ดีลเลอร์

นิยายฟรีทุกเรื่องเลยน๊าา อ่านแล้วอย่าลืม comment เป็นกำลังใจให้ดีลด้วยนะงับ ดีลจะได้มีแรงพัฒนาฝีมือตัวเองแล้วเขียนนิยายดีๆออกมาให้อ่านกันอีกเยอะๆเลย : )

ชื่อตอน : 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 436

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2562 05:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6
แบบอักษร

 

"ปั้งๆๆๆๆๆ"  

"บึ้มมม" เสียงกระสุนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตบท้ายด้วยระเบิดพลังทำลายล้างสูงเหมือนอย่างเคย งานชิ้นล่าสุดที่ได้รับการว่าจ้างมา เสร็จลุล่วง ครั้งนี้ลงมือกันแค่สี่คน หัวหน้าหน่วยดาย วัลดัส รองหัวหน้าอายุน้อยที่สุดในองค์กรณ์ โจวเจิ้นหนาน และคนสนิทของดาย เคน กับ อลัน ล้อรถมินิคูเปอร์ที่อลันเป็นคนขับเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่กำลังลุกไหม้ เสียงคนรับใช้หนีตายกันจ้าละหวั่น อลันออกรถก่อนที่อีกสามคนจะกระโดดขึ้นตามมาทั้งที่รถกำลังเคลื่อนที่อยู่ 

"พรึ่บ!!" ประตูทั้งสามบานปิดลงพร้อมกันพร้อมกับรถยนย์ธรรมดาๆที่ขับเคลื่อนออกไปด้วยความเร็วปกติ เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ  

"เฮีย พรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน" เสียงเล็กๆ พูดชวนด้วยสีหน้าสดใส โจวเจิ้นหนานกระโดดจากเบาะข้างคนขับมานั่งตักดายอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กนั่งคล่อมตักคนตัวสูงหันหน้าเข้าหา แขนเล็กๆเอื้อมไปโอบรอบคอแกร่ง ส่งสายตาคล้ายจะอ้อนวอนรบเร้าคนตรงหน้า ริมฝีปากบางเล็กขบกัดกันเล็กน้อย ดวงตาใสจดจ้องดายอย่างคาดหวังในคำตอบ ช่างเป็นภาพลักษณ์ที่ดูยังไงก็เด็กธรรมดาคนหนึ่ง แต่ภายใต้ใบหน้าใสซื่อนี้กลับอำพลางสัตว์ดุร้ายเอาไว้อย่างไม่น่าเชื่อ ดายเหล่มองด้วยสีหน้าเรียบเฉย สบตากันสักพัก ก็ก้มลงไปกัดริมฝีปากสีแดงธรรมชาติของเด็กชายหน้าตี๋อย่างนึกหมั่่นเขี้ยว แต่โจวเจิ้นหนานก็ไม่ได้ขัดขืน ซ้ำยังพยายามส่งลิ้นชื้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากของอีกฝ่าย ดายจูบตอบกลับไปแรงๆคล้ายรำคาญแต่ก็ยอมตามใจ ทั้งสองคนแลกลิ้นนัวเนียกันไปมาจนรถเข้าจอดในชั้นใต้ดินของที่พัก ดายผลักโจวเจิ้นหนานออกจากตัวแรงๆอย่างไม่ใยดี ก่อนเปิดประตูลงจากรถ โจวเจิ้นหนานกระตุกยิ้มร้าย สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังมีความคิดเจ้าเล่ห์เจ้ากลผุดขึ้นมาในสมอง ร่างบางเล็กวิ่งไปจับมือเคนลูกน้องคนสนิทของดายเดินตามไปเงียบๆ ถึงไม่ได้หันไปมองตรงๆ แต่ดายก็มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยหางตาและประสาทสัมผัสที่พิเศษกว่าคนธรรมดาทั่วไปก็ทำให้ผู้ชายคนนี้หูตาไวและมักคาดเดาทุกอย่างได้แม่นยำมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ทุกคนเดินเข้าไปในโรงแรมธรรมดาๆแห่งหนี่งโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก จนถึงหน้าเคาน์เตอร์ อลันเป็นคนไปติดต่อกับพนักงานต้อนรับ ใช้โค้ดลับแลกเปลี่ยนข้อมูลกันก่อนที่ทั้งสี่คนจะขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ซึ่งเป็นหนึ่งในเครือข่ายขององค์กร  

"นี่เคน คืนนี้อั๊วไปนอนด้วยได้เปล่า" เด็กตี๋ถามเสียงใส เคนก็พยักหน้ารับ ไม่ได้ขัดใจ ทำไมจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร ตลอดระยะเวลาที่ทำงานด้วยกัน ทำให้ทุกคนที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเด็กคนนี้ รู้ดีถึงนิสัยเอาแต่ใจ หัวรั้น แถมยังเจ้าเล่ห์เจ้ากลของโจวเจิ้นหนาน เด็กชายอายุยังน้อยแต่สติปัญญาเหลือล้นคงคิดจะปั่นหัวใครบางคนในที่นี้ นิสัยเสียที่แก้ไม่หายของโจวเจิ้นหนานคือไม่ชอบคนที่มีบุคลิคสุขุมเยือกเย็น คนที่ไม่ว่าในสถาณการณ์แบบไหนก็ยังคงตีสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน ถ้าพบเจอคนแบบนี้ในสถานะที่เป็น 'เหยื่อที่ต้องฆ่า' โจวจะทรมานคนคนนั้นจนกว่าอีกฝ่ายจะเจ็บปวดจนแสดงสีหน้าออกมาให้จงได้ ยิ่งได้เห็นได้ฟังเสียงร้องขอชีวิตของอีกฝ่าย เจ้าตัวจะยิ่งชอบใจ ทั้งนี้ก็เพื่อความสนุกของตัวเองล้วนๆ แต่ถ้าหากคนๆนั้นไม่ใช่ศัตรูที่จะต้องฆ่า หรือฆ่าไม่ได้ล่ะ? แน่นอนว่าบุคลิคที่กล่าวมานั้นตรงกับนิสัยส่วนตัวของดายอย่างถูกเผง แต่ความรู้สึกของโจวเจิ้นหนานที่มีต่อดายนั้นต่างออกไป เด็กตี๋รู้สึกเคารพในความสามารถของดายอยู่ไม่น้อย ทุกครั้งที่ลงมือทำงาน ดายจะเป็นคนที่ลงมือได้เฉียบขาดและแยบยลที่สุด แต่นั่นแหละที่ขัดใจเจ้าเด็กซนมากที่สุดเช่นกัน ตั้งแต่ทำงานร่วมกันมายังไม่มีครั้งไหนที่โจวเจิ้นหนานจะได้เห็นดายแสดงสีหน้าวิตก หรือผลุนผลันพลันแล่นทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด ไม่มีเลยแม้แต่ครั้งเดียว ตัวดายนั้นเย็นชาขนาดที่ว่า ทั้งสองเคยมีเซ็กส์ด้วยกันแล้ว โจวเจิ้นหนานยังไม่มีโอกาสได้เห็นอีกฝ่ายเสียลุค เสียมาดเข้มขรึมนั้นเลยแม้แต่นิด ขนาดกามารมณ์ยังทำอะไรคนคนนี้ไม่ได้ ยิ่งทำให้เจ้าเด็กซนกระวนกระวายอยู่ไม่น้อย คิดแต่ว่าจะต้องทำอะไรซักอย่างให้อีกฝ่ายเผยภาพลักษณ์อีกขั้วของตนออกมา ยิ่งทำให้หัวฟัดหัวเหวี่ยงได้ยิ่งดี แค่จินตนาการเจ้าเด็กตี๋ก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมาแล้ว  

"อาเคนนี่ใจดีจังเลยน๊าาา อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวอั๊วตามไป อย่าล็อคประตูหล่ะ" โจวเจิ้นหนานว่าพลางเดินเร็วๆนำหน้าไปก่อนใคร คนที่เหลือต่างก็แยกย้ายกันไปพักห้องของตัวเอง 

 

 

 

 

 

 

 

"ซ่าาา" เสียงน้ำจากฝักบัวไหลลงโชลมผิวขาวเนียน ชะล้างสิ่งสกปรก รอยเปื้ิอนและคราบเลือดออกจากเนื้อตัว ก่อนร่างเล็กจะเอื้อมมือไปปิดน้ำแล้วลงไปแช่ในอ่างแทน ใบหน้าขาวใสหลับตาพริ้ม น้ำอุ่นๆทำให้ร่างเล็กรู้สึกสบายตัว  

"แกร่ก" เสียงลูกบิดประตูห้องดังแว่วเข้ามาก่อนบานประตูจะถูกผลักเปิดออกแรงๆ แขกไม่ได้รับเชิญก้าวขายาวๆเข้ามาอย่างไร้มารยาท ดายถอดเสื้อผ้าออกลวกๆ ก่อนจะเปิดฝักบัวอาบน้ำให้ตัวเอง โจวเจิ้นหนานก็มีท่าทีเหมืิอนจะชินชากับเหตุการณ์แบบนี้ไปซะแล้ว ตั้งแต่เกิดเรื่องที่งานประมูลก็ผ่านมาราวสามสัปดาห์ ทุกครั้งที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกันทั้งคู่ก็มักนัวเนียกันอยู่เสมอจนลูกน้องคนอื่นๆเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ยังไม่ได้มีโอกาสเหมาะๆถึงขั้นมีเซ็กส์กัน  

"เคาะประตูบ้างก็ได้มั้งเฮีย" โจวเจิ้นหนานว่าพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปากว่าไปอย่างนั้นแต่กลั้นยิ้มจนแก้มจะแตก ขาเรียวกำลังจะก้าวออกจากอ่างอาบน้ำ แต่ก็ถูกร่างสูงผลักเข้าเต็มแรงจนร่างเล็กเซไปชนขอบอ่างอย่างแรง ผิวขาวๆตรงสีข้างแดงเถือก แต่โจวเจิ้นหนานก็ไม่ได้มีสีหน้าทุกร้อน  

"ถ้าเฮียแกล้งให้อยากแล้วก็จากไปเหมือนทุกที อั๊วก็ขอตัวนะครับ...." 

"กับกูมันไม่ถึงใจรึไง" ดายว่าน้ำเสียงแกมดุ แต่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย 

"ถามว่าถึงใจมั้ยใครมันจะไปปฏิเสธได้วะครับเฮีย แต่ไอ้นิสัยชอบแกล้งให้เงี่ยนแล้วก็หนีไปนี่ ผมรับไม่ได้จริงๆ....คืนนี้อั๊วกะจะลองอะไรใหม่ๆดูหน่อยหน่ะ...รสนิยมจะเป็นยังไงน๊าา พี่เคนเนี่ย" เด็กตี๋ว่าพลางเลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ ดายมองมานิ่งๆก่อนจะกระชากผมโจวเจิ้นหนานอย่างแรง จนโจวต้องเงยหน้าขึ้นสบตา 

"ไอ้ที่บอกว่าอยากลองของใหม่นี่มันไม่เกินไปหน่อยหรอ หืม...." ดายว่าพลางจิกผมเด็กตี๋แรงขึ้นอีก ก้มหน้าลงฝังคมเขี้ยวไว้ตรงซอกคอขาวของโจวจนเลือดไหลซิบ 

"ซี้ดดด" โจวเจิ้นหนานซี้ดปากด้วยความรู้สึกเจ็บแสบ 

"เอากันแค่ครั้งเดียวกูก็กลายเป็นของเก่าไปซะแล้วหรอ..." ดายถามเสียงเรียบ ริมฝีปากยังคงไล้วนไปตามผิวเนียนขาว 

"หึงผมอะดี้" ใบหน้าตี๋กระตุกยิ้มร้าย คล้ายกับคิลล์ไม่มีผิด  

"หึ...อย่าสำคัญตัวให้มันมากนัก....กูแค่ไม่ชอบใช้ของเล่นที่มันสกปรก..." ดายกระตุกยิ้มว่าออกมาเสียงเย็น แววตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก  

"......." ทำเอาโจวเจิ้นหนานแทบจะไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน 

"จำใส่หัวมึงไว้อย่าง...อย่าทำตัวโสมมในขณะที่ยังเป็นที่ระบายของกู...เอาไว้กูเบื่อมึงเมื่อไหร่ จะไปร่านควยที่ไหนก็เชิญ" 

"งั้นก็ล่ามผมไว้สิ ด้วยไอ้นั่นของเฮีย...จัดมาหนักๆ ทำให้ผมติดมันจนโงหัวไม่ขึ้น จะได้ไม่ต้องไปร่านค*ยคนอื่นไง" โจวเจิ้นหนานหรี่ตามองต่ำก่อนจะสแยะยิ้มพูดอย่างท้าทาย 

"เด็กโรคจิตแบบมึงนี่พันธุ์หายากเหมือนที่ไอ้คิลล์มันว่าจริงๆ...หึ...แต่อยู่ใกล้ตัวแบบนี้ก็เรียกใช้ได้สะดวกดีเหมือนกัน...จะจัดให้ลุกไปร่านที่ไหนไม่ได้อีกเลยอาตี๋น้อย" ดายว่าพลางเหลือบจ้องตาตี่ๆด้วยแววตาคมกริบ  

"ช่วยทำให้สมราคาคุยด้วยนะครั.."  

"อึก" ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะพูดจบ ริมฝีปากบางซีดก็ฉกจูบเข้ามาอย่างร้อนแรง ดายกดร่างเล็กจนหัวแทบจมลงไปในน้ำ โจวต้องใช้มือสองข้างยันพื้นอ่างอาบน้ำไว้ แต่ฟองสบู่ก็ลื่นจนเกือบหัวฟาดไปหลายครั้ง ยังดีที่ดายใช้มือข้างหนึ่งประคองเอวคอดไว้อีกที ร่างเล็กแอ่นหน้าอกรับสัมผัสจากลิ้นร้อนที่ไล้เลียไปทั่วผิวเนียนสวย ทั้งกัดทั้งดูด ใช้ลิ้นหยอกล้อจุกนมสีสวยที่กำลังแข็งเป็นไตทั้งสองข้าง ฝั่งดายอารมณ์รุนแรงกว่าแต่ก็เลือกที่จะหยุดการกระทำทุกอย่างไว้ซะเอง  

"ล้างตัวซะ กูจะไปรอข้างนอก" 

"ล้างคอรอได้เลยครับเฮีย" โจวเจิ้นหนานตอบรับ ดายเป็นฝ่ายลุกออกไปล้างฟองสบู่ออกด้วยฝักบัว แล้วเดินออกไปเงียบๆ  

ผ่านไปราวยี่สิบนาที ร่างบางก็เดินออกมาด้วยร่างกายเปลือยเปล่า ตาชั้นเดียวปิดสนิท ยืนเช็ดผมให้ตัวเองอยู่หน้าห้องน้ำด้วยท่าทางอารมณ์ดี ปากก็ฮััมเพลงไปด้วย ฝั่งดายเองก็นอนจิบไวน์อยู่บนที่นอน มีเพียงผ้าขนหนูพันเอวไว้หมิ่นๆ ต่างคนก็ต่างไม่ได้มีทีท่าสนใจกัน ดายหยิบแล็บท้อปขึ้นมาทำงานหน้าตาเฉย โจวเจิ้นหนานเดินไปรินไวน์ให้ตัวเอง แล้วนั่งดื่ม ทั้งที่รู้จุดอ่อนของตัวเองดี เพราะเป็นเด็ก อายุยังน้อยนัก เทียบกับคนอื่นๆในองค์กรแล้ว ประสบการณ์ยังน้อยอยู่มาก ร่างเล็กจึงไม่ถูกกับแอลกอฮอล์เอาซะเลย แต่ก็พอดื่มได้นิดหน่อย เสียงทีวีถูกเปิดขึ้นเบาๆ ดายเหมือนจะนั่งทำงานอะไรสักอย่างอยู่บนเตียง สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ โจวเจิ้นหนานเหลือบไปมองก็นึกสนุก คลานขึ้นไปบนเตียงช้าๆ  

"หิว?" ดายเลิกคิ้วถามติดจะกวนๆ แต่ก็ยังคงมาดนิ่งไว้ได้เสมอ 

โจวเจิ้นหนานไม่ตอบแต่ค่อยๆคลานไปใกล้ๆ มือเล็กปิดแล็ปท้อปที่วางอยู่บนตักดายเบาๆ เลื่อนมันออกไปให้พ้นทาง ดายก็ไม่ได้ว่าอะไร เลื่อนสายตาไปมองหน้าจอทีวีดิจิตอลขนาดยักษ์ มือเล็กเริ่มขยับอย่างซุกซน ร่างกายเปลือยเปล่าคลานสี่ขาไปหยุดตรงหน้าร่างใหญ่ที่นั่งพิงหัวเตียง โจวเจิ้นหนานก้มหน้ามุดลงไปเล่นกับส่วนอ่อนไหวของคนตัวหนา จนผ้าขนหนูผืนเล็กที่พันเอวดายอยู่ตอนแรกหลุดออก สะโพกได้รูปของร่างเล็กแอ่นขึ้นเฉิดฉายอยู่ตรงหน้ายามที่เด็กตี๋ก้มลงทำออรัลเซ็กส์ให้ ดายอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบดขยี้ก้อนเนื้อขาวอวบทั้งสองข้าง ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว ทำให้อะไรๆมันง่ายไปหมดสำหรับคนตัวใหญ่กว่า ปากเล็กยังคงทำหน้าที่ของมันไปอย่างเงอะงะ แต่ก็เหมือนจะจับทางได้ว่าแบบไหนจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีมากที่สุด ลิ้นเล็กๆค่อยๆไล้เลียไปตามเอ็นอุ่นท่อนใหญ่ที่กำลังแข็งขืนจนเห็นเส้นเลือด ส่วนหัวกำลังแดงก่ำ มีของเหลวปริ่มออกมานิดหน่อย โจวเลียมันจนหมดอย่างไม่นึกรังเกียจ  

"เพี๊ยะ" เสียงฝ่ามือใหญ่ฟาดลงตรงแก้มก้นได้รูปอย่างแรง ผิวขาวเนียนขึ้นสี เด็กชายหน้าตี๋ส่ายสะโพกไปมาเหมือนจะขออีก ดายเองก็ยอมตามใจ ฟาดก้นคนตัวเล็กไปมาอย่างมันมือ ท่อนเอ็นที่ใหญ่คับปากกระตุกนิดหน่อย โจวเจิ้นหนานรับรู้ว่าดายกำลังจะเสร็จ จึงหยุดการกระทำทุกอย่างมันซะดื้อๆ ตั้งใจจะแกล้งปั่นหัวอีกฝ่ายคืนบ้าง  

"คิดดีแล้วนะที่ทำแบบนี้?" ดายเลิกคิ้วถามหน้านิ่ง ไม่ได้มีทีท่าหงุดหงิดแต่อย่างใด เด็กตี๋สบตาสีเทาเข้มคล้ายควันบุหรี่ ก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้จนตาตี่ๆคู่นั้นปิดสนิท  

"แคว่กกก" ดายหยิบผ้าขนหนูที่หล่นอยู่ใกล้ๆมือขึ้นมาฉีกออกเป็นสองชิ้นด้วยมือเปล่า แน่นอนว่าต้องใช้พละกำลังอยู่พอสมควร ทั้งที่จะหยิบมีดพกใกล้ๆหัวเตียงขึ้นมาใช้ก็ได้ แต่เหมือนเจ้าตัวจะระบายอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองลงไปด้วย โจวเจิ้นหนานเองก็นิ่งไปชั่วครู่ เหมือนจะรับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ไม่นานความรู้สึกตื่นเต้นก็เข้ามาแทนที่ ใบหน้านิ่งๆที่แสนจะเพอร์เฟคของคนตัวโตที่กำลังมองมาด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ ทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นรัวไม่เป็นจังหวะ  

"ยื่นมือมา" ดายพูดสั่งเสียงเย็น  

"แน่จริงก็จับให้ได้สิครับ" โจวดีดตัวขึ้นจากเตียง ถอยออกเว้นระยะห่างพอสมควร ใจนึงก็กำลังสนุก แต่สัญชาตญาณก็บอกว่าครั้งนี้อาจถึงตาย ถึงภายนอกจะนิ่งแค่ไหน แต่อารมณ์ภายในของดายกำลังคึกรุ่น ร่างหนาคงหัวเสียไม่ใช่น้อยกับการกระทำของเด็กชายหน้าตี๋ ดายในตอนนี้ไม่ต่างไปจากสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหาย แต่ก็ต้องทำใจเย็นเพื่อรอเหยื่อชะล่าใจ  

"หึ แบบนี้สิ ถึงจะเรียกว่าข่มขืน" ดายกระตุกยิ้มร้ายๆ โจวไม่เข้าใจในสิ่งที่ดายพูด แต่ก็ถอยออกมาจากเตียง สาวเท้าเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว 

"แกร่ก" เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำถูกล็อคเบาๆ ทำดายกระตุกยิ้มถูกใจ  

เท้ายาวๆทอดไปไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าบานประตูห้องน้ำที่ทำจากไม้สลักลายสีน้ำตาลอ่อน มือแกร่งเคาะเบาๆเพียงสองครั้ง 

"ก๊อก...ก๊อก" โจวเจิ้นหนานถอยออกไปจนติดกำแพงห้องน้ำบริเวรตรงข้ามประตู มือเล็กๆข้างหนึ่งกุมหน้าอกตัวเองเอาไว้ หัวใจกำลังสั่นระรัว ลมหายใจหอบถี่ ถึงจะร้ายกาจยังไงแต่เด็กก็คือเด็ก ร่างเล็กไร้เดียงสาเกินกว่าจะนึกกลัว กลับรู้สจกตื่นเต้นเสียมากกว่า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นพร้อมๆกับลมหายใรที่ค่อยๆสงบลง 

"ถ้าออกมาดีๆ พรุ่งนี้อาจจะมีแรงเหลือไว้ไปวิ่งเล่น" น้ำเสียงราบเรียบพูดขึ้นอย่างใจเย็น  

"อะไรกัน...จะไม่พังประตูเข้ามาหรอ" เด็กตี๋ถามหน้าซื่อ  

"ไม่เห็นต้องเปลืองแรงเลย" 

"แอ๊ดดด" 

"เฮือกก!" โจวเจิ้นหนานถอยออกไปอย่างตกใจ ประโยคที่ดายพูดเมื่อครู่ไม่ใช่เพื่อกล่อมให้คนตัวเล็กยอมเปิดประตูออกมา แต่เพื่ออำพลางเสียงสะเดาะกรอนประตูที่ดายทำมันได้อย่างรวดเร็วและเงียบที่สุด  

เมื่อบานประตูเปิดออก โจวเจิ้นหนานก็ปะทะเข้ากับสายตาดุร้ายราวสัตว์ป่าที่กำลังเข้าสู่โหมดพร้อมล่าเต็มตัวแล้ว  

ทำเอาเด็กตี๋ผงะไปนิด แต่ยังไม่ทันที่จะได้ขยับตัวไปไหน โจวเจิ้นหนานก็ถูกจับกดลงกับพื้นห้องน้ำภายในชั่วพริบตา มือเล็กๆสองข้างถูกจับมัดไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา โจวพยายามออกแรงดิ้น ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวเมื่อไม่สามารถขยับร่างกายได้อย่างใจอยาก แต่ก็ยังไม่เอะอะโวยวาย 

"อึก..อื้ออออออ!!!!" ไม่มีสัญญาณอะไรเลยแม้แต่นิด อยู่ๆร่างเล็กก็ถูกรุกล้ำเข้ามาตรงช่องทางด้านหลังอย่างไม่มีบอกกล่าว ดายขยับคล่อมตัว ใช้มือข้างหนึ่งกดหัวคนตัวเล็กไว้ ส่วนอีกข้างก็จับท่อนเอ็นขนาดใหญ่ยัดเข้าไปในรูสวาทอย่างไม่กลัวเจ็บ และไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะมีอารมณ์ร่วมหรือไม่  

"อึ้ก!...พ..พี่ดาย...หยุดก่อน...อ้อก!" ดายไม่ฟังเสียงเว้าวอน พอยัดส่วนหัวเข้าไปได้ก็กระแทกตัวเข้าใส่อย่างแรงส่งผลให้คางมนของคนใต้ร่างกระแทกพื้นอีกที ความเจ็บแล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง ตรงคางแค่ขึ้นสี แต่ช่องทางด้านหลังฉีกขาด เพราะครั้งนี้ไม่ได้มีฤทธิ์ยาช่วย จึงทำให้เด็กน้อยรู้ว่านรกมีจริง ร่างกำยำเริ่มกระทั้นเข้าออกช้าๆ เสียงหยาบโลนตุบตับก้องห้องน้ำดังแข่งกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวดที่เล็ดรอดออกมาจากลำคอ ยิ่งพยายามกัดฟันไม่ให้ส่งเสียงก็ยิ่งทำให้ร่างกายเกร็งจนเจ็บเข้าไปอีก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ร่างเล็กรู้สึกได้ถึงหยดน้ำใสๆที่กำลังคลออยู่ตรงเบ้าตา สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เรียกว่าเซ็กส์ แต่เป็นการระบายอารมณ์ของดายฝ่ายเดียว ว่ากันให้เข้าใจได้ง่ายๆคือเด็กชายอายุสอบสองกำลังถูกบุรุษเพสโตเต็มวัยทารุณกรรมข่มขืนอย่างไร้ความปราณี ค่ำคืนแสนหฤโหดกินเวลาเพียงหกชั่วโมงเศษ แต่โจวเจิ้นหนานกลับรู้สึกว่ามันนานเป็นปี ดายไม่แม้แต่เว้นจังหวะให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ เด็กชายร่างเล็กถูกข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างโหดเหี้ยม ร่างกายเล็กๆถูกลากถูไปกับพื้น บ้างก็ถูกกดลงกับเตียงจนแทบขาดอากาศหายใจ คอถูกบีบจนฟกช้ำเป็นรอยจ้ำน่ากลัว ไม่สิ แทบจะทั่วทั้งตัวเลยด้วยซ้ำ ร่างบางอ่อนล้าเกินกว่าจะส่งเสียงเล็ดรอดออกมา ทำได้เพียงแต่ภาวนาให้ตัวเองหมดสติหรือสลบไป นอกจากความเจ็บปวดตามร่างกายก็ไม่มีความรู้สึกอะไรอีก ไม่นานทุกอย่างก็เริ่มชินชา แต่เด็กน้อยยังคงมีสติรับรู้ทุกอย่าง เป็นเพราะการฝึกอย่างหนัก ทำให้ร่างเล็กแข็งแกร่งเกินกว่าจะสลบไปเพราะเรื่องแบบนี้ แต่ก็เป็นครั้งแรกที่โจวเจิ้นหนานได้ลิ้มรสความทรมานของจริงอย่างถ่องแท้ ถ้าเป็นเด็กสิบสองธรรมดาๆคงตายไปแล้ว และในคืนนั้นร่างเล็กก็ได้รับรู้ว่า คำบอกเล่าของดายเมื่อตอนนั้น ไม่ใช่เรื่องโกหก  

 

"กูชอบมีอะไรกับเด็กผู้ชาย...แต่ส่วนมากคนที่มีอะไรกับกูจะตายเรียบ" 

 

 

 

TBC. 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น