Paul

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ ๑ พบกันครั้งแรก

ชื่อตอน : ตอนที่ ๑ พบกันครั้งแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 730

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2562 17:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๑ พบกันครั้งแรก
แบบอักษร

ถึงแล้ว ไลน์มาบอกแม่ด้วยนะ ระวังตัวด้วยอย่าประมาท แล้วลืมอะไรหรือป่าว 

            ไม่ลืมอะไรแล้วค่ะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะ หนูจะดูแลตัวเองให้ดีๆ ไม่ดื้อ ไม่ซนเลย นาลินบอกผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม  

            หนูไปก่อนนะคะ ใกล้ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว แม่ไม่ต้องห่วง หนูโตแล้ว เดี๋ยวถึงอิตาลี พี่พัดก็มารับหนูเลย เห็นไหม ไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วงสักนิด หนูจะรีบเรียนให้จบ จะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ ไปแล้วนะคะคุณแม่คนสวยของหนู สองแม่ลูกกอดกัน ก่อนที่ นาลินจะเดินไปขึ้นเครื่องบินเดินทางไปอิตาลี 

            โอ้ย ถึงสักที เมื่อยตูดจะแย่ นาลินบ่นพึมพำกับตนเองเบาๆ เมื่อเดินทางถึงประเทศอิตาลี  

            ฉันพึ่งรู้ว่ามีน้องสาวบ้า ชอบพูดคนเดียว พัดชาเดินมาข้างหลังนาลิน แล้วพูดหยอกน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันเลย เกือบ 2 ปี นอกจากการวีดีโอคอลหากัน  

            พี่พัดมาเงียบๆตกใจหมด นาลินบอกออกไป 

            แม้ ขวัญอ่อนจริงนะจ้ะ ป่ะกลับที่พักกันเถอะ แกหิวหรือยัง จะได้แวะหาอะไรกินก่อนกลับคอนโด พัดชาถามน้องสาว 

            ไม่หิวค่ะ อยากนอนมากกว่า พรุ่งนี้ต้องไปติดต่อเรื่องเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยอีก เหนื่อยจะแย่ คนที่บอกเหนื่อยแต่ยังมีรอยยิ้ม แล้วพี่เขยหนูไปไหน อุตส่าใจดีออกตังให้น้องเมียมาเรียนต่อปริญญาโทถึงที่นี่ แต่ไม่มารับได้ไง นาลินชะโงกหน้ามองหาพี่เขยของเธอ 

            วันนี้วิลติดประชุมน่ะ ช่วงนี้ที่บริษัทเรากำลังจะเสนอสัญญาฉบับใหม่กับบริษัทยักใหญ่ วิลเขาเลยต้องทำผลงานให้ออกมาดี และหน้าเชื่อถือ เห็นว่าประธานบริษัทนั่น เนียบมาก ถ้าวิลเซ็นสัญญาได้ พ่อแม่เขาจะได้ยอมรับในตัวเขา และอาจจะยอมรับพี่เป็นลูกสะใภ้ด้วย 

            อย่ามาดึงดราม่า ก็อยู่กันมาตั้ง 3 ปี แล้ว เขาคงไม่อะไรแล้วมั้ง ไปกันเถอะหนูเหนื่อยล่ะ อยากพัก กลับคอนโดกัน 

วันต่อมา            

นาลินเข้ามาติดต่อเรื่องเรียนที่มหาวิทยาลัยแต่เช้า เธอเลือกเรียนต่อบริหาร เพื่อที่จะนำความรู้กลับไปบริหารโรงงานน้ำพริกเล็กๆที่บ้านของเธอ โดยได้รับการสนับสนุนจาก วิล เพื่อนที่เธอรู้จักตอนที่เขาไปเที่ยวที่เมืองไทยและนาลินช่วยเขาไว้ตอนที่เขาโดนนักเลงทำร้าย และตอนนี้ยังพ่วงสถานะพี่เขยของเธออีกด้วย 

           เฮ้ นาลิน วิลตะโกนเรียกนาลิน ที่เดินออกมาจากอาคารเรียนที่เธอมาติดต่อเรื่องเรียนต่อ นาลินที่เห็นวิล รีบเดินเข้าไปหาเขาทันที  

           นายมารับฉันหรอ ดีเลยกำลัง งง เลย ว่าจะกลับยังไง นาลินบอกออกไปแบบดีใจ พลันสายตาก็หันไปเจอกับบุคคลหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างวิล เอ้อ นี่คือ……………… 

           ลิน นี่คือ ราฟาเอล เพื่อนฉันเป็นอาจารย์พิเศษสอนบริหารที่นี่ นาลินยกมือขึ้นสวัสดีแบบไทย ทันทีที่วิลแนะนำให้รู้จัก 

           ราฟ นี่ นาลิน น้องเมียฉัน ที่บอกว่าจะมาเรียนต่อที่นี่ ราฟาเอลยิ้มรับและ กล่าวทักทายสาวน้อยที่ยืนข้างหน้าเขา 

           ถ้ารู้จักกันแล้วฉันฝากลินด้วยนะราฟ ราฟาเอลพยักหน้ารับคำฝากฝังจากพี่เขยของเธอ 

           นาลินใช้ชีวิตตามปกติในอิตาลีได้ 4เดือนแล้ว เธอมีเพื่อนไม่มากเนื่องจากเธอจะตั้งใจเรียนไม่ออกไปเที่ยวเล่น และชอบฝังตนเองไว้ในหอสมุด เธอเป็นคนเก่ง สามารถเรียนและจดจำสิ่งที่อาจารย์สอนได้ดี  

           ลินนี่ วันนี้จะมีนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อแถมรวยมากๆ มาบรรยายให้เราฟัง เธอรู้ยัง แอนนี่ เพื่อนที่สนิทที่สุดตอนนี้ของนาลิน เอยถาม 

            รู้แล้วจ้ะ จะมากี่โมง เธอรู้ไหม พ่อนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อแถมรวยมากๆอ่ะ ถ้ายังไม่มาฉันจะไปนอนในหอสมุดก่อน นาลินพูดติดตลกและไม่พอใจ เนื่องจากนี่เลยเวลาที่จะต้องฟังการบรรยายมาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของ นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เธอนึกในใจแค่รักษาเวลายังทำไม่ได้ แล้วมันรวยได้ยังไง คงจะเป็นสมบัติเก่าของพ่อแม่ล่ะสิ 

นักศึกษาขอเสียงปรบมือต้อนรับ พอล ปิสโก้ ชาร์เพ็นเนอร นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ที่วันนี้จะบรรยาย เรื่อง การบริหารงานให้ประสบสบความสำเร็จ  

            พอลเริ่มบรรยาย นักศึกษาหลายคนตั้งใจฟังการบรรยาย และชื่นชมความเก่ง หล่อ และรวยของพอล เขาบรรยายไปพร้อมกับตอบคำถามนักศึกษา สายตาของเขาเห็นเข้ากับผู้หญิงเอเชีย ผิวสีน้ำผึ้ง ที่ใส่กางเกงยีนส์ และเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว เธอแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่ฟังบรรยาย ไม่ใช่แค่รูปร่างหน้าตา แต่เพราะเธอไม่สนใจที่จะฟังเขาแต่กลับนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทำเหมือนกับการบรรยายของเขามันหน้าเบื่อ นั่นทำให้เขาอยากจะทำให้เธอสนใจเขา 

            หลังจบการบรรยาย นาลิน เดินออกจากห้องบรรยายเป็นคนสุดท้าย เธอนั่งเหม่อจนหมดชั่วโมง ไม่ใช่เพราะการบรรยายมันน่าเบื่อ แต่เธอไม่เชื่อว่าคนที่รักษาเวลาไม่ได้ก็ไม่สามารถจะสอนคนอื่น หรือบริหารงานให้ดีได้ เธอจึงเลือกที่จะไม่ฟังการบรรยายครั้งนี้ แต่ถ้าจะให้ลุกออกจากห้อง ก็คงจะเสียมารยาท และเสียผลประโยชน์ เพราะค่าลงทะเบียนมันแพง นั่งให้เสียงมันเข้าหูซ้ายและทะลุออกขวาไป 

            ขณะที่นาลินเดินอยู่นั่น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง 

            เฮ้ นักศึกษา นาลินหันไปมองก็พบว่าเป็น พอล ปิสโก้ ชาร์เพ็นเนอร ผู้ชายที่ผู้หญิงทุกคนอยากจะคุยด้วย แต่ไม่ใช่กับเธอ 

           “ คุณเรียกฉันหรอคะ มีอะไรรึป่าว” นาลินถามออกไปด้วยหน้าตาที่แสดงความสงสัย  

           “ ผมเห็นคุณอยู่ในคลาส ที่ผมบรรยายเมื่อกี้ แต่คุณไม่ตั้งใจฟังเลยนะ ถึงผมจะเป็นแค่วิทยากรพิเศษแต่ก็ถือเป็นอาจารย์ของคุณได้เหมือนกัน คุณควรต้องตั้งใจฟังในสิ่งที่ผมบรรยาย เพราะมันก็จะออกในข้อสอบของคุณ ถึง 10% ” พอลบอกออกไป เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเดินตามมาบอกเธอ  

           “ คุณพูดจบแล้วใช่มั้ยค่ะ ฉันจะได้ไป” นาลินกำลังจะเดินจากไปแต่เธอกลับหันหลังมามองเขา 

           “ อ่อ ขอบคุณนะคะที่บอก แต่ฉันก็จะบอกคุณเหมือนกันว่า ฉันคิดว่าฉันทำข้อสอบได้แน่นอน และที่ฉันไม่ฟังคุณ… ก็เพราะว่าฉันไม่คิดว่ามันมีประโยชน์ รกสมองป่าวๆ แค่คุณมาบรรยายให้ตรงเวลาไม่ได้ ปล่อยให้คน นับ100 นั่งรอคุณคนเดียว มันก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า คุณไม่คุณสมบัติของผู้บริหารที่ดี” นาลินเหวี่ยงเต็มที่ ให้เธอนั่งรอตั้งนาน เธอไม่ว่าสักคำ แล้วมีสิทธิอะไรมาว่าเธอ ไม่ตั้งใจเรียน 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น