เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2558 09:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 6
แบบอักษร

ฟ้าคราม


ผมรีบวิ่งกลับมาที่บ้านอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนลายมินเนี่ยนตัวโปรดของผมแล้วตรงไปที่บ้านของพี่เวลทันที ผมชื่อฟ้าครามฮ่ะ อายุ16 ปี มีพี่ชายสองคนคนโตชื่อตะวัน คนรองชื่อเพียงดิน พี่กับแม่ของผมทำงานเป็นเชฟอยู่ที่อเมริกา เห็นทำงานแบบนี้อย่าคิดว่าบ้านผมรวยนะครับ พ่อกับแม่ผมทำงานหาเงินให้หนี้ให้พี่ตะวัน เพราะหลังจากที่พี่สร้างหนี้ไว้พี่ก็หนีหายไปไม่กลับมาอีกเลย ส่วนพี่ดินที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กตอนนี้ก็ถูกยิงหายสาบสูญไปแล้วแถมยังสร้างหนี้ไว้ให้ผมอีกสามสิบล้าน 

กึก!!! ผมเดินมาหยุดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของพี่เวลประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกช้าๆ ผมก้าวขาเข้าบ้านหลังใหญ่ด้วยจิตใจที่วาบหวิว

"คราม!!!" ผมหันไปตามเสียงเรียกนั้นก่อนจะเจอพี่เต้ยกับพี่กิวที่นั่งอยู่ในเปลเดียวกันกำลังส่งยิ้มมาให้ผม พี่กิวกวักมือเรียกให้ผมเข้าไปหา

"โห้ยยยย แต่งตัวน่าจับกดมากเลยอ่ะ"พี่กิวว่าพลางบิดตัวไปมายกสองมือขึ้นมากุมแก้ม จนโดนพี่เต้ยตบหลับป้าปเข้าให้

"กดกูก่อนนี่มา"พี่เต้ย

"มึงพูดเองนะไอ้เต้ย"

"ทะลึ่งไอ้สัสกิว ว่าแต่ครามมาทำอะไรที่นี่อ่ะ" พี่เต้ยพูดกับพี่กิวเสร็จก็หันมาถามผม

"ครามมาหาพี่เวลฮ่ะ" ผมตอบ ทั้งสองคนขมวดคิ้วทันทีที่ผมพูดจบ

"เรื่องเงินใช่ไหมคราม"พี่กิวถาม

"ฮ่ะ"

"เฮ้อออ พี่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงครั้งนี้พี่ดินผิดจริงที่ไปเอาเงินเขามา"

"ไม่เป็นไรฮ่ะครามเข้าใจพี่ดินต้องมีเหตุผลถึงจำเป็นต้องเอาเงินไปแบบนั้น"

"มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะคราม"พี่เต้ยพูด ผมยิ้มให้พี่เต้ยรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่พี่เขาเป็นห่วงผม

"มึงจะช่วยอะไรน้องว่ะไอ้เต้ย จะใช้หนี้แทนไง"

"ทำได้กูทำไปนานแล้วไอ้กิวแล้วมึงล่ะไม่คิดจะช่วยน้องบ้างหรือไง"

"กูขายสนามแข่งรถซักสองสนามก็พอจะช่วยได้อยู่หรอก"

"เอางี้ไหมครามก็ยืมเงินไอ้กิวไปใช่หนี้ไอ้เวลก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยเอามาคืนมันทีหลัง" ผมส่ายหน้าให้พี่เต้ยเบาๆ 

"ไม่หรอกฮ่ะครามไม่อยากให้พวกพี่เดือดร้อนเพราะครามพวกพี่เป็นเพื่อนกันมานานเดี๋ยวจะผิดใจกันเปล่าๆเพราะถ้าพี่ช่วยครามก็เท่ากับว่าประกาศตัวเป็นศัตรูกับพี่เวลนะ"

"งั้นเอางี้ไหมครามเดี๋ยวพี่จะเอาไอ้เต้ยไปขายชายแดนแล้วเอาเงินมาให้ครามใช้หนี้"พี่กิวว่าก่อนที่พี่เต้ยจะหวดหลังพี่กิวดังตุ๊บ

"ไอ้เหี้ยกิว กูควักสมองไปขายจะมีคนซื้อหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"หึหึ ก็มึงโง่แบบนี้ไงถึงไม่มีใครเอามึงอ่ะ"

"ไอ้เหี้ยกิว!!!!!" ผมยืนหัวเราะให้พี่เต้ยกับพี่กิวที่ทะเลาะกันเหมือนเด็กๆก่อนจะสะดุ้งเมื่อมีเสียงๆหนึ่งดังขัดขึ้นมา

"กูให้มาหากูไม่ได้ให้มายืนหัวเราะแบบนี้"

"อะ เอ่อ ครับๆ ผมขอโทษครับ"

"หึ ตามกูมา" ร่างสูงไม่ว่าอะไรก่อนจะเดินหันหลังกลับเข้าบ้าน ผมหันหน้ามาหาพี่เต้ยกับพี่กิวก่อนจะเดินตามเขาเข้ามาในบ้าน ฟ้าครามเสียวสันหลังวูบเพราะสายตาที่ทุกคนในบ้านมองเขาจนเลเวลไม่พอใจหันมากอดคอฟ้าครามให้เดินขึ้นไปชั้นบน

"มานั่งนี่"เลเวลตบที่ตักตัวเอง

"ห๊ะ?"

"มานั่งนี่ เร็วๆสิว่ะ" 

"ครับๆ "ฟ้าครามเดินมานั่งที่ตักของร่างสูง เลเวลกอดหมับเข้าที่เอวบางซุกไซร้จมูกกับซอกคอขาวขบเม้มจนเกิดรอยรักหลายรอย

"อะ เอ่อ พี่เวลครับไหนจะคุยเรื่องเงินไงครับ"

"อื้ม กูก็บอกวิธีใช่หนี้ใช้มึงอยู่นี่ไง"

"ตะ แต่นี่มัน เอ่อ...." เลเวลเงยหน้าจากซอกคอขาวก่อนจะอุ้มฟ้าครามไปที่เตียงนอนแล้วคร่อมทับฟ้าครามไว้

"สามสิบล้านแลกกับการที่มึงต้องมีsexกับกู"

"ไม่นะครับ ผมทำงานหาเงินให้พี่ก็ได้แต่อย่าทำผมเลยนะครับ"

"มึงอายุแค่16มีปัญญาทำงานหรือไง"

"ยังไงผมก็จะพยายามหามาให้ครับ"

"ชิท!!!" เลเวลปล่อยครามให้เป็นอิสระแล้วนั่งอยู่ข้างเตียง ฟ้าครามค่อยๆลุกขึ้นนั่งข้างเลเวล

"ผมขอเวลา.....เอ่อ...สามเดือนเดี๋ยวผมจะหาเงินมาคืนให้พี่"

"นานไปหนึ่งเดือน"

"ผมไม่มีปัญญาหาเงินสามสิบล้านภายในหนึ่งเดือนหรอกนะพี่เวล"

"งั้นมึงก็ยอมกูสิ!!!!!" ร่างเล็กสะดุ้งที่เลเวลตะคอก เลเวลถอนหายใจแรงๆแล้วหันกลับมาดึงฟ้าครามเข้าหาตัวเองแล้วกดจูบเบาๆที่ริมฝีปาก

"อ้าปาก"เลเวลสั่ง ฟ้าครามทำหน้าเงอะงะเลเวลจึงก้มลงไปกัดปากร่างเล็กแรงๆ

"อ๊ะเจ็บ อื้อ"ลิ้นหนาสอดเข้าไปในโพรงปากเล็กค่อยๆกวาดชิมความหวาน ฟ้าครามหลับตาพริ้มมือขยุมเสื้อเลเวลแน่น ลิ้นหนาหยอกล้อกับลิ้นเล็กไปมาจนฟ้าครามรู้สึกวูบๆที่ท้องน้อย มือของร่างสูงค่อยๆสอดเข้าไปในเสื้อของร่างเล็กลูบไล้ผิวแน่นอย่างเบามือ มืออีกข้างบีบเค้นสะโพกบางจนฟ้าครามรู้สึกเจ็บ

"อี้เอลอ่อย(พี่เวลปล่อย)"

"อื้มมมมม"

"อี้เอล" ปึ่กๆๆๆๆ!! ฟ้าครามทบไหล่ของเลเวลแรงๆจนร่างสูงผละออก 

"มึงเป็นบ้าอะไรของมึงไอ้ครามมึงมาทุบกูทำไม"

" กะ ก็พี่จะทำอะไรผมล่ะ"

"ทำอะไร?"

"ก็ เมื่อกี้..."ฟ้าครามนอบเสียงอ้อมแอ้มก้มหน้าลงจนชิดอกใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ

"มึงคิดว่ากูพิศวาสมึงหรือไง ทุกอย่างที่กูทำมันคือการแก้แค้นไอ้ครามกูไม่มีวันรักศัตรูแบบพวกมึง" ฟ้าครามชะงักก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเงยหน้ามองร่างสูง

"ครับ เข้าใจแล้วครับงั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะหาเงินสามสิบล้านมาให้พี่พอได้เงินไปแล้วพี่ก็อย่ามายุ่งกับผมอีก"

"มึงจะไปเอาเงินมากขนาดนั้นมาจากไหน จะไปขายตัวหรือไง" ร่างสูงถามอย่างไม่พอใจ

"นั่นมันเรื่องของผมเพียงแค่ผมหาเงินมาให้พี่ทุกอย่างก็จะจบ"

"ไม่จบ!!! ใครที่มันประกาศตัวเป็นศัตรูกับกูกูจะตามทำลายมันให้ถึงที่สุด"

"เฮ้อ งั้นพี่ก็ฆ่าผมเลยพี่เวลชีวิตผมแลกกับหนี้ทั้งหมด"

"ชีวิตมึงมันไม่ได้มีค่าขนาดนั้นครามอีกอย่างถ้ามึงตายมันก็ไม่สนุกสิ"

"ผมไปทำอะไรให้พี่นักหนาพี่เวลทำไมพี่ต้องมาวุ่นวายกับผมด้วย!!!!"

"มึงไม่ทำแต่พี่มึงทำ" ฟ้าครามลุกขึ้นจากเตียงของเลเวลแล้วเดินไปที่ประตูห้องทันที เลเวลเห็นดังนั้นจึงรีบคว้าแขนร่างบางแล้วลากขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันโอบกอดเอวบางไว้แน่น ร่างเล็กถีบดิ้นร่างสูงจนสุดแรง

"ปล่อยพี่เวลผมจะกลับบ้าน"

"มันดึกแล้วนอนนี่แหละกูง่วงขี้เกียจไปส่ง"

"ผมไม่ได้ขอให้พี่ไปส่งซักหน่อย ปล่อย"

"มาให้กูนอนกอดแทนไหมหน่อยวันนี้ไหมไม่มาไม่มีใครให้กูกอด"

"ผมไม่ใช่ตัวแทนของใคร ปล่อย!!!!!"

"จะดิ้นหาพ่อมึงหรอไอ้ครามนอนเฉยๆถ้ามึงไม่นอนกูจะเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น" ฟ้าครามชะงักกึกเพราะรูัว่าอย่างอื่นที่ร่างสูงพูดหมายถึงอะไร เลเวลกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกดหัวของร่างเล็กให้มุดกับอกของตัวเอง

"พี่เวล"

"อะไร"

"เหม็น!!" เลเวลลืมตาขึ้นมาก้มมองฟ้าครามที่หัวซุกกับอกของตัวเองแล้วพลิกให้ฟ้าครามมานอนทับตัวเองแทน

"เหวอ~~ เดี๋ยวก็ตกลงไปตายหรอก"

"ไม่ตกหรอกน่านอนได้แล้วไอ้ครามอย่าให้กูหมดความอดทน"

"แล้วพี่จะไม่อาบน้ำหรือไง"

"ไม่อาบแล้วกูง่วง"

"สกปรก" ฟ้าครามบ่นอุบอิบอยู่คนเดียว ก่อนจะฟุบหน้าลงกับอกแกร่งแล้วหลับไปในที่สุดเลเวลลืมตาขึ้นมาดูร่างเล็กที่นอนทับตัวเองผงกหัวขึ้นไปจุ๊บหน้าผากเล็กเบาๆกระชัดอ้อมกอดให้แน่นขึ้นแล้วหลับไปตามกัน

 

 

 

02:00 น.

ฟ้าครามขยับตัวไปมาอย่างอึดอัดเพราะรู้สึกปวกฉี่เป็นประจำที่ฟ้าครามจะลุกขึ้นมาฉี่เวลานี้และมีเพียงดินคอยพาไป ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นแล้วเขย่าร่างสูงเบาๆ

"พี่เวล พี่เวลผมปวดฉี่"

"......."

"พี่เวลผมปวดฉี่พาผมไปหน่อย"

"......."

"พี่เวล!!!"

"อื้ม อะไรของมึงไอ้ครามดึกแล้วนอน" เลเวลกดหัวร่างเล็กให้ซุกอกเหมือนเดิมแต่ฟ้าครามฝืนเอาไว้

"ผมปวดฉี่พาผมไปหน่อย"

"ไม่เอามึงไปเองดิห้องน้ำอยู่ห้องข้างๆอ่ะ"

"ผมไม่กล้าไปพี่เวลพาผมไปหน่อยนะ นะพี่เวลนะครามปวดฉี่" ร่างสูงลืมตาขึ้นมาอีกครั้งมองหน้าฟ้าครามที่ทำตาปริบๆอย่างน่ารัก น่าสงสาร

"เออ ลุกขึ้น"ฟ้าครามรีบลุกขึ้นทันที เลเวลคว้ามือของฟ้าครามแล้วจูงออกไปด้วยกัน เขาไม่อยากใ

ห้ฟ้าครามเดินคนเดียวในบ้านที่มีอันตรายรอบตัวต่างจากสายไหมที 

เขาไม่เคยสนใจดูแลอย่างฟ้าคราม เมื่อมาถึงอีกห้องฟ้าครามก็รีบวิ่งเขาห้องน้ำทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฟ้าครามเดินออกจากห้องน้ำได้ไม่เกินสามก้าวก็ถูกร่างสูงกระชากให้ลงไปนอนบนเตียงด้วยกัน

"พี่เวลแล้วไม่กลับไปนอนห้องนู้นอ่ะ"

"ไม่ นอนนี่แหละห้องนั้นมันห้องทำงาน"

"แล้วทำไมพี่ไม่พาผมมานอนห้องนี้ตั้งแต่ทีแรกล่ะ"

"กูไม่ชอบให้ใครมานอนบนเตียงเดียวกันกับกู"

"นอกจากพี่ไหม?"

"ไม่!! ทุกคน"

"แล้วทำไมพี่ถึงให้ผมมานอนเตียงพี่อ่ะ"

"มึงจะไม่นอนใช่ไหมไอ้ครามกูจะได้ทำอย่างอื่น"

"นอนๆครับนอน" ฟ้าครามรีบขยับไปซุกอกร่างสูงแล้วหลับตาทันที เลเวลกอดร่างบางตอบ แล้วทั้งคู่ก็เข้าสู่ห่วงนิทราอีกครั้ง

 

 

 

แสงแดดตอนเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องเพราะไม่ได้ปิดผ้าม่านทำให้เลเวลตื่นขึ้นมา ร่างสูงมองร่างบางที่กอดเขาอยู่ ใบหน้าสวยซุกเข้าหาความอบอุ่นจากอกแกร่ง

"ทำไมมึงต้องเป็นน้องมันว่ะคราม ทำไมมึงต้องเป็นน้องของศัตรูกู" เลเวลพูดเสียงแผ่วเบาแล้วกดจูบที่หน้าผากของร่างบาง

"กูจะทำให้พี่มึงเจ็บเหมือนที่กูเจ็บ ฟ้าคราม!!"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น