กิ๊ก'จ๋าา
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ย้อนความหลัง

ชื่อตอน : ย้อนความหลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2562 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ย้อนความหลัง
แบบอักษร

บ้านเวชวรพัฒน์กุล

 

19:00 น.

 

สิบทิศก้าวเข้ามาบ้านอย่างเนิบนาบ เหตุการณ์ต่อไปนี้ ทำให้เขาไม่อยากกลับบ้าน เขาเดินเข้าไปยังห้องรับประทานอาหารของบ้านอย่างเหม่อลอย สองมือยังคงล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์เหมือนเคย

 

"มาแล้วหรอชนะศึก มานั่งก่อนเร็ว" ผู้เป็นพ่อเอ่ยเรียกลูกชายเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามายังห้องรับประทานอาหาร

 

สิบทิศสะดุ้งตื่นจากภวังค์ และค่อยๆย่างเท้าหนาเข้าไปดึงเก้าอี้ ครืดดด.... เขาไม่ได้สนใจบุคคลตรงหน้าแม้แต่น้อย ใจคิดไปถึงการที่ต้องแต่งงานที่เขาไม่เต็มใจ เจ้าสาวเป็นใครก็ยังไม่รู้

 

"สิบทิศคะ.." เสียงหวานจากหญิงสาวตรงหน้าเอ่ยชื่อเขา เค้าคุ้นเคยน้ำเสียงนี้แต่นึกไม่ออกว่าเป็นใคร ร่างหน้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาต้นเสียงหวานอย่างเชื่องช้า เขาก็ต้องตกใจจนตาคมเข้มเบิกกว้าง ใจเต้นรัว ตึก ตึก ตึก...

 

ใบหน้านวลใส เติมแต้มด้วยเครื่องสำอางค์เล็กน้อย รอยยิ้มที่แสนคุ้นเคย ดวงตากลมสวยคู่นั้นยังคงสดใสเหมือนเดิม เขาสัมผัสได้ถึงความทรงจำเมื่อสองปีที่แล้ว ที่เขาเห็นมันเป็นครั้งสุดท้าย แต่วันนี้เธอกลับมาทบทวนความทรงจำของเขาอีกครั้ง.....

 

"ไอริน ..นนน" สิบทิศบ่นพึมพำในลำคอหนา

 

"คุณ พัลลภ พ่อของหนูไอรินเขาจะเข้ามาเป็นหุ้นส่วนกับบริษัทของเรา และหนูไอรินจะเป็นคู่หมั้นของลูก" เสียงผู้เป็นพ่อของสิบทิศร่ายยาวให้ลูกชายฟัง

 

"สวัสดีครับคุณพัลลภ " สิบทิศเอ่ยทักทายและยกมือขึ้นสวัสดีอย่างนอบน้อม

 

"ฮ่าๆ ไม่ต้องเรียกคุณหรอก อีกหน่อยเราก็จะได้เป็นดองกันแล้ว กินข้าวๆกัน" พัลลภพูดอย่างอารมณ์ดี

 

บนโต๊ะอาหารมื้อนี้ต่างมีแต่เสียงคุยกันสนุกสนาน ถามข่าวคราว สารทุกข์สุขดิบต่างๆนาๆ ต่างจากสิบทิศที่ยังคงนั่งเงียบกริบ ใบหน้าเรียบเฉย

 

ผมเดินออกมารับอากาศข้างนอกบ้าน ในมือหยิบบุหรี่ยี่ห้อดังขึ้นมาจุด สูดควันเข้าปอดลึกๆ และปล่อยมันออกมากับการถอนหายใจ ผมเลิกบุหรี่มาได้สักพัก แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงอยากกลับไปสูบอีก ในสมองพลันคิดอะไรตีกันสับสนไปหมด ผมดีดก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้น

 

สิบทิศ....

 

ความน่ารักสดใสของไอรินยังคงเหมือนเดิม เรียบร้อย อ่อนหวาน เหมือนครั้งแรกที่พบกันไม่มีผิด สองปีแล้วน่ะที่ไม่ได้เจอ ตอนอยู่ที่เรือนจำ สารภาพเลยว่ามีแอบคิดถึงบ้าง อยากเจอ อยากกอด แต่พอมาวันนี้ทำไมในหัวผมกลับรู้สึกสับสน ผมจะต้องดีใจสิที่ได้เจอเธออีกครั้ง ถึงแม้ว่าอดีตของเธอจะเลวร้ายก็เถอะ แต่เธอก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องนี่นา ผมจะลืมๆอดีตเก่าๆไปก็แล้วกัน เธอทำให้ผมหวั่นไหวอีกครั้งกับเธอ รักครั้งแรก ไอริน

 

 

"สิบค่ะ" เสียงหวานของไอรินทำให้ผมตื่นจากภวังค์ความคิด

 

"คะ..ครับริน" ผมหันหลังกลับไปมองเจ้าของเสียงหวาน

 

"รินคิดถึงคุณจังค่ะ" เธอเข้ามาสวมกอดผมหลวมๆ ผมยืนนิ่งไม่ได้ขัดขืน กลิ่นกายของเธอที่ผมไม่ได้กลิ่นมานาน ตอนนี้มันโชยมา ช่างหอมเหมือนเดิมเหลือเกิน

 

"เอ่ออ เดี๋ยวลูกน้องเห็น ริน"

 

"เดี๋ยวอีกหน่อยลูกน้องก็ชินค่ะ" เธอผละจากกอดผมเป็นกดริมฝีปากบางที่ปากผมเบาๆ เธอขบเม้มริมฝีปากล่างผม ลิ้นเล็กสอดแทรกเข้ามาสำรวจโพรงปากของผม ผมจูบเธอตอบ ลิ้นเราสองคนตวัดปัดป่ายหยอกล้อกันในปาก มือหนาสองมือจับกรอบหน้าบางเอาไว้ แต่ในหัวผมกลับมีภาพสาวน้อยไอเดียยืนยิ้มให้ผมอยู่ไกลๆ ผมรีบผละริมฝีปากออกจากปากเธอ เธอดูตกใจก่อนยิ้มเจื่อนๆให้ผม

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ??"

 

"ป่าวครับ"

 

ติ้ง.. เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมจึงหันหลังให้ไอรินและเปิดอ่าน

 

IDea Jaa : ทำอะไรอยู่คะ?? ฝันดีค่ะ คุณชนะศึก 😀

 

ST Chana : นอนแล้วหรอคะ?? ฝันดีค่ะ หนูนวินดา 😀

 

ผมแอบอมยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์ ทั้งๆที่ผมก็ไม่เคยยิ้มมาก่อน

 

"เข้าบ้านกันเถอะค่ะสิบ " ผมสะดุ้งและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์ทันที

 

"ครับ" ไอรินจูงมือผมเดินเข้าบ้านไป ไม่นานเธอก็กลับ

 

ไอเดีย...

 

ร่างบางนอนหลับใหลบนเตียงนุ่มร่างบางปรือตาขึ้นมองนาฬิกา ก็เป็นเวลา 21:30 วันนี้พี่สิบทิศบอกว่าจะกลับไปนอนบ้าน เพราะเขามีธุระ ป่านนี้จะหลับหรือยังน่ะ ทำไมเวลาไม่ได้อยู่ด้วยกันก็รู้สึกคิดถึง ตอนอยู่ด้วยกันก็ชวนเปลืองตัวตลอด ส่งข้อความหาดีกว่า...

 

IDea Jaa : ทำอะไรอยู่คะ?? ฝันดีค่ะ คุณชนะศึก 😀

 

ST Chana : นอนแล้วหรอคะ?? ฝันดีค่ะ หนูนวินดา 😀

 

ร่างบางวางโทรศัพท์ลงบนหัวเตียง อมยิ้มจนแก้มจะแตก แก้มกลมๆสองข้างขึ้นสีระเรื่อกับข้อความที่ตอบกลับของสิบทิศ เธอรักเขาได้ไหม แต่ว่า ตั้งแต่รู้จักกันมาเขายังไม่เคยขอเธอเป็นแฟน หรือไม่เคยบอกชอบเธอเลยสักครั้ง เขาคิดกับฉันยังไงกันแน่น่ะ อยากถามแต่กลัวคำตอบ งั้นก็คงต้องแล้วแต่พี่สิบละกัน เดียจะรอฟังพี่บอกกับเดียเองแล้วกันค่ะ

 

10:20 น.

 

เสียงฝีเท้าหนักเดินลงบันไดมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย สองมือยังคงล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำสวยแบบปกติ

 

Rrrrrrrr

 

สิบทิศหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงยีนส์ขึ้นมาดูหน้าจอ สไปร์ แล้วกดรับสาย....

 

 

"มีอะไร"

 

"ไอ้สิบ กูจับหนอนบ่อนใส้ได้แล้วว่ะ " ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"อืม เดี๋ยวกูไปทำความรู้จัก เร็วๆนี้" เสียงเรียบเฉย ที่ฟังแล้วรู้สึกน่ากลัว

 

"ถ้ากูไม่โทรหา มึงกะจะไม่โผล่มาดูบ่อนตัวเองเลยไง๊"

 

"กูจ้างมึงดูแล กูจะไปทำห่าอะไร" สิบทิศกรอกเสียงใส่อย่างไม่จริงจัง

 

"ครับๆ เจ้านายครับ" ปลายสายทำเสียงกวนๆ ติ้ด เขากดวางสาย และยัดโทรศัพท์กลับไปที่เดิม

 

ตามจริงบ่อนนี้เขาไม่ค่อยสนใจเท่าไร มันอยู่ไกลถึงนอกเมืองเลยทีเดียว ซึ่งมันเป็นที่ลับตาจากสีกากีทั้งหลาย ถึงแม้บาทีจะมีเข้าไปตรวจบ้าง แต่เขาก็แค่ยัดเงินสดสักปึกนึง พวกตำรวจทั้งหลายก้ไม่มายุ่งกับเขาแล้ว ซึ่งเขาก็จ้างให้เพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้ที่สุดเป็นคนดูเเลที่นั้น ซึ่งเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียน เขาร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเป็นคู่หูกันมาตลอด จนสิบทิศติดคุก สิบทิศจึงแยกให้สไปร์ไปดูแลบ่อนแทนเขา ซึ่งเขาก็มีค่าตอบแทนสูงเช่นกัน

 

คอนโดST

 

ขายาวก้าวเข้าห้องมาเห็นห้องเงียบๆ จึงเดินตรงไปที่ห้องนอน แกร็กก... เขาเปิดประตูออกก็เห็นร่างบางนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงขนาดคิงไซร้ของเขา ผ้าปูที่นอนสีดำช่างตัดกับผิวขาวละมุนของเธอเสียจริง ฝีเท้าหนักๆค่อยๆก้าวขึ้นมานอนบนที่นอน มือข้างหนึ่งท้าวศรีษะไว้ สายตาคมมองไปที่ใบหน้าเรียวที่หลับอยู่ข้างๆ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปิดหน้าขาวนวลนั้นออก เขาฝังจมูกโด่งเป็นสันลงที่แก้มนวลนั้นอย่างแรง

 

ฟอดดดดด ...

 

"อื้ออออ..." ร่างบางครางในลำคออย่างรู้สึกหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าถูกกวน เปลือกตาค่อยๆเปิดออกช้าๆ พอสายตาปรับโฟกัสได้ก็เห็นใบหน้าคมเข้มของสิบทิศจ้องมองเธอด้วยสายตาเหม่อลอย มันช่างดูว่างเปล่า บวกกับใบหน้าไร้ความรู้สึกของเขาแล้ว เธอเดาอารมณ์เขาไม่ออกจริงๆ

 

"พี่กลับมาแล้วหรอ" ถามตาปรือๆ

 

"แล้วเห็นพี่หรือเปล่าล่ะ" จิ๊ พี่แกกวนอารมณ์ขึ้นนะเดี๋ยวนี้ หรืออาจจะเป็นตั้งนานแล้วแต่เราไม่รู้ก็ได้มั้ง

 

"ค่าาาาา" ลากเสียงประชดใส่เรย

 

"พี่จะไปธุระต่างจังหวัดสักเกือบๆอาทิตย์น่ะคะ อยู่คนเดียวน่ะ"

 

"ไปนานแบบนี้จะคิดถึงเดียปะเนี่ย" สาวน้อยถามเสียงใส

 

"คิดดูก่อน" สิบทิศไหวไหล่ให้ก่อนลุกไปเตรียมเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า

 

"อย่าคิดนานละ จิ๊" ร่างบางบ่นเบาๆแต่ตั้งใจให้เขาได้ยิน

 

สิบทิศเตรียมของเสร็จเรียบร้อย จึงกดโทรหาเตชิน ให้เตชินมารับ เขาเดินไปหาร่างบางที่นั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาตัวเดิม มือหนาวางกุญแจรถยนต์ไว้ที่โต๊ะตรงหน้าร่างบาง พร้อมด้วยเงินสดอีกเกือบแสนบาทให้เธอ ไอเดียปรายตามองการกระทำของร่างสูงอย่างสงสัย

 

"ขับรถเป็นมั๊ยย??" สิบทิศเลิกคิ้วถาม

 

"เป็นค่ะ เมื่อก่อนขับบ่อย"

 

"ใช้เงินเป็นมั๊ยย??" สิบทิศยังคงเลิกคิ้วถามเหมือนเดิม

 

"ใช้พี่สิบไปซื้อข้าวให้ก็เป็นน่ะคะ" ไอเดียพูดทีเล่นที

 

เปาะ!! สิบทิศดีดหน้าผากเธอจนเกิดเสียงดัง ร่างบางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ มือบางพลางลูบหน้าผากมนป่อยๆ

 

"พี่ไม่อยู่หลายวันดูแลตัวเองดีๆน่ะ"สิบทิศยืนกอดอกสั่งตัวเล็ก

 

"ก่อนพี่สิบไปเดียยย ขอออ อะไรสักอย่างได้มั๊ยคะ??" ตัวเล็กถามร่างสูงแบบตะกุกตะกัก ทำให้ร่างสูงคิดไปไกล

 

 

"กลับมาก่อนได้มั๊ย จะเอาให้จมเตียงเลยค่ะ" ยักคิ้วข้างเดียวแบบเจ้าเล่ห์อีกแล้ว

 

"หนูหมายถึงรหัสประตู" ทำหน้างงไปดิเดีย

 

"จิ๊ 2907 " สิบทิศตอบแบบหัวเสีย แล้วรีบเดินออกไปทันที

 

ปังงงงง!!

 

"งื้ออออ อาไรของเค้าหว๊าาา " เดียบ่นคนเดียวอย่างงงๆ

 

 

 

 

 

ไอริน กลับมาหาพี่สิบแล้วค่ะ 😭😭

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น