ใจดินสอ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.38 เคียงข้าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2562 06:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.38 เคียงข้าง
แบบอักษร

 

 

ฟาเรนท์... 

 

เราสองคนหลับได้ไม่กี่ชั่วโมง เสียงโทรศัพท์ของฉันกับธันวาก็ดังขึ้นรัวๆจนเราสองคนสะดุ้งตื่น ในใจลึกๆรู้สึกหน่วงๆมีลางสังหรณ์แปลกๆชอบกล 

 

" ว่าไงไอ้พี่อัค " 

ฉันกรอกเสียงัวเงียลงไปเมื่อปลายสายคือแฝดคนโตของฉัน 

 

[ ฟามึงมาที่โรงพยาบาลไอ้เหมันต์ด่วนเลย ] 

 

" ใครเป็นอะไรอะมึง " 

ฉันถาม 

 

[ เมียไอ้องศาตายแล้ว ตอนนี้มึงมาช่วยกูดูมันหน่อย... ] 

 

" .......... " 

ฉันได้แต่นั่งนิ่งไม่ตอบสนองอะไรเมื่อได้ยินสิ่งที่ไอ้พี่อัคบอก ไม่จริงอะพวกไอ้พี่แม่งต้องอำแน่ๆเลย 

 

" ว่าไงเทอร์โบ ร้อยวันพันปีไม่เคยโทรหากู " 

เสียงธันวาที่รับสายอยู่ข้างๆฉันพูดขึ้น เขารู้จักกับเฮียเทอร์โบเพื่อนไอ้พี่อัคสินะ 

 

" มึงว่าอะไรนะ " 

 

" เออๆกูจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ เออๆฟาอยู่กับกูเดี๋ยวกูดูแลเอง " 

หลังจากธันวาวางสายฉันก็สัมผัสได้ถึงแรงกอดจากด้านหลังมันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายและหายกังวลจากเรื่องที่เกิดขึ้น 

 

" ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวทุกอย่างจะผ่านไป " 

เสียงทุ้มบอกฉันก่อนจะหมุนตัวฉันให้หันไปหาเขาริมฝีปากหนาประกบลงมาที่กลางหน้าผากเบาๆก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้ 

 

" พร้อมที่จะออกไปเผชิญหน้ากับมันหรือยัง หื้ม " 

ฉันได้แต่พยักหน้าเบาๆให้เขาก่อนจะกอดเขาเอาไว้ ฉันไม่ชอบการจากลา ฉันไม่ชอบความเสียใจและฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำตัวแบบไหนเมื่อไปอยู่ตรงหน้าไอ้พี่องศา ฉันจะปลอบใจมันได้ยังไงในเมื่อลึกๆแล้วฉันก็เสียใจเหมือนกัน ฉันจะทำยังไงถ้าเห็นหน้าหลานทั้งๆที่รู้ว่าหลานฉันจะไม่ได้เจอหน้าแม่เขาอีกแล้ว 

 

" จะอยู่ตรงนี้ จะไม่ไปไหน จะอยู่ข้างๆ จะเป็นกำลังใจให้ ป่ะไปแต่งตัวได้แล้ว " 

ธันวาจับฉันหมุนตัวก่อนจะดันแผ่นหลังฉันให้เข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ พอฉันออกมาเขาก็เตรียมเสื้อผ้าให้ฉันเรียบร้อยและพาฉันมาส่งที่โรงพยาบาล 

 

" เข้าไปได้แล้ว พี่ชายเธอรออยู่นะ " 

หลังจากที่เราขับรถมาได้สักพักธันวาก็เดินมาส่งฉันที่หน้าห้องพักคนไข้ห้องหนึ่งที่เฮียเทอร์โบหน้าจะเป็นคนบอกว่าไอ้พี่องศาพักอยู่ ก่อนจะดันหลังให้ฉันเดินเข้าไปข้างในโดยที่เขาไม่ได้ตามเข้ามา 

 

สภาพไอ้พี่องศาตอนนี้นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงขอบตาแดงก่ำเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มา และฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต้องพูดแบบไหน ถ้าพูดไปแล้วไอ้พี่มันจะรู้สึกแย่ลงไหมหรือจะรู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า เพราะตั้งแต่เกิดมาฉันจะเป็นคนที่โดนโอ๋เวลาร้องไห้จะเป็นคนที่ถูกปลอบใจเวลาท้อแท้ แต่ในเวลานี้ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงในเมื่อฉันเคยรับแต่ไม่เคยให้... 

 

ฉันตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนั้นเพราะคิดว่าจะออกมาตั้งหลักอีกครั้ง แต่ก็เห็นว่าธันวากำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยที่ยังไม่หย่านมด้วยซ้ำไว้แนบอก พอเห็นพยาบาลที่เดินไปได้ไม่ไกลก็เข้าใจว่าเขาคงจะอุ้มนาทีมาให้ไอ้พี่องศานั่นแหละ 

 

" เป็นไงบ้าง " 

ธันวาหันมาถาม 

 

" ไม่กล้าอะ " 

ฉันตอบ 

 

" เอาตัวช่วยมั้ย " 

ไม่พูดเปล่าแต่ธันวาส่งหลานชายตัวน้อยของฉันมาให้ซึ่งฉันก็รับมาอุ้มไว้ก่อนจะส่งยิ้มให้ธันวา ฉันมองหน้าเด็กชายตัวน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนก่อนจะเดินเข้าไปในห้องคนไข้อีกครั้งหนึ่ง 

 

" ไอ้พี่...กูรู้ว่ามึงเสียใจแต่มึงต้องสู้เพื่อลูกมึงนะ มึงรีบๆโอเคนะโว้ย นาทีลูกชายมึงกำลังรออยู่ " 

ฉันบอกไอ้พี่ที่นั่งเหม่ออยู่บนเตียงก่อนจะวางหลานชายตัวน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ไว้บนเตียงข้างๆมัน ก่อนออกมาฉันหันไปมองมันพักนึงก็เห็นว่ามันอุ้มลูกมาไว้แนบอก ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย มันไม่ได้รู้สึกดีสักนิดนึง 

 

" ฟาเรนท์... " 

 

" อื้ม " 

ฉันหันไปหาธันวาที่นั่งลงข้างๆฉันบนโต๊ะม้าหินอ่อนในสวนของโรงพยาบาล 

 

" รู้มั้ยว่าตั้งแต่ที่ฉันเรียนหมอมา และได้เริ่มเข้ามาฝึกงานในโรงพยาบาลมันทำให้ฉันได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง " 

 

" .......... " 

 

" หลายคนร้องไห้เสียใจกับคนไข้ที่อยู่บนเตียง หลายคนนอนเจ็บป่วยอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยว และหลายๆคนต้องตายไปโดยที่ไม่ได้สั่งลา หลายคนก็ได้ทันได้มาล่ำลากันหรือดูแลกัน หลายคนตายไปทั้งที่ยังทะเลาะกัน หลายคนตายไปทั้งๆที่เพิ่งจะแต่งงานกัน หลายคนตายไปทั้งๆที่ยังทำตามความฝันไม่สำเร็จ... " 

น้ำตาของฉันค่อยๆไหลลงอาบสองแก้ม ฉันไม่อยากเห็นอะไรแบบนี้เลยแลพฉันก็กลัว กลัวว่าสักวันเขาหรือฉันต้องจากกันไป 

 

" เราไม่รู้หรอกว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง การจากลาจะมาถึงเมื่อไหร่ และนานแค่ไหนที่เราต้องอยู่กับความเสียใจ " 

มือใหญ่กระชับมือฉันให้แน่นขึ้นก่อนที่เขาจะย่อตัวลงตรงหน้าฉันและใช้มืออีกข้างเกลี่ยน้ำตาของฉันออก 

 

" เพราะฉะนั้น วันนี้เรามีกันอยู่ เราอย่าทะเลาะกันอีกเลยนะ " 

 

" อึก ฮือๆ ฉันจะไม่งี่เง่าใส่นายอีกแล้ว จะเลิกเอาแต่ใจแล้วก็จะไม่โวยวายกับนายอีก ขอโทษ ฮือๆ " 

ธันวารั้งตัวฉันไปกอดเอาไว้ก่อนจะลูบหัวฉันเบาๆ เขาทำให้ฉันรู้ว่าฉันโชคดีแค่ไหนที่มีเขา ฉันโชคดีที่มีเขาคอยง้อ ฉันโชคดีที่มีเขาคอยดูแล ฉันโชคดีที่มีเขาคอยอยู่ข้างๆ ฉันโชคดีที่มีเขาตามฉันกลับมาในวันที่ฉันหนีเขาไป และฉันโชคดีที่เขาเลือกฉัน และฉันไม่อยากให้ทุกอย่างสายเกินไปกว่าที่ฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครสักคน 

 

 

 

สำหรับหมอล่าเกียร์...ตอนนี้มี E-BOOK แล้วนะคะ  

>>> จำหน่ายใน Fictionlog อ่านจบเรื่องก่อนใครเลยน้าาา 

>>> จำหน่ายใน MEB คลิกลิ้งค์ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjMzMTk5NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6Ijk3MTY5Ijt9  

 

 

ความคิดเห็น