เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.2k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2558 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 5
แบบอักษร

 

 

 2วันผ่านไป


ร่างสูงของเลเวลนั่งตรวจงานอยู่ในห้องพรางขมวดคิ้วกับจำนวนเงินในบรรชีเขาต่อสายหาลูกน้องที่รับผิดชอบบรรชีทันที

"ไอ้กิวมาหากูที่ห้องด่วน กูมีเรื่องจะคุยด้วย" เลเวลพูดจบก็วางสายไปไม่นานนักกิวก็เดินเข้ามาในห้อง

"ว่าไงครับนายมีอะไรหรอครับ" เลเวลโยนสมุดบรรชีให้กิว กิวหยิบขึ้นมาดูก่อนจะวางลงที่เดิม

"เงินมันหายไปไหนเกือบสามสิบล้านไอ้กิว"เลเวลถาม

"ผมไม่รู้ครับนาย ผมไม่ได้เป็นคนรับผิดชอบบรรชีในช่วงนั้น"

"แล้วใครเป็นคนรับผิดชอบ"

"อะ เอ่อ....พะ พี่ดินครับ"

"เว้ยยยย ไอ้เหี้ยดินไอ้บรรลัย กูจะทำยังไงกับมึงดีห๊ะ!!!" เลเวลสถบอย่างหัวเสีย

"เอ่อ ผมว่าอาจจะไม่ใช่พี่ดินก็ได้นะครับ" กิวว่า

"มึงตรวจสอบบรรชีของไอ้ดินทุกบรรชีดูสิว่ามีบรรชีไหนที่เคลื่อนไหวบ้าง กูต้องการข้อมูลภายในห้านาที" กิวพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปที่โต๊ะคอมแล้วตรวจสอบบรรชีของเพียงดินทันที

5นาที ผ่านไป

"ได้แล้วครับนาย"กิวเรียกเลเวล เลเวลเดินไปที่โต๊ะคอมอย่างเคร่งเครียด

"ทุกบรรชีมีเงินเคลื่อนไหวตลอดแต่สุดท้ายก็โดนถอนออกไปจากข้อมูลที่ได้ก็น่าจะประมาณสามสิบล้านแหละครับ"

"มึงพอจะรู้ไหมว่ามันถอนไปไว้ที่ไหน"

"ไม่รู้ครับนายพี่ดินไม่มีบรรชีใหม่นอกจากบรรชีที่แสดงอยู่แต่บรรชีที่สามของพี่ดินเคยมีประวัติการส่งเงินข้ามประเทศเมื่อสองเดือนก่อนครับ"

"ส่งไปไหน ส่งให้ใคร ส่งไปเท่าไร"

"ส่งให้นาง เจนทิภา สิริพิพัฒิ ที่ประเทศสหรัสอเมริกา จำนวนเงิน 10 ล้านครับ" เลเวลขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกผิดที่ยิงเพียงดินและความคิดที่จะรับฟ้าครามมาดูแลดับสลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความโกรธเกียจใจจิตใจเท่านั้น

"ในเมื่อมึงประกาศชัดเจนว่าจะเป็นศัตรูกับกูกูก็จะสนองให้มึงอย่างสาสม เพียงดิน!!"

 

 

 

"พี่เต้ยยยย พี่เต้ยครับ ทางนี้ๆ" ร่างเล็กของฟ้าครามยืนโบกไม้โบกมือให้เต้ยอยู่หน้าประตูโรงเรียน เต้ยยิ้มให้ฟ้าครามอย่างอ่อนโยนแล้วเดินเข้าไปหา

"ว่าไงครับคราม เป็นไงบ้างไม่เจอกันหลายวันเลย"

"ก็พอทำใจได้บ้างฮ่ะ ครามต้องเข้มแข็งให้ได้ครามไม่อยากให้พี่ดินเป็นห่วง"

"ดีแล้วครับคราม ไอ้ดินมันรู้มันคงจะดีใจมากที่มีน้องชายเข้มแข็งแบบคราม"

"ครับ" ฟ้าครามยิ้มให้เต้ยด้วยรอยยิ้มประจำตัวของเขาและเป็นรอยยิ้มเดียวกันที่ทำให้เต้ยหลงรัก เฝ้าอุส่าถนุถนอมฟ้าครามมา5 ปี

"ไปเข้าเรียนได้แล้วครับ แล้วเดี๋ยวตอนกลางวันค่อยมากินข้าวกับพี่นะ"

"ครับ งั้นครามไปก่อนนะครับพี่เต้ย" ฟ้าครามวิ่งเข้าไปในอาคารเรียนอย่างรวดเร็วเต้ยมองตามหลังเล็กจนล้บตาก่อนจะหันกลับเข้าไปในอาคารเรียนของตัวเอง

"ไงมึง ยิ้มหน้าบานเท่ากระด้งเลยนะ" เลเวลที่นั่งอยู่ในห้องเรียนแขวะทันทีที่เต้ยเดินเข้ามา

"ก็มีความสุขอ่ะ"

"เรื่องอะไรว่ะ"

"ก็น้องครามจะมากินข้าวกับกูตอนเที่ยงอ่ะ" เต้ยพูดจบ เลเวลก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

"มึงจะเอามันมาทำไมไอ้เต้ย!!!" เลเวลตะคอก

"มึงจะตะคอกทำไมว่ะไอ้เวลแล้วครามมามันจะเป็นอะไร"

"กูเกียจมัน เกียจพี่มัน"

"มึงไปเกียจอะไรมันนักหนาว่ะแค่ไอ้ดินมันมีอะไรกับไหมมึงก็จะเป็นจะตายเลวหรอไงไอ้เวล!!!!" เต้ยตะคอกกลับ แล้วลุกยืนขึ้นเตะโต๊ะแถวนั้นจนขาโต๊ะหัก เพื่อนที่อยู่ในห้องลุกหนีด้วยความกลัวเพราะสองเสือนี้ไม่เคยทะเลาะกันมาก่อน

"กูไม่ติดใจอะไรเรื่องไหมเลยนะไอ้เต้ย"

"มึงอย่ามาตอแหล มึงมันเห็นหญิงดีกว่าเพื่อนไอ้เวลมึงฆ่าไอ้ดินไปแล้วมึงยังไม่พอใจไม่สาสมแก่ใจมึงใช่ไหมไอ้เวล!!!"

"เออ!! กูไม่พอใจมันไม่สาสมและมึงก็รู้ไว้นะไอ้เต้ยเพื่อนคนดีของมึงมันขโมยเงินกูไปสามสิบล้าน เพื่อนคนดีของมึงมันหักหลังกู!!"

"แล้วมึงก็ฆ่ามันไปแล้วไอ้เวลมึงจะให้มันลุกขึ้นมาชดใช้ให้มึงไม่ได้หรอก"

"พี่ใช้ไม่ได้น้องก็ต้องใช้แทน" เลเวลพูดเสียงเรียบ เต้ยชะงักทันทีที่เลเวลพูดถึงฟ้าคราม

"มึงจะทำอะไรไอ้เวล"เต้ยถาม เลเวลยกยิ้มมุมปากก่อนจะมองหน้าเต้ย

"ในเมื่อไอ้ดินมันทำลายคนที่กูรักกูก็จะทำลายคนที่มันรัก มันหักหลังกูกูก็จะหักหลังมัน มันประกาศเป็นศัตรูกับกูแล้วต่อให้มันตายยังไงคนที่เป็นสายเลือดเดียวกันกับมันกูต้องเป็นศัตรูกับกูเหมือนกัน"

"แต่ครามไม่รู้เรื่องแค่ครามเสียไอ้ดินไปน้องมันก็แย่พอแล้วพ่อแม่มันก็ไม่อยู่"

"นั่นมันเรื่องของไอ้ครามไม่เกี่ยวกับกูและต่อจากนี้มันจะได้ลิ้มลองความเจ็บปวดที่พี่ชายมันเป็นคนสร้างไว้" เต้ยเบือนหน้าหนีด้วยความเจ็บปวดกับคำพูดของเพื่อนเขา ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาเป็นแค่เด็กกำพร้าที่เฮียคิสพี่ชายของเลเวลอุปการะไว้เขาคงเอามีดมาแทงเลเวลให้ตายไปแล้ว ไอ้ดินมึงอยู่ไหนว่ะมึงรีบกลับมาช่วยน้องมึงที เต้ยได้แต่คิดในใจ

 

 

12:00น.

ฟ้าครามที่นัดกับเต้ยไว้รีบวิ่งถือจานข้าวและวิ่งด้วยความเร็วแสงมาหาเต้ยที่โต๊ะประจำ

"เฮ้ยๆครามใจเย็น เดี๋ยวก็ล้มหน้าทิ่มจานหรอก"เต้ยดุเบาๆ

"อ้าวก็นี่มันราดหน้านี่พี่เต้ยถ้ามันอยู่บนหน้าก็ไม่เห็นจะแปลก" ฟ้าครามพูดแล้วยิ้มให้เต้ย เต้ยส่ายหัวเบาๆก่อนที่ทั้งสองจะลงมือกินอาหารกัน

"มานั่งโต๊ะคนอื่นโดยที่ไม่ขออนุญาตเจ้าของโต๊ะมันจะไม่รู้สึกละอายบ้างหรอครับน้องคราม" เลเวลที่เดินมากับสายไหมพูดทักขี้น ฟ้าครามเงยหน้าจากจานอาหารมองเลเวลด้วยความกลัว

"เอ่อๆ ถ้างั้นครามก็ขอโทษนะฮ่ะที่มานั่งโต๊ะพี่ เดี๋ยวครามไปนั่งที่อื่นก็ได้ฮ่ะ"ฟ้าครามพูด

"จะไปนั่งไหนล่ะค่ะน้องครามโต๊ะก็เต็มหมดแล้วนิอีกอย่าง" สายไหมก้มลงมากระซิบกับฟ้าคราม "คนอย่างแกมีเพื่อนให้ไปนั่งกินข้าวด้วยงั้นหรอ" ฟ้าครามมองหน้าหญิงสาวอย่างเอาเรื่อง

"เพื่อนนะครามมีครับพี่ไหมครามไม่ใช่คนเลวที่เพื่อนจะได้ไม่คบด้วยแต่ครามอยากนั่งกับพี่เต้ยมากกว่า"

"ไอ้เวลถ้ามึงจะมานั่งกินข้าวมึงก็นั่งลงแต่ถ้าจะมาทำอย่างอื่นก็เชิญไปไกลๆ เก็ทเอ้า!!!"เต้ยว่า เลเวลมองหน้าเพื่อนยิ้มๆ

"ครับๆเพื่อนเต้ยกระผมจะมานั่งกินข้าวครับ หึ ไหมรอนี่นะเดี๋ยวเวลไปซื้อข้าวมาให้"เลเวลหันมาบอกแฟนสาวก่อนจะเดินออกไป สายไหมที่เสแสร้งเป็นคนดีเมื่อกี้ก็เริ่มออกลายทันทีที่เลเวลเดินจากไป

"ไงล่ะอีตุ๊ดผัวตายไม่ถึงสองอาทิตย์นี่คิดจะหาผัวใหม่แล้วหรอ"สายไหมแขวะ ฟ้าครามมองหน้าหญิงสาวทันทีครามเข้าใจที่หญิงสาวเกียจตัวเองคงเป็นเพราะเรื่องที่เพียงดินบอกว่าตัวเองเป็นคนรักของเพียงดิน แต่หญิงสาวก็มีแฟนอยู่แล้วจะมายุ่งกับพี่ชายเขาทำไม

"ถ้าปากพี่ว่างมากพี่ก็แทะโต๊ะแถวนี้รอพี่เวลก็ได้นะครับ"ฟ้าครามว่า เต้ยหัวเราะอย่างพอใจ

"หัวเราะอะไรย่ะ นี่อีเด็กตุ๊ดแกกล้าดียังไงมาว่าฉันห๊ะ!!"

"พี่ไม่ใช่แม่ผมนิครับ"

"ไอ้เด็กบ้า ไอ้เด็กจรจัด ไอ้ปากสกปรก ไอ้...."

"มีอะไรกันไหม" เลเวลที่ซื้อข้าวเสร็จถามแฟนสาวทันทีที่เห็นว่าแฟนสาวตัวเองกำลังยืนโกรธจนตัวสั่นพร้อมกับมองไปที่ฟ้าครามที่นั่งทำหน้าเรียบตึงอยู่ตรงข้าม

"เปล่าค่ะเวล ไหมแค่ร้อนนะเรารีบกินกันดีกว่านะ" สายไหมรีบสวมร่างนางเอกผู้ใสซื่อทันที 

"พี่เต้ยครับวันนี้ไปอยู่เป็นเพื่อนครามหน่อยสิครามอยู่คนเดียวแล้วนอนไม่หลับอ่ะ"

"อืม ได้สิครับ เดี๋ยวคืนนี้พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนนะ"เต้ยยิ้มให้ฟ้าครามอย่างดีใจ เลเวลมองทั้งคู่อย่างเคืองๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เมื่อทั้งสามกินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันกลับไปเรียน จนเมื่อเรียนเสร็จฟ้าครามจึงเดินมารอเต้ยอยู่ที่หน้าโรงเรียน

"อ้าวครามยังไม่กลับอีกหรอ รอใครอ่ะ" บีมเพื่อนของฟ้าครามถามขึ้น

"อ่อ เรารอพี่เต้ยอ่ะแล้วนี่บีมรอใครอยู่หรอ" 

"เรารอพี่แบงค์อ่ะ อ๊ะ นั่นไงมาแล้วเราไปก่อนนะครามพรุ่งนี้เจอกัน" บีมยกมือบ๊ายบายให้ฟ้าครามก่อนจะวิ่งไปหาพี่ชายของตัวเองฟ้าครามมองทั้งคู่ที่เดินกอดคอกันกลับบ้านด้วยรอยยิ้มพลางนึกถึงพี่ขายของตัวเอง

"ฮึ่ก พี่ดินครามคิดถึงพี่ดิน ฮึ่ก"

"มึงมายืนร้องไห้คร่ำครวญให้ตายพี่มึงก็ไม่กลับมาหามึงหรอกนะไอ้คราม" ฟ้าครามเงยหน้ามองคนที่ยืนเหยียบเท้าตัวเองอยู่ด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา เลเวลชะงักนิดๆก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"พี่เวลเหยียบตีน" ฟ้าครามพูดเสียงแข็ง

"กูไม่เหยียบหัวมึงก็ดีแค่ไหนแล้วไอ้ครามอย่ามาพูดเสียงแบบนี้กับกู"

"ทำไมจะพูดไม่ได้พี่ไม่ใช่พ่อผม"

"ไอ้คราม!!!!"

"อะไร!! ยืนอยู่แค่นี้จะตะโกนทำไม"

"อย่าทำให้กูโมโหมึงมากกว่านี้ครามที่กูมายืนกับมึงเพราะกูมีเรื่องจะคุยด้วย"

"อะไร? พี่จะยอมรับผิดกับตำรวจว่าพี่เป็นคนยิงพี่ผมตายหรือไง"

"ไม่!!!!"

"ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุย" ฟ้าครามทำท่าจะเดินหนีแต่ถูกเลเวลกระชากแขนอย่างแรงจนตัวลอยไปกระทบกับกำแพง

"กูจะไม่อ้อมค้อมนะไอ้คราม พี่มึงขโมยเงินกูไปสามสิบล้านและกูก็ต้องการเงินกูคืน"

"แล้วพี่มาบอกผมทำไม พี่ก็ไปบอกพี่ดินสิ"

"อย่ามาเล่นลิ้นไอ้คราม มึงต้องหาเงินมาคืนกูให้ได้ภายในหนึ่งเดือนถ้าไม่งั้นกูจะฆ่าพ่อกับแม่มึงที่อยู่สหรัสอเมริกา"

"เงินมากขนาดนั้นผมหาให้พี่ไม่ได้หรอกภายในหนึ่งเดือนอ่ะ"

"งั้นคืนนี้มึงมาที่บ้านกูกูจะบอกวิธีคืนเงินสามสิบล้านภายในวันเดียวให้มึง" พูดจบเลเวลก็เดินจากไปทันที ฟ้าครามยืนครุ่นคิดกับคำพูดของเลเวลสักพักก่อนจะกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปบ้านของเลเวล

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น