เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.1k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2558 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 7
แบบอักษร

1 สัปดาห์ผ่านไป


ร่างเล็กของฟ้าครามเดินเตะฝุ่นไปมาอยู่ข้างถนน ตั้งแต่วันนั้นที่เขาไปบ้านของเลเวลร่างสูงก็ไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลยแต่คอยส่งคนมาก่อกวนฟ้าครามอยู่เสมอจนตอนนี้ไม่มีเพื่อนคนไหนอยากเข้าใกล้ฟ้าครามนักเพราะกลัวจะมีเรื่อง วันนี้ฟ้าครามเดินมาหยุดที่ร้านทำผมร้านหนึ่งเขากะว่าจะไปสมัครงานที่นี่

"อ๊ะ!! ขะ ขอโทษครับ" ฟ้าครามรีบขอโทษขอโพยคนที่เขาเดินชนพลางช่วยเก็บของส่งให้

"ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจนะ"ฟ้าครามพูด ร่างสูงมองหน้าฟ้าครามยิ้มๆ

"ไม่เป็นไรรับน้อง เอ่อว่าแต่มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ"

"เอ่อ คือผมว่าจะมาสมัครงานนะครับแต่อายุผมไม่ถึงไม่รู้ว่าเขาจะรับหรือเปล่า"ฟ้าครามพูดพรางเกาหัวแกรกๆ

"งั้นเข้าไปข้างในกันไหมล่ะจะได้เข้าไปถามด้วย ป่ะ" ร่างสูงฉุกมือบางให้ก้าวเข้าไปในร้านพร้อมกันทันที ร่างสูงหันมาจุ๊ปากใส่ร่างเล็กแล้วค่อยๆย่องเข้าไปหาผู้ชายที่นั่งพับผ้าอยู่

"พี่เบล!!!!"

"ว๊ายตาย ตาเถรแตกคุณกานต์เล่นอะไรค่ะเนี่ยะพี่ตกใจหมด แล้วนี่ไปขโมยลูกใครเขามาล่ะ" เบลชี้มาที่ฟ้าคราม ฟ้าครามยกมือไหว้เบลแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"คือน้องเขาเดินชนผมนะพี่เบลแล้วน้องเขาจะมาสมัครงานด้วยผมเลยพามาให้พี่พิจารณา" กานต์ว่า เบลเดินมาหาฟ้าครามเดินวนร่างเล็กไปรอบๆตัวเกาคางอย่างครุ่นคิด

"อายุเท่าไรล่ะเราอ่ะ"เบลถาม

" เอ่อ 16 ฮ่ะ,"

"หืม เป็นผู้ชายหรอเนี่ยะ เจ๊นึกว่าผู้หญิงซะอีกหน้าสวยกว่าชะนีบางคนซะอีก"

"อย่างเพิ่งสนใจเรื่องหน้าตาสิพี่เบลสนใจเรื่องงานน้องก่อน ตกลงว่าไง"

"คุณกานต์เป็นเจ้าของร้านนะค่ะจะมาถามพี่ทำไม"

"ก็ผมอยากให้ทุกคนทำงานอย่างมีความสุขนี่ครับ ตกลงรับนะ"

"พี่ก็อยากให้น้องมาทำงานด้วยนะแต่อายุเนี่ยะสิ เอ่อ...."เบลทำหน้าพะอืดพะอมฟ้าครามเห็นสีหน้าเบลก็รีบพูดขึ้นทันที

"พี่รับผมเถอะนะฮ่ะ ผมต้องการใช้เงินจริงๆ" ทั้งสองคนมองหน้าร่างบางแล้วขมวดคิ้วทันที 

"จำเป็นต้องใช้เงิน? ตัวแค่นี้จำเป็นต้องใช้เงินอะไร" กานต์ถามอย่างสงสัย

"เอ่อ คือ....ผะ ผม"

"โอ๊ยๆๆๆ ไม่ต้องบอกหรอกตกลงรับน้องนะค่ะคุณกานต์ มาทำงานกับพี่นะค่ะน้อง เอ่อ..."

"ฟ้าครามครับ เรียกครามเฉยๆก็ได้" ฟ้าครามยกยิ้มให้พี่เบลอย่างเป็นมิตร เมื่อทำความรู้จักกับทึกคนเสร็จฟ้าครามก็ขอตัวกลับทันที เมื่อมาถึงบ้านฟ้าครามก็หยิบเอารูปของครอบครัวที่ถ่ายด้วยกันขึ้นมาดู น้ำตาที่ฟ้าคิดว่าจะไม่ให้มันไหลออกมาอีกตั้งแต่วันที่เสียเพียงดินมันกลับไหลลงมาเสียดื้อๆ ฟ้าครามนอนกอดรูปครอบครัวบนโซฟาปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆ

"ฮึ่ก พี่ดิน พี่ตะวัน พ่อ แม่ ทุกคนอยู่ไหนกันหมด ฮึ่ก ทำไมทิ้งครามไว้แบบนี้ ฮึ่ก ครามเหนื่อย ครามท้อ ฮึ่ก ทำไม ทำไมต้องทิ้งครามด้วย ทำไม ฮื้อๆๆๆๆ"  ฟ้าครามร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไป

 

 

 

 

07:00น.

ฟ้าครามมาโรงเรียนด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยวใบหน้าหวานที่เคยมีรอยยิ้มที่ที่ใครๆเห็นแล้วมักจะหลงไหลตอนนี้ยากนักที่จะได้เห็นมันอีก ขณะที่ฟ้าครามเดินเพลินๆอยู่นั้นก็มีเสียงๆหนึ่งหนุดฟ้าครามเอาไว้

"นี่!! ไอ้เด็กตุ๊ดแกยังมีหน้ามาเรียนอีกหรอ"ฟ้าครามมองหน้าสายไหม ถอนหายใจออกมาด้วยความลำคาญก่อนจะเดินหนี สายไหมที่เห็นว่าฟ้าครามเดินหนีก็รีบวิ่งมาขวางทางไว้แล้วขว้างเหรียญสิบใส่หน้าฟ้าคราม

"เอาไปสิฉันให้ เก็บสะสมเอาไว้จะได้ไม่ต้องไปขายตัวหาเงินมาให้หนี้เวลเขา" หญิงสาวพูดอย่างเหยียดๆ คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นเริ่มหยุดมองมาที่ฟ้าคราม

"พี่ไหมพี่พูดอะไรของพี่อ่ะ"ฟ้าครามถามอย่างตกใจ

"พูดอะไร ก็พูดความจริงไงแกมันเด็กขายไปอ่อยเวลถึงบ้าน ไปนอนกับเขาน่าด้าน!!!อดอยากผู้ชายมากหรือไงอีเด็กแรด!!!"

"ผมไม่ได้ไปอ่อยพี่เวลซักหน่อยพี่อย่ามาพูดมั่วสิ"

"ว๊ายๆๆๆ ทุกคนมานี่เร็วมาดูนี่ ดูน่าอีเด็กนี่ไว้นะมันเป็นเด็กขาย ใครสนใจติดต่อได้เลยนะจ๊ะน้องเขาต้องการขายตัวหาเงินไปใช้หนี้ที่ผัวน้องเขาสร้างไว้ ช่วยซื้อน้องเขาหน่อยนะทุกคนไหมขอร้อง" หญิงสาวทำหน้าตาใส่ซื่อใส่ทุกคน ฟ้าครามยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธทุกสายตามองมาที่ฟ้าครามอย่างรังเกียจและเหยียดหยาม

"แค่ผู้ชายไม่สนใจพี่ทำได้ถึงขนาดนี้เลยหรอพี่ไหม น่าสมเพช" พูดจบฟ้าครามก็วิ่งออกไปทันที

"หึ จะหนีไปไหนล่ะไอ้เด็กตุ๊ด ไอ้เด็กขอทานไอ้เด็กขายตัว" สายไหมตะโกนไล่หลังไป ฟ้าครามที่หนีออกมาจากฝูงชนได้รีบเดินไปที่ตึงเรียนของชั้นม.5ทันที ครูและนักเรียนที่อยู่ในห้องตกใจเล็กน้อยที่ฟ้าครามเดินพรวดพราดเข้ามา

 

ผั๊วะ!  โครม!!!!

เลเวลยกมือขึ้นมากุมแก้มพลางมองหน้าฟ้าครามอย่างงงๆ

"มึงมาต่อยกูทำเหี้ยอะไรไอ้คราม"

"พี่มันเลวพี่เวลเมื่อไรพี่จะเลือกยุ่งกับผมสักที เมื่อไร เมื่อไร!!!!" ฟ้าครามตะโกนลั่น

"ครามใจเย็น มีอะไรค่อยๆพูดกันนะ" 

"ผมเย็นมามากพอแล้วพี่เต้ย ฮึ่ก ผมทำอะไรผิด ฮื้อ เมื่อไรถึงจะเลือกยุ่งกับผมซักที ฮื้อๆๆๆ" 

"กูไปทำอะไรให้มึงไอ้คราม" เลเวลที่ตั้งสติได้รีบถามขึ้น ทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งสองคน

"พี่รู้อยู่แก่ใจพี่เวล พี่จำไว้นะว่าผมเกียจพี่แล้วก็เมียพี่เรื่องเงินพี่ไม่ต้องห่วงเอาไว้ผมขายบ้านได้เมื่อไรผมเอามาคืนพี่แน่ไม่ต้องส่งคนมาวุ่นวายกังผมอีกคนเรามันก็มีความอดทนแค่ขีดจำกัดเหมือนกัน"พูดจบฟ้าครามก็วิ่งออกจากห้องไปทันที เต้ยหันมามองหน้าเลเวลก่อนจะวิ่งตามออกไป ฟ้าครามวิ่งออกมาตามทางของโรงเรียนทุกสายตามองมาที่ฟ้าครามแล้วหันไปซุบซิบนินทากัน

 

' เด็กนี่หรอที่ขายตัวอ่ะ น่าตาก็ดีนะไม่น่าทำอะไรต่ำๆแบบนั้นเลย'

 

'นั่นสิพ่อแม่ไม่รู้จักสั่งสอนลูกบ้างหรือไง หรือว่าไม่มีพ่อแม่ คริคริ'

 

' อุ๊ย!! นั่นมันพี่เต้ยห้องม.5นี่วิ่งมาตามกันด้วยคงจะไปอ่อยเขาล่ะสิ '

 

' วันนั้นฉันยังเห็นเดินกับพี่ดินอยู่เลย ทุเรศจริงๆ '

 

พี่ดิน พี่ดินอยู่ไหน พี่ดินช่วยครามด้วย ฟ้าครามร้องเรียกหาพี่ชายตัวเองเต้ยที่ได้ยินทุกคำนินทารีบวิ่งมากระชากฟ้าครามทันที

"ครามๆ หยุด"

" ปล่อยครามพี่เต้ย ครามไม่อยากเรียนที่นี่แล้วครามอาย"

"ไม่ต้องอาย ครามไม่ได้ทำอะไรผิดบอกพี่มาว่าใครเป็นคนพูดเรื่องเสื่อมๆแบบนี้"

"พี่ไหมประกาศไปทั่วโรงเรียนว่าครามขายตัว ครามไม่ได้ทำแบบนั้นนะพี่เต้ยครามไม่ได้ขายตัว"

"ครับๆ พี่เชื่อครามนะแต่ตอนนี้ครามกลับเข้าไปเรียนก่อนนะครับแล้วเดี๋ยวเลิกเรียนแล้วพี่จะไปส่งที่บ้าน" ฟ้าครามพยักหน้าแล้วเดินกลับไปที่ห้องเรียนของตัวเอง ฟ้าครามนั่งเรียนด้วยจิตรใจที่เหม่อลอยวิชาที่ฟ้าครามเคยเข้าใจตอนนี้กลับไม่เข้าใจเลยซักนิด บีมและเพื่อนในห้องมองฟ้าครามอย่างเป็นห่วง จวบจนถึงเวลากลับบ้านฟ้าครามก็ยังคงเหม่ออยู่เหมือนเดิม

"คราม คราม คราม!!!"

"ห๊ะ ห๊ะ!! บีมมีไรหรอเรียกเสียงดังเชียว" บีมส่ายหน้าใช้กับความเปลี่ยนไปของเพื่อน เพื่อนในห้องเดินมาฟ้าครามที่โต๊ะ ฟ้าครามน่าซีดเมื่อนึกว่าเพื่อนจะมาทำร้ายตัวเอง

"อย่ากลัวเลยครามพวกเราเป็นเพื่อนครามนะ" เพื่อนคนหนึ่งพูด

"เราไม่เชื่อหรอกว่าครามของเราจะเป็นแบบที่คนอื่นว่าอ่ะ"

"ใช่ ครามน่ารักแถมใจดีให้พวกเราลอกงานด้วย ใช่ไหมพวกเรา"

"ใช่ๆๆ/ ไม่เชื่อหรอกว่าครามเป็นแบบนั้น" เพื่อนในห้องพูดเห็นด้วย ฟ้าครามยิ้มให้เพื่อนอย่างโล่งอกอย่างน้อยก็ยังมีคนที่เชื่อใจในตัวของครามอยู่

"ขอบใจนะทุกคน ขอบใจจริงๆ"ฟ้าครามพูด

 

 

 

 

หลังจากที่ฟ้าครามคุยกับเพื่อนๆเสร็จก็ตรงมาที่ร้านของกานต์เพื่อทำงานทันที

"ว๊ายยย ตายแล้วน้องครามของเจ๊ไปทำอะไรมาค่ะเนี่ยะทำไมถึงได้ตาตูบตาบวมอย่างนี้" เบลถามขึ้นเมื่อเห็นมาฟ้าครามเดินตาบวมมาทำงาน

"เปล่าฮ่ะพี่เบล ครามไม่เป็นอะไรหรอกว่าแต่จะให้ครามเริ่มงานได้ยังครับ"

"อ่าๆ งั้นเราคอยสระผมให้ลูกค้าแล้วกันเนาะทำเป็นใช่ไหม สระ-ไดร์ นะ"

"ครับ ทำเป็นครับ" ฟ้าครามยิ้มให้เบลก้วยรอยยิ้มประจำตัวของเขา เบลชะงักกับรอยยิ้มของฟ้าครามแล้วรีบเดินหน้าแดงไปทำงานของตนทันที

 

++++++++++++++++++++++++++100%+++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

แงๆๆๆ สงสารนายเอกจัง พี่เวลทำไมใจร้ายจังง่ะ T-T

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น