Paul

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่๔ เธออ่อยฉัน ไม่ใช่หรอ

ชื่อตอน : ตอนที่๔ เธออ่อยฉัน ไม่ใช่หรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 428

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2562 17:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่๔ เธออ่อยฉัน ไม่ใช่หรอ
แบบอักษร

“ โอย ขอโทษค่ะ” นาลินร้องเมื่อเดินออกจากห้องน้ำและชนเข้ากับอกของผู้ชายคนหนึ่ง และเขาก็กอดรับเธอไว้ ไม่ให้เธอล้ม และเมื่อเงยหน้าขึ้นพบว่าคือ พอล เธอจึงรีบดีดตัวออกจากอ้อมกอดของเขา แต่เขากับไม่ยอมปล่อย 

           พอลเดินตามนาลินมาเข้าห้องน้ำเช่นกัน เมื่อมาถึงหน้าห้องน้ำเขาเห็นเธอเดินก้มหน้าออกมาจากห้องน้ำ และเดินเข้ามาชนเขา เมื่อเธออยู่ในออ้มแขนเขา ร่างกายที่เขาสัมผัสนั่นนุ่มนิ่ม นมเป็นนม ตัวเล็กแต่นมใหญ่เป็นบ้า กลิ่นหอมอ่อนๆที่ไม่เคยได้กลิ่นจากผู้หญิงคนอื่น มันมีเสน่ห์ดึงดูดเขา จนเขาไม่ยอมปล่อยเธอจากออ้มแขน 

           “ ปล่อยค่ะ” นาลินบอกออกไป เมื่อพอลไม่ยอมปล่อยเธอ แต่กลับมือของเขากลับกดสะโพกของเธอให้แนบชิดกับเขา มืออีกข้างลูบขึ้นมาลูบหน้าอกที่ใหญ่เกินตัวของเธอ 

           “ อ่ะ ทำบ้าอะไรของนายห่ะ” นาลินตวาดออกไปด้วยความตกใจที่พอลกระทำกับเธอแบบนี้ นาลินพยามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออกไป แต่ยิ่งเธอผลักเขากลับรัดแน่นขึ้น เขาดันเธอติดกำแพงและก้มลงไปดมความหอมจากซอกคอของเธอ และต่ำลงเรื่อยจนถึงหน้าอกที่เขารู้ว่ามันคือของจริงไม่ได้เสริม เธอหอมเธอหวานจนเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ 

           “ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอชั่ว” พอลเงยหน้าจากหน้าอกขึ้นมามองหน้าเธอ แต่มือของเขากลับยังลูบ ยังบีบหน้าอกเธออยู่ 

           “ ไม่ปล่อย เธออ่อยฉันไม่ใช่หรอ ลุกมาห้องน้ำ ต้องการให้ฉันตามมา” 

           “ ไอบ้า ใครอ่อยแก” พอลก้มลงจูบปิดปากของนาลินทันที เขาไม่อยากได้ยินเสียงด่า เล่นตัวให้เสียเวลา อ่อยให้เขาตามมา เขาก็มาแล้วนี่ไง หึ 

           นาลินเบิกตาโตเต็มที่ เมื่อโดนปากของพอลล่วงล้ำเข้ามาในปากของเธอ เธอพยามเม้มปากไม่ให้เข้ารุกเข้ามาในปาก แต่ด้วยอะไรไม่รู้ เธอกับโดนลิ้นของเขากวาดชิมความหอมหวานในปากของเธอ พอลหยอกล้อกับลิ้นของเธอ เขาดูดลิ้นของเธอ ความรู้สึกหวามแปลกๆเกิดขึ้นกับนาลิน ร่างหนากอดร่างบางให้แน่นขึ้นเมื่อเธอเริ่มเคลิ้ม รสจูบของพอลทำให้นาลินไม่มีแรงจะยืน แต่พอลกับพอใจกับจูบครั้งนี้ 

           “อิ้อ” นาลินทุบอกเขา เมื่อเธอรู้สึกขาดอากาศหายใจจากจูบของเขา พอลค่อยๆปล่อยและคอเคียตามพวงแก้มของเธอแทน ทั้งจูบ ทั้งดม ค่อยเลื่อนลงต่ำเลยๆ ไปตามซอกคอ และเงยหน้ามามองนาลินที่ยืนเฉยไม่ผลัก ไม่ทุบเขาแล้ว เมื่อสายตาของทั้ง 2 สบกัน 

           เพี้ย นาลินตอบหน้าพอล ด้วยแรงทั้งหมด “ ไอชั่ว ไอบ้า ไอ…….” 

           นาลินไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าเขา รีบเอามือเช็ดปากตัวเอง ทำเหมือนรังเกียจสัมผัสจากเขา ทั้งเธอเมื่อกี้ เธอเองก็รู้สึกดี 

           พอลมองนาลินที่ทำท่าทาง เหมือนรังเกียจเขาแล้วไม่พอใจ จึงดึงร่างบางเข้ามาตัวอีกครั้ง และลูบไปตามขาอ่อนของเธอผ่านกางเกงยีน ถ้าใส่กระโปรงมาเขาคงล้วงไปข้างในแล้ว เมื่อล้วงข้างล่างไม่ได้พอล จึงมาล้วงข้างบน เขาบีบหน้าอกเธออย่างแรง และก้มหน้าลงไปหมายจะดูดหน้าอกเธอ แต่ 

           “โอย” พอลร้องเสียงหลง เมื่อนาลินขึ้นเข่าใส่น้องชายเขา และผลักเขาออกทันที ไม่ให้เขาตั้งตัว 

           “ ฉันถือว่าให้ทานหมามันกิน อย่าได้เจอกันอีกเลยผู้ชายสารเลว” นาลินรีบวิ่งออกมาจากหน้าห้องน้ำทันที ทำไมไม่มีใครผ่านมาหน้าห้องน้ำเลย เธอถูกไอชั่วนั่น ลวนลามตั้งนาน ผับหรู แต่ระบบรักษาความปลอดภัยแย่มาก  

           “ ลิน ไปเข้าห้องน้ำนานจัง พี่กำลังจะ….”  

           “ ลินปวดท้อง อยากกลับแล้ว ลินไปรอที่รอที่รถเลยนะคะ ไปก่อนนะคะทุกคน สวัสดีค่ะ” พัดชายังพูดไม่ทันจบ นาลินก็รีบพูดแทรกด้วยความร้อนร้น เธอกลัวว่าพอลจะตามกลับมา เธอไม่อยากเห็นเขาอีกแล้ว  

           “ลิน แกปวดท้องมากไหม แวะหาหมอก่อนกลับไหม” พัดชาถามนาลินด้วยความเป็นห่วง ขณะนั่งรถกลับที่พัก โดยมีวิลเป็นคนขับ  

           นาลินที่นั่งด่านหลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เธอกำลังคิดว่าเธอทำอะไรที่เรียกว่าการอ่อย เขาว่าเธออ่อยเขางั้นหรอ ตอนไหน เธอจำไม่ได้ แล้วเขามีสิทธิอะไรมาทำกับเธอแบบนี้ นั่นมันจูบแรกของเธอเลยนะ แต่นายนั่นจูบเก่งเป็นบ้า เธอยังจำทุกสัมผัสที่เขาทำกับเธอได้ ตอนที่เขาปล้ำจูบเธอนั่น เธอทั้งตกใจและกลัวมาก แต่มันมีบางช่วงที่เธอรู้สึกดีไปกับมัน นาลินสะบัดหัวเรียกสติตัว  

           พัดชาหันมามองนาลิน ที่ไม่ยอมตอบคำถามของเธอ นาลินสะบัดหัวตัวเองไปมา ท่าทางของนาลิน ทำหพัดชาสงสัย 

           “ แกปวดท้องหรือปวดหัว ยายลิน หรือแกปวดท้องจนเพี้ยนไปแล้วห่ะ” 

           นาลินสบตาพี่สาวแล้วยิ้มบางๆให้ “ไม่ปวดอะไรทั้งนั่นล่ะ หนูแค่อยากกลับบ้าน”  

           “ แกอยากกลับบ้าน เลยบอกว่าปวดท้อง ไม่ต้องรักษามารยาทเลยซินะ แกรู้ไหม วิลเขายังต้องการอยู่ค่อยกับคุณพอล เรื่องงาน แต่แกเอาแต่ใจตัวเอง จนเขาต้องรีบกลับแบบนี้” พัดชาดุน้องเสียงเขียว ที่ทำให้วิลยังไม่ได้คุยงานกับพอล ทั้งที่พอลบอกว่ากลับจากห้องน้ำค่อยคุยกัน แต่เมื่อพอลกลับมาที่โต๊ะวิลต้องขอตัวกลับก่อน เนื่องจากนาลินปวดท้อง ทำให้วิลชวดโอกาสที่จะเสนองานให้พอล 

           “ ขอโทษค่ะ ขอโทษนะวิลที่ทำให้นายไม่ได้เสนองานนี่ให้เขาก่อน” นาลินรู้สึกผิด เธอรู้ว่าวิลมาผับครั้งนี้เพื่อทำงานด้วย แต่ไม่รู้ว่าคนที่วิลอยากร่วมงานด้วยคือผู้ชายสารเลวคนนั้น 

           “ ไม่เป็นไรหรอกลิน” วิลมองนาลินจากกระจกมองหลังและบอกเธอ  

           “ ลินรู้จักกับคุณพอลเขามาก่อนหรอ” วิลถามนาลิน เขาสังเกตว่าพอลมองนาลินตั้งแต่ตอนที่เดินเข้าไปในผับ สายตาที่ทั้ง2 มองกันเหมือนคนรู้จักกันมาก่อน 

           “ อืม เขาคือวิทยากรที่มาบรรยายที่มหาวิทยาลัยเมื่อเช้าน่ะ เขาคือคนที่ลินเล่าให้พี่พัดฟังไงค่ะ เขาคือให้คนไม่ต้องต่อเวลาคนนั้น” ประโยคหลังนาลินหันไปพูดกับพัดชา 

           วิลนั่งฟังนาลิน เขาเห็นลู่ทางในการเสนองาน และเลยไปถึงการเซ็นสัญญากับบริษัทของพอลเลยล่ะ ถ้าเป็นไปตามที่เขาคิด นาลินจะทำให้เขาได้ผลประโยชน์มหาศาล  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น