หญิงน้อยกลอยใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Do not forget EP 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2562 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Do not forget EP 4
แบบอักษร

 

 

หลายวันผ่านไป.......

 

"คุณฟิวเจอร์​ค่ะรบกวนสรุปรายงานการประชุมของเมื่อวานให้หน่อยค่ะ พอดีคุณ​พริมลาอาทิตย์​หนึ่งค่ะคงจะกลับบ้านต่างจังหวัด​ ^^"

ฉันเอ่ยบอกเขายิ้มๆ ตอนนี้ฉันเริ่มมองหน้าเขาได้บ้างแล้วหละ แต่ความรู้สึกของฉันสายตาที่มองมันยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง ถึงตอนนี้เขาจะไม่รู้สึกแบบนั้นกับฉันแล้วก็ตาม

 

" ผมทำเสร็จแล้วครับ พอดีว่าอยู่ว่างๆผมก็เลยนั่งทำให้เสร็จแล้ว"

ฉันใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรทำได้เพียงแต่ชมเชยเขาแล้วกล่าวขอบคุณ​เบาๆ

 

"ขอบคุณ​ค่ะ คุณฟิวเจอร์​นี่รอบคอบ​ดีนะคะ"

เขาหยิบแฟ้มรายงานการประชุมมาให้ฉันที่โต๊ะ

 

"ก็ตอนนี้คุณลดาไม่มีเลขาชั่วคราวนี่ครับ ผมในฐานะนักศึกษาฝึกงาน​ก็ต้องทำแทนทุกอย่างครับ ^^"

ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะรับแฟ้มเอกสารมาไว้ในมือ

 

"ไม่มีอะไรแล้วค่ะ นี่ก็พักเที่ยงแล้วคุณไปพักทานข้าว​เถอะค่ะ ตามสบาย"

ฉันบอกออกไปยิ้มๆ เขายืนนิ่งไม่ยอมขยับไปไหนจนฉันต้องเอ่ยถาม

 

" มีอะไรคะ? "

 

" ถ้าไม่รังเกียจไปนั่งทานข้าวด้วยกันไหมครับ ^^"

ฉันชะงักไปทันทีก่อนที่หัวใจจะเต้นรัวๆเหมือนกลองชุด ทำไมแค่เขาชวนทานข้าวฉันต้องดีใจขนาดนี้ด้วยทั้งๆที่เรื่องของเราสองคนมันไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วแท้ๆ แต่ฉันก็ยังแอบหวัง หวังว่าเขาจะจำฉันได้ หวังว่าเขาจะจำได้ว่าเขากับฉันเราสองคนเคยรู้สึกดีๆต่อกัน

 

"เอ่อ คือว่า"

 

"ไปนะครับ ^^"

ฉันพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วหยิบกระเป๋าตังค์​กับโทรศัพ​ท์มาไว้ในมือ

 

"ไปก็ได้ค่ะ คุณคงหิวแล้ว"

เขาเปิดประตูหันหน้ามาส่งยิ้มให้กับฉัน ผายมือเชิญให้ฉันเดินออกจากห้องไปก่อน ฉันเดินออกไปสักพักเขาก็ปิดประตูห้องแล้วเดินตามฉันมา

 

" คุณอยากทานที่นี่หรืออยากจะไปทานข้างนอกคะ?"

เขายักไหล่เล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มหวานให้กับฉัน

 

"ตามใจคุณลดาครับ แต่ถ้าเบื่อๆอาหารในนี้ก็ข้างนอกดีไหมครับ ^^"

ฉันพนักหน้าน้อยๆก่อนจะเดินนำเขาไปที่รถของฉันแล้วส่งกุญแจรถฉันไปให้เขา

 

"นี่ค่ะ คุณขับแล้วกัน"

เขายื่น​มือมารับกุญแจรถแล้วเปิดประตูฝั่งข้างๆคนขับให้ฉันขึ้นไปนั่งก่อน

 

"เชิญครับเจ้านาย ^^"

 

"ขอบคุณ​ค่ะ​ >.<"

ฉันเข้าไปนั่งในรถเขาปิดประตู​รถแล้วก็เดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับก่อนจะขับรถออกไปแล้วตรงไปตามท้องถนน

 

"ทานอะไรดีครับ?"

 

"ร้าน Beach ดีไหมคะ? คุณชอบนี่ อ๊ะ!!!"

ฉันเผลอหลุดปากออกไปก่อนจะยกมือมาปิดปากตัวเองไว้ทันที เขาหันมามองหน้าฉันเหมือนจะมีคำถามเต็มไปหมด

 

" ทำไมรู้ครับว่าผมชอบทานร้านนี้?"

ฉันอ้ำๆอึ้งๆอย่างไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดีที่จะทำให้เขาไม่ต้องสงสัยในตัวฉัน

 

" เอ่อ คือว่า อ๊ะ! ก็ใครๆก็ชอบทานร้านนี้ไม่ใช่เหรอคะ?"

ฉันถามกลับเขาไปก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ หวังว่าเขาจะไม่สงสัยอะไรอีกนะ TT

 

"ก็คงจะชอบทานกันทุกคนแหละมั่งครับก็มันอร่อยดีนี่ ^^"

ฉันยิ้มแห้งๆให้กับเขาก่อนจะหันไปทางหน้าต่างแล้วลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

@Beach

 

" รับอะไรดีคะ? "

พนักงานเดินมารับออเดอร์​ที่โต๊ะฉัน ฉันนั่งมองเมนูเปิดไปเปิดมาคือมันเลือกไม่ได้นะ ฉันมองหน้าเขาเล็กน้อยคือมันมีเมนูเยอะมากจนเลือกไม่ถูกอ่ะ

 

" เอาสเต๊กปลาแซลมอนครับ/เอาสเต๊กปลาแซวมอนค่ะ"

ฉันกับเขามองหน้ากันทันที ต่างฝ่ายต่างมองสบตากันโดยไม่มีใครพูดอะไรจนพนักงานต้องเรียกให้เราสองคนได้สติ

 

"เอ่อ ตกลงเอาเหมือนกันนะคะ?"

ฉันได้สติสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

 

"ค่ะ เหมือนกันก็ได้ น้ำขอชามะนาวแล้วกันค่ะ"

 

" เหมือนกันครับ "

เขาพูดจบก็มองหน้าฉันแต่ไม่ได้พูดอะไรอีก เราสองคนเงียบกันตลอดเวลาที่รับประทาน​อาหาร รู้สึกถึงความอึดอัดปกคลุม​อีกครั้งหลังจากที่ฉันเริ่มจะมองหน้าเขาได้บ้าง แต่ตอนนี้มันเริ่มอีกแล้วมันอึดอัดไปหมดเลย TT ผ่านไปยี่สิบนาทีทานจนจะหมดแล้วก็ยังไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา จนเป็นฉันเองที่ทนไม่ไหวก่อนจะเงยหน้ามองสบตาเขาที่มองฉันอยู่ก่อนแล้ว

 

"เอ่ออออ/เอ่อออ"

 

"ฉันอิ่มแล้วค่ะกลับกันเถอะ"

่ฉันลุกขึ้นก่อนจะหยิบเงินแล้วไปชำระที่เคาน์เตอร์​แต่เขาเดินมาแล้ววางแบงค์พันไว้ตรงเคาน์เตอร์​

 

"ผมขอเลี้ยงนะ"

ฉันอยากจะขัดเขาเหลือเกินถึงแม้ว่าฉันจะรู้ว่าที่บ้านเขานั้นรวยแต่ว่าตอนนี้ฉันอยู่ในสถานะที่เป็นเจ้านายฉันควรเลี้ยงเขาถูกป่ะ?

 

" แต่ว่า"

 

" งั้นพรุ่งนี้มาเลี้ยงผมคืนนะ ^^"

ฉันถึงกับหลบสายตาเขา สถานการณ์​น่าอึดอัดขนาดนี้ยังจะอยากมาทานข้าวกับฉันอีกเหรอเนี้ย >.<

 

"ป่ะกลับบริษัท​กันครับ"

 

"อื้ม"

 

 

 

@บริษัท

 

 

"เข้าห้องไปก่อนเลยก็ได้ค่ะ ฉันขอไปห้องน้ำแปปหนึ่ง"

 

"ครับ"

ผมมาถึงบริษัท​เดินเข้ามาแปปเดียวคุณลดาก็บอกจะไปเข้าห้องน้ำ ทั้งๆที่ชั้นผู้บริหาร​ก็มีห้องน้ำ เหมือนว่าเธอกำลังหลบหน้าผมอีกแล้ว เห้อออ

 

" โอ๊ยยยย"

ผมรู้สึกว่ามีใครวิ่งมาชนผม ผมก้มหน้าลงไปมองก็เจอเด็กผู้ชายคนหนึ่งวัยกำลังน่ารักลูบแขนตัวเองป้อยๆ สงสัยจะเจ็บ ผมนั่งยองๆก่อนจะดึงเจ้าตัวเล็กให้ยืนขึ้น

 

"เจ็บมากไหมครับ ^^"

เด็กน้อยเงยหน้ามองหน้าผมก่อนจะเอ่ยประโยค​ที่ทำให้ผมต้องชะงักไป

 

"ปะป๊า!!! ปะป๊ามาหาฟิวชั่นเหรอครับ ^^"

 

"ปะป๊าเหรอ?!!!!!!!"

 

 

 

 

โปรด​ติดตาม​ชม​ตอน​ต่อไป​~~~~~~~~~

 

 

 

โอ๊ยยย ไรท์ง่วงจัง หาววว 😏

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}