악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย48

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มิ.ย. 2562 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย48
แบบอักษร

 

 

 

เมียมาเฟีย๔๘ 

 

 

ชานยอลลืมตาขึ้นในตอนสายของวัน เขามองหาอีกคนที่นอนกอดเขาตั้งแต่เลิกเล่นกิจกรรมเข้าจังหวะ แต่ตอนนี้มาเฟียตัวร้ายหายออกไปจากห้องแล้ว เด็กแสบขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากเพราะรู้สึกเอวยอก กว่าจะนั่งตรงๆได้เสียเวลาไปเกือบนาที นี่แค่ไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้มาเดือนกว่าๆยังรู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ทำอีกสักสองถึงสามเดือนเขาคงนอนไข้จับเหมือนกับครั้งแรกแน่  

 

“คริส” เด็กแสบครางชื่อคนรับแผ่วเบา เพราะจำได้ว่าก่อนจะหลับไปเขาถามอะไรมาเฟีย แล้วเขาก็จำรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นได้ ชานยอลกัดฟันตัวเองอย่างเจ็บใจ จำกันได้แต่ดันมาแกล้งกัน  

 

“แล้วนี่หายไปไหน แทนที่จะมานอนด้วยกัน แต่พอตื่นขึ้นมาก็ไม่มี” ที่เขาพูดไม่ได้เป็นเพราะน้อยใจ แต่มันหงุดหงิดมากกว่าเลยต้องพูดออกมาแบบนี้ ชานยอลลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ ยังดีที่ก่อนจะหลับไปมาเฟียได้อาบน้ำแต่งตัวให้ใหม่แล้ว เขาเพียงล้างหน้าล้างตาก็พอ เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อยชานยอลจึงออกจากห้อง เมื่อลงมาถึงด้านล่างทุกคนก็หายไปหมดแล้ว  

 

“คุณชานยอลจะทานอะไรดีคะ” คุณป้าแม่บ้านเอ่ยถามเมื่อเขาเดินตรงเข้ามาในห้องครัว เขาฉีกยิ้มให้คนถาม นี่เป็นรอบที่สองของวันแล้วที่คุณป้าถามเขา เพราะตอนเช้าก็เป็นคุณป้าที่ถาม แต่เขากลับไม่ได้ทานข้าว  

 

“อะไรก็ได้ครับ ตอนนี้ผมหิวมาก” เขาตอบ คุณป้าแม่บ้านจึงรีบหาอาหารมาเสริฟให้เขาทันที เขานั่งทานอาหารอยู่ในห้องครัว ไม่ได้ยกออกไปทานที่ห้องอาหาร คือทานในนี้แล้วมีเพื่อนคุย ถ้ายกไปที่ห้องอาหารก็ต้องนั่งกินคนเดียว เหงาไง มาเฟียก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนตั้งแต่ที่เขาตื่นขึ้นมา จากที่หงุดหงิดก็จะเปลี่ยนมาเป็นน้อยใจแล้วตอนนี้ 

 

”คุณชานยอลรับอะไรเพิ่มไหมคะ” พี่สาวคนสวยที่เป็นลูกมือของคุณหมอป้าแม่บ้านเอ่ยถามเมื่อเห็นเขารวบช้อนเข้าหากับ 

 

”ไม่ดีกว่าครับ” เขาตอบ เพราะตอนนี้อิ่มมากเลย 

 

”ว้า...เสียดายจัง พี่ก็อุตส่าห์ทำบัวลอยไข่หวานไว้ให้” ชานยอลหันขวับแทบไม่ทัน ไม่มีใครรู้หรอกว่าขนมหวานที่เขาชอบที่สุดคือบัวลอยไข่หวาน แต่มีสองคนที่รู้ คือพ่อ กับมาเฟีย 

 

”ถึงจะอิ่มยังไง ผมก็รับได้ครับ ผมขอนะครับพี่อี้เหม่ยคนสวย” คนถูกชมว่าสวยยิ้มรับกับลูกอ้อนของผู้เป็นนายก่อนจะหันไปตักของหวานมาเสริฟตรงหน้า บัวลอยหลากหลายสีสันถูกตักมาวางตรงหน้า ชานยอลยิ้มให้กับคนตัดมาให้ก่อนจะหันไปตักเข้ามาพร้อมกับปากที่เอ่ยชมไม่หยุด เล่นเอาคนทำได้แต่ยืนยิ้มอย่างมีความสุข 

 

”อือ คุณคริสเข้าออกไปข้างนอกเหรอครับ” ทานไปได้สักพักจึงนึกขึ้นได้ว่าต้องถามหาอีกคนที่ยังไม่เห็นตั้งแต่ลงมา 

 

”ไม่เห็นออกไปไหนนะคะ” คุณป้าแม่บ้านที่ทำอาหารให้กับลูกน้องของมาเฟียเป็นคนตอบ ไม่ได้ออกไปไหน แล้วตอนนี้เจ้าตัวหายไปไหน ชานยอลตักขนมหวานเข้าปากคำสุดท้ายก่อนจะยื่นชามให้กับพี่แม่บ้านที่รอรับอยู่ เพราะถ้าเก็บไปล้างเอง พวกพี่ๆก็จะงอนเขาอีก เดี๋ยวก็หาว่าเขามาแย่งงาน 

 

“งั้นผมขอตัวนะครับ” เขาเดินออกจากห้องเพื่อตามหาเจ้าของบ้านที่ตอนนี้ไปอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ 

 

”ตอนนี้คุณหยางหยางฟื้นแล้วครับ คุณหมอลู่บอกว่าร่างกายคืนสภาพไวมาก” ชานยอลหยุดเดินเมื่อเดินผ่านหน้าห้องทำงานของคนรักที่ไม่ได้ปิด จะบอกว่าไม่ได้ปิดก็ไม่ใช่ มันถูกปิด แต่มันปิดไม่สนิทซะมากกว่า เขาเดินเข้าไปใกล้เพื่อที่จะแอบฟังเจ้านายกับลูกน้องคุยกัน 

 

”แล้วเรื่องคนร้าย”  

 

“ตามกลิ่นยังไม่เจอเลยครับ”  

 

“สืบหาต่อไป อย่าให้ช้านัก ฉันกลัวคนพวกนี้จะเล่นงานจนมาถึงชานบอล” มาเฟียพูดอีกครั้ง เพราะถ้ายังจับมือวางระเบิดไม่ได้ เขากลัวว่าต่อไปมันจะเล่นงานมาถึงคนรักของเขา ยิ่งเด็กแสบเป็นพวกไม่สนใจอะไรด้วยแล้ว เขายิ่งเป็นห่วงเข้าไปใหญ่ ชานยอลฉีกยิ้มออกมาก่อนจะถอยห่างจากประตูห้องทำงานของคนรัก เขาเดินขึ้นไปบนห้องก่อนจะกลับลงมาอีกครั้งพร้อมกับเจ้าแล็ปท็อปคู่ใจ เขาหันซ้ายหันขาวก่อนจะตรงดิ่งไปยังหลังบ้านที่มีห้องที่เขาเคยอยู่ เมื่อก้าวเข้ามาเขาก็ฉีกยิ้มอีกครั้ง ห้องนี้จะมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดให้อยู่เสมอๆเพราะรู้ว่าเจ้าของห้องอย่างเขาจะแอบมานอนหลับที่นี่เป็นประจำ ชานยอลหันไปล็อกประตูห้องก่อนจะหันกลับมาแล้วกระโดดขึ้นไปบนเตียง 

 

”ซี๊ดดดดดด” เด็กแสบยกสะโพกตัวเองขึ้น เมื่อสะโพกกระแทกเข้ากับเตียงนุ่มๆแล้วมันทำให้เข้าต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ลืมไปเลยว่าเพิ่งจะโดนกระแทกมา เด็กแสบยกมือขยี้ผมตัวเองก่อนจะลุกนั่งขัดสมาธิ จากนั้นจึงหันมาสนใจเจ้าแล็ปท็อปตรงหน้า เขาจัดการเครื่องมือสื่อสารของตัวเองเข้ากับแล็ปท็อปก่อนจะลิ้นข้อมูลของตัวเองไปยับอีกฝากนึ่งของประเทศ ไม่นายภาพหน้าจ้อของเขาก็ปรากฏใบหน้าของก๊วนแก๊งขึ้นมา  

 

“หวัดดีฮยอง” น้องเล็กของแก๊งร้องขึ้นมาก่อนใครเพื่อน จากนั้นทุกคนก็ต่างทักทายกันอย่างคิดถึง 

 

”ซูโฮฮยองไปไหน” ชานยอลถามหาพี่ชายอีกคนที่ตอนนี้หายไปจากหน้าจอ  

 

“ก็อยู่ฮ่องกงนิ” เฉินเป็นคนตอบ จากนั้นทุกคนต่างก็ทำสีหน้าสงสัย ใช่ เด็กแสบรู้ว่าพี่ชายอยู่ฮ่องกง แต่ก็หน้าจะโผล่มาทักทายพร้อมกับทุกคน แต่นี่กลับหายไป 

 

”ขอโทษทีที่มาช้า” เมื่อเงียบกันอยู่นาน สักพักก็ปรากฏใบหน้าของพี่ชายที่หายไป 

 

”ทำไมฮยองต้องเอาผ้ามาพันคอขนาดนั้น ที่ฮ่องกงหนาวมากเลยเหรอ” จงอินเป็นคนถามขึ้นเป็นคนแรก แต่คนถูกถามกลับทำตัวเลิ่กลั่ก ลุกลี้ลุกลนเหมือนกลัวว่าจะถูกจับได้ แน่ะ น่าสงสัยชะมัด แล้วนี่หน้าหนาวอะไร ช่วยนี้ฝนตกต่างหาก แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบ 

 

”มะ ไม่ ไม่หนาว แต่แอร์มันเย็น” หึ ชานยอลหัวเราะขึ้นจมูกกับคำตอบของพี่ชาย 

 

”แล้วนี่มีอะไร ทำไมถึงเรียกมารวมตัวกัน” เมื่อกลัวว่าน้องๆจะซักฟอกตัวเองจนขาวจึงได้เปลี่ยนเรื่องพูด เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนจึงเลิกสนใจคนพูด แล้วหันมาจ้องหน้าจอที่ปรากฏใบหน้าของชานยอลแทน 

 

”เรื่องรหัสที่เคยส่งให้ มีใครไขปริศนาได้ไหม” ทุกคนเงียบ ก่อนจะเป็นมินซอกที่เป็นคนค้นหาของในกระเป๋าแล้วเสียบเข้ากับแล็ปท็อบของตัวเอง จากนั้นข้อมูลทุกอย่างก็ปรากฏขึ้นในหน้าจอของทุกคน ชานยอลเลื่อนหน้าจอขยายให้ให้ขึ้น สายตาก็อ่านเนื้อหาตรงหน้าที่เป็นภาษาบ้านเกิด 

 

”รหัสที่ได้มาฉันหาพิกัดได้แถวๆเกาลูน” เกาลูนห่างจากที่เขาอยู่ประมาณ2-3 กิโล เดินทางไปก็น่าจะ10-15 นาที ชานยอลยกยิ้มมุมปาก  

 

“ชานยอล/ฮยอง” เสียงที่ดังขึ้น ทำให้ชานยอลหันไปสนใจก๊วนแก๊งที่หน้าจออีกครั้ง เขาเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ  

 

“อีกห้าชั่วโมงพวกฉันจะถึงฮ่องกง อย่าคิดที่จะฉายเดี่ยว” ดีโอพูดขึ้น ทำให้ชานยอลเลิกคิ้วขึ้นมากกว่าเดิม  

 

“พวกพี่จะมา”  

 

”พวกเราเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้ว อีกชั่วโมงนิดๆก็จะขึ้นเครื่องแล้ว ผมกะสักห้าชั่วโมงพวกเราก็จะไปถึงฮ่องกง แล้วเจอกันนะครับ” เซฮุนพูดทิ้งท้ายก่อนจะหายไปจากหน้าจอ จากนั้นก็ตามด้วยคนอื่นๆที่หายไปจนหมด เด็กแสบนั่งจ้องหน้าจอที่ยังเปิดค้างอยู่ แต่ไม่มีใครอยู่สนทนากับเขาแล้ว เขาก็ไม่ได้อยากคุยกับใครในตอนนี้ เพราะเขากำลังมีเรื่องให้คิดมากมาย ทำไมต้องอยากมากันด้วยนะ 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

เงียบ  

 

ภายในห้องยังคงเงียบ 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

และก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม 

 

”ไปเอากุญแจห้องมา” มาเฟียหน้านิ่งหันไปสั่งลูกน้องเพื่อให้ไปเอากุญแจห้องมาไข เพราะเขาเคาะเรียกคนด้านในอยู่หลายครั้งแล้ว แต่เจ้าเด็กแสบก็ยังคงเงียบ ไม่ยอมออกมาเปิดประตูให้ เขาก็อุตส่าห์ยกของกินขึ้นไปให้บนห้องแต่พอเข้าห้องไปเจ้าเด็กแสบก็หายไปแล้ว เขาคิดว่าเด็กแสบจะหนีเขาไปจึงรีบไปดูที่ห้องควบคุมกล้อง กลายเป็นว่าเด็กแสบแอบมาทำลับๆล้อๆอยู่ที่ห้องนอนหลังบ้าน  

 

“นี่ครับนาย” ลูกน้องชุดดำวิ่งกลับมาพร้อมกับยื่นกุญแจห้องมาให้ ก่อนจะถอยหลังออกห่างเพื่อรอรับคำสั่งต่อไป 

 

”แยกย้ายได้” มาเฟียหนุ่มสั่งก่อนจะหันมาไขกุญแจห้องที่มีเด็กแสบแอบมาทำลับๆล้อๆอยู่ภายในห้อง คริสเปิดประตูเข้าไป เขาจ้องมองแผ่นหลังเล็กของเด็กแสบที่นั่งจ้องหน้าจอแล็ปท็อป โดยที่หูเสียงหูฟังเอาไว้ มิน่าล่ะถึงไม่ได้ยินที่เขาเคาะประตู และนี่ก็ดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำที่เขาเข้ามาในห้อง มาเฟียก้าวขึ้นไปบนเตียงนอน ทำให้เด็กแสบสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ๆก็มีคนมานั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ชานยอลหันมามองผู้บุกรุกเข้ามาในห้อง ก่อนจะชักสีหน้าไม่พอใจออกมา จากนั้นก็หันไปจ้องที่หน้าจอต่อ มือซ้ายก็กดคีย์บอร์ด ส่วนมือขวาก็เลื่อนกดเมาส์อย่าเมามันส์ เฮ้อ เขาก็นึกว่าแอบมาทำเรื่องไม่ดีซะอีก ที่ไหนได้ ไอ้แสบของเขาแอบมาเล่นเกมส์นี่เอง 

 

”มาอยู่นี่ทำไมไม่บอก” เงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก 

 

”นี่” เด็ดแสบโวยวายเมื่อมือหนาดึงหูฟังของเขาออก 

 

”เลิกเล่นก่อน” มาเฟียสั่ง เด็กแสบหรือจะสน ไม่มีหูฟัง เขาก็เล่นต่อได้ เมื่อเห็นว่าเด็กแสบไม่สนใจ มาเฟียหนุ่มจึงหันไปมองที่หน้าจอแล็ปท็อป รอจังหวะที่เด็กแสบชนะ หรือไม่ก็แพ้ เพราะเขาไม่ต้องการขัดตอนที่เด็กแสบเล่นติดลมอยู่ 

 

“คุณคริส” เด็กแสบหันมาโวยวายใจมาเฟียอีกครั้ง เมื่อเขาเล่นเกมส์ชนะ แล้วมาเฟียกลับยื่นมือมาดึงแล็ปท็อปของเขาออกห่าง โน้น โยนไปไว้ปลายเตียงเฉยเลย 

 

”คุยกันก่อน” ชานยอลหันมามองหน้าคนพูด เขาไม่ใช่เด็กที่พูดไม่รู้เรื่อง เมื่อกี้เขาติดเล่นเกมส์อยู่จึงยังไม่อยากคุย แต่ตอนนี้เขาชนะแล้วจึงได้หันมาหามาเฟียหนุ่มที่นั่งจ้องเขาอยู่ 

 

”อธิบายมาดีๆนะ อย่าทำให้ผมต้องโมโห” ก็ขู่ไปนั่นแหละ เคยเห็นเด็กแสบโกรธหรือโมโหมาเฟียอย่างจริงจังที่ไหนกัน ส่วนมากก็แค่งอนเล็กน้อย มาเฟียไม่ง้อ เขาก็หายงอนเอง ก็มันเป็นนิสัยของเขาอยู่แล้ว ขนาดถูกจับไป ไอ้แสบยังไม่เห็นจะโกรธคนจับเลย ก็แค่ลอยไปตามน้ำเท่านั้น เขาพาไปไหนก็ไป รอแต่จังหวะหนีเท่านั้น 

 

”โอเคครับ” คริสพูดยิ้มๆทำให้เด็กแสบต้องยิ้มตามออกมา ก่อนที่ใบหน้าจะขึ้นสีแดง อยู่ๆก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา ที่เขาเรียกมาเฟียตรงหน้า 

 

”เป็นอะไร” มาเฟียถามขึ้นมา เพราะอยู่ๆไอ้แสบก็ยกมือขึ้นมาขยี้ผมตัวเองอย่างรุนแรง เด็กแสบส่ายหัวปฏิเสธ  

 

“ก็เมื่อคืนที่นายหายไป อยู่ๆมันก็มีภาพฉันวิ่งตามหานายให้วุ่น ตอนแรกก็ไม่ได้เอะใจอะไรหรอก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกำลังตามหายใคร” คริสมองเด็กแสบที่นั่งจ้องตัวเองอยู่ เขาไม่ต้องคิดเยอะว่าเด็กแสบต้องการคำอธิบายอะไร  

 

“แล้วมาจำได้ตอนไหน” เด็กแสบถาม มาเฟียยิ้ม ก่อนจะยื่นใบหน้าไปจูบที่ริมฝีปากแดงๆของเด็กแสบ เล่นเอาเด็กแสบหน้าแดงขึ้นมาทันที  

 

“ก็ตอนที่นายตกน้ำนั่นแหละ ตอนที่ฉันเห็นนายตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ” ชานยอลทำสีหน้าไม่เข้าใจ 

 

”จำตอนไปเที่ยวเรือสำราญไม่ได้เหรอแสบ ตอนที่นายก่อเรื่องแล้วถูกจับโยนลงเรือ” น้ำเสียงนิ่งๆเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของคนรักมีอาการสงสัยขึ้นมา เมื่อได้คำกระจ่างเด็กแสบจึงยิ้มแห้งๆออกมา เพราะเขาก็คิดได้แล้วเหมือนกัน 

 

”นั่นแหละ ภาพนั้นทำให้ฉันจำนายได้ เพราะฉันเห็นนายตกน้ำเมื่อเช้า” 

 

”ก็ต้องขอบคุณ คุณลี่คุนสินะ” เด็กแสบพูด แต่ได้รับสายตาที่ไม่พอใจมาจากมาเฟีย 

 

”มันใช่เรื่องไหม ถ้าฉันไม่เดินไปเห็นจะเกิดอะไรขึ้น” ชานยอลเม้มริมฝีปากเข้าหากัน  

 

“ห้ามโกรธนะ เมื่อคืนผมง้อคุณแล้ว” ง้อเรื่องอะไรน่ะเหรอ ก็เรื่องที่เขาโกหกมาเฟียว่าตกน้ำเอง ทั้งๆที่ลี่คุนเป็นคนทำ  

 

“ถ้าคุณไม่โกรธผม ผมก็ไม่โกรธคุณเรื่องนี้เหมือนกัน” คริสจ้องคนรัก ก่อนจะดึงร่างของคนรักเข้ามาแนบอกของตัวเอง ทำไมคนรักของเขาถึงเป็นคนโกรธใครไม่ได้นานนะ หรือไม่ก็ไม่คิดที่จะโกรธเลย เหมือนกับเรื่องเมื่อคืนที่เขาแกล้งทำเป็นจำเด็กแสบไม่ได้ 

 

 

 

1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ 

 

กลับมาแล้ว ที่ศูนย์โทรมาบอกให้ไปรับคอมฯ เรารีบนั่งรถเมล์ไปเอาทันที กลับมาถึงห้องก็มานั่งแก้คำผิด แล้วลงในทันใด ต้องขอโทษที่หายไปนะคะ  

 

 

เนี่ย เดอะแก๊งจะมารวมตัวกันอีกแล้ว จะเกิดเรื่องวุ่นอะไรไหมนะ เฮ้ออออ เป็นกำลังใจให้คุณมาเฟีย ทั้งเมีย ทั้งเพื่อนเมีย 

 

ความคิดเห็น