ขอบคุณทุกการสนับสนุนและกำลังใจค่ะ❤

ตอนที่ 5 พี่แพ้

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 พี่แพ้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 พี่แพ้
แบบอักษร

บุญตาตื่นขึ้นมาในวันใหม่พร้อมกับความเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง ใบหน้าสวยเงยมองคนที่นอนกอดเธอแล้วให้นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาคือคนที่ทำให้เธอต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือเธอกลับไม่รู้สึกโกรธหรือเกลียดเขาเลย เธอไม่รู้ว่าตัวเองเสียใจกับการสูญเสียความสาวที่หวงแหนไหม ตอนนี้เธอสับสนและให้คำตอบอะไรกับตัวเองไม่ได้  

เธอค่อยๆแกะมือเขาออก แล้วพยายามลุกออกมาเงียบๆเพราะเธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้ แต่ความเจ็บปวดตามร่างกายมันทำให้เธอลุกแทบไม่ไหว  

บุญตากัดฟันแน่นแล้วค่อยๆคลานลงจากเตียงเพื่อหาเสื้อผ้าของตัวเอง แต่มันกลับไม่ได้อยู่แถวนั้น มีแต่เสื้อผ้าของเขาที่ตกอยู่บนพื้นพร้อมกับกล่องคอนด้อมและซองคอนด้อมที่ถูกใช้งานแล้ว  

"ดีนะที่เขายังรู้จักป้องกัน" เธอบ่นอุบอิบคนเดียวก่อนหยิบเสื้อกับกางเกงเขาขึ้นมาใส่ ถึงแม้จะไม่พอดีตัวแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย  

บุญตาค่อยๆย่องออกจากห้องนอนเขา พอคว้ากระเป๋าได้เธอก็รีบวิ่งออกมาจากห้องทันที 

คาร์ลอสรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มขยับตัวแล้ว แต่ที่เขาแกล้งหลับเพราะเขาอยากรู้ว่าเธอจะทำยังไง จะร้องไห้โวยวายหรือด่าว่าทุบตีเขาไหม แต่เขาก็คิดผิด เมื่อเธอเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ไม่แม้แต่จะปลุกเขาขึ้นมาต่อว่าหรือให้เขารับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทำ  

ร่างแกร่งนอนเอาแขนก่ายหน้าผากอย่างคนที่ใช้ความคิดหนัก เขาพลาดอะไรไป เขาเข้าใจเธอผิดมาตลอดหรือยังไง?  

เขาเจอกับบุญตาเพราะเธอเป็นแฟนกับรุ่นน้องของเขา เธอเป็นผู้หญิงเงียบๆ ไม่มีปากมีเสียง ทุกครั้งที่นัดรวมตัวกันไอ้อาร์ทก็จะพาเธอมาด้วย แต่ตัวมันกลับไปนั่งมั่วกับผู้หญิงคนอื่น ส่วนเธอก็ได้แต่นังเงียบ เขามองเธอเป็นผู้หญิงที่โง่งมเรื่องความรักและน่าสมเพช เพราะเธอรักไอ้อาร์ทมากจนเธอยอมให้มันเหยียบย่ำ แต่ไม่ว่าเธอจะเจออะไรมาเธอก็จะมีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอ จนวันหนึ่งเขาเห็นเธอแอบร้องไห้คนเดียว แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปปลอบหรือปรากฏตัวให้เธอเห็น เขาปล่อยให้เธอร้องไห้แล้วเดินกลับเข้าไปรวมกับเพื่อนๆคนอื่น ไม่นานบุญตาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าเหมือนกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น บอกตามตรงตอนนั้นเขารู้สึกประทับใจกับความเข้มแข็งที่เธอมี จนไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาคอยปกป้องเธอ จนบางทีเขาต้องเรียกไอ้อาร์ทมาต่อว่าที่มันทำตัวไม่ถูก จนไอ้อาร์ทมันหาว่าเขาแอบชอบแฟนมัน และนั้นก็ทำให้เขาชกมันจนน่วม  

แต่วันหนึ่งเขาที่ติดตามพ่อไปงานเลี้ยงที่โรงแรมแห่งหนึ่ง กลับเห็นเธอเดินเข้าไปในโรงแรมกับชาวต่างชาติที่ดูแล้วน่าจะแก่กว่าเธอหลายสิบปี หรือบางทีอาจจะแก่กว่าพ่อเขาด้วยซ้ำไป เขาแอบตามเธอขึ้นไปจนเห็นกับตาว่าเธอเข้าไปในห้องกับผู้ชายคนนั้นจริงๆ เขายืนช็อคอยู่ตรงนั้นเป็นนาน เพราะไม่นึกว่าเธอจะทำเรื่องแบบนี้ หลังจากนั้นเขาก็เริ่มทำเย็นชาใส่เธอ และมองเธอเป็นผู้หญิงเสแสร้ง เจ้ามารยาและมั่วผู้ชาย แต่ตอนนี้เขากำลังสับสน เพราะสิ่งที่เขารับรู้เมื่อคืนมันไม่ใช่อย่างที่เขากล่าวหาเธอ และสิ่งที่ยืนยันว่าเธอนั้นไม่ได้มั่วผู้ชายและยังบริสุทธิ์ก็คือรอยเลือดที่ติดบนที่นอนของเขาอยู่ตอนนี้  

"โธ่เว้ย!..ทีนี้จะเอายังไงดีล่ะไอ้โง่ไคล?์" คาร์ลอสเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเอามือปิดหน้าก่อนจะเสยผมขึ้นแล้วขยี้ผมตัวเองแรงๆให้กับความโง่ของตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์กดโทรออกหาน้องสาวทันที 

'หึ ยังมีหน้าโทรมาหาน้องอีกนะ' เคทพูดกระแทกเสียงใส่โทรศัพท์ทันทีที่รับสาย 

"โอ๊ย..หูพี่พังหมดแล้ว" 

'ไม่ต้องมาสำออย บอกมาเลยว่าเอาเพื่อนเคทไปไว้ไหน เคทโทรหาบุญตาทั้งวันแต่ก็ติดต่อเธอไม่ได้ นี่เคทกำลังจะไปหาเธอที่ห้อง' เธอบ่นยาวเหยียด 

"ไม่ต้องไปหาเธอหรอก เมื่อคืนเธอเมามาก คงยังนอนไม่ตื่น" เขารีบพูดดักเคทไว้ เพื่อบุญตาจะได้พักผ่อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่ห่วงบุญตาหรอกนะ แต่เพราะรู้ดีว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่คิดอะไรตื้นๆ เขาเลยพอเบาใจได้บ้าง 

'เออจริง.. แล้วเมื่อคืนใครแพ้?'  

"พี่​แพ้" เขาตอบเคทไปอย่างไม่ต้องคิด เขาแพ้จริงๆ แพ้พ่ายให้ความโง่ของตัวเอง จนทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่ง. 

"วันจันทร์มีเรียนกี่โมงแล้วเลิกกี่โมง?" 

'พี่ถามทำไมคะ หรือจะมารับเคทไปกินข้าว..ช็อปปิ้ง?' พี่เธอถามมาแบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ 

"อืม" เอาว่ะ..อยากได้อะไรพี่ให้หมด จะเข้าหาบุญตาก็ต้องเข้าทางเคทเพราะสองคนนี้ตัวติดกัน 

'วันจันทร์มีเรียนเช้าเลิกเที่ยงค่ะ พี่มารับเคทตรงตึก 9 นะคะ' 

"อืม..โอเควันจันทร์เจอกัน"  

ความคิดเห็น