Bannkob
facebook-icon

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งให้กันนะคะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6 75%

คำค้น : น่ารัก, แสนซน, โรแมนติก, โคแก่, หญ้าอ่อน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 757

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2562 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 75%
แบบอักษร

 

“ไม่เป็นไร ผมเชื่อใจคุณและเชื่อใจหลานสาวของตัวเอง” 

สินธรเอ่ยอนุญาตและยอมให้แสนรักอยู่กินมื้อเย็นกับศรุตที่บ้านพัก ซึ่งพอศรุตวางสาย เขาก็หันมาเจอกับแสนรักที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ เพราะตอนที่เขาคุยโทรศัพท์กับสินธร หล่อนไม่อยากเสียมารยาทแทรกไปตอนนั้น เพราะกลัวว่าจะโดนคุณปู่ดุเรื่องมารยาทแถมให้ด้วยอีกเรื่อง จึงรอจนกว่าเขาจะคุยโทรศัพท์เสร็จ 

“คุณศรุตทำแบบนี้ทำไม” 

“เธอบอกว่าฉันจะทำให้เธอเดือดร้อน ฉันก็เลยทำให้ถูกต้อง” 

“แสนรักไม่ได้หมายถึงเรื่องขออนุญาต แต่ที่คุณศรุตจะให้แสนรักอยู่กินอาหารกับคุณที่นี่ต่างหาก” 

“ทำไม” 

“มันไม่ควร แล้วแสนรักก็ไม่ได้หิวด้วย” 

แสนรักโกหกอย่างดื้อดึง แต่ศรุตไม่ใช่คนที่ยอมรับคำปฏิเสธของใครง่ายๆ เขาไม่ขึ้นเสียงและไม่เหวี่ยงใส่ใคร แต่เขาสามารถทำให้คนที่ต้องการอยู่หรือไป แล้วก็ทำตามที่เขาต้องการได้ เพียงแค่... 

“นั่งลง” 

ศรุตสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบพอๆ กับสีหน้า แต่มันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้แสนรักรู้สึกกริ่งเกรงและไม่อยากขัดใจเขา ดวงตาของเขาที่มองมาไม่ได้มีความดุดัน คิ้วก็ไม่ได้ขมวดแต่อย่างใด ทว่าแค่เขามองแค่นั้น มันก็เหมือนกับเขากำลังจะบอกหล่อนว่า เขาสามารถทำให้หล่อนมีปัญหาได้แน่ถ้าอยากให้มี การถูกมองเช่นนั้นทำให้หัวใจของหล่อนเต้นระรัวและสุดท้ายก็ยอมทำตามที่เขาบอกอย่างจำใจ 

พอแสนรักนั่งเรียบร้อย เขาก็เลื่อนจานข้าวมาให้หล่อน แต่เพราะจานที่มีข้าวอยู่มีแค่จานเดียวแล้ว พอคิดว่าเขาควรจะได้กินข้าวให้อิ่ม ไม่ใช่เอามาให้หล่อน เจ้าตัวก็โพล่งออกไปอย่างที่ใจคิด 

“คุณศรุตเอาข้าวมาให้แสนรัก แล้วคุณจะกินอะไรล่ะ” 

“ฉันกินแต่กับ”  

เขาตอบไปอย่างนั้น คิดว่ากับข้าวเยอะแบบนี้ไม่ต้องกินข้าวเยอะก็คงอิ่ม  

“ไม่ได้ค่ะ เพราะผัดเผ็ดเห็ดหลุบกับยำหอยเจาะมันเผ็ด อย่างน้อยก็ต้องมีข้าวเปล่าช่วย” แสนรักแย้ง 

“งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน” 

แบบนี้ที่ว่าคือ เขาตักแบ่งข้าวเปล่าจากจานตรงหน้าหล่อนมาใส่จานของตนเอง เป็นการแบ่งข้าวกันคนละครึ่ง แต่แสนรักก็ยังไม่วายห่วงอยู่ดี 

“แล้วคุณศรุตจะอิ่มเหรอ” 

“ฉันกินข้าวไม่เยอะแต่กินกับเยอะกว่า แต่ถ้าไม่สบายใจ จะสั่งข้าวเปล่ามาเพิ่มก็ได้” 

แสนรักพยักหน้ารับ เห็นด้วยเรื่องสั่งข้าวเพิ่มเพราะกลัวเขาไม่อิ่ม จึงลุกไปที่โทรศัพท์ติดต่อภายในเพื่อโทร. เข้าไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ ทำตามขั้นตอนเหมือนอย่างเวลาที่ลูกค้าต้องการสั่งอาหารก็ต้องทำแบบนี้ พอสั่งเสร็จหล่อนก็กลับมานั่งที่เดิม แล้วก็รู้สึกเกรงใจบวกกับกลัวว่าอาหารจะเย็นเสียหมด  

“คุณศรุตกินก่อนไหม เดี๋ยวอาหารเย็นหมดแล้วมันจะไม่อร่อย” 

“ไม่เป็นไร ฉันรอได้” เขาปฏิเสธและเปลี่ยนเป็นชวนคุยฆ่าเวลา “วันนั้นทำไมถึงไม่ยอมบอกฉันว่าเป็นหลานของคุณสินธร”  

ชายหนุ่มหมายถึงวันแรกที่เจอกัน หลังจากช่วยหล่อนจากคนร้ายวิ่งราวและจัดการเรื่องที่สถานีตำรวจแล้ว เพราะเขามาคิดดูแล้วหล่อนมีโอกาสบอกเขาได้ ทั้งตอนที่เสร็จธุระจากสถานีตำรวจ ทั้งตอนที่เขาขับรถพาหล่อนไปส่ง แต่ทำไมถึงได้หลอกกันแล้วให้เขาพาไปส่งบ้านหลังนั้นแทน 

“แสนรักคิดว่าถ้าบอกไปว่าเป็นหลานของคุณปู่ ถ้าคุณรู้...ตอนคุณพาแสนรักไปส่ง คุณต้องฟ้องคุณปู่แน่ๆ แสนรักไม่อยากให้คุณปู่โกรธแล้วก็เป็นกังวล” หล่อนตอบเสียงอุบอิบหน้าจ๋อยเล็กน้อย “แล้วสุดท้ายมันก็จริงอย่างที่แสนรักคิด พอวันนี้คุณรู้ว่าแสนรักเป็นใคร คุณก็ฟ้องคุณปู่จริงๆ” 

“แล้วมันน่าฟ้องไหม”  

แสนรักทำหน้าง้ำหน้างอ รู้อยู่หรอกว่าผิดที่ไม่ระมัดระวังตัววิ่งตามคนร้ายไป แต่ก็ไม่เห็นจะต้องเอามาฟ้องคุณปู่ให้หล่อนโดนดุเลย ทั้งที่ช่วยปิดปากเงียบก็ได้แท้ๆ 

“แล้วเรื่องที่ผับ คุณสินธรไม่รู้ใช่ไหม” เขาถามต่ออย่างเดาไว้แล้ว  

“คุณปู่ไม่รู้ค่ะ คุณศรุตอย่าบอกคุณปู่นะ แสนรักขอ นะ นะคะ” หล่อนบอกความจริงแล้วออดอ้อนขอร้องเขาทันที 

ศรุตนิ่วหน้าเล็กน้อย ที่หล่อนถึงขั้นยอมอ้อนขอ แสดงว่าถ้าสินธรรู้เรื่องนี้เข้าเมื่อไร ต้องเป็นเรื่องใหญ่สำหรับหล่อนแน่ๆ  

“ถ้าฉันรับปากว่าจะไม่บอก เธอจะเลิกไปทำงานที่นั่นไหม” 

“แล้วทำไมต้องเลิกด้วยล่ะ แสนรักไม่ได้ไปเป็นเด็กนั่งดริงก์สักหน่อย” หล่อนแย้งพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่ “แค่ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟ เป็นอาชีพสุจริต ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” 

“รู้ ว่าเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟ แต่ในผับในบาร์มีทั้งคนดีและคนไม่ดี ถ้าไปเจอเฒ่าหัวงูจะทำยังไง” 

“ก็เพราะแบบนั้นไง แสนรักถึงต้องแต่งตัวเป็นพนักงานผู้ชาย” หล่อนยังเถียงต่อ 

“แล้วคิดว่าไม่มีใครมองออกหรือไง” 

“เท่าที่ผ่านมายังไม่เคยมีใครทักนี่คะ” 

“เอาเป็นว่าฉันจะไม่บอกคุณสินธร แต่เธอต้องเลิกไปทำงานที่นั่น ถ้าไม่เลิกหรือรับปากฉันแบบขอไปที ถ้าฉันรู้ว่าเธอกลับไปทำงานที่นั่นเมื่อไหร่ ฉันจะบอกคุณสินธรและจะทำโทษเธอด้วย”  

เขาไม่ให้ทางเลือกหล่อนแม้แต่น้อย 

“ไม่ยุติธรรมเลย!” 

แสนรักโอดครวญพร้อมกับทำหน้ามุ่ยขัดใจ ถึงแม้หล่อนจะไม่ได้เงินมากมายเป็นกอบเป็นกำจากที่นั่น แต่ว่ามันก็เป็นสิ่งที่หล่อนเลือกทำเอง แล้วก็ไม่เห็นว่ามันจะผิดถึงขั้นที่ศรุตต้องประกาศห้ามอย่างนี้เลย 

 

 

*********************************** 

 

ลุงเขาเป็นห่วงนะคะน้อง ลุงเขาไม่อยากให้น้องเจอเรื่องไม่ดี เชื่อลุงเขาหน่อย เขาอาบน้ำร้อนมาก่อน 

เขาต้องมองการณ์ไกลกว่าน้องอยู่แว้ววววววววววววววววววววววววววว 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น