ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE ME 10: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ความโดดเดี่ยวของผู้ชายคนหนึ่ง NC 100%

ชื่อตอน : HATE ME 10: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ความโดดเดี่ยวของผู้ชายคนหนึ่ง NC 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2562 02:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE ME 10: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ความโดดเดี่ยวของผู้ชายคนหนึ่ง NC 100%
แบบอักษร

 

HATE ME 10: ความโดดเดี่ยวของผู้ชายคนหนึ่ง 

 

แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบใบหน้านวลสวยของภัทธิรา คิรินไม่ปฏิเสธว่าตอนนี้เขากำลังหลงไหลเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เขาจูบเธอจนหนำใจแล้วเลื่อนมือดึงชุดของเธอออก ผิวขาวนวลไร้ริ้วรอยใดๆสะกดสายตาของเขาเอาไว้...พอได้พิจารณาอย่างตั้งใจอีกครั้งก็รู้แล้วว่าทำไมใครๆต่างก็ต้องการภัทธิรา ผู้หญิงคนนี้เสน่ห์ร้ายเหลือเกิน...ลองชายใดได้หลงเข้าไปแล้วไม่มีทางที่จะหาทางออกมาได้ 

 

"มองอะไรขนาดนั้นคะ?" ภัทธิรายกแขนปิดเนื้ออกของเธอ 

 

คิรินก้มลงทาบทับร่างเพรียวบางและกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูนิ่ม "มองเมียตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน?" 

 

เธอไม่ตอบกลับและทำเพียงแค่หันหน้าหนีสายตาที่กำลังหิวกระหายของชายหนุ่ม เขาเลื่อนมือสัมผัสผิวกายสาวอย่างตั้งใจลงมาจนดึงกางเกงชั้นในของเธอให้พ้นสะโพกกลมกลึง เนินสาวไร้สิ่งปกปิดจึงก้มลงลากลิ้นชิมรสหวานราวกับอดอยากมานานแสนนาน ภัทธิราผวาเฮือกเผลอให้มือพยายามผลักหัวของเขาออกไปจากกลางกายสาวของเธอ ไม่ไหว....แววตาคู่สวยสั่นระริก ความซาบซ่านพลุกพล่านจนสั่นไปทั้งตัว 

 

"อื๊อ..." 

 

คิรินยึดสะโพกกลมเอาไว้แน่นไม่ให้เธอได้หนีเขาไปไหน เลือดในกายสูบฉีดจนอึดอัด อยากจะกลืนกินเธอเสียให้หมดในตอนนี้เลย ลิ้นร้อนยังคงเล่นสนุกกับของเล่นชิ้นงามที่อยู่ตรงหน้าไม่นานก็ถอนออกพร้อมกับเสียงหายใจหอบๆของเจ้าของมัน ภัทธิรามองเจ้าของร่างสูงค่อยๆคลานแทรกเข้ามากลางร่างของเธอ ตอนนี้เขาปลดเสื้อผ้าออกไปจนหมดเผยให้เห็นมัดกล้ามทุกสัดส่วน ซิกซ์แพ็คเรียงสวย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามาเฟียแบบเขาแต่ละวันต้องออกกำลังหนักขนาดไหน 

 

"เดี๋ยวค่ะ" ภัทธิราร้องทักขึ้นทำเอาอีกคนรู้สึกขัดใจ เธอหลุบตาลงก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง "ป้องกันด้วยนะคะ" 

 

ทันทีที่ได้รู้ความต้องการของเธอเขาก็เอื้อมมือหยิบของที่อยู่บนลิ้นชักหัวเตียงออกมา "ครั้งนี้จะยอมทำตามให้ก่อนก็แล้วกัน" 

 

หลังจากที่สวมเกราะป้องกันแล้ว มือใหญ่สอดเข้าไปใต้แผ่นหลังบางแล้วปลดตะขอบราเซียลายลูกไม้สีเนื้อของเธออกไปให้พ้นทางเสีย ไม่มีอุปสรรคแล้วคิรินก็สอดใส่ตัวตนของเขาเข้าไปในร่างกายของเธอ 

 

"อา..." 

 

"อื้มม จุ๊บๆ" เตอนนี้เขาสนใจแต่สิ่งที่อยู่ในปากเพียงอย่างเดียว ลิ้นร้อนตวัดเลียสองเต้าอวบอย่างช่ำชอง คนตัวเล็กบิดเร่าปานจะขาดใจตายเสียให้ได้ 

 

"ฮ้าาา~ จุ๊บ" ทันทีที่กำลังสูดลมหายใจเข้าปอด คิรินก็กดจูบหนักๆบนริมฝีปากอิ่ม "อื้ออ ฮึก!!" ภัทธิราเริ่มหายใจไม่ออกพยายามจะดันตัวเขาออกไป แต่ว่าสะโพกรับการเคลื่อนไหวของคนที่อยู่บนร่างโดยที่เขายังไม่ได้ผละริมฝีปากออกจากเธอ 

 

หายใจจะไม่ออกอยู่แล้ว... 

 

"ภัทร" ชายหนุ่มกัดกรามจนขึ้นเส้น ตาคมมองคนที่กำลังเคลื่อนไหวตามแรงกระแทกของเขาพลางลูบปอยผมของเธอออกไป คิรินอยากจะเห็นใบหน้าของเธอชัดๆในทุกการเคลื่อนไหวของค่ำคืนนี้ อยากจะจดจำทุกรายละเอียดเอาไว้ "โอ้ววส์" 

 

ภัทธิรารู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงไปมา...อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศหรือจะมาสู้ไฟสวาทที่กำลังปะทุอยู่ในตอนนี้ คิรินเงยหน้าเป่าปากระบายความเสียดเสียวที่รุมเร้าตัวเขาอยู่... ในตัวเธอทำเขารู้สึกดีจนแทบคลั่ง แน่นอนล่ะว่าเขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่จะได้ครอบครองร่างกายของเธอ 

 

"อาส์" คิรินคำรามเสียงพร้อมเร่งจังหวะให้เร็วยิ่งขึ้น หญิงสาวครางเสียงสั่นเครือ เธอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างก่อนที่เขาจะเปลี่ยนมาสวมกอดเธอแน่นแนบกาย  

 

"อ๊ะๆ อ๊าาา กรี๊ดดด" 

 

"ภัทร!! โอวส์ อาาา" 

 

ปึกๆ  

 

ภัทธิรากระตุกเกร็งพร้อมหายใจหอบไปมาตามจังหวะเพื่อกำหนดลมหายใจให้มั่นคง วันนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน...ทันใดนั้นเปลือกตาที่หนักอึ้งก็ค่อยๆปิดลงด้วยความอ่อนล้า คิรินเงยหน้าขึ้นมาแล้วผละออกจากร่างอรชร เขาช้อนตัวเธอขึ้นแล้วจัดแจงท่านอนให้ใหม่เสีย สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยงามของคกำลังหลับไหลแล้วลูบไล้ไปทั่วใบหน้า  

 

จากที่เคยเป็นนักล่า ตอนนี้เขากลับกลายเป็นเหยื่อเสียเอง... 

 

"พี่ขอโทษที่รู้สึกแบบนี้นะวี แต่รู้แล้วว่าตอนนี้ต้องการอะไร หวังว่าวีคงจะเข้าใจพี่นะ" เพราะเรื่องราวยังไม่กระจ่างคิรินจึงรู้สึกผิดต่อน้องสาวผู้ล่วงลับเป็นอย่างมาก แต่เขาเองก็ไม่อาจทรยศต่อความรู้สึกของตัวเองเช่นกัน "พี่จะไม่ยอมเสียผู้หญิงคนนี้ไปให้ใครแน่นอน" 

 

########### 

 

ช่วงสายของวันต่อมา... 

 

ภัทธิรานอนหลับอย่างสบายบนเตียงนอนขนาดใหญ่ หลังจากที่เมื่อคืนได้ผ่านพ้นเรื่องราวอันน่าระทึกขวัญมานั้นก็ต้องมาปวดหัวกับปัญหาชีวิตที่เกิดขึ้นตอนนี้ เพราะคนที่เธออยู่ด้วยได้ชื่อว่ามาเฟียที่ใครๆต่างก็ต้องหวาดเกรงในอำนาจของเขา แต่ไม่รู้เวรกรรมอะไรที่ทำให้เธอต้องกลายมาเป็นผู้หญิงของเขาอย่างไม่เต็มใจก็ตามที หญิงสาวค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาตามแสงตะวันที่สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้า ก็เห็นร่างอันสมส่วนที่เปลือยท่อนบนของคิรินที่สวมผ้าขนหนูปกปิดเบื้องล่างและกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ เมื่อหันมาเห็นว่าเธอตื่นแล้วเขาจึงรีบดับบุหรี่มวนนั้นแล้วเดินกลับเข้ามายังห้องนอนในทันที 

 

"เหม็นค่ะ" ภัทธิราดึงผ้าห่มขึ้นปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง 

 

คิรินชะงักไปสักพักก็ยกยิ้มร้าย มือขวาจับคางมนเชิงบังคับให้เธอหันกลับมา "เหม็นสามีของตัวเองได้ยังไงล่ะหืม? อุตส่าห์มีเรื่องดีๆจะบอกสักหน่อย ทำแบบนี้พี่เสียใจ" เสียงทุ้มเข้มกดต่ำลงเพื่อบอกว่าเธอกำลังขัดใจเขาอยู่ 

 

ภัทธิราจับมือของเขาออกพร้อมขยับตัวเล็กน้อย "ฉันไม่ได้หวังจะได้ยินเรื่องดีๆจากคุณหรอก แล้วจะพาฉันกลับบ้านตอนไหนคะ?" 

 

ฟึบ !! 

 

ตุบ !! 

 

ราวกับหนีเสือปะจรเข้ คิรินรวบตัวหญิงสาวแล้วผลักเธอนอนลงอีกครั้งโดยที่เขาขึ้นครอบร่างเล็กเอาไว้อย่างรวดเร็ว ภัทธิราได้แต่ถอนหายใจเพราะไม่ว่าจะพยายามหนีสักเท่าไหร่ก็หนีไม่พ้นเขาสักที "เมื่อคืนก็น่าจะพอใจแล้วนะคะคุณคีย์" 

 

"พอใจแต่ไม่เต็มอิ่ม เอาแต่หลบหน้ากันแบบนี้ไม่สนใจเลยหรือยังไงว่าหลังจากนี้ไอ้ภิชญ์มันจะอยู่หรือ 'ตาย' ช่างมันใช่ไหม?" 

 

"ไหนว่าตกลงกันแล้วไงว่าคุณจะไม่ทำอะไรน้องชายฉัน จนกว่า...!!" 

 

"ก็ทำตัวให้มันง่ายๆ น่ารักๆหน่อยสิคนสวย ชีวิตของไอ้ภิชญ์มันขึ้นอยู่กับภัทรโดยตรงนะ" คิรินโน้มตัวลงมาทับร่างของเธอเอาไว้แล้วสูดดมกลิ่มกายสาวสักพัก "ไม่อยากรู้หรอว่าแม่ของยัยเด็กที่เป็นคู่หมั้นพี่ชายภัทรอยู่ที่ไหน?" 

 

เสียงกระซิบนั้นเรียกความสนใจจากภัทธิราได้เป็นอย่างดี "ว่าอะไรนะคะ?" 

 

คิรินหัวเราะในลำคอก่อนจะกระซิบบอกเธออีกครั้งว่า "ได้ยินไม่ผิดหรอกว่าแม่องยัยเด็กนั่นอยู่ที่นี่ เสร็จรอบนี้แล้วเดี๋ยวพี่จะพาไปเจอ" ไม่ทันจะได้ทักท้วงอะไรภัทธิราที่อยู่ในสภาวะจำยอมต้องทำตามใจที่เขาต้องการเท่านั้น กว่าจะเป็นที่พอใจของเขาก็ไม่รู้ว่าเธอจะต้องเหนื่อยไปอีกเท่าไหร่ แต่เรื่องล่าสุดที่เขาบอกนี่มันเป็นยังไงกันแน่นะ 

 

############# 

 

อีกด้านหนึ่ง... 

 

นนท์ธวัชเดินทางมาบ้านรัตนโยธินตั้งแต่เช้าเพื่อที่จะหาโอกาสได้คุยกับภัทธิรา แต่สายจนป่านนี้แล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาร่างของหญิงสาวที่รอคอย ภิชญ์ที่นั่งอยู่ด้วยนั้นก็เป็นกังวลใจมากเหมือน...ป่านนี้แล้วพี่เขายังไม่กลับมาเลย ไอ้เวรนั่นมันทำอะไรอยู่นะถึงไม่พามาส่งสักที 

 

"พี่นนท์" ผู้กองนนท์หันมาหาเจ้าของเสียง "ผมพอจะเห็นอะไรบางอย่างเรื่องวีณาแล้วล่ะ" 

 

"อะไร?" 

 

"ในคลิปนั่น ผมคุ้นเสื้อคนในคลิปกับนาฬิกามาก คล้ายๆเหมือนกับไอ้ฌอร์ณมันเคยใส่มาครั้งนึง แต่ก็ไม่กล้าจะคอนเฟิร์มหรอก...เพราะไม่เห็นมันใส่แบบเต็มๆตาอีก" 

 

นนท์ธวัชเริ่มมีความคิดดีๆเข้ามา "งั้นมึงลองหาวิธีไปบ้านมันได้ไหม? จะได้จบเรื่องนี้ไปสักที ภัทรจะได้เป็นอิสระจากไอ้คิริน!" 

 

"ผมจะลองดูพี่ ผมเองก็อยากจะไถ่บาปให้พี่ภัทรกับวีณาเหมือนกัน จริงๆผมเองก็เป็นต้นเหตุของเรื่องพวกนี้" ภิชญ์ก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย แต่ครั้งนี้ก่อนจะกลับอเมริกาเขาต้องทำทุกอย่างให้มันจบเพื่อไม่ให้มีอะไรติดค้างอีก 

 

คิดว่ากลับไปคราวนี้คงจะไม่กลับมาไทยอีกนาน 

 

จังหวะเดียวกันนั้นเอง... 

 

ภาคย์เดินทางกลับจากเฝ้าอินทุกรที่โรพยาบาล ชายหนุ่มเดินผ่านประตูบานใหญ่ของบ้านเข้ามาก็เจอพ่อของเรากำลังเดินลงบันได้มาจากชั้นสอง แถมในโซนโถงรับแขกก็เห็นเพื่อนรักกับน้องชายอยู่ด้วย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทุกคนกำลังรอฟังข่าวเรื่องภัทธิรา 

 

ภาคิณปรายตามองภิชญ์เล็กน้อยก่อนจะหันมาทางลูกชายคนโต "ภัทรอยู่ที่ไหนล่ะลูก อยู่โรงพยาบาลหรอ?" 

 

"เปล่าครับ ภัทรอยู่กับ...นายคิริน" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา 

 

"แล้วปล่อยให้ภัทรไปกับมันได้ยังไง!! บ้านมันอยู่ไหนพ่อจะไปรับภัทรตอนนี้เลย ไป!!" ภาคิณตะเบงเสียงด้วยความไม่พอใจจนถึงที่สุด แถมยังออกคำสั่งให้ภาคย์ที่แทบไม่ได้พักผ่อนมาทั้งคืนไปด้วย 

 

"ใจเย็นๆก่อนครับพ่อ อีกเดี๋ยวเขาก็พาภัทรมาส่ง" 

 

พรึ่บ !! 

 

ภาคิณกระชากคอเสื้อของภาคย์เข้ามา ตอนนี้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ลูกชายเขายังเฉยและยังปล่อยให้น้องสาวฝาแฝดไปอยู่กับใครที่ไหนก็ไม่รู้เสียอีก "ไปไว้ใจคนอย่างมันได้ยังไง แล้วป่านนี้มันจะทำอะไรภัทรบ้างก็ไม่รู้!!" 

 

ภิชญ์เดินเข้ามาพร้อมนนท์ธวัชด้วยท่าทีรีบร้อนเช่นกัน "มันไม่กล้าทำอันตรายพี่ภัทรหรอกครับ พ่อปล่อยพี่ภาคย์ก่อนนะ" 

 

"หุบปากไปเลยไอ้ตัวดี!! ไม่ใช่เพราะแกหรือยังไงภัทรถึงต้องไปอยู่กับมัน!!" ภาคิณยังคงเดือดดาลกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ภิชญ์ก้มหน้าลงและไม่มีคำใดๆจะแก้ตัว ชายวัยกลางคนคลายมือออกจากคอเสื้อของภาคย์พร้อมถอนหายใจ "จัดการเรื่องบ้าๆพวกนี้เรียบร้อยแล้ว แกเตรียมตัวกลับอเมริการได้เลย และอย่าหวังว่าจะได้อิสระอะไรอีก! ฉันจะให้คนคอยตามคุมแกตลอดทุกการเคลื่อนไหว ไม่ให้ก่อเรื่องอะไรได้อีก" 

 

นนท์ธวัชเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างพ่อลูกที่อารมณ์กำลังครุกรุ่นอยู่ในตอนนี้ "ลุงภาคิณไม่ต้องห่วงนะครับ ยังไงผมก็จะหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของไอ้ภิชญ์มันให้ได้ แต่ตอนนี้เชื่อภาคย์เถอะนะครับ ยังไงซะไอ้คิรินมันเป็นครักษาคำพูด เดี๋ยวก็คงพาภัทรกลับมาส่งแล้วล่ะครับ" 

 

"..." 

 

ภาคย์จัดทรงเสื้อตัวเองให้เข้าที่ "พ่อไปพักก่อนเถอะนะครับ ส่วนเรื่องอื่นๆเราค่อยว่ากันอีกที" 

 

ในเมื่อทุกอย่างมันเกินเลยมาจนยากที่จะแก้ไขแล้ว สุดท้ายก็ทำได้เพียงแต่รอเท่านั้น...ภาคิณยอมกลับขึ้นไปที่ห้องนอนของเขาแต่ยังแล้วก็พักผ่อนไม่ลงหรอก จนกว่าเขาจะได้เห็นภัทธิรากลับมาอย่างปลดภัยแล้วเท่านั้น 

 

################### 

 

ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของคิริน... 

 

หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วคิรินก็พาภัทธิราลงมายังชั้นหนึ่งของตัวบ้าน เสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ที่เขาซื้อมาให้เธอกะขนาดได้พอดีตัวทุกอย่าง แม้กระทั่งชุดชั้นในก็ตาม ภัทธิรามองไปรอบๆความกว้าง...บ้านหลังนี้ใหญ่โต สวยงามและกว้างขวางแต่ภัทธิรากลับรู้สึกถึงแต่ความอ้างว้างและโดดเดี่ยว อาจจะเป็นเพราะเธอไม่เต็มใจจะมาที่นี่หรือไม่มันก็อาจจะเป็นตัวแทนของเจ้าของบ้านก็เป็นได้ เขาพาเธอมายังห้องอาหารที่มีใครบางคนกำลังสั่งการสาวใช้ในบ้านให้ทำงานกันอย่างเต็มที่ 

 

คิรินบอกว่าจะมีเรื่องดีเกิดขึ้นที่แท้ก็พามาเจอวินิตราตัวจริงนี่เอง ครั้งแรกที่ได้เห็นก็แอบตกใจอยู่ไม่น้อยว่าทำไมสิรินถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แต่พอได้ฟังน้ำเสียงและกิริยาท่าทางต่างๆถึงรู้ได้ว่าเป็นครละคนกัน ทุกอย่างราวกับละครจริงๆ... ภัทธิราไม่คิดเลยว่าในโลกนี้จะมีคนที่พยายามสวยรอยใช้ชีวิตเป็นอีกคนหนึ่งได้โดยที่ไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปแบบสิรินอยู่ด้วย 

 

พอได้ยินว่าวินิตราต้องพบเจอกับอะไรมาบ้างก็รู้สึกสงสารจับใจเหลือเกิน... 

 

ระหว่างนั้นคิรินออกไปคุยโทรศัพท์และสั่งงานลูกน้องของเขาที่ด้านนอกโดยปล่อยให้วินิตราและภัทธิราสนทนากันตามลำพัง ไอซ์มองหน้าแขกของบ้านหลังนี้แล้วก็ยิ้มดีใจ เธอเอื้อมมือไปแตะที่แก้มของภัทธิราแล้วมองอยู่แบบนั้นไม่วางสายตา 

 

"พี่สาวสวยจังเลย สวยมากๆเลย" 

 

ภัทธิรายิ้มตอบด้วยความเอ็นดู "น้อง เอ่อ..." 

 

"น้องไอซ์จ้ะ" วินิตราทวนชื่อลูกสาวให้เธอได้ฟังอีกครั้ง 

 

"น้องไอซ์ก็สวยเหมือนกันนะคะ สวยมากด้วย" ภัทธิราหัวเราะแก้เขินที่เผลอลืมชื่อของไอซ์ไปเสียได้ "อานิตมีอะไรจะพูดกับภัทรอีกหรือเปล่าคะ?" 

 

วินิตรายืดตัวเล็กน้อย "อารู้ว่าที่จะพูดออกไปอาจจะทำให้หนูภัทรลำบากใจ ที่จริงอาก็ไม่เห็นด้วยกับบางสิ่งที่คุณคีย์ทำอยู่ตอนนี้ แต่ที่รู้แน่ๆแล้วว่าหนูภัทรต้องพิเศษมากๆ...ไม่เช่นนั้นคุณคีย์คงไม่พามาที่บ้านด้วย" 

 

"นักโทษคนพิเศษน่ะสิคะ ภัทรรู้สถานะตัวเองดีค่ะ" 

 

"อาจจะไม่ใช่ก็ได้จ้ะ เพราะคุณคีย์ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาบ้านหลังนี้เลย" หญิงวัยกลางคนหลุบตาลงเล็กน้อย "อาไม่ได้อยากจะขอความเห็นใจให้คุณคีย์นะจ๊ะ แต่อยากให้หนูภัทรลองฟังอีกสักนิด" 

 

"...." 

 

"เห็นแบบนั้นคุณคีย์เขาค่อนข้างโดดเดี่ยวนะ หนูภัทรลองคิดดูสิว่าเด็กผู้ชายคนหนึ่งต้องเสียครอบครัวไปตั้งแต่เด็ก เหลือแค่น้องสาวคนเดียวที่ช่วยต่อลมหายใจให้ใช้ชีวิตอยู่ต่อ อีกไม่กี่ปีให้หลังก็ต้องมาเสียน้องสาวที่รักสุดชีวิตไปอีกคน...คนๆหนึ่งต้องเห็นคนที่ตัวเองรักตายไปต่อหน้าถึงสามคนด้วยกัน ถ้าเป็นคนอื่นคงเสียสติไปแล้ว" วินิตราจับมือภัทธิราเอาไว้ "อารู้ว่าหนูภัทรรู้สึกยังไง แต่ช่วยดึงสติคุณคีย์ให้อาหน่อยได้ไหมจ๊ะ อาไม่อยากให้คุณคีย์ต้องจมอยู่กับความรู้สึกไปมากกว่านี้" 

 

ภัทธิราครุ่นคิดตามแต่ก็ยังไม่ตอบอะไรออกไป จะให้เธอรู้สึกยังไงได้ในเมื่อทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้มันไม่ได้เกิดจากความเต็มใจ "เดี๋ยวภัทรขอไปโทรศัพท์ก่อนนะคะ ป่านนี้พ่อกับแม่คงจะรอข่าวของภัทรอยู่" 

 

"จ้ะ" 

 

ว่าแล้วภัทธิราก็เดินออกมาจากพื้นที่ตรงนั้นแล้วเดินขึ้นมาที่ชั้นสองของบ้านในทันที เพิ่งมาที่นี่ครั้งแรกก็ลืมเสียแล้วว่าห้องของคิรินไปทางไหน หญิงสาวยืนนิ่งอยู่สักพักก็เห็นใบตองเดินถือไม้กวาดมาพอดีจึงเดินเข้าไปถามทาง "ขอโทษนะคะ ห้องคุณคีย์ไปทางไหนคะ?" 

 

ใบตองมองอย่างไม่ค่อยชอบใจคนตรงหน้าเสียเท่าไหร่ ได้ยินพวกบอดี้การ์ดคุยกันว่าคิรินพาผู้หญิงมานอนที่บ้านก็คงจะเป็นคนนี้ไม่ผิดแน่ "ความจำสั้นหรอ จริงๆเรื่องแบบนี้ไม่ควรลืมนะ" 

 

"ฉันเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกและต้องการเข้าไปเอาของ ช่วยบอกทางห้องของเขาด้วยค่ะ ฉันรีบ!" ภัทธิราดูกิริยาก็รู้แล้วว่าใบตองไม่ถูกชะตากับเธอ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย! หญิงสาวตอบกลับด้วยสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน 

 

ใบตองนิ่งเหมือนคิดอะไรบางอย่าง เธอยกมือชี้ไปทางซ้าย "ห้องริมสุดทางนี้" 

 

"ขอบใจ" ภัทธิรากล่าวแล้วรีบเดินต่อทันที แม้จะรู้สึกแปลกๆว่ามันไม่ใช่แต่ก็ยอมเชื่อเพราะเป็นทางที่คนคุ้นเคยในบ้านบอกมา  

 

แต่ทว่า... 

 

เมื่อมาถึงและเปิดประตูเข้าไปแล้วมันไม่ใช่ สไตล์ตกแต่งห้องคนละอย่างกัน โดนเข้าแล้วสินะ... ภัทธิรามองไปรอบๆก็เห็นรูปของวีณาตั้งเอาไว้และข้าวของทุกอย่างในห้องถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ คิรินคงต้องการรักษาทุกอย่างในห้องนี้ให้เป็นเหมือนเดิม ความรู้สึกบีบอัดจนอยากจะร้องได้ออกมา ห้องนี้เก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้หลายๆอย่างรวมกันแต่ที่มากที่สุดก็คือ...ความรู้สึกเสียใจ อ้างว้างและสิ้นหวังยังคงอยู่ในห้องนี้ 

 

จังหวะที่กำลังจะหันหลังกลับไปที่ประตู... 

 

"คุณเข้ามาทำอะไรในห้องของคุณวี" เสียงท้มกดเข้มทำเอาคนฟังขนลุกซู่ ภัทธิราหันไปทางเจ้าของเสียงก็พบว่าธามนั่นเองที่กำลังกดดันเธออยู่ "ผมถามว่าคุณมาทำอะไรในห้องนี้!" 

 

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ จริงๆแล้วฉันจะไปห้องคุณคีย์" 

 

"แต่ที่นี่ห้องคุณวี!" แกร็ก ปืนกระบอกกลางถูกยกขึ้นแล้วเล็กตรงมาที่เธอ "ผมขอเหตุผลที่น่าฟังนะครับ คุณภัทธิรา" 

 

"ฉันไม่รู้เพราะจำทางไปห้องไม่ได้ค่ะ แม่บ้านที่นี่ชี้มาทานี้ฉันก็เลยเดินมาตามทางที่บอก" ภัทธิราเองก็ข่มใจสู้เช่นกัน ในเมื่อที่เธอบอกนั้นคือความจริงทุกอย่าง 

 

ธามยังคงจ้องมาไม่ละสายตา "เป็นไปไม่ได้ ทุกคนที่นี่รู้ดีว่าคุณคีย์ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาถ้าไม่มีหน้าที่ทำความสะอาดห้องนี้ ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง" 

 

"ฉันพูดจริงๆค่ะ ก็แม่บ้านคนที่ดูเด็กหน่อยใส่เสื้อยืดสีฟ้าเป็นคนบอกให้ฉันมาทางนี้" 

 

"ใบตอง" ธามพูดชื่อนี้เบาๆ เขาค่อยๆลดมือลงแล้วนำปืนเก็บเข้าที่ "คุณรีบออกไปก่อนที่คุณคีย์จะเห็นเถอะ ห้องคุณคีย์อยู่ริมสุดฝั่งขวา และจำทางเอาไว้ด้วยนะครับ" 

 

"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวถอนหายใจโล่งอกแล้วเดินตามธามออกไป ระหว่างทางเดินเธอก็ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว เธออาจจะต้องหาเวลาคุยกับวินิตราเพิ่มเติมอีกเพราะเริ่มอยากรู้นิสัยใจคอของวีณา อันที่จริงถามจากภิชญ์ก็ได้แต่ถ้าเป็นคนใกล้ตัวก็คงจะดีที่สุด 

 

ดูจากรูปที่ต้องโชว์ในห้องนั้นแล้ว วีณาคงไม่ได้จากไปโดยที่ไม่ได้ทิ้งเบาะแสเอาไว้ แม้จะเป็นเพียงข้อสงสัยแต่ก็อยากจะทำให้เรื่องนี้มันกระจ่างเสียที 

 

_______________________________________________ 100% ___________________________________________ 

 

นนท์จ๋าาา น้องภัทรเขาไม่คุยซ้ำแล้วนะ ฮืออๆๆ ไรท์ขอโทษนะนนท์ 

มาแล้ววจ้าา พี่คีย์เรากลายเป็นเหยื่อไปแล้วนะ มาดูเร็ว 

หลายคนไม่ต้องสับสนนะคะเพราะบางเหตุการณ์ตรงนี้จะอิงกับเรื่องของพี่ภาคย์อยู่ 

ปมพี่คีย์กับน้องภัทรกำลังจะเริ่มมีมาเพิ่มนะ รอๆกันจ้าา 

เดี๋ยวเจอกันจ้าาา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}