matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2558 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 30
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 30 -

 

          เขาว่ากันว่าผู้หญิงเวลามีความรัก หรือเวลาได้ถูก'รัก' มักจะสวยขึ้น ไม่รู้ว่าทฤษฎีนี้ใช้กับผู้ชายด้วยได้ไหม แต่ปอคิดว่ามันใช้ด้วยกันได้ อย่างน้อยๆก็คนตัวเล็กที่นั่งข้างๆเขาเนี้ยแหละคนนึง ตัวอย่างที่พิสูจน์ได้ว่าผู้ชายสวยขึ้นได้จริงๆ 

 

          ตั้งแต่แรกคนรอบข้างก็พูดเข้าหูมาตลอด ว่ามันเป็นผู้ชายหน้าสวยเป็นคนน่ารัก เขาเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก  เพราะเจอคนสวยน่ารักกว่านี้ก็มี แต่ยอมรับว่ามันมีบางอย่างที่ดึงดูด แล้วพอยิ่งโดนกอดมันก็ยิ่งสวย จนบางทีมันก็เป็นปัญหาให้หงุดหงิดบ่อยๆ

 

          "ปอ" เสียงเรียกอ่อยๆพร้อมกับแรงเขย่าที่แขน ทำให้ปอหลุดจากภวังความคิดของตัวเอง

 

          "อะไร" ปอถามกลับด้วยเสียงเรียบ ดวงตาคมดุจ้องไปที่ใบหน้าหงอยๆตรงๆ จนเลิฟต้องก้มหน้าหลบเพราะเดาอารมณ์จากใบหน้าเฉยชานั่นไม่ได้ 

 

          "เฮ้อ...." เลิฟถอนหายใจออกมาพร้อมกับทำหน้ามุ่ย เหลือบสายตามองใบหน้านิ่งสนิทของปออย่างเซ็งๆ 

 

          "เลิฟครับ" น็อตที่นั่งเงียบมานานเรียกเลิฟด้วยเสียงที่ดังพอสมควร เพราะต้องแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดอยู่ในผับ

 

          เลิฟเงยหน้ามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามนิดๆแต่ไม่พูดอะไร ส่วนปอที่นั่งข้างๆก็ละสายตาจากเลิฟหันไปมองที่น็อตเช่นกัน 

 

          ปอมองใบหน้าขาวตี๋สไตล์ลูกคนจีน ด้วยสีหน้าและแววตาเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ แต่ภายในใจค่อนข้างหงุดหงิดไอ้หน้าตี๋นี่ไม่น้อย เพราะแทนที่มันจะลุกเดินหนีออกไป ตั้งแต่เขาบอกว่าเป็นผัวไอ้เลิฟ แต่มันยังหน้าด้านนั่งอยู่ที่เดิมแบบไม่สะทกสะท้านอะไรสักนิด เรียกว่าไม่สนใจเขาที่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ วอนตีนกันน่าดูเลยล่ะ

 

          "อะไร" เลิฟถามกลับเสียงห้วน เพราะเขาเองก็เลิฟหงุดหงิดไม่ใช่น้อย ยิ่งมาเจอปอกดดันด้วยท่าทีเฉยๆแบบนี้ยิ่งหงุดหงิด

 

          "จะรังเกียจไหมถ้าผมจะขอเบอร์ติดต่อเลิฟน่ะครับ" น็อตพูดออกมาตรงๆและส่งยิ้มให้เลิฟจนตาหยี เขาไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทหรือยั่วโมโหใครทั้งนั้น ก็ในเมื่อเขาอยากจะจีบอยากทำความรู้จักคนตรงหน้า เขาก็แค่แสดงความรู้สึกออกไปตรงๆไม่เห็นต้องสนใจใคร ถึงแม้จะพอเดาได้บ้างว่าผู้ชายที่มาใหม่จะเป็นอะไรกับเลิฟ ก็แล้วยังไงเขาจีบเลิฟไม่ได้จีบแฟนเลิฟ อีกอย่างเขาจะได้เบอร์เลิฟหรือไม่ได้ มันอยู่ที่ตัวเลิฟทั้งนั้นไม่เกี่ยวกับเขา

 

          ปอถึงกับหน้าตึงกว่าเดิมเมื่อได้ยินน็อตขอเบอร์เลิฟตรงๆต่อหน้า ความโมโหแล่นขึ้นเป็นริ้วๆ ในอกมันร้อนรุ่มเหมือนมีไฟมาจุดสุม เขาพยายามบังคับอารมณ์ตัวเองให้สงบ หายใจเข้าออกหนักๆเพื่อระบายอีกทาง พยายามตั้งสติไม่ให้ลุกเอาตีนไปยัดปากไอ้เหี้ยนี่ เพราะเขาเองก็ไม่อยากมีเรื่องเท่าไหร่

 

          ปึก! ปึก! 

 

           ปอเอาขาสองข้างขึ้นไปวางพาดไขว้กันบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ยข้างหน้า โดยที่หันฝ่าเท้าไปทางคนตรงข้าม สายตาก็จ้องไปที่น็อตด้วยความดุดัน แขนข้างนึงยกขึ้นไปพาดโซฟาอยู่ในลักษณะเหมือนกอดเลิฟกลายๆ อีกข้างก็ยกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วพ้นควันออกจากปากช้าๆ โดยที่ไม่ได้สนใจว่าตรงโซนนี้เขาให้สูบหรือเปล่า

 

          "ว่าไงครับเลิฟ" น็อตยังคงตั้งหน้าตั้งตาขอเบอร์เลิฟ โดยที่ไม่คิดจะสนใจท่าทีคุกคามของปอเลยสักนิด

 

          "อะ...เอ่อ" เลิฟเองก็ถึงกับพูดไม่ออก เพราะไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้

 

          "44" ปอพูดแทรกขึ้นพร้อมกับพ้นควันสีขาวออกจากปากเรื่อยๆ

 

          "อะไรนะครับ" น็อตหันมาถามปอด้วยความไม่เข้าใจ เลิฟเองก็มองปอด้วยความงงเหมือนกัน

 

          "มึงว่ามันใหญ่ไหม" ปอไม่ตอบคำถามแต่เอ่ยปากถามต่อ

 

          "ห๊ะ" น็อตขมวดคิ้วและส่งเสียงจากลำคอเบาๆ

 

          "แต่กูว่าจะรู้ว่าใหญ่ไม่ใหญ่ต้องลองเอาไปวัดกับหน้ามึงนะว่าไหม" ปอว่าเรื่อยๆ ตาก็ยังมองที่น็อตเขม็ง

 

          "แต่ดูๆไปหน้ามึงก็น่าจะเหมาะกับตีนกูอยู่นะ" ปอยกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

          บรรยากาศโดยรอบถึงกับเปลี่ยนเป็นเย็นเยือกในทันที ทุกคนบนโต๊ะหันมองหน้ากันเลิ่กลัก เพราะไม่คิดว่าปอจะโมโหขนาดนี้ ก็เห็นนั่งทำหน้าเฉยๆท่าทางสบายๆมาตั้งนาน

 

          "มึงเสือกเหี้ยอะไรด้วย" น็อตหันมาพูดกับปอเสียงเข้ม จ้องกลับมาที่ปอด้วยความดุดันไม่แพ้กัน

 

          "อยากรู้?" ปอถามกลับด้วยน้ำเสียงที่จงใจกวนประสาท บกขาทั้งสองข้างที่วางบนโต๊ะลง

 

          "........." น็อตไม่ตอบแต่มองปอด้วยความโมโหที่โดนกวนประสาท

 

         "หึ" ปอส่งเสียงในลำคอก่อนจะยิ้มเยาะให้น็อต แล้วหันไปพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าน็อต จ้องที่หน้าขาวตี๋นิ่ง ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ 

 

          "มึงฟังกูนะไอ้หน้าวอก ถ้ามึงยังรักชีวิตและอยากเก็บหน้าตุ๊ดๆของมึงไว้หลอกฟันคนอื่น ก็เลิกยุ่งกับคนของกูซะ ไม่งั้นจากที่มึงเคยเป็นผัวคนอื่น มึงอาจจะได้มีผัวเป็นสิบแทน" ปอกระซิบเสียงลอดไรฟันที่ข้างหูน็อต แบบที่ให้ได้ยินกันแค่สองคน น็อตเองพอได้ยินก็ชะงักไปนิด แต่ก็กลับมาทำหน้าตากวนประสาทเหมือนเดิม

 

          "ยิ่งมึงหวงยิ่งมีค่าให้แย่ง" น็อตเองก็กระซิบตอบปอกลับ ถึงในใจจะรู้สึกหวั่นๆ แต่เขาเองก็มีดีพอตัว ไม่มีทางเป็นหมูในอวยให้ใครเชือดง่ายๆเหมือนกัน

 

          แววตาของปอเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่น็อตพูด ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทเหมือนเดิม ริมฝีปากแสยะยิ้มออกมานิดๆ

 

           "เฮ้ย!!! ปอ/ไอ้ปอ/พี่ปอ" เสียงร้องโวยวายตกใจเรียกชื่อปอดังออกมาลั่นโต๊ะ เพราะจู่ๆปอก็กระชากคอเสื้อน็อตเข้ามาหาตัวเองเต็มแรง แล้วก็ง้างมือข้างที่ถือบุหรี่พุ่งเข้าหาเบ้าตาของน็อต

 

           "เหี้ยเอ้ย!! แม่ง!!! เฮ้อ..." เสียงสบถและเสียงถอนหายใจโล่งอกดังตามมาติดๆ เพราะปอหยุดมือแล้วถือบุหรี่จ่อข้างไว้ ห่างจากลูกตาน็อตไม่กี่มิล แต่ทุกคนที่อยู่รอบๆก็ยังไม่วางใจกับท่าทีของปอนัก น็อตเองที่เจอเหตุการณ์ชวนหวาดเสียวก็ตกใจไม่น้อย แต่ก็ยังจ้องดวงตาวาวโรจน์ของปอกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งคู่จ้องตากันสักพักปอก็เป็นฝ่ายผละออกมา

 

          "หึ" ปอส่งเสียงในลำคอเบาๆ มุมปากยกยิ้มนิดๆ เขาปล่อยมือจากคอเสื้อน็อต แล้วเอาบุหรี่กลับมาสูบต่อ พ่นควันออกจากปากเอื่อยๆก่อนจะเอาบุหรี่ที่ยังติดไฟจี้ลงไปที่หน้าอกของน็อต ขยี้ไปมาจนบุหรี่ดับลง

 

          น็อตเองถึงกับเบ้หน้านิดๆเพราะรู้สึกแสบบริเวณที่โดนบุหรี่จี้ แต่เขาพยายามไม่แสดงอาการออกมา ได้แต่มองปอกลับแล้วทำหน้าให้นิ่งที่สุด 

 

           "ถือว่ากูบอกมึงแล้ว" ปอพูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเอนตัวไปพิงพนักโซฟาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมากินด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนเมื่อกี้ตัวเองไม่ได้ทำอะไรและไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

          "ดุดีนะครับ" น็อตหันมาพูดกับเลิฟยิ้มๆ แถมยังส่งสายตาเจ้าชู้ให้เลิฟ แบบที่ไม่ได้สะทกสะท้านกับเรื่องเมื่อกี้เลยสักนิด 

 

          "ไอ้หน้าอ่อนกูว่ามึงกลับโต๊ะมึงไปเถอะว่ะ ก่อนที่เพื่อนกูมันจะเลิกใจเย็น แล้วมึงจะได้แดกข้าวแบบไม่ต้องเคี้ยว" ต้าตัดสินใจเอ่ยปากไล่น็อต เพราะกลัวว่าจะมีเรื่ิองขึ้นมาจริงๆ เมื่อกี้ที่ไอ้ปอจะเอาบุหรี่จี้มตาไอ้หน้าอ่อนนี่ มันไม่ได้ขู่นะครับ ถ้าไม่มีคนเรียก แม่งจิ้มลงไปจริงๆแน่ 

 

          "ฮ่าๆโอเคๆ" น็อตหัวเราะออกมา แล้วยกมือขึ้นทั้งสองข้างทำท่ายอมแพ้ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

 

          "งั้นผมกลับแล้วนะครับเลิฟ ไว้เจอกันที่มอนะ" น็อตส่งยิ้มให้เลิฟ ก่อนจะคว้าเอามือเลิฟขึ้นมาจับหงาย แล้วก้มลงแนบริมฝีปากจุมพิตที่กลางฝ่ามือนุ่มแผ่วเบา 

 

          การกระทำของน็อตเล่นเอาทุกคนตะลึงตาโตจนแทบถลนออกจากเบ้า ตัวเลิฟเองก็ได้แต่นั่งอ้าปากค้าง ก่อนที่หน้าจะขึ้นสีแดงระเรื่อนิดๆอย่างห้ามไม่อยู่เพราะความเขิน ก็ไม่ได้ตั้งใจจะเขินแต่ว่ามันก็เขินไปแล้ว

 

          น็อตวางมือเลิฟลงแล้วเสตามามองปอนิดๆ จากนั้นก็ยกยิ้มมุมปากเยาะๆส่งให้ปอแล้วเดินจากไป ปอมองทุกอย่างด้วยแววตาแข็งกร้าวดุดัน มือที่ถือแก้วกำแน่นจนแก้วแทบจะแตกคามือ 

 

          น็อตเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเองอย่างอารมณ์ดี ยอมรับว่าไอ้ผู้ชายตัวใหญ่นั่นน่ากลัวอยู่เหมือนกัน แต่ความน่ารักของเลิฟมีมากกว่า เพราะงั้นเสี่ยงตีนแค่นี้ได้แตะนิดหน่อยถือว่าคุ้มนะ

 

         "วอนตีนฉิบหาย" กิงที่นั่งข้างเอยอดที่จะว่าขึ้นมาไม่ได้

 

         "อย่าคิดมากไอ้เหี้ยแค่เด็กยังไม่หย่านม" ต้าเอื้อมมือมาตบที่บ่าปอเพื่อให้ใจเย็นๆ เพราะเรื่องเมื่อกี้มีความเป็นไปได้สูงที่ปอจะตามไปกระทืบคน

 

          "เออ!!" ปอกระแทกเสียงตอบแล้วคว้าแก้วเหล้ามาเทกรอกปาก เพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่านในอก เขาอุตส่าห์ไม่อยากมีเรื่องแต่ไอ้เวรนี่ก็วอนตีน ยิ่งมองไปที่มือไอ้เลิฟกับไอ้หน้าแดงๆนั้นยิ่งอยากฆ่าคน ความรู้สึกโคตรเหี้ย!!!

 

          "เอ่อ...ปอ..คือว่านะ" หลังจากที่ตั้งสติได้ เลิฟก็ลองคุยกับปอด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ ปอตวัดสายตามาจ้องเลิฟเขม็ง 

 

          "ไม่ต้องรีบพูดตอนนี้ เดี๋ยวมึงได้พูดแน่" ปอว่าเสียงเข้มแล้วซัดเหล้าเข้าปากต่อเนื่อง 

 

          "ปอ...มึงอย่าไปโกรธน้องมันนะเว้ย ก็เป็นคนลากน้องมันมาเอง น้อง..." แฟงพยายามอธิบายเพราะกลัวว่าปอจะทำอะไรเลิฟ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะยกมือขึ้นห้าม

 

          "มึงด้วยเดี๋ยวค่อยคุย" ปอบอกแฟงแต่ไม่ได้หันไปมองหน้า แฟงเลยได้แต่ยิ้มแหยๆเพราะรู้แล้วว่าปอโกรธจริงๆ

 

          "แดกเบาๆหน่อยมึงต้องขับรถกลับ" ต้าพูดเตือนออกมาเพราะเห็นว่าปอซัดเหล้าเข้าปากไม่หยุด 

 

          บรรยากาศในโต๊ะเงียบเชียบผิดกับรอบข้างที่สนุกสนาน ตอนนี้ทุกคนกลับมารวมตัวกันที่โต๊ะหมดแล้ว สายตาทุกคู่มองมาที่ปอเพื่อดูท่าที เลิฟเองก็หวั่นๆใจนั่งตัวลีบอยู่ข้าง เพราะไม่รู้ว่ากลับคอนโดไปตัวเองจะโดนอะไรบ้าง 

 

         เพล้ง!!! โครม!!!

 

         กรี๊ด!!!!เฮ้ย!!!!

 

          ระหว่างที่บรรยากาศกำลังอึมครึม เสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้น เรียกให้สายตาทุกคู่ในโต๊ะหันไปมองตามอย่างสนใจ ไม่เว้นแม้กระทั่งปอเอง 

 

          "ไอ้ปิง" ปอพึมพำชื่อพี่ชายออกมาเบาๆ ก่อนจะทำหน้างงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะเขากำลังเห็นพี่ชายตัวเองกระทืบคนอยู่ ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกมากสำหรับไอ้ปิง มันไม่เคยกระทืบใครแค่เพราะไม่ชอบหน้าแน่ๆ แม่งมีเรื่องอะไรวะ

 

        "เดี๋ยวกูมา" ปอว่าแล้วลุกขึ้นยืนจะเดินไปที่เกิดเหตุ แต่ก็ต้องชะงักเพราะเลิฟดึงแขนเอาไว้

 

         "ไปไหน" เลิฟถามด้วยเสียงสั่นๆและพยายามยื้อแขนปอไว้

 

        "รอกูอยู่นี่" ปอว่าและแกะมือเลิฟออกจากแขนตัวเอง

 

        "ฝากด้วยนะมึง" ปอหันมาบอกต้าเพราะกลัวว่าเลิฟจะลุกตามไป

 

        "เดี๋ยวดูให้" ต้าบอกเพื่อนให้สบายใจ ปอพยักหน้ารับรู้ก่อนรีบเดินไปหาพี่ชายตัวเอง แล้วก็ตามที่คิดเลิฟรีบลุกจะตามปอไปทันที แต่ดีที่ต้าดึงเอาไว้ทัน

 

          "นั่งอยู่นี่แหละไอ้น้องเลิฟไม่ต้องตามไป" 

 

           "แต่ว่า..." เลิฟหันมาค้านเสียงแผ่ว สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ทำท่าจะตามไปให้ได้

 

          "ไม่ต้องห่วงมันหรอกเรื่องปกติ ห่วงตัวเองดีกว่าไหมว่าจะทำยังไงให้มันหายโกรธ อย่าลืมนะว่ามันโมโหอยู่" ต้าพยายามเบี่ยงประเด็นความสนใจของเลิฟ แล้วก็ได้ผลเพราะเลิฟถึงกับรีบนั่งลงที่เดิม ใบหน้าหวานเครียดขึ้นทันที

 

         "เออใช่ มึงตายแน่ไอ้เลิฟ พี่ปอโคตรน่ากลัว" พีททำหน้าแหยๆแล้วลูบแขนตัวเองด้วยความสยอง

 

          "มึงอย่าพูดดิวะ ทำไงดีอ่ะ" เลิฟโอดครวญเบาๆ

 

          "แต่กูมีวิธีนะ" กั้มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

 

          "แต่มึงต้องให้ความรวมมือแล้วเราทุกคนจะรอดไม่โดนหางเลข" กั้มพูดต่อแล้วยิ้มที่มุมปากพร้อมกับยักคิ้วนิดๆ

 

          "วิธีไรวะ" ต้าเป็นคนถามขึ้นด้วยความสงสัย ทุกคนบนโต๊ะก็หันมามองกั้มด้วยความอยากรู้

 

         "นั่นไง" กั้มพยักเพยิดหน้าไปที่โต๊ะ แล้วหันมายิ้มสบตากับเพื่อนอีกสองคน

 

         "อ๋อออออ" พีทกับนาวถึงกับร้องออกมาหลังจากรู้ว่ากั้มหมายถึงอะไร ก่อนที่ทั้งสามคนจะหันไปมองหน้าเลิฟพร้อมกัน แล้วส่งยิ้มเจ้าเหล่ให้

 

       ...

       ...

 

        ปอเดินกลับมาที่โต๊ะตัวเองหลังจากที่เข้าไปห้ามพี่ชายไม่ให้กระทืบคนตาย เห็นมันใจเย็นแบบนั้นไอ้ปิงเวลาโมโหมือหนักตีนหนักไม่แพ้เขาเหมือนกัน ส่วนสาเหตุที่มันกระทืบคนน่ะหรอครับ มันจับได้ว่าเมียมันมีชู้มันเลยโมโหจนกระทืบชู้ สุดท้ายมันกับเมียก็เลิกกัน เหมือนเลิกกันง่ายนะครับ แต่เขารู้ว่าไอ้ปิงมันเจ็บก็มันรักของมันมาตั้งนาน ทั้งซื่อสัตย์ทั้งแสนดีเจอแบบนี้ไปมันคงเดินเซไปสักพัก

 

          ปอทิ้งพี่ชายไว้กับน้องสาวและฝุ่นเพื่อนตัวเอง เขาค่อนข้างแปลกใจเหมือนกันที่เห็นฝุ่นอยู่ที่นี้ แถมดูสนิทกับไอ้ปิงแบบแปลกๆแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่ใช่ว่าไม่ห่วงพี่ตัวเองนะแต่มันเป็นคนไล่เขามาเองเพราะอยากอยู่คนเดียว จริงๆก็ไล่ยัยปรางด้วยแต่น้องเขามันไม่ยอม ส่วนไอ้ฝุ่นมันอาสาจะช่วยดูให้เขาเลยปล่อยไป 

 

        กลับมาถึงโต๊ะก็เห็นทุกคนทำหน้ามีความสุข พอเห็นหน้าเขาก็พากันส่งยิ้มให้ ตอนนี้มีพี่อาร์ตโผล่มาสบทบอีกคน ไม่รู้ว่ามาได้ยังไง

 

        ปอทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาข้างๆเลิฟ มองไปที่ทุกคนอย่างสงสัย ก่อนจะหันมามองเลิฟที่นั่งก้มหน้าเงียบๆไม่พูดไม่จา กำลังจะอ้าปากถามก็ต้องชะงัก เพราะจู่ๆอาร์ตก็ยื่นขนมไปทางหน้าเลิฟ

 

         "น้องเลิฟครับกินขนมเร็ว" อาร์ตพูดยิ้มๆ 

 

          "คร้าบบบบ" เลิฟเงยหน้าขึ้นตอบเสียงยานคาง อ้าปากกว้างรับขนมเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ่ยๆ ใบหน้าแดงก่ำไปหมดดวงตาฉ่ำปรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์

 

        "น้องเลิฟครับอยากกินนี่ไหม" แฟงถามขึ้นแล้วชูป็อกกี้ให้เลิฟเห็น 

 

        "ถ้าอยากกินมาหาพี่เร็ว" แฟงกวักมือเรียกเลิฟซึ่งเลิฟเองก็ลุกขึ้นเดินเซๆไปหาแฟง แบมือขอขนม

 

        "อยากกินใช่ไหม" แฟงแกล้งถาม ซึ่งเลิฟก็พยักหน้ารับงึกงัก

 

          "งั้นขอพี่หอมแก้มหน่อย" แฟงว่ายิ้มๆ เลิฟเองด้วยความที่เมาก็เอียงแก้มให้แฟงหอมทันที

 

         ฟอดดดดด

 

         "น่าร๊ากกกกกกก" แฟงจุ๊บลงที่แก้มเลิฟเบา ก่อนจะเอามือหยิกแก้มใสด้วยความหมันเขี้ยว

 

          "ขนมเลิฟล่ะ" เลิฟว่าอ้อนๆแล้วทำแก้มพองลมใส่แฟง

 

         "อ้าปากเร็ว" แฟงบอกแล้วเลิฟก็รีบอ้าปากตาม รับขนมที่แฟงยื่นให้เข้าปากกินด้วยความอร่อย

 

         หลังจากนั้นทุกคนบนโต๊ะก็ผลัดกันเรียกเลิฟไปกินนั่นกินนี้กับตัวเองไม่ขาดสาย ส่วนปอเองก็ได้แต่มองทุกอย่างด้วยความอึ้ง เพราะเขาหายไปแป่บเดียวกลับมาทำไมไอ้เลิฟมันถึงได้เมาหัวทิ่มแบบนี้

 

           "พวกมึงเล่นเหี้ยอะไรกัน ใครเอาเหล้าให้มันกิน" ปอถามขึ้นเสียงเข้ม แววตามองไปที่ทุกคนอย่างดุดัน

 

         "เลิฟครับ" อาร์ตไม่สนใจท่าทีโมโหของปอ แต่กลับเรียกเลิฟที่อ้อนกินขนมจากมือกิงแทน

 

        "คร๊าบบบบบ" เลิฟเองก็ขานรับ พยายามมองหาคนเรียกตัวเอง

 

        "มานี่เร็ว" อาร์ตกวักมือเรียกเลิฟรัวๆ 

 

        "อะไรอ่า จะให้ขนมเลิฟหรอ" เลิฟทำตาเสียงอ้อนมองอาร์ตตาปริบๆ

 

        "พี่ไม่มีขนมให้หรอก" อาร์ตว่ายิ้มๆแต่ทำเอาเลิฟหน้าบึ้ง

 

       "แต่คนนั้นอ่ะมี" อาร์ตบอกเลิฟแล้วชี้มาทางปอ เลิฟเองก็หันมามองหน้าบึ้งๆของปอ ก่อนที่จะยิ้มกว้างแล้ววิ่งถลามาหาปอ

 

        "ขอขนมหน่อย" เลิฟพูดเสียงอ้อนๆ

 

        "ไม่มี"ปอบอกเสียงห้วนแล้วหันหน้าหนี เลิฟทำหน้าบึ้งขัดใจเดินเข้าหาปอ แล้วทรุดลงนั่งบนตักยกมือสองข้างขึ้นคล้องคอ

 

        "พี่ปอ...น้องเลิฟอยากกินขนม" เลิฟทำเสียงอ้อนแล้วช้อนตามองปอนิดๆ

 

        "บอกว่าไม่มีไง" ปอทำเสียงแข็งพยายามไม่สนใจท่าทางน่ารักๆนั่น

 

        "พี่ปอใจร้าย ไม่มีขนมให้น้องเลิฟจริงๆหรอ" เลิฟเอาหน้าซุกไปที่อกแกร่งแล้วถูไปมา

 

          "จุ๊บ พี่ปอยิ้มเร็วชอบทำหน้าดุ จุ๊บ" เลิฟเงยหน้าขึ้นมาจุ๊บปากปอเบาๆ เล่นเอาปอถึงกับหน้าเหวอ ส่วนคนอื่นๆก็ได้แต่ยิ้มขำ

 

            "อยากกินหนมอ่า" เลิฟทำแก้มพองลมใส่ปอก่อนจะวกไปหอมแก้ม

 

           "อย่าเลิฟ" ปอรีบห้ามเลิฟเพราะกลัวว่าอะไรๆมันจะคุมไม่อยู่

 

         "น้องเลิฟครับปอมันไม่ให้ทำก็มาทำกับพี่มา" อาร์ตตะโกนบอกด้วยเสียงทะเล้น พร้อมกับกวักมือเรียก

 

         "ม่ายอาววว ทำกับคนนี้คนเดียว น้องเลิฟรักพี่ปอเนาะ" เลิฟส่ายหัวให้อาร์ตแล้วหัยมายิ้มให้ปอ ซึ่งปอก็ยังทำหน้านิ่งๆอยู่

 

         "โหยยย น้องเลิฟหักอกพี่อ่ะ ไม่รักพี่บ้างหรอ" อาร์ตโอดครวญแบบขำๆ

 

        "ม่ายรักหรอก พี่ปอขนมอ่า" เลิฟพูดเสียงอ้อแอ้ทวงขนมปอไม่หยุด จนต้ายื่นขนมมาให้ ปอเลยรับมาถือไว้แล้วมองหน้าเลิฟนิดนึง

 

        "อ้าม ป้อนเร็ว" เลิฟอ้าปากกว้างรอขนม 

 

        ปอเลยยื่นขนมเข้าปากให้กำลังจะชักนิ้วออก แต่เลิฟดันใช้ปากดูดนิ้วเขาเล่น จนเกิดกระแสไฟวิ่งพล่านอยู่ในตัว

 

        จ๊วบ จ๊วบ

 

         "เลิฟพอ" ปอดึงมือออกจากปากเลิฟ แล้วพยายามพูดให้เสียงปกติ

 

         "ไมอ่ะ" เลิฟเอียงคอมองแล้วทำแก้มพองลมด้วยความไม่เข้าใจ

 

          "กลับบ้านเลยมึง กูกลับแล้วนะ" ปอหันมาบอกทุกคนก่อนจะดึงเลิฟให้ยืนขึ้น 

 

          "พี่ปอ!!! ผมเป็นคนเอาเหล้าให้มันกินเองแหละ" กั้มตะโกนบอกปอกวนๆพร้อมกับยักคิ้วให้

 

        "เออ!!!" ปอหันมาบอกแล้วลากเลิฟออกไปทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของทุกคน แล้วก็ตกลงกันว่าพรุ่งนี้ห้ามไปรบกวนปอกับเลิฟเด็ดขาด

 

       ...

       ...

 

         ปอเหยียบคันเร่งจนแทบจะพัง เพื่อจะได้กลับมาถึงคอนโดให้เร็วที่สุด พยายามระงับความรู้สึกร้อนรุ่มข้างใน ไม่ให้ตัวเองหน้ามืดจัดการไอ้เลิฟบนรถ แต่ให้ตายเถอะไอ้เลิฟมันไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด เข้ามานัวเนียหอมแก้มจูบปากเข้าอยู่นั่น เวลาเมาเหล้าแล้วแม่งเป็นงี้หรอวะ

 

          จริงๆความรู้สึกเขามันเตลิดตั้งแต่ในผับแล้วให้ตายเหอะ มานั่งอ้อนเรียกพี่ปอๆอยู่ข้างหู ไม่จับมันเอาต่อหน้าทุกคนนี่ก็ดีแล้ว แม่งยั่วฉิบหาย

 

        "เข้าห้อง" ปอผลักร่างบางเข้าห้องทันที ก่อนที่จะเดินตามเข้าไป 

 

         ปอจัดการปิดประตูแล้วล็อกให้เรียบร้อย ยืนมองคนตัวเล็กที่ตาฉ่ำปรือตรงหน้าด้วยแววตาหื่นๆ ก่อนจะกระชากคนตัวเล็กเข้าหาตัวเอง ก้มลงจูบปากแลกลิ้นด้วยความร้อนแรง 

 

2 Be Con...

 

+++++++++++++++++++

คุยกันสักนิดนะยูว์

ตัดให้ขาดเลย ฉับ ฉับ ฉับ

ก๊ากกกกกกกกกก

เป็นการตัดจบตอนที่สะใจที่สุดตั้งแต่เขียนมาเลยอ่ะ

ตอนหน้าอีก 10 วันค่อยเจอกันนะ

เรามาค้างคาไปด้วยกัน โอ๊ย!!สะใจ (ทำหน้าโรคจิต)

เปิดตัวผู้ท้าทายอำนาจมืดไปอย่างงดงาม

ทีมปอคงขัดใจทำไมไม่ให้ปอกระทืบ

นิยายรักนะครับไม่ใช่นิยายบู๊ ถถถถถถ

เอะอ่ะให้ปอกระทืบมันก็ดูไม่มีเหตุผลไป

เอาแค่นี้ก็พอ เรางดความรุนแรงและดราม่า

ใครที่ห่วงเลิฟในตอนที่แล้วตอนนี้สบายใจเถอะ

ไปห่วงกันตอนหน้าแทนละกัน อิ อิ

ปล.คุณคห.9/มนุษย์เงา เราซื้อนะหวยอ่ะ

บนดิน ใต้ดิน แต่ให้ตายโดนแดกประจำ

เรื่องมันเศร้าอย่าชวนคุย (T_T)

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Green-Ant00002.gif

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}