ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจค่ะ❤

ตอนที่ 13 กลอนบทแรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 กลอนบทแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 กลอนบทแรก
แบบอักษร

บุญตาลุกขึ้นยืนแล้วหยิบเงินก้อนนั้นขึ้นมาก่อนจะโยนไปใส่อกของคาร์ลอสด้วยความเสียใจ 

" อย่ามาดูถูกและฟาดหัวตาด้วยเงิน" เธอมองเขาน้ำตาคลอแล้วเดินหนีออกมา เธอรู้ว่าเขาหวง แต่การที่เขามาตะโกนใส่เธอแล้วยังโยนเงินมาให้เธอแบบนั้น เธอรับไม่ได้ ถึงเธอจะจนแต่เธอก็มีศักดิ์ศรีพอที่ไม่ยอมให้ใครมาดูถูก  

" นี่พี่ทำอะไรลงไป! ดูสิตาโกรธจนเดินหนีไปแล้ว " เคทหันไปว่าพี่ชายตัวดีที่ยังนั่งทำหน้ามืดดำคล่ำเครียดอยู่ตรงนี้ 

" ตารอพี่ด้วย " อาร์ทที่กำลังจะวิ่งตามไป โดนเคทรั้งแขนเอาไว้  

" ปล่อยให้ตาได้อยู่คนเดียวเถอะ " เคทเองก็อยากจะวิ่งตามบุญตาไปเหมือนกัน แต่เพราะคบกันมานานเลยรู้นิสัยบุญตาดีว่าเธอชอบที่จะอยู่คนเดียวเวลาเธอโมโหหรือโกรธ  

" พวกนายก็เหมือนกัน เล่นอะไรเป็นเด็กๆ ตาไม่ใช่สิ่งของนะที่จะมาประมูลกัน " เคทชี้หน้าด่าเรียงตัวก่อนจะหันไปมองพี่ชายตัวดีที่ตอนนี้ลุกขึ้นวิ่งตามบุญตาออกไป เธอไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพี่ชายของเธอต้องทำตัวหึงหวงบุญตาขนาดนี้ด้วย ทั้งๆที่ทุกคนก็แค่พูดเล่นกันแต่เขากลับจริงจังอย่างเอาเป็นเอาตาย และเธอก็สังเกตุเห็นความผิดปกติของเขามาได้สักพักแล้ว แต่เพิ่งจะมาแน่ใจก็วันนี้แหละว่าสองคนนี้มีอะไรที่ปิดบังเธออยู่ 

" พี่ไคล์แอนไปด้วยค่ะ " เคทรีบดึงแขนแอนไว้อีกคน 

" นี่ก็อีกคนจะตามเกาะพี่ชายฉันไปอีกนานแค่ไหน จนป่านนี้ยังไม่รู้ตัวอีกรึว่าเขาไม่เอา " เธอไม่ชอบขี้หน้ายัยนี่มานานแล้ว เจอกันทีไรต้องแขวะต้องกัดกันทุกที คนแบบนี้เธอไม่เอามาเป็นพี่สะใภ้หรอกนะ 

" กรี๊ดดด ยัยบ้า! ยัย ยัย...ฝากไว้ก่อนเถอะ " แอนทำท่าจะเข้ามาตบเธอ แต่พอเธอยกมือขึ้นสู้แอนกลับวิ่งหนี 

" พี่ไคล์ไม่ได้จะไปทำอะไรตาใช่ไหม " ทัชถามขึ้น 

" ไม่รู้สิ..สองคนนี้ยิ่งไม่ค่อยถูกกันอยู่ " แซมทำหน้ากังวล 

" ฮึ อย่างพี่ไคล์น่ะหรือจะทำอะไรตา " อาร์ทพูดขึ้นลอยๆ แต่เคทที่ยืนฟังกลับยิ่งสงสัย เพราะอาร์ทพูดเหมือนรู้อะไรบางอย่าง  

คาร์ลอสเดินตามหาตาจนทั่วแต่ก็ไม่เจอไม่รู้ว่าเธอไปซ่อนอยู่ตรงไหน  

" โธ่เว้ย! " เพราะความหึงหวงของเขาที่ทำอะไรโง่ๆลงไปแท้ๆจึงทำให้บูญตาโกรธแบบนี้ เขาไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ผู้หญิงที่เข้าหาเขาส่วนใหญ่ก็เพราะหน้าตาและเงินของเขาเท่านั้น เขาไม่เคยต้องง้อหรือเอาใจใคร พอต้องจริงจังกับใครขึ้นมาจริงๆ เขาเลยไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง ตาเป็นคนง่ายๆไม่เรื่องมาก เขาหาอะไรมาให้เธอก็ไม่รับถ้ามันมีราคาค่างวด เธอดีใจแค่ได้ช็อคโกแล็คหรือไม่ก็ดอกไม้เพียงดอกเดียว ทุกวันนี้เธอยังคงทำงานจนดึกดื่น แถมบางวันต้องไปช่วยงานน้าอีก ค่าแรงก็น้อยนิด แต่เธอก็ไม่เคยปริปากขอความช่วยเหลือจากเขา แต่เขากลับโยนเงินใส่เธอแบบนั้น 

ร่างแกร่งออกวิ่งไปตามชายหาดอีกครั้งแต่ก็ไม่พบเธอ  

" ไปอยู่ไหนนะ!" คาร์ลอสยืนหอบหายใจอยู่สักพักก่อนจะออกวิ่งตามหาเธอต่อ แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเธอนั่งพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เขารีบวิ่งเข้าไปนั่งข้างๆเธอ ดวงตาแดงระเรื่อของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด จนได้แต่นั่งก้มหน้า มือก็เริ่มหยิบกิ่งไม้มาเขี่ยดินไปมาด้วยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีให้เธ​อหายโกรธ เขากลัวจริงๆกลัวว่าเธอจะบอกเลิก 

" พี่ว่าเราแตกต่างกันเกินไปไหม " บุญตามองเขาด้วยสายตาเศร้าๆ  

" ตาคือความแตกต่างที่เติมเต็มชีวิตพี่...พี่ขอโทษที่ทำให้ตาเสียใจ " เขายื่นมือไปจับมือเธอไว้แน่นด้วยใจที่สั่นรัว  

" ตาอาจจะเป็นแค่ความแปลกใหม่ จนพี่ลืมความเป็นจริง วันไหนที่พี่ตื่นขึ้นมาพบความจริง พี่อาจจะเสียใจที่เสียเวลาไปกับตา และตาเองก็คงเสียใจที่ทำให้พี่เสียเวลา... " ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นมองเขาสั่นระริก จนใจเขาตกไปอยู่ตาตุ่ม.. นี่เธอไม่ได้จะบอกเลิกเขาจริงๆใช่ไหม 

" ตาว่าเรา..." คาร์ลอสรีบดึงเธอมาจูบอยู่เนิ่นนาน เพราะไม่อยากได้ยินคำว่าเลิกจากปากเธอ  

" ไม่ตา..ตาไม่ใช่ความแปลกใหม่ ตาเป็นทุกอย่างของพี่ ตาคือหัวใจของพี่ พี่รักตาและจะไม่มีคำว่าเสียใจจากพี่แน่นอน.. " คาร์ลอสหยุดชะงักเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าเมื่อกี้พูดอะไรออกไป...เขาเพิ่งบอกรักเธอ นี่ใช่ไหมคือความรู้สึกของเขาที่มีให้เธอหลายปีที่ผ่านมา นี่ใช่ไหมที่ทำให้เขายอมหยุดอยู่ที่เธอ และนี่ใช่ไหมที่ทำให้เขาขาดเธอไม่ได้...แล้วคำตอบก็คือใช่ เขารักเธอ แอบรักมานานจนพาลเป็นความเกลียดเมื่อเห็นเธอเข้าโรงแรมกับชายอื่น  

บุญตามองเขานิ่งค้าง จนเขาต้องยื่นหน้าไปจูบเรียกสติเธอ 

" พี่รักตา ตาได้ยินไหมว่าพี่รักตา อย่าใจร้ายผลักไสพี่เลยนะครับ " บุญตามองจ้องตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา  

" พี่แน่ใจแล้วเหรอคะ ที่จะใช้คำนั้นกับตา เพราะตายังให้คำตอบกับพี่ไม่ได้ "  

" พี่เข้าใจตาดี.. ขอแค่ตาเปิดใจที่จะใช้คำว่าเรากับพี่ เปิดใจที่จะลองใช้ชิวิตกับพี่... เราอาจจะมีอะไรมากมายที่แตกต่างกัน แต่หากเราให้เวลาและโอกาสเรียนรู้ซึ่งกันและกัน พี่ว่าเราจะเป็นความแตกต่างที่ลงตัวทีเดียว...ให้โอกาสพี่นะครับ " เธอพยักหน้าน้อยๆแล้วโผเข้ากอดเขา  

นี่คือข้อดีของเธอ ถึงเธอจะโกรธแค่ไหนแต่เธอก็ไม่เคยงี่เง่าและมีเหตุผลเสมอ  

เธอกับเขานั่งกอดกันมองทะเลเบื้องหน้าด้วยใจที่เป็นสุข ลมเอื่อยๆกับคลื่นที่กระทบฝั่งมันทำให้เขาอยากเก็บช่วงเวลานี้ไว้ให้นานเท่านาน 

" แถวนี้บรรยากาศดีนะตา..คนก็ไม่มี.. เรามาเปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อยไหม? " คาร์ลอสมองคนในอ้อมกอดด้วยสายตาเจ้าเลห์ บุญตาเงยหน้ามามองเขาตาโต 

" พี่จะบ้ารึ ตาไม่เอาด้วยหรอกนะ " เธอผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะวิ่งหนี จนเขาต้องรีบลุกตามไปกอดเธอไว้แน่น แล้วหันหน้าเธอเข้าหาต้นไม้พร้อมกับจูบเล้าโลมเธอตามซอกคอ ก่อนจะจับหน้าเธอเบี่ยงให้มารับจูบเขา  

" ไม่ได้เหรอ? " เขาถามเธอหน้างอน 

" แต่ตากลัวใครมาเห็น.. ตาอาย " ดวงหน้าสวยแดงซ่านไปจนถึงใบหู  

" นี่มันชายหาดส่วนตัวนะที่รัก แถมตรงที่เราอยู่มันก็สุดชายหาดที่ปกติไม่มีใครเดินมา...น่านะ พี่สัญญาว่าจะรีบทำ " เธอมองเขาอย่างชั่งใจ มองซ้ายมองขวาก่อนจะพยักหน้าอายๆ เมื่อเธออนุญาตเขาก็ไม่รอช้าเริ่มเล้าโลมและจัดหนักให้เธอทันที...ทำนอกบ้านมันตื่นเต้นแบบนี้นี่เอง  

ใกล้ค่ำบุญตาก็เดินตามหลังคาร์ลอสที่ยิ้มหน้าบานด้วยใบหน้างอง้ำกลับไปหาทุกคน เพราะคนที่บอกว่าจะรีบทำ กลับไม่รีบอย่างที่พูด ได้คืบจะเอาศอกตลอด จนบางทีเธอเกือบตื่นสายเพราะนอนน้อย  

พอตกกลางคืนทุกคนก็พากันตั้งวงตามชายหาด เสียงหัวเราะเฮฮาบวกกับเสียงเพลงดังกระหึ่ม ทำให้เธอนึกถึงครั้งแรกที่เคยไปทะเลกับพวกเขา ครั้งนั้นอาร์ทเมาหนัก เขานั่งคลอเคลียกับผู้หญิงที่มาในกลุ่มไปทั่ว หลายคนก็มองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม พูดจาเหน็บแนมเสียงดังให้เธอได้ยิน ขี้เหร่มั่ง บ้านนอกมั่ง แล้วแต่คนจะสรรค์หามาว่า จนเธอทนไม่ไหวหลบไปนั่งพักใจคนเดียว คงเป็นเพราะทั้งหน้าตาและฐานะที่สู้ใครเขาไม่ได้นี้กระมังเธอจึงไม่เป็นที่ยอมรับของทุกคน 

เธอที่นั่งอยู่บนม้านั่งริมหาด สายตาก็ทอดยาวออกไปในความมืด ความอ้างว้างในจิตใจมันช่างเหมือนกับท้องทะเลตรงหน้า เธอนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนไม่รับรู้ว่ามีคนมานั่งข้างๆอย่างเงียบๆ ก่อนจะยื่นกระป๋องน้ำส้มให้เธอแล้วนั่งเป็นเพื่อนเธอเงียบๆไม่พูดไม่จา สักพักเขาก็ยื่นยาทากันยุงมาให้เธอ พอเธอทาเสร็จเขาก็ดึงผ้าห่มผืนเล็กมาห่มขาให้ จนเธอต้องขมวดคิ้วมองเขาอย่างนึกสงสัยว่าเขาเอาของพวกนี้มาด้วยทำไมแต่ก็ไม่ได้ถาม เธอนั่งดื่มน้ำส้มเขานั่งดื่มเบียร์อยู่จนใกล้สว่าง พอเธอขอตัวจะไปนอนเขากลับจับมือของเธอไว้ให้นั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นกับเขา  

" Here's another day, dear, 

Here's the sun again 

Peeping in his pleasant way 

Through the window pane. 

Rise and let him in, dear, 

Hail him "hip hurray!" 

Now the fun will all begin. 

Here's another day! "  

* Graham Robertson  

"นี่คืออีกวันที่รัก 

นี่คือดวงอาทิตย์อีกครั้ง 

แอบดูในวิถีที่ถูกใจเขา 

ผ่านบานหน้าต่าง 

ลุกขึ้นและปล่อยให้เขาเข้ามาที่รัก 

ทักทายเขา" hip hurray! "  

ตอนนี้ความสนุกกำลังจะเริ่มขึ้น 

นี่เป็นอีกวัน!"  

นั่นเป็นคำกลอนที่คาร์ลอสเคยท่องให้เธอฟัง.  

 

#ไม่รู้แปลถูกมากน้อยแค่ไหน เคยเป็นไหมคะ เข้าใจทุกอย่างแต่แปลให้คนอื่นฟังลำบาก 5555  

ไรท์เป็นคนหนึ่งที่ง้อใครไม่เป็น และไม่เคยให้ใครมาง้อ ด้วยคติที่ว่า " โกรธเองได้ ก็หายเองได้ " เลยไม่รู้ว่าจะเขียนวิธีการง้อคนยังไง 5555 

ความคิดเห็น