ใจดินสอ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.47 สู่ขอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2562 10:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.47 สู่ขอ
แบบอักษร

 

 

ธันวา... 

 

" ไอ้พี่..." 

ฟาเรนท์เรียกคนตรงหน้าอย่างหวั่นๆเมื่อมันไม่ยอมให้เราสองคนเข้าไปในบ้านแต่กลับออกมายืนจ้องหน้าผมไว้ราวกับจะฆ่ากันตรงนี้ให้ได้เลย 

 

" ทุกคนรู้หมดว่ามึงกับมันคบกันจนจะแต่งกันอยู่แล้วแต่กูไม่รู้ มึงเห็นกูเป็นเหี้ยอะไรฟา!! " 

เสียงตะโกนจากคนตรงหน้าทำให้ฟาต้องหลับตาปี๋ตัวสั่น 

 

" ฟาเป็นน้องมึง มึงพูดกับฟาดีๆสิวะ " 

ผมที่ทนไม่ได้ดึงฟาเรนท์ออกมาให้ไปยืนอยู่ด้านหลังก่อนจะเผชิญหน้ากับมัน 

 

" พี่กับน้องเขาจะคุยกันคนนอกอย่างมึงอย่าเสือก!! " 

 

" แต่ฟาเป็นเมียกู!! กูจะเสือก!! " 

ผลั๊ว!! 

 

" กรี๊ด!! " 

พูดจบหมัดหนักๆของไอ้อัคคีที่ผมเคยดดนมาแล้วเมื่อหลายปีก่อนก็พุ่งเข้าหาผมจังๆจนเซไปด้านหลัง 

 

" พี่คีหยุดนะ!! " 

น้ำแข็งที่วิ่งออกมาพร้อมกับองศาเข้าไปห้ามไอ้อัคคีไว้ ผมได้แต่กระตุกยิ้มกวนตีนไปให้มันแล้วเดินไปหามันอีกรอบ 

 

" ธันวา " 

เสียงสั่นของฟาเรนท์ที่ดึงแขนผมเอาไว้พูดขึ้นก่อนจะส่ายหน้าไปมาไม่ให้ผมเข้าไป 

 

" ไม่เป็นไรนะ " 

ผมบอกฟายิ้มๆพลางลูบหัวของเธอก่อนจะเดินเข้าไปให้มันต่อยอีกรอบ 

 

" เอาสิต่อยกูอีก ต่อยกูเลย!! ต่อยกูให้เหมือนกับวันที่กูต่อยมึงเพราะรู้ว่ามึงทำให้น้ำแข็งเสียใจ ต่อยกูเลย!! ต่อยกูทั้งๆที่กูเป็นคนทำให้น้องมึงมีความสุข ต่อยเลย!! " 

ผมตะโกนใส่หน้าไอ้อัคคีเพราะรู้ดีว่าลึกๆแล้วมันก็แคร์ความรู้สึกของฟาไม่ต่างจากผม แต่ที่มันต่อยผมเพราะผมนอกลู่นอกทางก่อนละมั้ง 

 

" น้ำแข็ง พาฟาเข้าไปข้างในก่อน มึงด้วยองศา " 

มันหันไปสั่งทุกคนที่ยืนดูอยู่ก่อนจะเหลือแค่ผมกับมันสองคน 

 

 

ฟาเรนท์... 

 

ฉันยืนแอบฟังสองคนนั้นอยู่ห่างๆเพราะกลัวว่าเรื่องจะไม่จบ ให้ตายเถอะไอ้พี่จะแค้นฝังหุ่นนานเกินไปแล้วนะเรื่องเกิดจากความชั่วของตัวเองแท้ๆยังมาพาลคนอื่นอีก 

 

" กู-ไม่-อนุญาต-ให้-มึง-แต่ง-งาน-กับ-ฟา " 

เสียงไอ้พี่ที่กัดฟันพูดกับธันวาทำให้ฉันกับเด็กๆที่มาแอบฟังได้ยินกันชัดเจน 

 

" ทำไม " 

ธันวาถามเหนื่อยๆ 

 

" มึงดูแลผู้หญิงอย่างฟาไม่ได้หรอก ฟาไม่เหมือนใคร " 

อะไรของไอ้พี่วะ 

 

" โทษทีว่ะพอดีกูเก่งกูดูแลได้ " 

อันนี้ก็กวนตีนซะ!! 

 

" มึงจะทำให้ฟาเรนท์ลำบาก ฟาเรนท์เคยอยู่กับความสุขสบายมันอยู่ไม่ได้ถ้าต้องเจอความลำบาก สักวันมึงทนไม่ได้เดี๋ยวมึงกับมันก็ต้องเลิกกัน แล้วมีนก็ต้องเสียใจ " 

ฉันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ 

 

" กูจะไม่ให้ฟาเรนท์ต้องลำบากเหมือนกับที่มึงก็ไม่อยากให้น้ำแข็งลำบากแล้วกูก็มั่นใจว่ากูทำให้ฟาเรนท์สุขสบายได้มากกว่าที่มึงทำให้น้ำแข็ง ถึงกูจะไม่ได้รวยเหมือนมึงก็ตาม " 

ธันวาว่า 

 

" กูเป็นหมอกูรักษาฟาเรนท์ได้เวลาฟาเรนท์ป่วย " 

 

" ถึงกูไม่มีแม่บ้านแต่กูทำกับข้าวได้กูซักผ้าเป็นกูทำงานบ้านเก่ง " 

 

" ถึงกูจะไม่ได้มีหุ้นหรือส่วนแบ่งจากบริษัทในแต่ละเดือน แต่เงินเดือนทั้งหมดที่มีกูยกให้ฟาเรนท์ได้ " 

 

" กูรักฟาได้ทั้งๆที่กูเกียจมึง กูดูแลฟาได้ทั้งๆที่กูอยากจะฆ่ามึง กูให้ฟาได้ทุกอย่างเพราะกูรักฟาแล้วมึงล่ะให้อะไรฟาได้บ้างถ้ามึงบอกว่ามึงรักฟาที่เป็นน้องมึง " 

 

" ถ้าวันไหนที่ฟาร้องไห้...กูจะฆ่ามึง " 

พูดจบมันก็เดินจากไปก่อนจะโยนกล่องกำมะหยี่สีแดงสดมาใส่หัวผม ผมรีบคว้าเอาไว้ก่อนจะเปิดดูก็เห็นว่าด้านในเป้นแหวนเพชรเม็ดงามส่องประกายอยู่ 

 

" กูรู้ว่าน้ำหน้าอย่างมึงไม่มีปัญญาหามาให้ฟาได้ แล้วนั่นก็เป็นของขวัญจากกูแล้วก็กัน " 

มันหันมาตอบก่อนจะหันหลังให้ ผมไม่ได้เจ็บใจกับประโยคแรกเพราะสำหรับลูกผู้ชายแล้วการกระทำแบบนี้ไม่ใช่การดูถูกแต่มันคือการผูกมิตรในแบบที่จริงใจที่สุดต่างหาก 

ความคิดเห็น