ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 ลิขิตรักนักเตะ (อันเดรส)

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 ลิขิตรักนักเตะ (อันเดรส)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 870

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2562 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 ลิขิตรักนักเตะ (อันเดรส)
แบบอักษร

ตอนที่ 11 

อันเดรสนั่งมองดูพรีมโรสที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย โชคดีที่เธอเป็นเพียงแค่ไข้หวัดธรรมดาเท่านั้น ส่วนผื่นที่ขึ้นตามตัวเป็นเพราะเธอแพ้ฝุ่น

"เป็นยังไงบ้าง" ชาลส์เอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในห้อง

"ไม่เป็นอะไรมากครับ" อันเดรสตอบ

"แล้วคุณซานดร้าว่ายังไงบ้างครับ" ฟิลลิปหันไปถามผู้เป็นพ่อ

"ก็อาละวาดใหญ่เลยแหละ จะว่าไปก็น่าสงสารเธอเหมือนกันนะ" ฟรานเชสนึกแล้วก็อดเห็นใจซานดร้าไม่ได้

"ฉันคงต้องคุยกับลูกเรื่องที่จะพาเขาไปอยู่ด้วย" ชาลส์เดินอ้อมไปหยุดอยู่ตรงข้างๆเตียงนอนผู้ป่วย

"ฉันว่านายควรจะไปตกลงเรื่องนี้กับซานดร้าก่อนดีกว่านะ ฉันคิดว่ายังไงหนูพรีมไม่ทางทิ้งแม่ของเธอไปแน่ๆ" ฟรานเชสบอกอย่างรู้ดี

"แต่ซานดร้าทำร้ายลูกขนาดนี้ แล้วลูกยังจะอยู่กับเธออีกเหรอ" ชาลส์หงุดหงิดที่เรื่องทุกอย่างเหมือนจะจบแต่ก็ไม่จบ

"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซานดร้าทำร้ายหนูพรีมนะ แม่กับลูกยังไงก็ตัดกันไม่ขาดหรอก และหนูพรีมเขาก็รักแม่ของเขามากจนฉันไม่เห็นหนทางที่จะเธอจะทิ้งแม่ของเธอ"

"ผมเห็นด้วยกับพ่อนะครับ" ฟิลลิปแทรกขึ้นมา "ตั้งแต่เด็กจนโตพรีมก็โดนทำร้ายมาตลอดแต่เธอก็ยังรักแม่ของเธอ"

"ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจพรีมหรอกนะว่าทำไมถึงต้องทนให้แม่เขาทำร้าย แต่พอลองมานั่งคิดให้ดี ที่เธอรักแม่ของเธอมากเพราะทั้งชีวิตมีแต่แม่..." อันเดรสเองก็เริ่มจะเข้าใจในตัวของพรีมโรส บางครั้งคนที่มีทุกอย่างก็ไม่เข้าใจคนที่ขาดบางอย่างหรอก

****************** 

พรีมโรสลืมตาขึ้นมาแล้วก็มองไปรอบๆห้อง เธอเห็นอันเดรสนั่งมองมาทางเธอ

"ตื่นแล้วเหรอ" เขาลุกเดินตรงเข้ามาหาเธอทันที

"..." เธอยิ้มให้เขาก่อนจะเอ่ยคำขอบคุณออกมา "ขอบคุณนะ"

"ไม่เป็นไร" มือหนายื่นไปลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน สายตาของเขามองดูคนตรงหน้าด้วยความรักและเอ็นดู

"แล้วแม่ฉันหล่ะ"

"แม่ของเธออยู่ที่บ้าน ไม่มีใครทำร้ายแม่เธอหรอก ไม่ต้องห่วงนะ" เขาบอกเพื่อให้เธอสบายใจ

"หนูพรีม มีคนอยากจะคุยกับหนู" ฟรานเชสบอกก่อนจะหันไปมองดูชาลส์

"เดี๋ยวพวกเราออกไปข้างนอกก่อนนะ" ฟรานเชสเดินออกไปข้างนอกเพื่อเปิดโอกาสให้พ่อลูกได้คุยกัน

"อยู่กับฉันได้มั้ย" มือบางยื่นไปจับมือของอันเดรสเอาไว้เพราะมีเขาอยู่ใกล้เธอรู้สึกอุ่นใจ

"..." ชาลส์พยักหน้าเพื่อให้อันเดรสอยู่

"พรีมแม่หนูเคยบอกหนูมั้ยว่าใครคือพ่อของหนู" ชาลส์เอ่ยถาม

"..." พรีมโรสส่ายหน้า เธอจำได้ว่าตอนเด็กเคยถามแม่ของเธอว่าพ่ออยู่ไหน คำถามนี้ทำให้แม่ของเธอโกรธเป็นอย่างมากและจับเธอไปขังในห้องใต้ดิน

"แล้วหนูอยากเจอพ่อของหนูมั้ย..."

"..." พรีมโรสนิ่งเงียบ ตั้งแต่เด็กจนโตเธอไม่เคยมีพ่อ ใจหนึ่งก็อยากจะเจอ แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าจะเป็นการทำร้ายแม่ของเธอ

"พรีม...คุณชาลส์เขาคือพ่อแท้ๆของเธอ" อันเดรสบอกเพื่อช่วยให้เรื่องทุกอย่างไม่ยุ่งยาก

"..." น้ำใสๆไหลออกจากดวงตาสวย

"พ่อขอโทษนะลูก" ชาลส์เดินตรงเข้าไปหาลูกสาวเพื่อหวังจะกอด "พ่อขอกอดลูกหน่ยได้มั้ย"

"..." พรีมโรสโผเข้ากอดอันเดรสทันที เธอซุกใบหน้าอยู่บนอกของเขาโดยไม่ยอมหันหน้ามาคุยกับชายที่เธอเพิ่งรู้ว่าเขาเป็นพ่อ

"..." ชาลส์น้ำตาไหลออกมาเมื่อเห็นว่าลูกสาวไม่ยอมให้กอด

อันเดรสมองด้วยความเห็นใจ คงจะต้องให้เวลาพรีมโรสสักพักเพราะดูเหมือนว่าอะไรมันช่างรวดเร็วไปหมด

******************* 

ซานดร้ามาหาลูกสาวที่โรงพยาบาลหลังจากที่เธอนั่งทบทวนถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

น้ำตาของผู้เป็นแม่ไหลออกมาเมื่อเห็นลูกสาวนอนหลับอยู่บนเตียงนอนผู้ป่วย

"..." พรีมโรสลืมตาขึ้นมาก็เห็นผู้เป็นแม่ยืนร้องไห้อยู่

"เจ็บมั้ยลูก..." ซานดร้าถามลูกสาวทั้งน้ำตา มือสั่นเทายื่นไปจับใบหน้าของลูกสาวเอาไว้ "แม่ขอโทษนะ..."

"แม่อย่าร้องไห้สิคะ" มือบางยื่นไปเช็ดน้ำตาให้กับผู้เป็นแม่ "หนูแค่เป็นไข้หวัดเอง"

"แม่ขอโทษนะลูก อย่าหนีแม่ไปไหนเลยนะ"

"ทำไมหนูต้องหนีแม่ด้วยคะ ชีวิตหนูมีแต่แม่จะให้หนูหนีแม่ไปไหนคะ" พรีสโรสพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง

 

"หนูไม่โกรธแม่เหรอที่แม่ทำร้ายหนูมาตั้งแต่เด็ก"

"ไม่โกรธหรอกค่ะ หนูรู้ว่าแม่ต้องอยู่กับความเจ็บปวดมากแค่ไหน" เธอบอกอย่างเข้าใจ

"..." ซานดร้าดึงลูกสาวเข้ามากอดพร้อมกับร้องไห้โฮ

"..." พรีมโรสยิ้มออกมาแม่ของเธอไม่ได้กอดเธอแบบนี้มานานจนจำไม่ได้ว่าแมของเธอเคยกอดครั้งสุดท้ายเมื่อไร

ชาลส์เดินเข้ามาในห้องเขามองดูสองแม่ลูกกอดกันก็พอจะเข้าใจว่ายังไงลูกสาวของเขาก็คงจะอยู่กับผู้เป็นแม่

***************** 

ซานดร้าออกมานั่งคุยกับชาลส์ที่ร้านกาแฟ

"..." เขามองดูเธอซึ่งดูสงบกว่าครั้งก่อนที่เจอ

"ฉันขอโทษ..." ซานดร้าเอ่ยขึ้นมา

"ผมเองก็ขอโทษเหมือนกัน" ชาลส์บอกออกมาจากความรู้สึก

"คุณจะมาหาลูกบ้างก็ได้นะ ฉันไม่ว่าหรอก"

"กว่าลูกจะยอมรับผมเป็นพ่อคงจะต้องใช้เวลา เพราะผมเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ลูกต้องเจ็บ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คุณต้องทำร้ายลูก"

"มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรอก เพราะฉันเอาความแค้นที่มีในใจไปลงกับลูก" ซานดร้าเองก็รู้สึกผิดเช่นกัน ยิ่งเห็นว่าลูกต้องมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลแบบนี้เธอเองก็ยิ่งรู้สึกผิด

"ผมมีครอบครัวแล้วนะ เรื่องระหว่างเรา..."

"ฉันรู้ว่าคุณมีครอบครัวใหม่" ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ยังคงเฝ้าติดตามข่าวของเขาอยู่เสมอ "เรื่องของเรามันก็แค่อดีต"

"ผมไม่คิดว่าคุณจะเข้าใจง่ายแบบนี้"

"เพราะฉันกลัวว่าจะต้องเสียลูกไปอีกคน จากนี้ไปฉันจะขอทำหน้าที่แม่ที่ดีเพื่อชดเชยให้กับพรีม" ซานดร้ายิ้มออกมาเมื่อสามารถปลดปล่อยความแค้นภายในใจออกไปได้ สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าตอนถูกชาลส์ทิ้งก็คือการที่ลูกไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้

******************** 

"มั่นใจเหรอว่าจะกลับไปอยู่กับแม่" อันเดรสเอ่ยถาม

"อืม แม่ฉันไม่มีใครฉันสงสารท่าน อีกอย่างท่านก็เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เกิด"

"งั้นฉันจะขออนุญาตแม่ของเธอไปหาเธอที่บ้านทุกวันนะ" เขาคิดว่าควรจะคบหาดูใจกับเธออย่างเปิดเผยและอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่

"ถ้าแม่ฉันอนุญาตก็ไม่มีปัญหา"

"แล้วเธอจะตอบฉันได้หรือยัง" เขาทวงคำตอบเรื่องที่เคยขอเธอเป็นแฟน

"คำตอบอะไรเหรอ" เธอตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"จำไม่ได้จริงเหรอ" ใบหน้าหล่อเหลาพุงเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายจมูกสันคบแตะกับจมูกเล็ก

"นี่คุณ..."

"จำได้หรือยัง" เขามองเธอด้วยสายตาแพรวพราว สายตาเลื่อนลงมายังริมฝีปากเล็กที่น่าจูบ

"พอเลย จำได้แล้ว" มือบางผลักร่างแกร่งออก

"ตกลงมั้ย"

"อืม..."

"อืมอะไร" เขาอยากจะให้เธอพูดออกมาว่าตกลงเป็นแฟนกับเขา

"ก็ตงลงเป็นแฟนกับคุณนั้นแหละ" เธอบอกก่อนจะล้มตัวลงนอนและดึงผ้าห่มมาคลุมโปงด้วยความเขินอาย

"...." อันเดรสยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เธอตอบตกลงเขา

ความคิดเห็น