วินวิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยินดีที่ได้รู้จัก

ชื่อตอน : ยินดีที่ได้รู้จัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 136

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2562 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยินดีที่ได้รู้จัก
แบบอักษร

“...” ณัฐชาไม่ได้พูดตอบ เขาได้แต่ยิ้มให้เธอ แต่ในใจเขานั่นมันรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียวการมีอัจจิมาเข้ามาในชีวิต ทำให้ชีวิตที่เรียบง่ายจนบางทีก็รู้สึกน่าเบื่อของเจากลับมามีสีสันมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง

อัจจิมานั่งรอจนณัฐชาทำอาหารเสร็จและนำมาเสิร์ฟเธอที่โต๊ะ และทั้งสองก็ทานอาหารด้วยกันและคุยกันเหมือนคู่รักทั่วไป

บ่อยครั้งที่อัจจิมาจะมาหาณัฐชาหลังถ่ายงานเสร็จ และย่อยครั้งเช่นกันที่ณัฐชาจะทำอาหารและส่งไปให้อัจจิมาที่กอง ทำให้คนในกองแซวกันเป็นว่าเล่น

แต่ทุกคนก็แอบคิดในใจอยู่เสมอว่านางเอกสาวคาสโนวี่จะเขี่ยเชฟสุดหล่อแถมสุภาพบุรุษคนนี้ทิ้งวันไหน แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมา เพราะทุกคนต่างรู้ฉายาของนางเอกสาวสวยคนนี้ดี

วันนี้อัจจิมาต้องมาถ่ายละครที่ โรงพยาบาลเพราะเธอได้รับบทเป็นศัลยแพทย์ และเธอต้องเรียนรู้การใช้อุปกรณ์ทางการแพทย์บางอย่างที่ต้องใช้ในการแสดงซึ่งเธอไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย

ทางกองถ่ายจึงติดต่อมายังผู้บริหารขอช่วยส่งแพทย์หรือเจ้าหน้าที่มาสอนอัจจิมาให้รู้จักเครื่องมือทางการแพทย์ที่ต้องใช้ในฉาก

และโรงพยาบาลที่ทางกองถ่ายเลือกมาถ่ายทำคือโรงพยาบาลที่คุณชายรามินทร์เป็นเจ้าของ

คุณชายรามินทร์ ได้โทรหาลูกชายซึ่งเป็นศัลยแพทย์หัวใจและทรวงอก ก็คือคุณชายคีรินทร์ เพราะเขาเช็คแล้วว่าวันนี้ลูกชายไม่ได้มีตารางผ่าตัด และเห็นว่าการที่มีละครมาถ่ายที่โรงพยาบาลก็เป็นก่รโปรโมตโรงพยาบาลอีกทางหนึ่ง เลยอยากให้ลูกชายลองมาทำหน้าที่นี้ เพราะต่อไปอนาคตเขาก็ต้องบริหารโรงพยาบาลต่ออยู่ดี

“สวัสดีครับคุณพ่อ...” คีรินทร์รีบรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นพ่อโทรมา

“คิน...วันนี้ลูกว่าใช่มั้ย พ่อเห็นลูกไม่มีตารางผ่าตัด”

“ครับคุณพ่อ...ลูกไม่มีผ่าตัดแต่ช่วงเช้าลูกต้องไปดูคนไข้ที่ผ่าตัดไปเมื่อวานน่ะครับ คุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ” คีรินทร์ด้วยความสงสัย

“อ่อ...พอดีพ่อจะรบกวนลูกให้ช่วยอำนวยความสะดวกให้กิงถ่ายที่เขามาขอให้โรงพยาบาลเราในการถ่ายละครน่ะ” รามินทร์อธิบายถึงความต้องการของเขา

“แต่คุณพ่อครับ...” คีรินทร์พูดทำท่าเหมือนจะปฏิเสธ เขาไม่ชอบทำอะไรแบบนี้จริงๆ

“นะลูก...ช่วยพ่อหน่อยถือว่าพ่อขอร้อง”

“ก็ได้ครับคุณพ่อ...” คีรินทร์รับปากอย่างขัดไม่ได้ “แล้วลูกต้องทำอะไรบ้างครับ” คีรินที์ถามผู้เป็นพ่อ

“ลูกก็แค่ดูแลอำนวยความสะดวกให้เขา แล้วก็อาจจะต้องสอนเรื่องเกี่ยวกับการใช้เครื่องมือแพทย์บางอย่างที่ต้องใช้ในฉากให้นักแสดงน่ะ...ช่วยพ่อหน่อยนะคิน” รามินทร์อธิบายให้ลูกชายฟังและพูดกับลูกชายเชิงขอร้อง

“ครับคุณพ่อ...แล้วเขาจะมากันกี่โมงหรอครับ” คีรินทร์ถามเพื่อเขาจะได้วางแผนจัดสรรเวลาของเขาได้ถูก

“น่าจะสักสิบเอ็ดโมงน่ะ...ลูกคงดูคนไข้เสร็จพอดี” รามินทร์ตอบ

“ครับคุณพ่อ...งั้นลูกขอไปดูคนไข้ก่อนนะครับ”

“โอเค พ่อขอบใจลูกมากนะคิน” รามินทร์พูดด้วยน้ำเสียงดีใจ

เขาอยากลองให้ลูกเขาขึ้นมาช่วยบริหารเต็มแก่แล้วแต่คีรินทร์ก็บอกแค่ว่าไม่ชอบ อยากทำงานแบบนี้มากกว่า เขาไม่ชอบงานบริหาร แต่เขาก็รู้ดีว่าสักวันหนึ่งเขาก็ต้องขึ้นบริหารแทนผู้เป็นพ่ออยู่ดี

คีรินทร์ไปดูคนไข้ที่ไอซียู ซึ่งเป็นคนไข้ที่เขาผ่าไปเมื่อวาน วันนี้คนไข้ตอบสนองต่อการผ่าตัดได้ดีทีเดียว เห็นคนไข้ดีขึ้นคนเป็นหมอก็ยิ้มออก

“คนไข้ฟื้นตัวเร็วมากเลยค่ะหมอคิน” คีรินทร์ทักจะให้เพื่อนร่วมงานไม่ว่าจะหมอหรือพยาบาลหรือเจ้าหน้าที่อื่นๆเรียกเขาว่าหมอคินเสมอ เขาไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานของเขาต้องมาเกร็งกับการนับยศฐาบรรดาศักดิ์ของเขา เลยบอกให้ทุกคนเรียกเขาว่าหมอคิน และให้ทำตัวเหมือนเขาเป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง

“ครับ...เพราะทุกคนช่วยกันดูแลคนไข้เลยนะครับเนี่ย ขอบคุณมากนะครับ” คีรินทร์พูดพร้อมกับยิ้มให้กับพยายาลที่ยืนอยู่ข้างๆ

“คุณหมอช่างปากหวานจริงๆเลยนะคะ”

“ผมไม่ได้ปากหวานนะครับ ผมพูดจริงๆ ลำพังมีแค่หมอก็ดูแลคนไข้ให้ดีแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ ผมขอบใจทุกคนมากครับ” คีรินทร์ พูดขอบคุณพร้อมกับโค้งศีรษะแสดงความขอบคุณพร้อมกับยิ้มให้พยาบาลที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ตอนนี้เขากลายเป็นขวัญใจพยาบาลไปเป็นทีาเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะสาวน้อยสาวใหญ่ก็แฟนคลับเขาแทบจะทุกคน

“ผมขอตัวก่อนนะครับ...พอดีต้องไปช่วยงานคุณพ่อ มีอะไรโทรหาผมได้ตลอดเลยนะครับ” พูดจบคีรินทร์พูดจบก็เดินออกไป

“หมอคินน่ารักจริงๆเลยค่ะพี่ ไม่น่าเชื่อนะคะว่าหมอจะยังโสด อยากรู้จังค่ะว่าผู้หญิงแบบไหนที่หมอคินจะเลือกมาเป็นแม่ของลูก...จะแบบหนูรึเปล่านะ” พยาบาลรุ่นน้องแกล้งพูดแซว

“พี่ว่าไม่ใช่แน่นอนจ๊ะ...ไปทำงานค่ะหนู” พยาบาลรุ่นพี่แกล้งดุน้องขำๆ

หลังจากดูคนไข้เสร็จคีรินทร์ก็เดินลงมาที่ร้านกาแฟเพื่อซื้อกาแฟ กินแก้ง่วง

และเขาก็กำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นพอดี คีรินทร์เห็นเบอร์แปลก และคิดว่าน่าจะเป็นทีมงานที่จะมาถ่ายละคร เขาเลยกดรับสาย และก็เป็นทีมงานจริงๆ

“สวัสดีครับ คุณชายคีรินทร์ใช่มั้ยครับ ผมโทรจากกองถ่ายนะครับ”

“ครับผม คีรินทร์พูดสายครับ”

“ผมผู้กำกับนะครับ ที่ได้ติดต่อไว้ว่าจะขอมาถ่ายละครน่ะครับ ผมต้องขอขอบคุณมากนะครับที่ให้กองถ่ายเราได้ใช้พื้นที่ของโรงพยาบาล”

“ครับ...ยินดีครับ” คีรินทร์ตอบ

“คือตอนนี้ผมกับกองถ่ายอยู่หน้าโรงพยาบาล ถ้าจะขอเข้ามาเลยได้มั้ยครับ”

“ได้ครับ เขิญได้เลยครับ”

“ขอบคุณครับแล้วผมจะเจอคุณชายได้ตรงไหนครับ” ผู้กำกับถามต่อ

“เดี๋ยวผมออกไปรับที่เคาเตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วกันนะครับ” คีรินทร์เลือกที่ๆคิดว่าจะหากันง่ายที่สุด

“ครับ งั้นผมกับทีมงานขอเข้าไปเลยนะครับ”

คีรินทร์เดินมารออยู่ที่หน้าเคาเตอร์ประชาสัมพันธ์ สักครู่หนึ่งก็มีทีมงานขนอุปกรณ์ถ่ายทำ พร้อมกับมีผู้กำกับเดินเข้ามา

“สวัสดีครับ ผมคีรินทร์ครับ” คีรินทร์เดินเข้าไปทักทายพร้อมกับแนะนำตัว

“สวัสดีครับ” ผู้กำกับและทีมงานต่างยกมือไหว้เจ้าของโรงพยาบาล

“คุณพ่อบอกว่า ผู้กำกับได้ดูสถานที่ไว้แล้วว่าจะใช้ส่วนในบ้าง งั้นเชิญตามสบายเลยนะครับ ถ้ามีอะไรจะให้ผมช่วยก็บอกได้เลยนะครับ ยินดี” คีรินทร์พูดคุยด้วยความสุภาพเป็นกับเองถึงแม้ก้อนหน้านี้เขายังเพิ่งบอกผู้เป็นพ่อว่าไม่อยากทำ

“ถ้าจะให้คุณชายช่วยก็คงจะเป็นเรื่อง...” ผู้กำกับพูดไม่ทันจบก็มีผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามา

“สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะที่แองจี้มาสาย” อัจจิมายกมือไหว้ขอโทษผู้กำกับ

“ไม่เป็นไรจ๊ะ น้องแองจี้ยังทันอยู่ครับ” ผู้กำกับพูดแนวๆหยอกล้อ

อัจจิมายิ้มตอบ และเธอก็หันไปเห็น หมอสุดหล่อยืนใส่เสื้อกาวร์ยืนอยู่ข้างๆผู้กำกับ เธอเลยยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ” คีรินทร์รับไหว้และยิ้มตอบ

“นี่ล่ะครับคุณชาย ถ้าเกิดจะให้ช่วยอะไร ก็คงจะเป็นเรื่องให้คุณชายช่วยสอน นางเอกที่ต้องรับบทหมอของเราให้ใช้อุปกรณ์การแพทย์ให้เหมือนหมอจริงๆหน่อยน่ะครับ” ผู้กำกับพูดท่าทีดูเกรงใจและพลางยิ้มเขินๆ

“ยินดีครับ” คีรินทร์รับคำพรางหันมายิ้มให้อัจจิมาที่ยิ้มเขินๆกลับมาที่เขา

“น้องแองจี้ครับ นี่คุณชายหมอคีรินทร์ครับ เจ้าของโรงพยาบาล” ผู้กำกับแนะนำ เมื่อเห็นอัจจิมาดูสงสัยในสถานะของคีรินทร์

“สวัสดีค่ะ...ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณชายหมอ”

“เรียกผมว่าคีรินทร์เฉยๆก็ได้ครับ ไม่ต้องเรียกเต็มยศแบบนั้นหรอกครับ” คีรินทร์พูดพรางยิ้มอย่างผ่อนคลาย

อัจจิมาเธอเห็นคีรินทร์ตามหน้าข่าวหนังสือพิมพ์ตลอด แต่ไม่คิดว่าตัวจริงเขาจะหล่อและดูดีขนาดนี้

“ก็ได้ค่ะ คุณคีรินทร์...งั้นลูกศิษย์คนนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” อัจจิมาตอบพรางยิ้มกว้าง

 

ความคิดเห็น