divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章一 (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2562 16:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章一 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

章一

ณ เเดนมนุษย์

ตรงตรอกอับชื้นแห่งหนึ่ง หญิงสาวในอาภรณ์สีขาว มีผ้าผืนบางปกปิดใบหน้าอยู่ ถึงแม้จะปกปิดใบหน้าแต่ก็มิอาจปิดบังความงดงามไว้ได้ทั้งหมด ดวงตากลมโตสีทองอร่ามงดงาม จับจ้องไปยังบริเวณมุมของตรอกที่มีมนุษย์ตัวเล็กที่นอนหนาวสั่นใกล้สิ้นลมลงทุกที นางเดินเข้าไปใกล้นั่งลงข้างๆแล้วกล่าวเสียงนุ่มไพเราะ

"เด็กน้อย เจ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไม่"

เมื่อเด็กน้อยได้ยินเสียง ก็ตอบด้วยเสียงที่อ่อนแรง

"อ....อยากขอรับ" เด็กน้อยตอบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน

"ไปอยู่กับข้ากับหรือไม่ หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ข้าจะทำให้เจ้าสมปราถนา" นางบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พาให้เด็กน้อยรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

"หากข้าสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ข้าน้อยก็ยินดีขอรับ" เด็กน้อยตอบอย่างดีใจทั้งที่มีสีหน้าที่อิดโรยแต่ก็อดตื้นตันมิได้ที่จะได้มีชีวิตอยู่ต่อ

"หลับเสีย พอเจ้าลืมตาขึ้นมาเจ้าจะมีที่นอนดีๆผ้าห่มหนาๆมีอาหารการกิน มีการศึกษา มีวิชาป้องกันตัว ข้าจะดูแลมิให้เจ้าต้องทุกข์ทนเช่นนี้" พอนางกล่าวจบ เด็กน้อยก็เข้าสู่ห้วงนิทราตามคำนางราวกับต้องมนต์

'จูเชวี่ย' อุ้มเด็กน้อยขึ้นจากพื้นอันชื้นแฉะและเย็นเฉียบอย่างเบามือ แล้วใช้วิชาตัวเบา พาตัวเด็กน้อยไปยังที่พักของตนทันที นางได้สร้างเรือนภายในป่าแสงจันทร์ที่มีสัตว์อสูรอาศัยอยู่มากมายทั้งระดับต่ำไปจนถึงระดับสูง ป่าแห่งนี้เป็นป่าที่อยู่กึ่งกลางระหว่างแดนมนุษย์และแดนภูติ

โลกนี้แบ่งออกเป็น2เขตแดน อันได้แก่ แดนมนุษย์ มีทั้งหมด8แคว้น ได้แก่แคว้นมหาอำนาจทั้ง4 คือ แคว้น หลง เชวี่ย หู่ อู่ ที่มีภูตประจำ4ทิศคุ้มครองอยู่ จึงเป็นแคว้นที่มีอำนาจอย่างมาก ส่วน4แคว้นที่ไม่ยิ่งใหญ่เทียบเท่า แต่ก็ไม่ถึงกับเล็ก คือแคว้น หยาง เว่ย เทียน หาน

แคว้นหลง ที่มีชิงหลงคุ้มครองอยู่ เป็นแคว้นทางด้านทิศตะวันออก เป็นแคว้นที่อุดมสมบูรณ์อย่างมาก

แคว้นเชวี่ย ที่มีจูเชวี่ยคุ้มครองอยู่ เป็นแคว้นทางด้านทิศใต้ เป็นแคว้นที่ค่อนข้างแห้งแล้งประปลาย แต่กลับเป็นแหล่งแร่ทองแล้งอัญมณีมากมาย

แคว้นหู่ ที่มีไป๋หู่คุ้มครองอยู่ เป็นแคว้นทางด้านทิศตะวันตก เป็นแคว้นที่ชาวเมืองและชาวบ้านทำการประมงและเป็นเส้นทางการค้าทางทะเลที่ใหญ่ที่สุด

แคว้นอู่ ที่มีเสวียนอู่คุ้มครองอยู่ เป็นแคว้นทางด้านทิศเหนือ ซึ้งมีหิมะตกตลอดทั้งปี จึงทำให้เพราะปลูกได้ไม่มาก แต่หากมีพวกขนสัตว์นานาชนิดที่นำมาขายให้กับแคว้นอื่น

ส่วนเขตของภูตจะเป็นหวงหลง ที่เป็นราชาของสัตว์ภูตทั้งหมดมิได้แบ่งเขตแดนเช่นมนุษย์

ส่วนป่าแสงจันทร์ เป็นป่าที่มิได้มีผู้ใดครอบครอง เป็นป่าที่อิสระ มีสัตว์อสูรน้อยใหญ่อาศัยอยู่

เมื่อมาถึงจวนกลางป่าที่นางได้ลงมนต์มิให้สัตว์อสูรเข้ามารบกวน นางก็เข้าจวนนำเด็กน้อยวางลงที่เตียงภายในห้องที่มิได้ใช้ง่ายอย่างเบามือ

เรือนของนางทำจากไม้ภายในป่าแสงจันทร์ มีห้องมากมายให้เลือกใช้สอย ภายนอกมีดอกไม้นานาชนิด ทางด้านหลังจวนนางได้ทำแปลงสมุนไพรไว้หลายชนิด มีบ่อน้ำมรกตขนาดย่อมตรงข้างจวน นางได้นำบัวหิมะที่ได้มาจากเสวียนอู่ น้ำมาปลูกจนตอนนี้เบ่งบานเต็มบ่อ สีขาวนวลงดงาม ทั้งยังมีศาลาแปดเหลี่ยมกลางบ่อไว้พักผ่อน

จูเชวี่ยได้นำสมุนไพรมาต้ม และทำอาหารง่ายๆอย่างข้าวต้มเตรียมไว้ให้เด็กน้อยที่นางเก็บมา พอเสร็จเรียบร้อย นางก็เตรียมน้ำและผ้าเพื่อไปเช็ดตัวให้กับคนที่อยู่ในห้อง

นางใช้ไหล่ดันประตูเข้าไปในห้องเนื่องจากมือนางถือถาดที่มีถ้วยข้าว ยา และถังน้ำสำหรับเช็ดตัว

เมื่อนางเปิดประตูเข้าไป ก็พบเด็กน้อย ที่นั่งพิงผนังเตียงมองมาที่นางอย่างระแวดระวัง

"ตื่นแล้วหรือ เป็นอย่างไร มาดื่มน้ำก่อน" กล่าวจบนางก็เอาถาดไปว่างไว้ พร้อมรินน้ำมายื่นให้เด็กน้อยดื่มทันที

เด็กน้อยรับน้ำมาดื่มแต่โดยดี แล้วยื่นแก้วคืนให้นาง

"มาข้าจะเช็ดตัวให้เจ้าก่อนจะได้สบาย แล้วค่อยทานข้าวทานยา"

นางกล่าวจบก็นำแก้วน้ำไปเก็บแล้วถือโถใส่น้ำและผ้าสะอาด เดินตรงมาหาเด็กน้อยทันที

"ท่านเป็นใครหรือขอรับ" เด็กน้อยถามพลางขยับหนีมือนางที่ยื่นไปหมายจะคล้ายสาบเสื้อที่แสนสกปรกนั่น

"ข้าเป็นคนที่เก็บเจ้ามา ในเมื่อเจ้าต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ ข้าจึงช่วยส่งเสริม ข้ามีนามว่าจูเชวี่ย เรียกข้าว่าท่านน้าก็ได้ ข้าไม่ถือ ข้าก็อยากลองมีหลานดูสักครา แต่ว่าเจ้ามีนามว่าอะไรหรือเด็กน้อย" นางตอบคำถามของเด็กน้อยอย่างลื่นไหล

"ข้ากำพร้า มิมีนามขอรับ" เด็กน้อยตอบด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย แต่ก็ยอมขยับเข้ามาหานางเพื่อที่นางจะได้เช็ดตัวได้อย่างถนัด

"ข้าตั้งให้เจ้าดีหรือไม่ อืม หวังเหล่ย (ซื่อสัตย์ ซื่อตรง เที่ยงธรรม) ดีหรือไม่? เจ้าว่าอย่างไร" นางเอ่ยพร้อมเริ่มเช็ดหลังให้หวังเหล่ย หลังจากเช็ดใบหน้า ไหล่ แขน และส่วนหน้าเสร็จแล้ว

"ดีขอรับ ขอบคุณท่านน้า" หวังเหล่ยตอบอย่างยินดี เมื่อตนได้มีชื่อเรียก

จูเชวี่ยนำผ้าที่คลุมส่วนล่างของหวังเหล่ยออก หวังจะเช็ดต้นขาต่อ แต่เด็กน้อยกลับดึงผ้าเอาไว้ทัน จูเชวี่ยที่ตั้งใจจะแอบกินเต้าหู้.....แค่กๆ! ตั้งใจที่จะเช็ดทำความสะอาดจำต้องหันกลับมามองอย่างงุนงง ทันทีที่หันมาก็พบกับใบหน้าที่แดงก่ำ นางก็เข้าใจทันที

"อายหรือ ไม่ต้องอายหรอก ของเจ้าก็มีเพียงเท่านี้ จะอายไปใย หึหึ" พอนางพูดจบหวังเหล่ยก็ยิ่งหน้าแดงกว่าเดิมจนนางอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะเสียงดังในรอบหลายร้อยปี

หลังหยอกเย้าพอเป็นพิธีนางก็ได้นำข้าวต้มที่ยังคงความร้อนอยู่ มาให้หวังเหล่ยทาน พอทานเสร็จ จึงยื่นยาให้ต่อ

หวังเหล่ยดื่มยาอย่างรวดเร็วพลางทำสีหน้าเหย่เกด้วยความขมของยาที่เกินจะทานทน

จูเชวี่ยลอบมองหวังเหล่ยเงียบๆ ระหว่างที่เก็บถ้วยข้าวและยาออกจากห้องเพื่อให้หวังเหล่ยพักผ่อน

กิริยาที่ดูไม่เหมือนกำพร้า รวมถึงผิวพรรณที่หมดจดเรียบเนียบไร้ตำหนิ โตไปจะต้องหล่อเหลาเป็นแน่ เมื่อเด็กน้อยมิอยากบอก นางก็จะไม่เอ่ยถามให้มากความ รู้แค่ว่าตอนนี้เขาคือหวังเหล่ยของนางก็พอ (ของนาง??)

 

-----------------------------

 

เปิดมานางเอกเราก็จะกินเด็กซะแล้ว แหม่ ไม่ได้เลย ใจเย็นๆนะจูเชวี่ย เธอยังคงได้แต๊ะอั๋งน้องอีกหลายตอน ก่อนที่น้องจะกลืนเธอลงท้อง อิอิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น