กิ๊ก'จ๋าา
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เขตแดนหลงรอยยิ้ม

ชื่อตอน : เขตแดนหลงรอยยิ้ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2562 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขตแดนหลงรอยยิ้ม
แบบอักษร

เตชินทำหน้าที่เป็นคนขับรถให้สิบทิศ หลังจากขับมาได้ 3 ชั่วโมงเศษ รถสปอร์ตสีบลอนดำได้เคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ที่ประตูข้างหลังอาคารสูงหลังหนึ่ง ที่บริเวณรอบๆอาคารนี้มีรั้วรอบขอบชิด มีบอดี้การ์ดชุดดำยืนเฝ้าทางเข้าออกทุกจุด การอารักขาแน่นหนา เตชินลดกระจกลง เผยให้เห็นกรอบหน้าคมเข้มของเขา บอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าประตูหลังของบ่อนต่างจ้องมองเขาทั้งสองด้วยความสงสัย

 

"คนนอกใช้ประตูหน้า" การ์ดชี้สั่งไปทางประตูด้านหน้าบ่อน ที่อยู่ไกลออกไป

 

"กูจะเข้าประตูนี้ พวกมึงมีปัญหาอะไร" เตชินเอ่ยเสียงเข้ม เพราะถ้าเขามาทีไรก็จะใช้ประตูหลังตลอด เพราะประตูหน้าจะเป็นของลูกค้าที่มาใช้บริการที่นี่

 

"ประตูนี้สำหรับคุณปรเมศวร์เท่านั้น" การ์ดขึ้นเสียงเล็กน้อย

 

"หึ กูชอบ ไอ้พวกซื่อสัตย์แบบนี้ อยู่กับกูได้" สิบทิศที่เงียบอยู่นานก็ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ สายตาคมเข้มพลันหรี่ลงเพ่งมองการ์ดที่กำลังสนทนาอยู่กับคนขับรถของเขา มือหนาเปิดประตูรถคันหรู ขายาวก้าวลงมาหยุดอยู่หน้ารถ ทำให้เหล่าบอดี้การ์ดต่างพากันมองสิบทิศเป็นตาเดียว

 

มือหนาพลางเอื้อมไปหยิบกระบอกปืนสีดำที่เหน็บเอวสอบไว้ ยกขึ้นชี้ฟ้า นิ้วชี้เรียวยาวพลางลั่นไกลทันที

 

ปัง!! ปัง!! ปัง!!

 

ทุกคนในบริเวณนั้นต่างกุลีกุจอวิ่งเข้ามาล้อมชายหนุ่มพลันยกปืนเล็งมาทางสิบทิศ สิบทิศเอาปืนเหน็บเอวไว้เหมือนเดิม สองมือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ตามเดิม และไม่มีทีท่าจะเกรงกลัวปืนหลายกระบอกตรงหน้า

 

เตชินรีบลงจากรถเดินมายืนเคียงคู่เจ้านายอย่างไม่วางตา สายตาเตชินจ้องการ์ดทุกคนเขม่ง ฉายแววดุดัน ต่างจากสิบทิศที่ยืนนิ่งเฉย ใบหน้าไร้ความรู้สึก ดวงตาเย็นชาหรี่มองเหตุการณ์

 

ตึกก ตึกก ตึกกก ..

 

เสียงฝีเท้าหนักๆของชายร่างสูง185 เซนติเมตร วิ่งมาด้วยความแตกตื่น เพราะเขาได้ยินเสียงปืนดังสนั่น เขาจึงต้องรีบมาดู เพราะนี่มันคืออาณาเขตความรับผิดชอบของเขา

 

"แฮ่กๆๆๆ พวกมึงเก็บปืน" พอสิ้นเสียงสไปร์ เหล่าบอดี้การ์ดพากันมองหน้าอย่างสงสัย แต่ก็ยอมเก็บปืนแต่โดยดี

 

"มึงจะมาทำไมไม่โทรมาบอกก่อนว่ะ กูจะได้สั่งคนไว้" สไปร์ยืนเอามือหนาทั้งสองข้างท้าวเอวสอบไว้

 

"ถ้ากูโทรบอกมันก็ไม่สนุกสิว่ะ" เสียงเข้มบอกเพื่อนอย่างเรียบเฉย

 

"มาดีๆแบบไม่ทำให้ตื่นเต้นบ้างก็ได้ปะ เฮ้อออ " สไปร์ถอนหายใจอย่างหน่ายๆ แต่สิบทิศหับไหวไหล่ให้สไปร์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

"พวกมึงดูไว้ คนนี้คือเจ้าของบ่อนนี้ สิบทิศ ชนะศึก " สไปร์ประกาศเสียงก้องให้การ์ดได้ฟัง พลันชี้นิ้วไปที่สิบทิศ การ์ดแต่ละคนพากันหน้าซีดและก้มหัวให้เล็กน้อย

 

"สวัสดีครับคุณปรเมศวร์" เตชินเอ่ยทักทายสไปร์ด้วยใบหน้านิ่งเฉย

 

"ครับ พี่เตชิน"

 

ไอเดีย...

 

ร่างบางนั่งจ้องหน้าจอมือถือเครื่องใหม่ล่าสุดในมืออย่างเซ็งๆ นิ้วเรียวบางทำหน้าที่จิ้มๆเขี่ยๆผิวจออย่างเซ็งๆ เพราะตั้งแต่สิบทิศไปทำธุระต่างจังหวัด เขาก็ไม่ได้ติดต่อมาเรย ไม่เเม้แต่จะส่งข้อความมาเลย และฉันก็ไม่กล้าโทรไปรบกวนเวลาทำงานของเขาหรอก เดี๋ยวเขาจะลำคาญเอา อยู่ห้องคนเดียวก็น่าเบื่อ เหงาจัง มือบางพลางวางมือถือลงบนหัวเตียงก่อนจะลุกไปอาบน้ำ ....

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมาร่างบางลงมารอรถที่ป้ายรถเมย์ที่อยู่ใกล้กับคอนโด เธอตั้งใจจะไปหาคิวที่โรงเรียนมัธยม WT ถึงสิบทิศจะทิ้งกุญแจรถไว้ให้ แต่มันคงไม่ดีถ้าเธอขับไปหาคิว เพราะเด็กขี้สงสัยแบบคิวต้องซักถามเธอยาวมากแน่ๆ

 

โรงเรียนมัธยม WT

 

"คิวววว" เสียงหวานตะโกนเรียกเด็กชายที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในศาลานั่งเล่นของโรงเรียนกับเพื่อนอีกสองคน ชายหนุ่มเจ้าของชื่อไอคิวหันขวับ รวมทั้งเพื่อนของเขาด้วยทั้งโต๊ะ เขาทิ้งหนังสือลงบนโต๊ะ และวิ่งมาหาเธออย่างรีบร้อน

 

"พี่เดียมาได้ไง คิดถึงงง ฟอดดดดด" ไอคิวหอมแก้วพี่สาวฟอดใหญ่

 

"พี่เดียก็คิดถึงไอคิว" มือบางยกขึ้นบีบจมูกน้องชายเบาๆ

 

ทั้งสองหยอกล้อกัน คุยกันอย่างสนุกสนาน จนเวลาล่วงเลยมาจนบ่ายสามโมง ไอเดียจึงกลับคอนโด แต่ระหว่างที่เธอกำลังเดินข้ามถนนอยู่นั้น ก็ได้มีรถสปอร์ตคันสีดำเกือบชนเธอ ทำให้เธอล้มลงข้อเท้าแพลง ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของรถรีบลงมาจากรถด้วยความตกใจ

 

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

 

 

"เจ็บข้อเท้าค่ะพี่" ร่างบางเงยหน้าขึ้นก็ได้สบตากับผู้เป็นเจ้าเสียงหล่อนั้น เธอและเขาสบตากันเล็กน้อย

 

 

"ผมขอโทษนะครับ ไปโรงพยาบาลกันไหม" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง มือหนายื่นมาจับข้อเท้าเล็กๆก่อนจะนวดเบาๆ

 

 

"ไม่เป็นไรค่ะ นวดสักพักคงจะหาย"

 

 

"ผมนวดให้นะครับ คุณชื่ออะไรครับ"

 

 

"ไอเดียค่ะ เรียกเดียเฉยๆก็ได้" เธอยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้า

 

 

"ผมชื่อเขตแดน หรือเรียกเขตก็ได้เหมือนกันครับ"

 

 

เขตแดน.....

 

 

ผมกำลังขับรถจะกลับคอนโด มือถือผมดันล่วงออกจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวโปรดของผม ผมจึงเอื้อมมือไปหยิบ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เกือบจะชนผู้หญิงคนนึง ผมจึงหักพวงมาลัยหลบและเหยียบเบลค ร่างเธอล้มลง ผมจึงวิ่งไปดูเธอ

 

พอผมได้เห็นเธอใกล้ๆผมก็รู้สึกถูกชะตา ใบหน้าเรียวเล็กจิ้มลิ้ม พวงแก้มนวลใส ดวงตากลมโตสีน้ำตาลธรรมชาติ ปากกระจับสีชมพู รวมๆแล้วน่ารักจัง อีกทั้งรอยยิ้มของเธอทำให้ผมละลาย ผมจึงถามชื่อเธอไป

 

 

"ผมนวดให้นะครับ คุณชื่ออะไรครับ"

 

 

"ไอเดียค่ะ เรียกเดียเฉยๆก็ได้"

 

 

"ผมชื่อเขตแดน หรือเรียกเขตก็ได้เหมือนกันครับ"

 

ผมว่าผมคงสนใจเธอแล้วละ ผมหาวิธีที่จะเจอเธออีกบ่อยๆดีกว่า

 

"ผมขอเลี้ยงข้าวเพื่อเป็นการไถ่โทษนะครับ ห้ามปฏิเสธผมด้วย" ผมบอกเธอ

 

"เอ่ออ ก็ได้ค่ะ เกรงใจจัง " เธอยิ้มเจื่อนๆให้ผม

 

 

"คุณมีมือถือไหม" ผมเลิกคิ้วถามอย่างต้องการคำตอบ

 

"นี่ค่ะ" เธอควานหามือถือในกระเป๋าสะพายแล้วยื่นมันมาให้ผม ผมรีบรับมาแล้วกดโทรมาหาเบอร์ผม จนมือถือผมสั่นแล้วจึงกดวางสาย ขอเบอร์สาวเนียนปะล๊าาาา

ถึงหน้าไอเดียจะงงๆอยู่ก็เถอะ

 

"เดี๋ยวค่ำๆผมจะโทรหานะ ผมขออาสาไปรับนะครับ" ผมยื่นมือถือคืนเธอ แล้วยิ้มขอบคุณ

 

"ค...ค่ะพี่เขต"

 

ผมนั่งนวดเท้าเธอจนเธอรู้สึกว่าเบาขึ้น ผมถึงขับรถไปส่งเธอ

 

คอนโดST

 

"ไอเดียเดินขึ้นห้องไหวหรือเปล่าครับ ให้พี่เดินไปส่งไหม"

 

"ไหวค่ะ ข้อเท้าเดียเบาแล้วค่ะ เดียขอบคุณพี่เขตนะคะที่มาส่ง"

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจที่จะมาส่งน้องเดียครับ"

 

 

"งั้นเดียไปก่อนนะคะ"

 

 

"น้องเดียไหวแน่นะ" เขตแดนมองหน้าร่างบางอย่างจับผิด

 

"จ้า ไหวค่ะ ไม่ต้องห่วง" ร่างบางฉีกยิ้มใส่เขตแดนอย่างน่ารัก

 

เธอจะรู้ไหมว่ารอยยิ้มของเธอมีอานุภาพร้ายแรงต่อหนุ่มตรงหน้าเสียจริง .......❤

 

 

 

พี่เขตแดนขาาา พี่จะมาตกหลุมรักน้องเดียของพี่สิบทิศไม่ได้นะ พี่สิบเอาตายแน่ งื้ออออ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น