ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจค่ะ❤

ตอนที่ 7 รับไม่ไหว

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 รับไม่ไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 รับไม่ไหว
แบบอักษร

ร้านอาหารสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมดัง ที่ถูกประดับประดาอย่างสวยงามจนบุญตาทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยทานอาหารร้านที่แพงหูฉี่แบบนี้มาก่อน นี่ยังไม่รวมกับค่าเข้าที่แสนแพงอีก 'เฮ้อ...คนรวยนี่ทำอะไรก็ไม่น่าเกลียดจริงๆ'  

"ตาจะกินอะไรดีจ๊ะ" เคทหันมาถามเธอที่นั่งเงียบอยู่ 

"ตาไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี ตาเลือกไม่ถูก" ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยกินอาหารพวกนี้ สมัยก่อนตอนอยู่ต่างประเทศเธอก็เคยกินดีอยู่ดี ร้านอาหารก็เคยเข้าบ่อยๆ แต่พอต้องทำงานหาเงินเองและต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด มันก็เลยทำให้เธอติดนิสัยมัธยัสถ์ และบวกกับราคาที่ระบุในรายการอาหารด้วยเธอยิ่งไม่กล้าที่สั่ง เอาจริงๆถ้าให้เลือกระหว่างส้มตำกับอาหารพวกนี้เธอเลือกส้มตำ  

"พี่สั่งให้เอง" ว่าเสร็จคาร์ลอสก็เรียกพนักงานมารับออเดอร์สั่งอาหารให้เธอ  

ทุกคนบนโต๊ะหันไปมองคาร์ลอสเป็นตาเดียวกัน เพราะใครๆก็รู้ว่าเขานั้นไม่ชอบขี้หน้าบุญตาแค่ไหน 

"ตาจะเอาอะไรเพิ่มไหม" คาร์ลอสหันมาถามบุญตาที่เอาแต่นั่งก้มหน้าอยู จนตอนนี้ทัชกับแซมหันไปมองหน้ากันเลิ่กลัก 

"ไม่ค่ะ ขอบคุณค่ะ" คาร์ลอสหันไปพูดกับพนักงานสองสามคำ แล้วหันกลับมานั่งพูดคุยกับทุกคนตามปกติ ยกเว้นกับบุญตา ซึ่งเธอก็ไม่ใส่ใจและนั่งชมบรรยากาศบ้างคุยกับคนอื่นๆบ้าง จนถึงเวลาเสิร์ฟอาหาร  

อาหารเต็มโต๊ะแต่เธอกลับทานไม่ลงเพราะคาร์ลอสนั้นดันนั่งนิ่งจ้องหน้าเธอไม่วางตา จนตอนนี้เธอทำตัวไม่ถูก 

"ตาลองนี่สิอร่อยมากเลย" เคทอาสาตักอาหารหลายอย่างมาใส่จานให้เธอ 

"อีกไม่นานพวกเราก็จะเรียนจบแล้ว ทัชว่าเราหาที่ฉลองกันไหม?"  

"อืม ฉันว่าก็ดีนะ ไปจัดปาร์ตี้ที่บ้านพักตากอากาศที่หัวหินไหม เดี๋ยวฉันจะได้ขอยืมพ่อแต่เนิ่นๆ" แซมเสนอ 

"ดีๆ เคทว่าเป็นความคิดที่ดีมากเลย เราไม่ได้ไปทะเลนานแล้ว แต่หลังสอบเสร็จเคทต้องบินไปอังกฤษเลยอ่ะ กลัวเพื่อนๆไม่ครบหากจัดหลังเคทกลับมาเพราะเห็นหลายคนก็ต้องเดินทางหลังจบ... เอางี้ อีกสองอาทิตย์เรามีหยุดวันศุกร์ ทำไมเราไม่ไปกันเลยล่ะ จะได้พักผ่อนยาวๆสามวันเลย"  

"อืม ก็ได้เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันส่งข้อความถามเพื่อนๆ" พูดจบทัชก็หันไปมองหน้าบุญตายิ้ม 

"ตัวเองปีนี้เขาขอแบบเซ็กซี่ๆนะ เดี๋ยวเขาพาไปซื้อชุดว่ายน้ำเอง " ทัชมันทะลึ่งและชอบพูดกวนเธอเสมอ บุญตาเลยเอื้อมมือทั้งสองข้างไปบีบแก้มมันแรงๆด้วยความหมั่นไส้ 

"ทะลึ่งจริง เอ้า..กินเข้าไป" เธอตักอาหารยัดปากให้มันหยุดพูด 

"เพล้ง!..โอ๊ะ โทษที...มือลื่น" คาร์ลอสมองทัชอย่างนึกเคือง เขาไม่ชอบใจอย่างแรงที่มันชวนเธอไปซื้อชุดว่ายน้ำ แถมยังนั่งหยอกล้อกันอีก...จะอะไรน่ะหรือ? ก็เมียเขา เขาหวง เขาไม่อยากให้ใครมาเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ! ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องตัวเธอ แต่งตัวเชยๆแบบนี้แหละดีแล้ว จะได้ไม่มีใครเห็นว่าแท้จริงแล้วเธอนั้นสวยขนาดไหน 

"ลื่นแรงนะพี่ เกือบจะทิ่มตาผมเลย" คาร์ลอสไม่ตอบแต่กลับหันไปพูดกับบุญตาแทน 

"ตาลืมของไว้ที่ห้องพี่อย่าลืมมาเอานะ" อยู่ดีๆคาร์ลอสก็พูดแบบนั้นออกมาจนใครๆก็หันหน้ามามองเธอกับเขา 

"ตาไม่ได้ลืมอะไร"  

"แน่ใจนะว่าไม่ลืม" คาร์ลอสยกยิ้มที่มุมปากจ้องมองเธอตาวาว 

"_" บุญตานั่งเม้มปากแน่น วันนั้นเธอออกจากห้องเขาด้วยเสื้อผ้าของเขา ส่วนแว่นตากับเสื้อผ้าของเธอหาไม่เจอ และเธอก็คิดว่าเขาคงจะทิ้งไปแล้ว...'นี่อย่าบอกนะว่าเขายังเก็บไว้..ชุดชั้นในของเธอด้วยอย่างนั้นเหรอ? ให้ตายสิ เธอจะรับมือกับผู้ชายคนนี้ยังไงดี' 

"ทานข้าวเสร็จแล้วค่อยนั่งรถไปเอากับพี่"  

"ไม่เป็นไรค่ะ วานพี่ฝากเคทเอามาให้ตาวันหลังก็ได้"  

"แน่ใจนะว่าจะฝากเคท เพราะในนั้นมันมีทั้ง..." 

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวตาไปเอาเอง" เธอรีบพูดดักขึ้น 'ฮื้อๆ เธอจะทำยังไงดี แค่นั่งร่วมโต๊ะกับเขาเธอยังทำตัวไม่ถูกเลย เธออายกับเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วนี่หากต้องอยู่กับเขาสองต่อสอง...เธอจะทำยังไงดี' 

คาร์ลอสยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ พอทานอาหารเสร็จเขาก็รีบกำจัดมารทั้งสามทันที  

"เดี๋ยววานพวกแกไปส่งเคทด้วยนะ"  

"อะไรกัน นี่ถึงกับทิ้งน้องเลยรึ" 

"เออ" พูดจบเขาก็เดินไปจูงมือบุญตาแล้วพาขึ้นรถขับออกมาทันที 

"นี่มันเกิดอะไรกันว่ะ หรือว่ากูตาฝาด"  

"กูก็เห็นเหมือนมึง ก็รู้ๆกันอยู่ว่าพี่ไคล์เกลียดบุญตาแค่ไหน แต่ทำไมวันนี้ถึง..."  

"พวกแกจะสงสัยอะไรนักหนา ไม่ดีหรือไงที่สองคนเขาปรับความเข้าใจกันได้..ไปๆไปส่งฉันได้แล้ว" เคทว่าทัชกับแซม แต่ไม่อยากจะบอกเลยว่าเธอก็สงสัยเหมือนกับมันทั้งสองคนเหมือนกัน 

บุญตาเดินตามคาร์ลอสเข้าไปในคอนโดของเขา ตลอดทางที่มาที่นี่เธอได้แต่นั่งเงียบๆ ส่วนเขาก็ไม่พูดอะไรตลอดทาง พอมาถึงห้องเธอก็หยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องโดยไม่ตามเขาเข้าไป 

"เข้ามาสิ" เขาเรียกเธอให้เข้าไปในห้อง 

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวตายืนรอตรงนี้ พี่ช่วยเอาของมาให้ตาด้วย" คาร์ลอสเดินมาดึงมือเธอเข้าห้องแล้วปิดประตู ก่อนจะดันหลังเธอจนติดประตู มือหนาข้างหนึ่งโอบกอดเธอไว้ ส่วนอีกข้างก็จับที่ท้ายทอยเธอไว้ให้รับจูบเขา แล้วก้มลงมาจูบเธออย่างหนักหน่วง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว 

"อื้อๆ อ่อยอา" บุญตาได้แต่เม้มปากแน่นดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง แต่สุดท้ายเขาก็ดันลิ้นเข้ามาในปากเธอได้สำเร็จ  

บุญตาพยายามใช้ลิ้นเล็กผลักลิ้นหนาออก แต่ยิ่งเธอผลักก็ยิ่งเหมือนเธอไปกระตุ้นอารมณ์เขา  

บุญตาเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งตึงภายใต้กางเกงตัวหรูที่ถูไปถูมาตรงหน้าขาของเธอ 

"อื้มมมม" คาร์ลอสครางอย่างพอใจ บดจูบริมฝีปากนุ่มที่แสนหวานอยู่เนิ่นนานจนร่างบางเริ่มหายใจติดขัด  

บุญตาดิ้นรนเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก จนฟันของเธอกับเขากระทบริมฝีปากของกันและกัน กลิ่นคาวเลือดทำให้เธอทนไม่ไหวร้องไห้ออกมา คาร์ลอสถอนจูบจากเธอแล้วยื่นมือมาเช็ดน้ำตาและเลือดออกจากใบหน้าแล้วดึงเธอไปกอดแนบอก  

บุญตาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ที่เธอร้องไห้ไม่ใช่เจ็บแผลที่ปาก แต่เธอเจ็บที่ตัวเองยอมเขาง่ายๆและยังไม่รังเกียจสัมผัสจากเขาอีก เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมถึงยอมเขาง่ายๆแบบนี้ 

"พี่ขอโทษ อย่าร้องเลยนะครับคนดี" บุญตายืนร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่เนิ่นนานจนเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ พอได้เริ่มร้องไห้ก็เหมือนกับปัญหาทุกอย่างมันตีตื้นมารวมกันจนเธอทนไม่ไหว อ้อมกอดที่อบอุ่นของเขาทำให้เธอรู้ตัวว่าตัวเองโดดเดี่ยว และโหยหาหลักอันเป็นที่ยึดเหนี่ยวมากเพียงใด ชีวิตที่เดินตามลำพังมันโดดเดี่ยวและอ้างว้างจนเธอปิดกั้นทุุกอย่างที่จะทำให้ตัวเองเจ็บ เธอมีครอบครัวก็เหมือนไม่มี  

ความคิดเห็น