ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจค่ะ❤

ตอนที่ 15 ความสุขแสนสั้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ความสุขแสนสั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ความสุขแสนสั้น
แบบอักษร

บุญตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับอาการเวียนหัว อาการพะอืดพะอมก็ตามมา จนเธอต้องวิ่งเข้าห้องน้ำเกือบไม่ทัน  

" อ๊วกๆๆๆ " เสียงอาเจียนที่ดังออกมาจากห้องน้ำทำให้คาร์ลอสเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงแทบไม่ทัน  

" ตาเป็นอะไร " เขาเคาะประตูห้องน้ำเสียงดัง แต่เธอก็ยังไม่ยอมเปิด 

" อ๊วกๆๆ "  

" เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะตา " ตอนนี้เขาแทบอยากจะพังประตูเข้าไป 

" เดี๋ยวค่ะ.... รอเดี๋ยว " เสียงเหนื่อยอ่อนแรงของเธอทำให้เขาอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ เดินไปหยิบกุญแจเพื่อที่จะมาไขประตู เพราะทนที่จะยืนรอไม่ไหว 

" โอ๊ย! " เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเธอทำให้เขาตกใจ รีบวิ่งไปเปิดประตู ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้ร่างแกร่งใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม บุญตานอนหมดสติอยู่บนพื้นห้องน้ำ เลือดที่ไหลออกมาจากศรีษะทำให้เขาแทบขาดใจ รีบวิ่งเข้าไปประคองเธอขึ้นมากอดไว้  

" ตา! ตา! ได้ยินพี่ไหม " ร่างแกร่งสั่นจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะตั้งสติได้แล้วอุ้มเธอขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์โทรหาแจ็คลูกน้องของเขา 

" เอารถออก! ฉันจะพาตาไปโรงบาล "  

' ครับนาย ' 

คาร์ลอสหยิบผ้าเช็ดหน้ามากดแผลตรงหน้าผากเธอไว้ก่อนจะอุ้มเธอวิ่งลงไปขึ้นรถ  

บุญตารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาลแล้ว เธอจำได้ว่าคาร์ลอสเคาะประตูเรียก แต่เธอก็ลุกขึ้นไปเปิดให้เขาไม่ได้ทันทีเพราะยังอาเจียนและเวียนหัวอย่างหนัก พอเริ่มดีขึ้นเธอเลยลุกขึ้นเพื่อที่จะไปเปิดประตู แต่เธอกลับหน้ามืดแล้วล้มหัวฟาดกับอ่างล้างมือ 

บุญตาใช้มือลูบไปที่แผลเบาๆ ก่อนจะหันไปเจอคาร์ลอสที่ยืนมองเธออยู่  

" พี่ไคล์... " เขายืนมองเธอด้วยสายตาสับสนและเสียใจ จนเธอคิดว่าตัวเองป่วยหนักหรือเปล่าเขาถึงได้ทำหน้าแบบนั้น  

" ตาเป็นอะไรหรือคะ " เธอถามเขาออกไปเพราะเริ่มเป็นกังวล แต่เขาก็ยืนมองเธอนิ่งอยู่เหมือนเดิมเพิ่มเติมคือตาแดงๆ เธอที่กำลังจะถามเขาอีกครั้ง ก็หันไปเจอกับพี่เต้หรือหมอเต้ที่เดินเข้ามา  

" พี่เต้... ตาเป็นอะไรคะ " หมอเต้มองบุญตากับคาร์ลอสสลับกันไปมา ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ 

" ตาไม่ได้เป็นอะไรมาก...แค่อาการแพ้ท้องทั่วไป " บุญตานิ่งค้างเหมือนโดนฟ้าผ่า ก่อนจะหันไปมองคาร์ลอสด้วยความรู้สึกสับสน 

" ท้อง?....ตาจะท้องได้ยังไงก็ในเมื่อ... "  

" ใช่...พี่มีลูกไม่ได้ " พอพูดมาถึงตรงนี้คาร์ลอสก็มองเธออย่างโกรธแค้น  

" แล้วทำไมตาถึง..." เธอทั้งสับสนและเสียใจที่เขามองเธอด้วยสายตาแบบนั้น 

" นั่นน่ะสิ ทำไมตา ทำไม?! ทำไมถึงทำกับพี่ได้ลงคอ พี่ให้ความรักตาไม่พอหรือไง?! " นี่เขาคิดว่าเธอนอกใจเขาแล้วไปมีอะไรกับคนอื่นจนท้องอย่างงั้นรึ 

" ตาไม่เคยนอกใจพี่! อย่ามองตาแบบนั้น.. กลับมาคุยกับตาให้รู้เรื่องก่อน" เธอร้องไห้ฟูมฟายทั้งสับสนทั้งเสียใจที่เขาหันหลังแล้วเดินหนีแบบนั้น แล้วจากนี้ไปฉันจะทำยังไงดี  

หมอเต้ยืนมองบุญตาที่ร้องไห้อย่างหนักก็ไม่รู้จะทำยังไง วันนี้เขาต้องช็อคอยู่หลายครั้งหลายครา ตั้งแต่ที่คาร์ลอสมันอุ้มบุญตาเข้ามาในโรงพยาบาลแล้ว ยิ่งพอผลตรวจร่างกายและตรวจเลือดออกมาว่าบุญตาท้อง เขานี่แทบไม่อยากจะเชื่อในผลตรวจ และที่ช็อคไปกว่านั้นก็คือเมื่อรู้ถึงความสัมพันธ์ของสองคนนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สองคนนี้แอบคบกัน... แล้วนี่อะไร? ทำไมบุญตาถึงท้องได้ทั้งๆที่คาร์ลอสมันมีลูกไม่ได้ หรือว่าบุญตานอกใจมันอย่างที่มันพูดจริงๆ  

หมอเต้มองบุญตาก็ได้แต่ถอดถอนใจ ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้มากนักนอกจากนั่งปลอบเธอ  

" ตาขอร้องพี่..ได้โปรดอย่าบอกเรื่องนี้กับใคร " เขาพยักหน้ารับ เพราะเธอก็คือคนไข้ของเขาคนหนึ่ง เขาคงจะเอาเรื่องของคนไข้ไปพูดให้ใครฟังไม่ได้  

" พี่ขอถามอะไรตาได้ไหม? " บุญตาพยักหน้าทั้งน้ำตาให้เขา 

" เด็กในท้องเป็นลูกไอ้ไคล์จริงๆใช่ไหม? " เธอพยักหน้ารับ 

" ตาไม่เคยมีอะไรกับใครนอกจากเขา " พอพูดมาถึงตรงนี้เธอก็ร้องไห้อย่างหนักอีกครั้งจนหลับไป เขากลัวเธอจะฟุ้งซ่านหากอยู่คนเดียว เลยจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลเธอ เพราะถึงอย่างไรเขาก็รู้จักเธอมานาน และเธอก็เหมือนน้องเขาคนหนึ่ง เขาพยายามโทรติดต่อคาร์ลอสแต่มันก็ปิดเครื่องหนี พอเขาโทรเข้าบ้านมันๆก็ไม่ได้เข้าไป จนตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะตามตัวมันยังไง วันรุ่งขึ้นเขาเข้ามาเยี่ยมบุญตาอีกครั้ง เขาให้น้ำเกลือและเลือดเธอตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ก็แค่รอดูอาการเพราะเกร็ดเลือดเธอค่อนข้างต่ำหรือที่เรียกว่าโลหิตจางนั่นเอง หากเลือดจางมากๆอาจมีผลกระทบทั้งแม่และลูก แต่เขาก็ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้กับเธอ 

" เธอเป็นไงบ้างครับ " เขาถามพยาบาลที่เดินออกมาจากห้องพอดี  

" ไม่ค่อยดีเลยค่ะ เธอนั่งซึมและเหม่อลอยตลอดเลยค่ะ "  

" ขอบคุณครับ " เขากล่าวขอบคุณและเปิดประตูเข้าไป บุญตานั่งเหม่อลอยโดยไม่รับรู้แม้แต่การมาของเขา 

" ตาคิดอะไรอยู่ บอกพี่ได้ไหม " เขายื่นมือไปลูบผมเธอ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหันช้าๆมามองเขา มันช่างว่างเปล่าและแสนเศร้าเหลือเกิน  

" ตาจะกลับบ้านได้วันไหนคะ "  

" พรุ่งนี้ถ้าตาดีขึ้นก็กลับได้แล้ว ตาต้องหายไวๆนะ รู้ไหมเวลาที่ตาเศร้า ลูกในท้องก็เศร้าไปด้วย " เธอเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันมายิ้มให้เขาทั้งน้ำตา  

" ตาท้องได้กี่เดือนแล้วคะ "  

" ผลตรวจยังไม่แน่นอน ต้องรออัลตราซาวก่อนถึงจะรู้แน่ชัด แต่คงไม่น่าเกิน 5-6 อาทิตย์ "  

" แค่ช่วงเวลาสั้นๆที่ตาเริ่มอยู่กับเขา แค่สองเดือนกว่าเท่านั้นที่เราใช้ชีวิตร่วมกัน...."  

" ตาต้องเข้มแข็งนะครับ เพื่อลูกในท้อง ตาไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ " เธอพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะก้มลงมองท้องตัวเอง  

" ตาต้องทำอย่างไรบ้างคะ " เขาเริ่มใจชื่นขึ้นมาเมื่อเธอไม่ได้เสียใจจนลืมลูกในท้องไป นั่นแสดงว่าเธอมีสติพอควร  

" เดี๋ยวพี่จะจัดวิตามินบำรุงให้ ตาต้องกินวิตามินบำรุงเลือดเพราะตาเลือดจาง และโฟเลตก็สำคัญเพราะจะช่วยเสริมสร้างพัฒนาการของลูกในครรภ์ ตาต้องกินอาหารที่ครบหมู่ และพักผ่อนให้เพียงพอด้วย " เขาอธิบายประโยชน์ของวิตามินต่างๆและการดูแลตัวเองในช่วงตั้งครรภ์ ซึ่งเธอก็ตั้งใจฟังอย่างดี เขานัดอัลตราซาวน์ในอีกสองอาทิตย์ เพราะช่วงอายุครรภ์ 8 อาทิตย์ขึ้นไปจะทำให้เห็นอะไรได้ง่ายกว่าช่วงนี้  

ความคิดเห็น