วะ หวังเหล่ย ปล่อยข้าเถิด ข้าทำเองได้" นางกล่าวเสียงสั่น เมื่อรู้สึกถึงสิ่งหนึ่งที่กำลังตื่นตัวโดนสะโพกของนาง

"ข้าจะทำความสะอาดให้ท่านทุกซอก ทุกมุม ให้สะอาดหมดจดเลยขอรับ" หวังเหล่ยเอ่ยเสียงแหบพล่านข้างหู พร้อมกับเป่าลมใส่ต้นคอของนางจนนางสะดุ้ง

หวังเหล่ยหัวเราะเล็กน้อย ก่อนที่มือที่ละจากแผ่นหลังของจูเชวี่ย จะเลื่อนมากอบกุมดอกบัวสวยทั้ง2คู่ จูเชวี่ยครางด้วยความรัญจวน จนต้องยกมือขึ้นจับแขนของหวังเหล่ยแน่น พร้อมเอนกายพิงแผ่นอกกำยำ จนได้ยินเสียหัวใจที่เต้นระรัวไม่ต่างจากนาง

ใบหน้าหล่อเหลาที่ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น เริ่มจูบซับทิ้งร่องรอยสีกุหลาบไปทั่วบริเวร

"หวังเหล่ย หยุดเถิด มันมิควร" นางเปล่งเสียงออกมาอย่างขาดห้วง

"เหตุใดท่านจึงว่ามิควร" หวังเหล่ยถามต่อ แต่มือทั้งสองก็ยังคงบีบเคล้นหน้าอกกลมกลึงอย่างมันมือ

"ข้าเป็นน้าของเจ้า" นางตอบ

"แต่ท่านบอกจะมีเพียงข้า" หวังเหล่ยกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้

"ก็ใช่ แต่เจ้าเป็นมนุษย์"

"ข้าไม่สน ข้ารักท่าน ท่านก็รู้ ท่านก็รักข้า แต่ท่านแค่ทำเป็นไม่รัก เพียงแค่ข้าเป็นมนุษย์หรือ" หวังเหล่ยกล่าวออกมา พลางใช้มือข้างหนึ่ง ลูบไล้จากเต้าสวย หน้าท้องแบนราบ จนมาถึงเนินที่มีแพรขนนุ่มที่ปกปิดถ้ำน้ำหวานใต้น้ำอยู่

"อ๊ะ! หวังเหล่ย เจ้าจับตรงไหนกัน อืม อย่า" นางร้องเสียงหลง เมื่อมือร้ายกำลังรุกรานเขตหวงห้ามของร่างกายนางอย่างร้ายกาจ

ไม่รอช้า หวังเหล่ยก็อุ้มนางขึ้นมานั่งตรงริมบ่อน้ำร้อน โดยที่ยังคงนั่งตัก แต่หันหน้าของนางเข้าหาตนแทน

มือร้ายยังคงทำหน้าที่โดนการสอดแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปยังร่างกายของนางเพื่อเตรียมให้พร้อมกับสิ่งที่กำลังแข็งตัวอยู่ขณะนี้

หวังเหล่ยจ้องมองริมฝีปากของจูเชวี่ย ที่ขบเม้นกลั่นเสียงครางสุดรัญจวนไว้ เขาจึงประกบปากจูบนางอย่างร้อนแรง ลิ้นร้ายกวาดต้อนเรียวลิ้นเล็กที่ถดถอยหนี จนในที่สุด นางก็จูบตอบด้วยอารมณ์ความต้องการที่มาถึงจุดที่ไม่สามารถทานทนได้อีกต่อไป

"หวังเหล่ย ข้าจะเสร็จ ละ แล้ว กรี๊ดดด!!" นางกรีดร้องเสร็จสมพร้อมทิ้งตัววางศรีษะไว้ที่บ่าของหวังเหล่ย เพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว

ไม่นานนัก นางก็ต้องสะดุ้งกอดรอบคอของหวังเหล่ยแน่น เพราะเขายกตัวนางขึ้นเพื่อที่จะใส่แท่งหยกนั้นสู่กายนาง

"ผ่อนคลายนะขอรับ ข้าจะไม่ทำให้ท่านเจ็บ" หวังเหล่ยกระซบบอก พร้อมพยายามดันแท่งหยกร้อนฉ่า เข้าสู่ถ้ำสาวที่มีน้ำหวานหล่อเลี้ยงทำให้เข้าได้ไม่ยากเย็นนัก

"จะ เจ็บ" นางกัดเข้าที่บ่าของหวังเหล่ยเพื่อระบายความเจ็บปวดจากครั้งแรก

หวังเหล่ยกัดฟังแน่น ข่มกั้นความปราถนาที่อยากกระทำสิ่งรุนแรง เมื่อแท่งหยกเข้าไปได้จนหมดในครั้งเดียว เพื่อไม่ให้จูเชวี่ยเจ็บมากเกินไป

สักพัก ความเจ็บปวดเริ่มจางหาย แทนที่ด้วยความเสียวซ่าน ไม่รอช้า หวังเหล่ยเริ่มขยับ ทั้งปากและมือก็มิได้อยู่เฉย จูบนางอย่างร้อนแรงโดยที่นางก็ให้ความร่วมมืออย่างดี

"อ๊ะๆ อ๊าย วะ หวังเหล่ย เบาหน่อย" นางครางเสียงดังลั้น เมื่หวังเหล่ยกระแทกกระทังเข้ามาจนนางจุกไปหมด แต่ก็นำมาซึ่งความเสียวซ่านรัญจวนอย่างมากเช่นกัน

"ฮึม.. จูเชวี่ย อย่ารัดแน่น" หวังเหล่ยกัดฟันจนเส้นเลือดปูดโปน เนื่องจากถ้ำสาวรัดแท่งหยดของตนจนแทบขยับไม่ได้

หวังเหล่ยอุ้มจูเชวี่ยว่างลงที่พื้นหินอ่อนเรียบเนียน ก่อนจะพลิกตัวจูเชวี่ย ให้อยู่ในท้าคลานเข่า ก่อนที่จะนำแท่งหยกเข้าสู่ถ้ำสาวอีกครา

"อืม ละ ลึกไป" จูเชวี่ยร้องบอก

เมื่อเข้าไปได้ทั้งหมด หวังเหล่ยก็ขยับช้าบ้างเร็วบ้าง จนจูเชวี่ยที่ใกล้จะแตะขอบสวรรค์ ต้องดำดิ่งลงทุกครั้ง ที่หวังเหล่ยหยุดการขยับเพื่อกลั่นแกล้งนาง

"อ๊ะ เจ้าแกล้งข้า!" นางหันหน้ามามองคนที่กลั่นแกล้งมิให้ตนแตะขอบสวรรค์สักทีอย่างเดือดดานที่อารมณ์ค้างคามิถึงจุดหมายเสียที

"ขอร้องข้าสิจูเชวี่ย แล้วข้าจะทำตามที่เจ้าปราถนา" หวังเหล่ยตอบอย่างมาดร้าย พลางขยับออกจนเกือบสุดแล้วดันเข้ามาจนสุดความยาว จนทำให้จูเชวี่ยวีดร้องครางอย่างสุดเสียว

"หวังเหล่ย ได้โปรดให้ข้าได้ปลดปล่อยเถิด" หลังจูเชวี่ยกล่าวจบ หวังเหล่ยไม่รอช้า สาวท่อนหยกอันใหญ่เข้าออกถ้ำสาวถี่รัวจนจูเชวี่ยวีดร้องอย่างสุขสมเมื่อได้เสร็จสมตามใจหมาย ก่อนที่จะสลบไป

หวังเหล่ยที่เห็นจูเชวี่ยสลบไปแล้ว จึงรีบเร่งสาวเข้าถี่รัว จนเสร็จสมตามนางไป

น้ำรักสีขาวขุ่น ถูกอัดแน่นเต็มถ้ำน้ำหวานที่บัดนี้บวมช้ำแดงก่ำอย่างน่าสงสาร หวังเหล่ยถอดแท่งหยกออกจากถ้ำสาวเมื่อเสร็จสม ก่อนจะอุ้มจูเชวี่ยลงบ่อน้ำร้อนอีกครั้ง เพื่อชำระเหงื่อไคล ก่อนจะพาไปยังห้องนอน จัดแจงท่านอนให้กับจูเชวี่ยเสร็จ หวังเหล่ยจึงขึ้นไปนอนกายกอดอย่างหวงแหนราวกับกลัวว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่พบนางอีก แล้วเข้าสู่ห่วงนิทราไปในที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อมีคนเม้น เราก็มีกำลังใจ ไม่ต้องสงสัยทำไมถึงเร็ว กำลังใจดีถึงแม้จะมีเพียง1 ก็ถือว่าเป็นแรงขับเคลื่อนให้เราลงงานได้

สารภาพบาป เป็นNC แรกในชีวิต ที่พิมพ์ด้วยความหื่นล้วนๆ เว้ย!! ไม่ใช่แล้ว ไม่นะรีดที่รัก อย่ามองไรท์แบบนั้น ไรท์ออกจะคนดี

หากมีคำชี้แนะใดๆ สามารถพิมพ์เสนอได้ ไรท์จะได้นำไปปรับปรุงให้ดียิ่งๆขึ้นไปค่ะ

ปล. คุณป้าโดนเด็กที่เก็บมาเลี้ยงจับกินเรียบร้อยกระบวนท่า เย้!! (โดนจูเชวี่ยไล่เผา)

จูเชวี่ย: ใครป้าห๊ะยัยนักเขียนบ้า!!

นักเขียน: ว่าฉันบ้าฉันจะฟ้องหวังเหล่ยแล้วจะแต่งให้เธอโดนหนักๆ

จูเชวี่ย: ม ไม่บ้าเจ้าค่ะ อย่าบอกหวังเหล่ยเลยนะ แค่นี้ก็ระบมจะตายแล้ว

นักเขียน: ยิ้มกระยิ่มอย่างผู้ชนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น