จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณธรรมกับภารกิจ

ชื่อตอน : คุณธรรมกับภารกิจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 45

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2562 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณธรรมกับภารกิจ
แบบอักษร

 

ตอนนี้..เห็นด้วยกับความเห็นใคร..มุกดาราหรืออจินไตย

รถม้าแปดเทียมลากแล่นไปตามทางอีกครั้ง..

ภาระใหม่ดู ๆ ช่างง่ายดาย..แต่ก็ยากในการสืบค้นจริง ๆ ...

สามเจ้าหญิงนั่งในรถม้า..มุกดารากับอจินไตยซึมเซาเล็กน้อย..จนจินดาพิสุทธิ์อดถามไม่ได้.

“..มุกน้อย..อจินไตย..เราพบองค์เทพอสูรแล้ว..ก็ไม่เห็นมีอะไร..พวกเธอทำไมยังเครียดอยู่ได้..”

อจินไตยถอนใจเฮือก..

มุกดาราก็บอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร..

นานจนอจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..ริต้า..เธอเคยคิดถึงการมีลูกไหม..”

จินดาพิสุทธิ์ทำสีหน้าฉงน..

“..ไม่เคยคิดเลย..ฉันเองก็ไม่คิดว่า..องค์เทพอสูรจะประทานบุตรให้พวกเรา..”

มุกดาราพูดขึ้นว่า..

“..ข้ายังเด็กนะท่านพี่..พอคิดถึงลูก..ข้าก็วิตก..”

“..วิตกอันใดหรือ..มุกดารา..”

“..ระหว่างพวกเราทั้งสาม..ผู้ใดจะเป็นคนตั้งครรภ์..ข้ายังไม่อยากตั้งครรภ์..ข้าชมชอบฝึกปรือการรบ..บุคลิกราวบุรุษเช่นนี้..ยังนึกภาพเวลาตั้งครรภ์ไม่ออกเลย..”

อจินไตยถอนหายใจอีก..

“..ริต้า..ฉันก็ยังนึกภาพตอนที่ตัวเองตั้งครรภ์ไม่ออก..สิ่งหนึ่งที่ฉันเลือกที่จะชอบสตรี..เพราะฉันไม่อยากจะท้อง..”

จินดาพิสุทธิ์ชะงัก..

รางวัลของเทพอสูร..กลายเป็นเรื่องที่ภรรยาทั้งสองไม่พึงใจอย่างมาก..

มุกดาราพูดว่า..

“..ข้า..ข้าเป็นภรรยาท่าน..ข้าก็ไม่คิดถึงเรื่องพวกนี้เลย..ท่านพี่ริต้า..ท่านจะให้ข้าตั้งครรภ์ให้ท่านหรือไม่..”

จินดาพิสุทธิ์ถึงกับอึ้ง..

แต่ในที่สุดก็อดพูดไม่ได้..

“..หากจะต้องตั้งครรภ์..หากพวกเธอไม่ต้องการ..ฉันจะท้องให้เองก็ได้..”

นางเป็นคนง่าย ๆ ..เรื่องท้องแค่นี้..จะเป็นไรไป..

อจินไตยกับมุกดาราตากระจ่าง..

“..ริต้า..เธอจะท้องให้พวกเราจริงหรือ..”อจินไตยไม่อยากจะเชื่อหู..

มุกดาราขมีขมัน..

“..จริงหรือท่านพี่..ข้าไม่ต้องท้องแล้วใช่ไหม..”

พออาสาจะท้องเอง..จินดาพิสุทธิ์กลับพบว่า..บรรยากาศดีขึ้นอย่างมากมายนัก..

มุกดารายิ่งดูร่าเริง..

“..วิเศษเลย..ข้าจริง ๆ ชอบเด็ก..แต่ข้าไม่อยากจะอุ้มท้องตั้งครรภ์..หากมีบุตรได้โดยไม่ต้องตั้งครรภ์เช่นนี้..เป็นสิ่งที่น่ายินดีนัก..ข้าคงได้หยอกล้อกับบุตรน้อย ๆ ของเราทั้งวันทั้งคืน..”

อจินไตยไม่แน่ใจ..ถามอีกว่า..

“..ริต้า..เธอได้ชื่อว่าเป็นสามีฉันกับมุกดารา..เธอจะท้องให้พวกเราจริง ๆ หรือ..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

“..ก็พวกเธอไม่ชอบ..ฉันก็จะทำให้..องค์เทพอสูรประทานบุตรให้พวกเรา..ถือเป็นสิ่งล้ำค่าของครอบครัว..หรือพวกเธอไม่อยากได้..”

“..ก็อยากได้..แต่ไม่อยากท้องนี่..”อจินไตยพูด..

“..งั้นฉันก็ท้องให้..เป็นไรไปล่ะ..”

อจินไตยเข้ามาหอมแก้มสามี..มุกดาราก็หอมอีกข้าง..น่ายินดีนัก..

“..ลูกเราจะเรียกข้าว่านายแม่..เช่นเดียวกับที่ท่านเรียกนายแม่แมวหลวงใช่หรือไม่..”มุกดารากระตือรือร้น..

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

“..นี่จะเอาใจกันเกินไปแล้วนะ..”

“..การตั้งครรภ์คลอดบุตร..ทำให้ข้าไม่อาจจะกระโดดโลดเต้นฝึกฝีมือออกกำลังกายได้ดังเดิม..ท่านทำให้ข้ามีความสุขรู้ไหมท่านพี่..”มุกดาราสดใสร่าเริงอย่างบอกไม่ถูก..

รถม้าชะลอตัว..และหยุด..

สามเจ้าหญิงชะงักไปกับท่าทีการขับขี่ของศศินาและแพคเกจ..

“..พี่นา..แพค..มีอะไรหรือ..”จินดาพิสุทธิ์อดถามไม่ได้..

เสียงศศินาร้องตอบ..

“..ริต้า..นี่เป็นสถานที่แรกที่คุณเรนบอกทางเรามา..”

“..โห..แต่จำได้ว่ามันไกลมากนี่..”

“..อย่าลืมว่าฉันสามารถย่นย่อระยะทางได้..”ศศินาพูด... “เธอไม่ทันรู้สึกหรอก..”

แพคเกจพูดขึ้นว่า..

“..หมู่บ้านเพลิงพิรุณ..ชายแดนแคว้นสุริยะต่อเนื่องกับแคว้นอุตระ..ไม่ผิดแน่..”

ศศินากระตุ้นม้าไปยังร่มไม้ใหญ่..ก่อนที่ทุกคนจะลงจากรถ..

สายลมพัดวูบ..กิ่งไม้ไหว..จินดาพิสุทธิ์สัมผัสถึงกระแสลม..ตามพลังแห่งวาโยธาตุที่ตัวเองมี..ก่อนจะขมวดคิ้ว..

“..สายลมที่พัดผ่านหมู่บ้าน..บอกว่า..หมู่บ้านแห่งนี้..มีแต่ความสงบสุข..”

อจินไตยครางอือม์..

“..แต่ก็เป็นหมู่บ้านที่มีร่างจำแลงของปราชญ์ม่วงครามอยู่..”

การอธิบายความเรื่องโคลนนิ่ง..อาจจะยากไปแม้แต่กับอจินไตยเอง..ดังนั้น..ต้องแปลงความหมายให้คนที่มีชีวิตอยู่ในแผ่นดินแห่งเทพอสูรตั้งแต่เกิด..เข้าใจตรงกัน..

และจำเป็นต้องใช้คำว่า..ร่างจำแลงกับอจินไตยกับมุกดาราแล้ว..

“..เป็นไปไม่ได้..หากร่างจำแลงของปราชญ์ม่วงครามคนนั้นอยู่ที่นี่..ต้องมีอันใดปั่นป่วนเกิดขึ้นแล้ว..”มุกดาราให้ความเห็น..

ทุกคนเข้าใจดีถึงความร้ายกาจของผู้บงการชุดม่วงหรือปราชญ์ม่วงครามคนนั้น..และร่างจำแลงที่รับทราบมาว่า..จะมีความคิดอ่านที่ลึกซึ้งชั่วร้ายแถมมีความสามารถที่น้อยคนจะมีเช่นเดียวกับปราชญ์ม่วงคราม..ต้องมีความโดดเด่นแต่น่ากลัวน่าหวาดวิตกอย่างแน่นอน..

“..พวกเราไม่ควรประมาท..ในเวลานี้..ร่างจำแลงคงไม่มีความสามารถเทียบเท่าปราชญ์ม่วงครามที่พวกเราสังหารไป..คงต้องลอบเข้าไปเพื่อจัดการเสียตามบัญชาของเทพอสูร..”จินดาพิสุทธิ์ให้ความเห็น..

ศศินาพูดขึ้นว่า..

“..ถ้าเป็นแบบนั้นจริง..ฉันไปกับแพคเกจก็น่าจะพอ..พวกเธออยู่นี่เถอะริต้า..”

“..ไม่..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “.พี่นา..ริต้าอยากจะรู้ให้แน่ชัด..”

“..จะทำยังไงไม่ให้คนในหมู่บ้านแตกตื่นนะ..”

แพคเกจให้ความเห็น..

“..คุณเรนกับพี่ป้อนเป็นสาวเสียงเทพ..สามารถใช้เพลงเทพส่งวิญญาณ..พาพวกเราแทรกม่านมิติที่เหลื่อมซ้อนกันกับมิติที่อยู่ปัจจุบัน..พวกเธอมีวิชาอากาศมนตราขั้นสูงสุด..น่าจะทำได้คล้ายคลึงกัน..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..ศศินาพูดว่า..

“..กระทั่งเทวีแวมไพร์ที่พวกเธอจัดการไป..ก็สามารถทำเช่นนี้ได้..เพียงแต่ในมิติแห่งนี้..นางถูกปราชญ์ม่วงครามจำกัดความสามารถไว้..พวกเธอทั้งสามคนน่าจะทำได้เช่นกัน..ไม่จำเป็นต้องใช้เพียงแค่เพลงเทพส่งวิญญาณสักหน่อย..”

ทั้งสามเจ้าหญิงมองหน้ากัน..

“..งั้นพวกเราควรจะลองกันดู..”อจินไตยให้ความเห็น..

....

การเข้ามิติที่เหลื่อมซ้อนกับมิติปัจจุบัน..วิชาอากาศมนตราขั้นสูงสุดทำได้จริง ๆ ..เพียงแต่ต้องอาศัยการกะพลังให้พอดีสักเล็กน้อยเท่านั้น..

ทั้งห้าสามารถอยู่ในมิติทับซ้อน..จึงสามารถเดินด้วยเท้าเข้าหมู่บ้านได้..เพราะเส้นทางไม่เหมาะจะใช้รถม้าขนาดใหญ่โดยสารเข้าไป..

หมู่บ้านเพลิงพิรุณประกอบอาชีพการเกษตร..ชาวบ้านปลูกข้าว..ปลูกพืชผักสวนครัว..เลี้ยงสัตว์..เป็นหมู่บ้านชนบทที่สุขสงบจริง ๆ ..

ทั้งห้ายังไม่เห็นสิ่งใดผิดปรกติ..จนกระทั่งเดินมาถึงลานกว้างแห่งหนึ่ง..มีชาวบ้านรุมล้อม..และต่างคนต่างก็ขนสิ่งที่ใส่ข้าวเปลือกมาที่นี่..

ที่น่าแปลกคือ..มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งรับหน้าชาวบ้าน..พร้อมกับให้ทุกคนเอาข้าวมาใส่ถังใหญ่..และมีกลไกเชื่อมต่อกับควายสามสี่ตัว..ซึ่งพวกมันเพียงแต่เดิน..อาศัยเรี่ยวแรงของพวกมัน..ก็สามารถขับเคลื่อนเครื่องมือข้างเด็กหนุ่มคนนั้นได้..ซึ่งก็คือเครื่องสีข้าวนั่นเอง..

ที่แท้เด็กหนุ่มคนนี้..มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด..สามารถสร้างเครื่องสีข้าวด้วยแรงสัตว์..แบ่งเบาภาระในการสีข้าวเปลือกของชาวบ้านได้มากมาย..

เจ้าหญิงทั้งสามและสองปีศาจแห่งอนัตตกาลที่แทรกตัวในม่านมิติ..สามารถเห็นมิติภายนอกได้..แต่คนในมิติภายนอกไม่สามารถรู้และรู้สึกถึงการคงอยู่ของคนทั้งห้า..

ศศินาอดพูดไม่ได้..

“..เด็กหนุ่มคนนั้น..อายุยังไม่มาก..แต่เหมือนจะสร้างเครื่องมือดี ๆ ให้ชาวบ้านได้..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

“..นี่แหละ..คือร่างหนึ่งของฮัล เวสท์..”

ทุกคนสะท้านร่าง..แพคเกจถึงกับพูดว่า..

“..ริต้า..ทำไมร่างนี้ถึงเป็นแค่เด็ก..”

“..นายแม่เล่าว่า..ฮัล เวสท์..สร้างร่างโคลนนิ่งตัวเอง..และส่งไปตามมิติต่าง ๆ อย่างสะเปะสะปะไม่สามารถควบคุมได้..หากร่างที่เป็นตัวอ่อนของเขาร่างหนึ่ง..ปรากฏในแผ่นดินนี้ในเวลาที่ห่างจากเวลาที่เราอยู่ไม่มากนัก...เขาก็ยังคงเป็นแค่เด็กหนุ่มอยู่..”

มุกดาราอดครางไม่ได้..

“..เด็กหนุ่มคนนั้น..อายุยังไม่มากเลย..น่าจะสิบกว่าปีเท่านั้น..อ่อนวัยกว่าข้าหลายปีมาก..”

“..แต่เขาคือ..ฮัล เวสท์หรือปราชญ์ม่วงครามที่เป็นภัยต่อแคว้นทั้งหกแห่งดินแดนของเทพอสูร..”อจินไตยพูด

จินดาพิสุทธิ์เริ่มวุ่นวายใจแล้ว..

เนื่องจากพวกนางอยู่ในมิติซ้อนเหลื่อม..จึงสามารถขยับเข้าไปใกล้แค่ไหนก็ได้..โดยที่ไม่มีใครทราบถึงการคงอยู่..

พวกนางเข้าใกล้จนถึงวงสนทนาของชาวบ้าน..

“..ตั้งแต่ฟ้าครามคิดค้นเครื่องมือสีข้าว..พวกเราล้วนสะดวกสบายขึ้น..เขายังชักชวนพวกเรารวมตัวกัน..สร้างพลังการต่อรองกับตลาด..ความเป็นอยู่ของพวกเราดีขึ้นเป็นลำดับ..”ชาวบ้านคนหนึ่งพูด..

อีกคนรับคำ..

“..พ่อเฒ่าฟ้าพยัพช่างมีวาสนานัก..ได้ลูกชายเช่นนี้..ทั้งฉลาดปราดเปรื่อง..แถมยังมีคุณธรรม..ต่อสู้เพื่อพวกเรา..ทำให้พบกับความมั่งมีมั่งคั่ง..อายุยังน้อยแต่ความคิดอ่านลึกซึ้งมากกว่าผู้ใหญ่..ถือเป็นวาสนาของหมู่บ้านเรานัก..”

จินดาพิสุทธิ์ได้ยินถนัด..ถึงกับสีหน้าแปรเปลี่ยน..

“..นอกจากจะเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของหมู่บ้าน..ยังเป็นเสาหลักของครอบครัว..มีความกตัญญูแม้จะไม่ใช่ผู้ให้กำเนิดแท้ ๆ ..หากวังสุริยะจะรับตัวไป..ก็คงไม่แปลก..แต่เห็นฟ้าครามบอกกับทุกผู้คนว่า..จะอยู่ที่นี่..ช่วยเหลือที่นี่..และเป็นคนของที่นี่..”ชาวบ้านคนหนึ่งพูด..พร้อมกับป้ายน้ำตา.. “..ข้าซาบซึ้งกับคำพูดของเขานัก..”

ฟ้าคราม..ร่างโคลนนิ่งร่างหนึ่งของฮัล เวสท์..ที่อยู่ในมิติแห่งเทพอสูรคนนี้..กลับเป็นคนดีที่สุดคนหนึ่งเท่าที่หมู่บ้านชนบทแห่งนี้จะมีได้..

คน ๆ หนึ่งกลับไม่สนอันใด..เดินไปที่ร่างของเด็กหนุ่มฟ้าคราม..ที่กำลังจัดการเรื่องสีข้าวให้ชาวบ้านอยู่..

นั่นคืออจินไตย..

แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกของนางแผ่พลิ้ว..เคลื่อนไหวราวมีชีวิต..

ด้วยพลังอากาศมนตราที่มี..หากจะฆ่าเด็กหนุ่มโดยที่ไม่มีใครรอบบริเวณทราบ..ย่อมทำได้ไม่ยากเย็นนัก..

นางเพียงแค่แฝงม่านมิติไปจนถึงตัว..ใช้การเปิดม่านมิติเพียงชั่วระยะเวลาเล็กน้อย..พุ่งแพรพรรณแห่งทางช้างเผือก..เจาะทะลุร่างเด็กหนุ่ม..เพียงครั้งเดียวก็ฆ่าได้แล้ว..

และนางก็ทำตามแผนที่วางไว้..

แต่แล้วมีเสียงหนึ่งดังขึ้น..

“..ท่านพี่..ไม่..”

แพรพรรณพุ่งวาบ..ขวางแพรพรรณของอจินไตย..ไม่ให้ทำร้ายในทันที..

อจินไตยหันขวับ..

“..มุกดารา..ไฉนท่านถึงขวางข้า..นี่เป็นสิ่งที่พวกเราต้องกระทำ..”

“..ท่านตัดใจสังหารเด็กหนุ่มที่ไม่มีความผิดได้ลงคอเชียวหรือ..”มุกดาราร่ำร้อง.. “..นี่ไม่ใช่วิสัยของผู้กล้า..”

“..ผู้ใดว่าเขาไม่มีความผิด..เขาคือร่างจำแลงของปราชญ์ม่วงคราม..จอมปีศาจที่น่าสะพรึง..และเขาจะต้องเป็นปราชญ์ม่วงครามไปอีกคนในอนาคต..ความคิดอ่านดั้งเดิมของเขาจะไม่มีทางเปลี่ยน..คือ..ครอบครองทั่วทั้งแผ่นดินของเทพอสูร..”

“..แต่..เวลานี้..เขาคือคนดีคนหนึ่ง..ชาวบ้านทุกคนรักเขา..”มุกดาราร่ำร้อง..

“..ท่านมองโลกดีเกินไปแล้ว..ในที่สุดแล้ว..เขาจะต้องกลายเป็นบุคคลที่ร้ายกาจน่ากลัวที่สุดคนหนึ่ง..”

พลางหันมาทางสามี..

“..ริต้า..เธอจะสนับสนุนให้ฉันทำหรือเปล่า..นี่เป็นสิ่งที่องค์เทพอสูรมอบหมายเราให้กระทำนะ..”

จินดาพิสุทธิ์ดูจะลำบากใจ..มุกดาราสีหน้าจริงจัง..เดินไปขวางหน้าอจินไตย..

“..ท่านพี่..ข้าไม่ยอมให้ท่านกระทำเช่นนี้..”

“..มุกดารา..คิดอะไรของเธออยู่..”อจินไตยแววตามีประกายกร้าว.. “..เธอเห็นว่าตอนนี้เขาดูจะเป็นคนดี..แต่ทำไมไม่มองถึงอนาคตล่ะ..”

มุกดารามีสีหน้าจริงจัง..

“..ท่านพี่..ข้ายึดมั่นในคุณธรรม..ฝึกตัวเองเป็นนักสู้ผู้กล้ามาตั้งแต่ยังเล็ก..ใฝ่ฝันจะผจญภัยท่องไปทั่วแผ่นดิน..เพราะชื่นชมท่านพี่ริต้ามาตั้งแต่เดิม..แต่สิ่งที่ท่านคิดจะกระทำ..เป็นสิ่งที่ผิดคุณธรรมยิ่ง..เด็กหนุ่มฟ้าครามคนนี้..ยังไม่กระทำสิ่งใดที่ผิด..จัดเป็นคนดีคนหนึ่ง..แม้อนาคตเขาจะกลายเป็นปีศาจเฉกเช่นปราชญ์ม่วงครามหรือผู้บงการชุดม่วง..แต่นั่นเป็นเรื่องของอนาคต..ข้าไม่อาจจะพิพากษาความผิดของคนที่ยังไม่ได้กระทำการใดได้..”

อจินไตยเม้มปาก..ขยี้เท้า..

“..มุกน้อย..นี่ท่านคิดอะไรของท่าน..”

มุกดาราพูดเสียงมั่นคง..

“..ข้าเพียงแต่ทำตามคุณธรรมที่ยึดถือ..ทำตามแบบฉบับของนักสู้ผู้กล้า..ข้าควรจะถามท่านพี่..ว่าท่านกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร..”

อจินไตยส่ายหน้าช้า ๆ ...

“..หากอนาคตจะต้องเกิดความวิบัติเพราะเด็กหนุ่มฟ้าครามคนนี้เล่า..”

“..ข้ายินดีจะบุกน้ำลุยไฟ..ฝ่าฟันความยากลำบากเพื่อแก้ไข..และหากเขาทำผิดพลาดผิดคุณธรรม..ก็พร้อมจะลงโทษตามกฎหมาย..แม้จะถึงกับต้องฆ่าฟันก็ต้องทำหากเขาทำผิดจริง ๆ ..แต่ข้าไม่สามารถฆ่าเขาในตอนนี้ได้..”

มุกดาราสีหน้าจริงจัง..จนอจินไตยเป่าปาก..

“..แล้วแต่ท่านเถิด..”

มุกดารามีกริยาโล่งใจ..จินดาพิสุทธิ์ในตอนแรกเห็นภรรยาทั้งสองทุ่มเถียงกันก็ไม่สบายใจ..แต่ยังไม่มีโอกาสจะปรับความเข้าใจอันใด..เมื่อเห็นอจินไตยยอมรามืออ่อนข้อ..ก็ค่อยสีหน้าดีขึ้น...

แต่ใครจะคิด..อจินไตยกลับลอบสบัดมือ..แพรพรรณแห่งทางช้างเผือกพุ่งวาบ..ผ่านทะลุมิติ..ปักทรวงอกเด็กหนุ่มฟ้าครามอย่างไม่มีใครได้คาดคิดอันใด..

เด็กหนุ่มฟ้าครามยังคงจัดการเรื่องสีข้าว..ไม่ทันทราบว่าเกิดอันใดขี้น..มีผ้าแพรที่แข็งกล้ากว่าเหล็ก..พุ่งออกมาจากที่ใดไม่ปรากฏ..ทะลุอกเขา..ตัดขั้วหัวใจเขา..

แล้วมันก็หายวับไป..

ร่างเขาล้มลง..เลือดกลบปาก..ท่ามกลางความตื่นตะลึง..

และเขาสิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาชาวบ้านทั้งหมด..

.......

ทุกอย่างรวดเร็วจนเลือดไม่ซึมผ่านแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกแม้แต่น้อย..

เมื่อมันกลับเป็นชายแพรข้างกายอจินไตย..มันก็ยังไม่มีโลหิตเปื้อนเปรอะแม้สักนิดเดียว..

มุกดาราสะท้านกาย..ไม่เคยคิดฝันว่าอจินไตยจะทำเช่นนี้..

คิดจะขวางก็ไม่ทันการ..กว่าจะทราบอีกครั้ง..เด็กหนุ่มฟ้าครามก็สิ้นใจแล้ว..

เสียงหวีดร้อง..ร่ำร้อง..ร้องระงมด้วยความหวาดกลัว..เสียใจ..

ไม่มีอันใดเป็นวี่แววมาก่อน..

จินดาพิสุทธิ์โอบร่างสั่นระริกของมุกดารา..

“..มุกน้อย..มุกน้อย..ท่าน..”

มุกดาราจ้องมองอจินไตยอย่างเสียใจ..

ไฉนท่านถึงทำเช่นนี้..ท่านพี่อจินไตย..

มีมากมายคิดจะกล่าว..แต่มุกดาราก็ไม่กล่าวอันใดออกมา..

นางก้มหน้า..น้ำตาหยด..ร่ำไห้..แต่ไม่มีเสียง..

นางผิดหวังกับท่านพี่อจินไตยยิ่ง..

อจินไตยพูดแต่เพียงว่า..

“..ยังมีอีกหลากหลายเรื่อง..ที่ท่านยังไม่เข้าใจ..มุกดารา..”

ในที่สุดมุกดาราก็พูดขึ้นมาแล้ว..

“..ไฉนจะไม่เข้าใจ..ท่านพี่..อันใดเรียกว่าคุณธรรม..ท่านฆ่าคนที่ยังไม่กระทำความผิดใด..นี่เรียกว่าคุณธรรมแล้วหรือ..ข้า..ข้าผิดหวังนัก..”

นางเช็ดน้ำตา..

“..เสียดาย..ข้าไม่ควรจะแต่งงานกับปีศาจไร้คุณธรรมเช่นท่าน..”

อจินไตยส่ายหน้า..

“..ท่านจะกล่าวอันใดก็ตามแต่ท่านจะกล่าวเถิด..เพราะไม่ว่าจะเป็นเช่นไร..ข้าต้องทำภาระให้เสร็จสิ้น..”

“..ท่านไร้หัวใจนัก..”มุกดาราพูดเพียงแค่นั้น..

นางเดินออกไป..เดินออกไปอย่างเดียวดาย..

นี่เป็นรอยร้าวที่เริ่มบังเกิดขึ้นในระหว่างเจ้าหญิงทั้งสามแล้ว..

......

เรื่องราวของหมู่บ้านเพลิงพิรุณ..ต้องทิ้งไว้เบื้องหลัง..

รถม้ายังคงแล่นต่อไป..คราครั้งนี้..ศศินาไม่ยอมใช้พลังย่นย่อระยะทาง..ปล่อยให้รถม้าเดินทางไปเรื่อย ๆ ..

มุกดารานิ่งขรึมไม่พูดอันใดกับใคร..แม้แต่ท่านพี่ริต้า..สำหรับท่านพี่อจินไตยนั้น..นางไม่พูดอันใดอยู่แล้ว..

อจินไตยพยายามจะงอนง้อ..แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ในครอบครัว..แต่เป็นเรื่องของแนวความคิดที่แตกต่าง..ดังนั้น..จะงอนง้อเช่นเดียวกับเรื่องของอารมณ์ความรู้สึก..คงยากยิ่ง..

จินดาพิสุทธิ์อึดอัดจนจะเป็นบ้า..ในที่สุดก็ต้องพูดขึ้นว่า..

“..มุกน้อย..ท่านพูดอะไรบ้างเถิด..”

มุกดารายังคงนิ่ง..

ท่านพี่ริต้า..ท่านคงเห็นด้วยกับท่านพี่อจินไตยกระมัง..เสียแรงที่ข้ารักและยึดถือท่านเป็นต้นแบบของข้า..

รถจอด..

ศศินาผละจากตำแหน่งคนขับ..เปิดประตูห้องโดยสาร..พูดขึ้นว่า..

“..องค์หญิงมุกดารา..วานท่านไปขับขี่ร่วมกับปีศาจค้างคาวได้หรือไม่..”

มุกดาราพยักหน้า..ยังคงไม่พูดอันใด..

ศศินาเข้ามานั่งในห้องโดยสาร..เมื่อมุกดาราประจำตำแหน่งพลขับ..รถม้าก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง..

จินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นว่า..

“..พี่นา..พี่จะให้แพคช่วยพูดใช่ไหม..”

ศศินาอดเขม้นมองญาติผู้น้องคนนี้ไม่ได้..

“..ริต้า..พี่ถามจริง ๆ ..เธอคิดเหมือนมุกดาราหรือคิดเหมือนอจินไตย..”

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

“..ริต้าจะคิดเหมือนใคร..ฉันไม่สนใจหรอกนะ..ศศินา..”

จินดาพิสุทธิ์เป่าปาก...

“..อจินไตย..ฉันคิดว่า..มันน่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้..”

“..แต่นั่นไม่ใช่ภารกิจที่เราได้รับมอบหมาย..”อจินไตยพูด..

“..อจินไตย..ระหว่างภารกิจกับครอบครัว..เธอจะเลือกอะไร..เรื่องที่เกิดขึ้น..มันเพียงพอจะทำให้ครอบครัวเราแตกแยกได้เลยนะ..”

“..ฉันเข้าใจ..แต่หากใจไม่เด็ดขาดพอสำหรับเรื่องราวบางเรื่อง..จะส่งผลเสียทีหลัง..หากต้องมีคนล้มตายในอนาคตเพราะเขาแม้แต่คนเดียว..มันก็ไม่คุ้มค่าแล้ว..”

นางพูดอีกว่า..

“..มุกดารายังไม่เข้าใจคำว่าคุณธรรมที่แท้..นางสนใจเพียงคุณธรรมเฉพาะหน้าเท่านั้น..นางไม่ได้มองผลเสียที่อาจจะมากมายกว่า..มิเช่นนั้นแล้ว..องค์เทพอสูร..ก็คงไม่ให้พวกเราทำเช่นนี้..”

“..เราไม่ทราบว่า..มันจะต้องเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ต้น..”

“..แต่สำหรับข้า..คาดการณ์ไว้แล้ว..”

ศศินาถามย้ำขึ้นอีกครั้ง..

“..ริต้า..เธอยังไม่ตอบ..ว่า..เธอคิดเหมือนใคร..มุกดาราหรืออจินไตย..”

“..พี่นา..ฉันยังตอบอะไรพี่ไม่ได้..ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันควรจะคิดยังไง..”

“..ริต้า..จุดยืนเธอไม่มี..จะทำให้เธอเป็นคนโลเล..ไม่แน่นอน..ไม่ชัดเจน..”ศศินาพูด..

อจินไตยอดถามไม่ได้..

“..แล้วเธอล่ะ..ศศินา..เธอคิดเห็นยังไง..”

“..ฉันเป็นเจ้าหญิงหมาป่ามาก่อน..แม่ฉันสอนฉันหลายเรื่อง..แน่นอน..ฉันคิดแบบเดียวกับเธอนั่นแหละอจินไตย..เพราะนี่เป็นภาระหน้าที่ของเรา..”

จินดาพิสุทธิ์เป่าปาก..

“..ถ้ามุกดารามีความรู้สึกว่าตัวเองถูกรุม..นางคงต้องถอนตัวจากพวกเราในที่สุด..”

ศศินาพูดว่า..

“..ที่นางคิด..ไม่ใช่เรื่องผิด..ทุกอย่างมันมีทั้งถูกทั้งผิดตามแต่จะใช้อะไรตัดสิน..เธอสองคนก็ไม่ควรจะใช้ความคิดที่แตกต่าง..ทำให้นางรู้สึกเหมือนแปลกแยกอยู่คนเดียวตามลำพัง..”

อจินไตยถามว่า..

“..แล้วแพคเกจล่ะ..คิดแบบเดียวกับเธอหรือเปล่า..แล้วทำไม..เธอถึงให้แพคเกจคุยกับมุกดารา..”

“..แพคเกจไม่ได้คิดเหมือนฉันหรือมุกดาราเลย..อาจจะโลเลแบบริต้านั่นแหละ..แต่สำหรับเรื่องนี้..บางทีการคิดที่แตกต่างไม่สำคัญเท่ากับวิธีการที่จะให้อยู่ร่วมกันให้ได้..ซึ่งหากแพคเกจคุย..น่าจะดีกว่าเธอนะริต้า.เพราะไม่ได้เผชิญแรงกดดันโดยตรง..”

จินดาพิสุทธิ์ดูกังวลอย่างบอกไม่ถูก..

เรื่องราวที่เผชิญในวันนี้..ไม่ใช่เรื่องดีเลย..และมันอาจจะต้องเกิดขึ้นอีก..

ที่ผ่านมา..ทุกคนมีศัตรูร่วม..และตกเป็นฝ่ายรับ..ต้องร่วมแรงร่วมใจเผชิญกับศัตรู..แต่ครั้งนี้..ถือว่าเป็นฝ่ายรุก..ความคิดอ่านจึงขัดแย้งกันได้ง่าย..

และนี่เป็นเพียงรายแรกของการล่า..หากจะต้องล่าจนจบหน้าที่..ความขัดแย้งจะมากมายประมาณไหน..

.........

มุกดารากุมบังเหียน..การบังคับม้าและรถม้า..เป็นเรื่องที่จัดเจนที่สุดแล้ว..

แพคเกจอดพูดไม่ได้..

“..มุกน้อย..ท่านยังคงคิดว่า..ข้าเป็นพี่สาวของท่านอยู่อีกไหม..”

มุกดาราอดพูดไม่ได้..

“..ท่านพี่..ท่านจะเกลี้ยกล่อมข้าให้ยอมรับเรื่องที่ท่านพี่อจินไตยทำในวันนี้ใช่หรือไม่..”

“..ไม่เห็นจะต้องเกลี้ยกล่อม..เพราะข้าก็ไม่เห็นด้วยกับการกระทำของนาง..พี่นาถกกับข้าตลอดทาง..นางเห็นด้วยกับสิ่งที่อจินไตยทำ..แต่ข้าไม่คิดเหมือนนาง..ดังนั้น..นางจึงไม่อยากจะคุยกับข้าอีก..”

มุกดาราเป่าปาก..

“..แล้วท่านจะทำอย่างไรกับนาง..”

“..ก็แค่ไม่คุยเรื่องนี้กันอีก..”

“..แต่..ท่านพี่อจินไตยทำเช่นนี้..”มุกดาราร่ำร้อง..

แพคเกจส่ายหน้า..

“..นางทำไม่ถูกในความคิดเดิมของเรา..แต่นางก็ไม่ได้โกรธท่าน..ไม่ได้ว่ากล่าวอันใดในความคิดของท่าน..ริต้าท่าทางนางจะคิดอ่านเหมือนข้า..แต่ก็ต่างจากท่านอีกนั่นแหละ..”

มุกดาราฉงนฉงาย..

“..ท่านคิดอ่านต่างจากข้าอีกหรือ..ข้าคิดว่า..ท่านจะเห็นด้วยกับข้าเสียอีก..”

“..ข้ากับริต้าน่าจะคิดใกล้เคียงกัน..นั่นคือ..มันน่าจะมีวิธีที่ดีกว่าฆ่าฟัน..แต่ก็ไม่ถึงกับปล่อยไปเสียทีเดียว..”

“..แล้วจะต้องทำอย่างไร..ข้าความจริงก็คิดอ่านเช่นนี้..แต่ไม่อาจจะกล่าวอันใดออกมา..”

“..ท่านคิดอ่านไม่เหมือนกับข้าหรอก..มุกน้อย..ท่านจะปล่อยให้ร่างจำแลงคนนั้น..เติบโตอย่างธรรมชาติต่อไป..รอจนกระทำผิดค่อยดำเนินการ..แต่สำหรับข้ากับริต้า..จะมีหนทางที่มากกว่านั้นอีก..นั่นคือ..จะหาทางควบคุมเขาไว้..หากเขาคิดจะกระทำผิดตามที่องค์เทพอสูรคาดการณ์..ก็มีหนทางจัดการอย่างง่ายดายกว่า..”

มุกดาราพยักหน้า..แพคเกจสรุปเรื่องราวได้ตรงกับความคิดนางทุกอย่าง..

“..ท่านคิดว่ามันจะทำได้หรือ..ท่านจะควบคุมเขาไว้ที่ใด..”

“..เรื่องนั้น..เราค่อยคิดอ่านกันต่อไป..แต่เชื่อว่า..ต้องมีหนทางแน่นอน..”

“..แต่..ข้ากับท่านพี่อจินไตยก็ไม่ได้คิดเช่นเดียวกับท่านและท่านพี่ริต้า..”

“..ก็ไม่เป็นไร..เพราะทุกคนจะคิดอ่านเหมือนกันทุกประการมันเป็นไปไม่ได้..ท่านก็ควรจะเคารพคนที่คิดแตกต่างจากท่านด้วย..”

“..แต่ท่านพี่อจินไตยกระทำการเช่นนี้..ไม่คล้ายเป็นผู้กล้า..และไร้หัวใจนัก..”

“..ข้าไม่อาจจะพูดอันใดเกี่ยวกับนาง..แต่สามารถพูดถึงพี่นาได้..พี่นาคิดอ่านเหมือนอจินไตย..แต่หากถามว่า..นางไร้น้ำใจหรือไม่..นางเป็นผู้กล้าหรือไม่..ตลอดระยะเวลาที่ข้าอยู่กับนาง..มันสามารถบ่งบอกได้ดีกว่าการตัดสินใจเฉพาะหน้าเพียงแค่ครั้งเดียวนะ..มุกดารา..”

แพคเกจยิ้มเมื่อพูดถึงศศินา..คนที่นางรัก..

“..พี่นาโหดน่ะโหดแน่..แต่นางเป็นเจ้าหญิงหมาป่ามาก่อน..แม่ของนางสั่งสอนให้นางเข้าใจคำว่าเสียสละ..และเพื่อส่วนรวม..ซึ่งมีสิ่งที่นอกเหนือจากคำว่า..นักสู้ผู้กล้ามากมายนัก..แต่พี่นาก็ทำตัวเป็นนักสู้ผู้กล้าเสมอมา..จนกว่าจะถึงเวลาที่จะต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญเท่านั้นแหละ..”

แพคเกจพูดอีกว่า..

“..ฟังว่า..เธอก็เคยยอมรัดคออจินไตยให้ตายเพื่อให้พ้นทรมาณไม่ใช่หรือ..การสังหารคนที่ตัวเองรัก..ถือเป็นผู้กล้าหรือไม่..แล้วทำไมเธอถึงทำล่ะ..”

มุกดาราฟังและคิดตาม..ก่อนจะตอบว่า..

“..ข้าก็ไม่ทราบ..แต่เวลานั้น..มันสมควรจะกระทำเพราะมันดีที่สุด..”

“..แล้วหากจะบอกว่า..ท่านไม่รักอจินไตยได้หรือไม่..”

“..ไม่..ข้ารักท่านพี่อจินไตยมาก..รักจริง ๆ ..แต่ก็ผิดหวังนางในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน..”

“..อจินไตยทำเช่นนี้..ก็อาจจะทำในสิ่งที่สมควรจะกระทำที่สุดเหมือนกับท่าน..แต่ก็ใช่ว่า..นางจะไร้คุณธรรมไร้น้ำใจดังที่ท่านคิด..นางอาจจะลำบากใจอย่างที่สุดก็ได้แต่ก็ต้องกระทำเพราะเป็นหน้าที่..มุกดารา..หลายคนอาจจะตัดสินใจทำอะไรขัดกับสิ่งที่ท่านยึดถือ..มันไม่มีใครผิดใครถูก..แต่ท้ายที่สุด..เราก็ต้องเคารพในความคิดและการตัดสินใจของคนที่รัก..ข้าขอเพียงพูดกับท่านแค่นี้..”

มุกดาราก้มหน้า..นางคิดว่านางไม่ถูกที่ไปกล่าวหาว่า..อจินไตยไร้น้ำใจไปเช่นนั้น..

“..ข้าไม่ได้บอกว่าท่านผิดนะมุกน้อย..ในกรณีที่ท่านจะมีคุณธรรมไว้ชีวิตเด็กหนุ่มฟ้าครามคนนั้น..เพียงแต่อจินไตยก็ไม่ผิดเช่นกันที่นางตัดสินใจไม่เหมือนท่าน..ท่านทั้งสองเพียงแต่ยอมรับว่า..ความคิดอ่านที่ไม่ตรงกัน..ก็ยังสามารถคุยกันได้..รักกันได้..และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้..มันน่าจะเพียงพอ..ท่านสมควรจะไปขอโทษอจินไตย..แต่ใช่ว่า..ท่านจะขอโทษที่ท่านคิดเห็นไม่ตรงกับนาง..สิ่งที่ท่านควรจะขอโทษ..คือ..ท่านไม่แฟร์เพลย์ต่อนางเท่านั้นแหละ..”

ศัพท์แปลก ๆ ของแพคเกจทำให้มุกดาราขมวดคิ้ว..แพคเกจไม่รู้จะพูดยังไงก็พูดอีกว่า..

“..หมายความว่า..อจินไตยไม่ได้โกรธท่าน..แต่ทำไมท่านถึงโกรธนาง..เพียงเพราะเห็นไม่ตรงกันเท่านั้น..”

มุกดารานิ่งคิด..นางควรจะไปขอโทษอจินไตยจริง ๆ ...

...

คืนนั้น..

รถม้าจอดริมทาง..แสงตะเกียงข้างรถวับแวม..

ในกระโจมที่เหมือนเต็นท์สองเต็นท์..มีร่างของคนห้าคนอยู่..

สามเจ้าหญิงอยู่หนึ่งกระโจม..สองปีศาจแห่งอนันตกาลอยู่อีกหนึ่งกระโจม..

พื้นกระโจมนุ่มนิ่ม..เพียงพอให้ทุกคนนอนหลับอย่างสุขารมณ์..

แต่มุกดารายังไม่หลับ..

นางยังคงกอดท่านพี่อจินไตย..เพราะหลังจากที่นางกลับเข้ามาขอโทษ..อจินไตยก็กอดนางไว้..และเหมือนจะคลอเคลียใกล้ชิดตลอดเวลา..จวบจนได้เวลานอนอย่างเช่นตอนนี้..

มุกดาราแม้จะรับไม่ได้กับสิ่งที่อจินไตยทำลงไป..แต่ก็สามารถปล่อยวางได้แล้ว..

อจินไตยจุมพิตที่แก้มใส..มุกดาราพูดขึ้นว่า..

“..ท่านพี่..หากวันนี้..ข้าสามารถขัดขวางท่าน..ทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นยังมีชีวิตอยู่..ท่านจะด่าว่าข้าประการใดหรือไม่..”

“..ข้าจะคิดแต่เพียงว่า..โอกาสท่านดีกว่า..ท่านจึงสามารถกระทำตามความคิดของตัวเองได้..ก็เพียงเท่านั้น..”

“..แล้วท่านเห็นด้วยกับสิ่งที่ข้ากระทำหรือไม่..”

“..ไม่..ยังไงข้าก็ไม่เห็นด้วย..แต่ข้ารักท่าน..ต่อให้ไม่เห็นด้วยกับท่าน..ข้าก็รักท่าน..”

“..จริงหรือ..”

“..มุกน้อย..ท่านยังไม่เชื่อข้าอีกหรือ..”

“..ข้าใยต้องเชื่อถือนางปีศาจอย่างท่าน..”

“..แต่ท่านก็ติดใจนางปีศาจอย่างข้าแล้วใช่ไหม..”

ไม่พูดเปล่า..อจินไตยมือเปะปะ..เค้นคลึงจุดที่ไวต่อความรู้สึก..ตลอดจนรุกไล่ที่ผิวกายขาวใส..

มุกดาราหลับตา..อจินไตยยังคงนุ่มนวลกับนางเช่นเดิม..ให้ความสุขอย่างมากแก่นางเช่นเดิม..

ใช่..ข้าเชื่อถือ.ท่าน..และติดใจท่านด้วย..นางปีศาจของข้า..

 

ปล. ลองคิดกันดูซิว่า.ถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้..ระหว่างความคิดของอจินไตยหรือมุกดาราใครควรจะถูกต้อง

พิมพ์ 1 อจินไตย

พิมพ์ 2 มุกดารา

พิมพ์ 3 โลเลแบบริต้าหรือแพคเกจ

พิมพ์ 4 คิดเหมือนเป็นม้าเทียมรถค่ะ..ไม่ออกความเห็น..5555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น